Mga runic script

Anglo-Saxon Futhorc

Ang mga runes ng England at Frisia. Dahil sa wikang nagkakaroon ng mga bagong tunog, ginawa ng mga Anglo-Saxon ang kabaligtaran ng ginawa ng mga Scandinavian. Nagdagdag sila ng mga titik kaya mula dalawampu't apat ay naging dalawampu't anim ang hanay, pagkatapos ay naging dalawampu't walo, hanggang sa lumampas ito sa tatlumpu. Ito rin ang script na nagpreserba sa mga pangalan ng rune. Dahil dito, halos lahat ng kahulugan sa site na ito ay nagmumula rito.

29
runes sa tula
28
ginamit sa mga ukit
33
kasama ang mga titik sa manuskrito

Ang hanay

Ang dalawampu't siyam na runes ng Old English Rune Poem sa tamang pagkakasunod-sunod, kasunod ang mga mas huling titik na matatagpuan sa mga ukit at alpabeto ng manuskrito sa Northumbrian.

Ætt ni Freyr

1–8

Ang minanang unang walo na buo ang hugis ngunit nagbago ang tunog. Naging o ang ikaapat na titik at ito ang dahilan kung bakit ito naging futhorc at hindi futhark.

ᚠ
1

Feoh

f /f/, /v/

kayamanan, baka

Walang ipinagbago mula sa Fehu. Ang ibig sabihin ng Old English feoh ay kapwa baka at ari-arian, at nagbigay ito ng modernong Ingles na fee.

ᚢ
2

Ur

u /u/

ang aurochs

Pinanatili ng England ang hayop kung saan ito inalis ng Scandinavia. Ang saknong nito ay ang tanging isa sa tatlong tradisyon na naglalarawan pa rin sa isang baka.

ᚦ
3

Þorn

þ /θ/, /ð/

tinik

Pinalitan ang pangalan mula sa higanteng Germanic tungo sa isang halaman. Nakatakas ang titik na ito sa script. Pinanatili ito bilang þ sa Latin-alphabet Old English at nanatili sa paglilimbag hanggang sa pinalitan ito ng y dahil sa mga continental type.

ᚩ
4

Os

o /o/

bibig; isang diyos

Ang rune na nagbabago sa futhark upang maging futhorc. Inilipat ng Old English ang ikaapat na titik mula a patungong o, at binibigyang-kahulugan ng tula ang pangalan bilang Latin os o isang bibig kaysa sa diyos na si Ansuz.

ᚱ
5

Rad

r /r/

pagsakay, isang paglalakbay

Walang ipinagbago. Nagbibigay ang Old English rad ng road at raid, na nagsimula bilang iisang salita: isang pagsakay at isang pagsakay laban sa isang tao.

ᚳ
6

Cen

c /k/, /tʃ/

sulo

Elder Futhark Kenaz na may idinagdag na linya sa kaliwa. Ang England lamang ang nagbabasa nito bilang isang sulo. Parehong tinatawag na ulser ng dalawang Scandinavian na tula ang parehong rune.

ᚷ
7

Gyfu

g /ɡ/, /j/, /ɣ/

regalo

Pinanatili habang inalis ito ng Younger Futhark. Nagbibigay ang Old English gyfu ng modernong salitang gift, at ang saknong nito ay nagtatapos sa kung ano ang ibig sabihin ng regalo para sa isang destiyero.

ᚹ
8

Wynn

w /w/

kagalakan

Pinanatili at nakatakas din. Ginamit ang wynn bilang ƿ para sa tunog na w sa Latin-alphabet Old English hanggang pinalitan ito ng mga tagasulat na Norman ng dobleng u.

Ætt ni Hægl

9–16

Ang minanang ikalawang walo na buo pa rin. Pinanatili ng England ang Eoh at Peorð kung saan inalis pareho ng Scandinavia. Ito ang dahilan kung bakit ang tulang Old English ang tanging natitirang patunay para sa ilang runes.

ᚻ
9

Hægl

h /h/, /x/

graniso

Ginamit ng England ang anyong may dayagonal na bar. Nagbibigay ang Old English hægl ng modernong salitang hail.

ᚾ
10

Nyd

n /n/

pangangailangan, hadlang

Walang ipinagbago. Ang saknong nito ay ang tanging isa sa anumang tradisyon na nag-aalok ng paraan upang makawala sa hadlang, kung maaga itong papansinin.

ᛁ
11

Is

i /i/

yelo

Walang ipinagbago. Ang saknong ng Old English ang tanging isa sa tatlo na gumugugol ng karamihan sa mga linya nito sa kung gaano kaganda ang yelo.

ᛄ
12

Ger

j /j/

taon, ani

Muling iginuhit upang maging iisang magkakaugnay na anyo mula sa dalawang magkahiwalay na piraso ng Elder Futhark. Ang Old English ger ay direktang pinagmulan ng salitang year.

ᛇ
13

Eoh

ï /eo/, /ç/

punong yew

Pinanatili ito kung saan inalis ng Younger Futhark. Ito ang tanging saknong na nakakabit sa yew rune sa pamamagitan ng walang patid na lahi kaysa sa pamamagitan ng magkaparehong pangalan.

ᛈ
14

Peorð

p /p/

hindi kilala

Ang rune na hindi maisalin. Ang Old English peorð ay hindi makikita saanman sa wika, kaya ang nag-iisang saknong nito ay tumutukoy sa isang salita na walang ibang konteksto.

ᛉ
15

Eolhx

x /ks/

elk-sedge

Pinanatili ng England ang patayong anyo at ang pangalan ng halaman. Ang halaga ng tunog nito ay lumipat mula sa lumang panghuling z patungo sa kumpol na ks.

ᛋ
16

Sigel

s /s/

ang araw

Ang kahulugan ng Old English sigel ay araw at wala itong kaugnayan sa sigor o tagumpay. Pinagsama ng mga okultista ng ikadalawampung siglo ang dalawa at dito nagmula ang maling pagbasa na tagumpay.

Ætt ni Tir

17–24

Ang minanang ikatlong walo na buo rin, at nagtatapos sa eþel bago dæg. Ito ang ayos ng Vadstena bracteate sa halip na sa Kylver stone.

ᛏ
17

Tir

t /t/

isang bituin; ang diyos na si Týr

Walang ipinagbago ang hugis, ngunit ang saknong ay naglalarawan sa isang bituin na hindi kailanman lumilihis sa landas nito kaysa sa isang diyos. Ito ay isa pang pagpapagaan sa panahon ng mga Kristiyano na katulad ng Ansuz na naging bibig.

ᛒ
18

Beorc

b /b/

birch

Walang ipinagbago. Ang saknong nito ay ang pinakamahaba sa tatlong tradisyon at ang tanging isa na tumatalakay sa kabalintunaan ng isang puno na nagkakaroon ng mga usbong na walang binhi.

ᛖ
19

Eh

e /e/

kabayo

Pinanatili kung saan inalis ito ng Younger Futhark. Ang Old English eh ay kognato sa Latin equus. Nagmula ang modernong Ingles na horse sa isang ganap na magkaibang ugat.

ᛗ
20

Mann

m /m/

isang tao

Walang ipinagbago at pinanatili ang double stave ng Elder Futhark na inalis ng Younger Futhark. Ang ibig sabihin ng Old English man ay isang tao anuman ang kasarian.

ᛚ
21

Lagu

l /l/

tubig, dagat

Walang ipinagbago. Tungkol ang saknong nito sa isang taong naninirahan sa lupa na nakasakay sa isang umaalon na barko kaysa sa isang mandaragat, at nagtatapos sa isang sea-steed na hindi susunod sa renda.

ᛝ
22

Ing

ŋ /ŋ/

ang diyos na si Ing

Madalas itong isinulat sa stemmed form, ang saradong brilyante na nakataas sa isang linya. Ang saknong nito ay isang bahagi ng kwento tungkol sa isang diyos na nagpunta sa silangan sa ibabaw ng alon, at nawala na ang kwento.

ᛟ
23

Eþel

œ /œ/

ninunong lupain

Pinanatili at inilagay bago ang dæg kaysa pagkatapos nito kasunod ng pagkakaayos ng Vadstena bracteate kaysa sa Kylver stone. Ang ibig sabihin ng Old English eþel ay isang sariling bansa pati na rin legal na pag-aari.

ᛞ
24

Dæg

d /d/

araw

Walang ipinagbago. Ang saknong nito ay isa sa dalawa lamang sa tula na malinaw na nagsasabi na ang inilarawang bagay ay pag-aari ng mayaman at mahirap.

Ang mga dagdag ng Ingles

25–29

Limang bagong titik para sa mga tunog na mayroon ang Old English ngunit wala sa Proto-Germanic. Karamihan dito ay resulta ng i-mutation at ng Ingvaeonic split ng Proto-Germanic /a/ sa tatlo. Lumilitaw ang lahat ng lima sa Old English Rune Poem. Dahil dito, naabot ng hanay ang anyong may dalawampu't walo at dalawampu't siyam na karakter na palagiang ginagamit.

ᚪ
25

Ac

a /ɑ/

oak

Bago. Nang binago ng Old English ang tunog at itinulak ang lumang a-rune sa o, kailangan ng isang bagong titik para sa natitirang a. Ang saknong nito ay tungkol sa puno ng oak na nagpapakain ng mga baboy at gumagawa ng mga barko.

ᚫ
26

Æsc

æ /æ/

punong ash

Bago at ginawa sa pamamagitan ng pagdaragdag ng linya sa lumang hugis ng Ansuz. Nahati ang Ansuz sa tatlong titik ng Futhorc: os, ac at æsc.

ᚣ
27

Yr

y /y/

isang pana; isang kagamitan

Bago, para sa bilog na front vowel na ginawa ng i-mutation. Madalas basahin ang pangalan bilang isang pana o isang sungay, at tinatawag ito ng saknong nito na isang kagalakan at isang karangalan sa mga maharlika.

ᛡ
28

Ior

io /io/

isang igat; isang hayop sa ilog

Bago at bihira. Ang saknong nito ay naglalarawan ng isang nilalang na nakatira sa tubig at kumakain sa lupa. Madalas itong basahin bilang isang igat o isang beaver.

ᛠ
29

Ear

ea /æɑ/

ang libingan; lupa

Bago at ang huling saknong ng tula. Inilalarawan nito ang lupa bilang nakakapandiri sa bawat tao kapag nagsimulang lumamig ang laman at ibinigay ang katawan sa lupa.

Mga sumunod at mga titik sa manuskrito

30–34

Mga huling dagdag mula sa Northumbrian. Tunay na inukit ang Calc at Gar sa mga krus ng Ruthwell at Bewcastle, kung saan pinanatili nilang magkahiwalay ang mga hard velar sa kanilang mga katumbas na palatalised. Halos sa manuskrito lang matatagpuan ang Cweorð, Cealc at Stan. Ikinatwiran ni R. I. Page na ang ilan sa pangkat na ito ay mga sinaunang pseudo-runes. Ang hindi pagkakasundong ito ang dahilan kung bakit ang bilang ng Futhorc sa mga publikasyon ay naglalaro mula 28 hanggang 34.

ᚸ
30

Gar

g /ɡ/

sibat

Isang huling dagdag na naghihiwalay sa hard /ɡ/ mula sa Gyfu, kung saan pinanatili itong sumasakop sa maraming tunog ng palatalisation. Wala sa Rune Poem, ngunit inukit sa mga krus ng Ruthwell at Bewcastle.

ᛢ
31

Cweorð

q /kw/

hindi kilala; isang fire-drill?

Isang titik ng manuskrito na walang malinaw na kahulugan at halos hindi ginagamit sa epigraphy. Malamang isa itong imbensyon ng eskriba na nagbibigay sa runic row ng katumbas sa Latin Q.

ᛣ
32

Calc

k /k/

kalis; yeso

Isang huling dagdag para sa hard /k/, na naghihiwalay dito mula sa Cen para sa parehong dahilan. Inukit sa Ruthwell Cross at sa mga ukit ng Manx at Scottish.

ᛤ
33

Cealc

kk /k/

yeso

Isang dinobleng baryant ng calc na lumilitaw sa mga runic row ng manuskrito kaysa sa mga tunay na ukit.

ᛥ
34

Stan

st /st/

bato

Isang ligature na titik para sa kumpol na st. Sa manuskrito lang matatagpuan, at ang dahilan kung bakit ang bilang ng Futhorc sa mga publikasyon ay nag-iiba sa pagitan ng 31 at 34.

Kung saan natin ito nalaman

Mga krus na bato, isang kahon na gawa sa buto ng balyena, isang espada sa Thames, at isang manuskritong nasunog.

Old English Rune Poem

England copied 10th century; text older

Dalawampu't siyam na saknong, isa sa bawat rune, at bawat isa ay isang patulang bugtong tungkol sa pangalan ng rune. Ito ang pinakamahalagang dokumento para sa pagbuo muli ng kahulugan ng anumang pangalan ng rune sa anumang script. Nasunog ang manuskritong Cotton Otho B.x sa Ashburnham House noong 1731. Nananatili lamang ang teksto dahil kinopya ito ni Humfrey Wanley noong 1705 para sa Thesaurus ni George Hickes.

Franks Casket

Northumbria early 8th century

Isang kahong gawa sa buto ng balyena na inukitan ng mga eksena mula sa Germanic na alamat, kasaysayan ng Roma at mga Ebanghelyo. May mga caption ito sa Old English runes at Latin. Nakasulat sa vowel cipher ang isang panel. Nasa British Museum ang takip at tatlong gilid habang nasa Bargello sa Florence ang kanang panel.

Ruthwell Cross

Dumfriesshire, Scotland 8th century

Isang Anglo-Saxon na krus na bato na may mga runic verse na malapit na nauugnay sa tulang Old English na The Dream of the Rood. Winasak ito sa utos ng Church of Scotland noong 1642 bilang idolatroso, at muling binuo noong ikalabinsiyam na siglo.

Bewcastle Cross

Cumbria, England 8th century

Isang kasamang monumento ng Ruthwell na nakatayo pa rin sa patyo ng simbahan nito. Mayroon itong runic memorial inscription na ngayon ay lubos na nasira ng panahon.

Seax of Beagnoth

River Thames, London 10th century

Isang kutsilyong bakal na may iisang talim na may nakapaloob na pilak, tanso at brass. Makikita rito ang buong dalawampu't walong rune futhorc sa isang gilid at ang pangalang Beagnoth sa kabilang gilid. Ito ang tanging kilalang kumpletong Anglo-Saxon rune-row sa isang bagay sa halip na sa isang manuskrito. Pinaghalo-halo ng umukit ang ayos ng ikatlong ætt. Nagpapahiwatig ito na kahit ang mga bihasang manggagawa ay hindi palaging saulado ang pinalawak na hanay.

Spong Hill urns

Norfolk, England 5th century

Tatlong cremation urn mula sa isang maagang sementeryo ng mga Anglo-Saxon na may nakatatak na salitang alu sa mirror-runes. Alu ang pinakakaraniwang charm word sa mas lumang Germanic corpus at pinagtatalunan pa rin ang kahulugan nito. Kabilang ang mga ito sa pinakamaagang runic object sa England at matatagpuan ang mga ito sa isang pre-Christian na libingan.

Galloway Hoard

Dumfries and Galloway, Scotland buried c. 900

Limang pinatag na silver arm-rings na may nakasulat na Anglo-Saxon runes, hindi mga Scandinavian. Pinangalanan ang isa na Ecgbeorht habang mababasa sa pinakamahaba ang DIS IS ÆIGNA FEOH na ang ibig sabihin ay ito ang kayamanan ng komunidad. Ang isang ukit na nag-aangkin ng nakabaong pilak para sa isang monastic community ay nagpapabulaan sa palagay na ang mga nakatagong kayamanan sa panahong ito ay mga pandarambong ng mga Viking.

Undley bracteate

Suffolk, England c. 450–500

Isang gintong palawit na may isa sa mga pinakamaagang Anglo-Frisian na runic inscription. Ipinapakita nito ang she-wolf at kambal ng Roman iconography sa itaas ng maikling runic text. Ito ang katibayan na dumating ang script kasama ng pinakamaagang pamayanan kaysa huli itong nabuo.

Caistor-by-Norwich astragalus

Norfolk, England c. 400

Isang buto ng bukung-bukong ng roe-deer mula sa isang cremation urn na may nakasulat na raïhan na malamang na nangangahulugang roe. Masasabing ito ang pinakalumang runic inscription na natagpuan sa England. Sapat na ang katandaan nito upang magdulot ng katanungan kung Anglo-Saxon ito o inangkat.

St Cuthbert's coffin

Lindisfarne, Northumbria 698

Isang ataul na oak na nilagyan ng mga nakaukit na figure na nilagyan ng label sa pinaghalong runes at Latin na mga titik, kung minsan sa iisang salita. Ito ang direktang katibayan na ang dalawang script ay ginamit nang magkatabi sa isang monastic na konteksto sa halip na magkasalungat.

Codex Vindobonensis 795

Salzburg 9th century

Isang manuskrito mula sa pangkat ni Alcuin na naglalagay ng mga pangalan ng Gothic letter sa tabi ng kanilang mga runic equivalent kasama ang iba pang mga alpabeto. Bahagi ito ng akademikong interes ng Carolingian sa pagkolekta ng mga script na nagpreserba ng maraming materyal na Germanic nang hindi sinasadya.

Runic coinage

England 7th–9th century

Mga sinaunang sceattas at mas bagong penny na nagdadala ng mga pangalan ng nag-imbento ng barya sa runes, kung minsan ay pinaghalo ang mga titik sa Latin. Inilagay ng mga barya ang runic literacy sa pang-araw-araw na komersyal na sirkulasyon at malapit na napetsahan ito.

Lindisfarne name-stones

Northumbria 8th–9th century

Maliit na mga palatandaan sa libingan na may mga personal na pangalan sa runes at sa Latin script at madalas nasa iisang bato ang pareho. Isang tahimik na indikasyon na ang pagpili sa pagitan ng dalawa ay hindi palaging doktrinal.

Frisian finds

Netherlands and North Sea coast 5th–8th century

Isang maliit na grupo ng mga ukit sa suklay, barya at yew wand na nagpapakita ng parehong pinalawak na hanay na ginagamit sa buong North Sea. Ang script ay wastong Anglo-Frisian kaysa sa purong Ingles.

Cynewulf's runic signatures

England 9th century

Apat na relihiyosong tula ang Juliana, Elene, Christ II at The Fates of the Apostles kung saan ang mga epilogue nito ay binabaybay ang pangalan ng makata bilang runic acrostic. Gumagana nang dalawang beses ang bawat rune, bilang letra ng pangalan at sa pamamagitan ng pangalan ng rune nito bilang pangngalan sa pangungusap. Ang pagbabasa nang malakas sa tula ay nagsasalita ng kanyang pangalan at humihiling sa madla na ipagdasal siya.

Isruna and hahalruna

England and the Continent 9th century onward

Mga system ng manuskrito cipher na hindi isinasama ang hugis ng rune at sa halip ay ini-encode ang coordinates nito: kung aling ætt ito kabilang at posisyon nito sa loob ng ætt, na nakasulat bilang binilang na mga stroke o sanga. Gumagana lamang ang mga ito dahil ang tatlong-paraan na paghahati ng hanay ay karaniwang kaalaman.

Ang hanay na lumago

Ang Anglo-Saxon Futhorc at ang Younger Futhark ay dalawang sagot sa parehong problema, at ang mga ito ay magkasalungat na sagot.

Parehong nagmula ang dalawang script sa dalawampu't apat na rune ng Elder Futhark. Ginamit ang mga ito ng mga taong may wikang mabilis nagbabago sa parehong mga siglo. Sa Scandinavia, ginawang labing-anim ang hanay at hinayaan ang mambabasa na alamin ang natitira. Sa England at Frisia, nagdagdag ng mga titik hanggang sa maisulat ng script kung ano talaga ang sinasabi ng mga tao.

Nangyari nang dahan-dahan ang paglaki. Dinala ng Ingvaeonic split ang hanay sa dalawampu't anim. Dahil sa iba pang mga dagdag, naayos ito sa dalawampu't walo para sa praktikal na pag-ukit. Ito ang bilang na inilagay sa Seax of Beagnoth, ang tanging kumpletong rune-row na nanatili sa isang bagay. Nagbibigay ang Old English Rune Poem ng isang saknong sa dalawampu't siyam. Dinala ito ng mga manuskrito at monumento ng Northumbrian sa tatlumpu't tatlo at minsan ay tatlumpu't apat. Nakadepende ito sa kung aling mga titik ang bibilangin at kung sino ang nagbibilang.

Kung bakit nagbago ang pangalan

Hindi futhark ang tawag sa alpabeto rito, at ang dahilan ay nasa ikaapat na posisyon.

Sa Proto-Germanic, ang ikaapat na rune ay ansuz, isang diyos, at dala nito ang tunog na a. Sa North Sea Germanic dialects, nahati ang nag-iisang patinig na iyon sa tatlong paraan batay sa kapaligiran nito at ito ang Ingvaeonic split. Naging o kapag naging nasalised bago ang nasal consonant. Naging æ ito kapag nasa harap, at naging back ɑ kapag wala.

Hindi kayang irekord ng isang titik ang tatlong tunog kaya ang hugis ng ansuz ay binago nang tatlong beses: nagbigay ng ᚩ os ang nakahilig na mga sanga, nagbigay ng ᚫ æsc ang pangalawang sanga, at nagbigay ng ᚪ ac ang mga sanga sa magkabilang gilid ng tangkay. Ang isang rune ng Elder Futhark ay naging tatlong rune ng Ingles.

Dahil o na ang ikaapat na titik, f-u-þ-o-r-c ang baybay ng unang anim. Ipinangalan ang hanay sa sariling simula nito na eksaktong nangyari sa salitang alpabeto, kaya ang ibig sabihin ng ibang simula ay ibang pangalan.

Sinusunod ng iba pang mga idinagdag ang parehong lohika. Sinasaklaw ng ᚣ yr ang rounded front vowel na ginawa ng i-mutation. Sinasaklaw ng ᛠ ear at ᛡ ior ang mga diptonggo. Wala ang alinman sa mga tunog na ito sa wika na kung saan ginawa ang orihinal na dalawampu't apat.

Kung bakit mas mahalaga ang script na ito kaysa sa sinasabi ng laki nito

Halos bawat kahulugan ng rune na ginagamit ngayon ay nagmumula sa England, at karamihan sa mga taong gumagamit ng mga kahulugang iyon ay hindi alam ito.

Ang dahilan ay ang Old English Rune Poem: dalawampu't siyam na saknong, isa sa bawat rune, at nakasentro bawat isa sa pangalan ng rune. Ito lamang ang pinalawig na mapagkukunan para sa mga pangalan ng rune na inalis ng Younger Futhark. Walang Norwegian o Icelandic na saknong ang Gebo, Wunjo, Perthro, Ehwaz, Ingwaz, Dagaz at Othala, dahil wala na ang mga titik na ito sa Scandinavia bago pa man ginawa ang mga tulang Norse. Ang alam natin tungkol sa mga ito ay mula sa isang tulang Ingles tungkol sa isang magkaibang alpabeto.

Halos hindi nakaligtas ang tulang iyon. Nawasak ang manuskrito nitong Cotton Otho B.x sa sunog sa Ashburnham House noong 1731 na tumupok o sumira sa malaking bahagi ng Cotton library. Umiiral ang teksto dahil kinopya ito ni Humfrey Wanley dalawampu't anim na taon ang nakalipas para sa Thesaurus ni George Hickes.

Ipinapakita rin ng mga saknong ang patuloy na paghawak ng mga Kristiyano sa materyal ng mga pagano. Naging bibig ang Ansuz. Naging bituin ang Tiwaz na hindi kailanman lumilihis sa landas nito. Hindi pinangalanan ang alinman sa diyos habang walang pag-aalinlangang pinangalanan ng Icelandic poem mula sa ikalabinlimang siglo sina Óðinn at Týr. Isang bukas na usapin kung nakalimutan ng England o tumanggi silang sabihin.

Runes at Latin, magkatabi

Ang pamilyar na kwento ay dinala ng Kristiyanismo ang Latin na alpabeto at umatras ang runes bago pa ito. Hindi sinusuportahan ng katibayan ng mga Ingles ang isang malinis na bersyon niyan.

Hinahaluan ng coffin ni St Cuthbert na ginawa sa Lindisfarne noong 698 ang mga figure nito sa pamamagitan ng pinagsamang runes at Latin na titik sa loob ng mga iisang salita. Ang mga krus ng Ruthwell at Bewcastle ay mga Kristiyanong monumento na may mga runic verse. Nagtataglay ang mga palatandaan sa libingan ng Lindisfarne ng mga pangalan sa magkabilang script at kung minsan sa iisang bato. Inilagay ng mga moneyer ang kanilang mga pangalan sa mga barya sa runes sa loob ng ilang siglo pagkatapos mag-convert.

Nagpalit pa ng panig ang dalawang titik. Kinuha ang Þorn sa Latin-alphabet Old English bilang þ, dahil walang titik ang Latin para sa tunog na th. Nanatili ito sa pagsusulat ng Ingles sa loob ng ilang siglo hanggang sa pinalitan ito ng mga continental printer na walang thorn type ng y, at ito ang buong pinagmulan ng mock-antique na "Ye Olde". Ginamit ang Wynn bilang ƿ para sa tunog na w hanggang sa mas ginusto ng mga Norman scribe ang dinobleng u.

Nawalan ng silbi ang runes sa England noong ikalabing-isang siglo na mas huli kaysa sa iminumungkahi ng reputasyon ng script. Nangyari ito dahil sa unti-unting pagkawala kaysa sa pagbabawal.

Tungkol sa pagbabasa ng mga runes na ito

Halos palaging ginagamit sa modernong rune divination ang dalawampu't apat ng Elder Futhark. Kung gumagamit ito ng mga pangalan at kahulugan, ang mga kahulugang iyon ay higit na kinuha sa tulang ito.

Mahalagang sabihin ito nang malinaw dahil gumagawa ito ng kakaibang sitwasyon. Isa itong kasanayan na ginawa sa isang alpabeto at gumagamit ng isang hanay ng mga kahulugan na naitala para sa isa pa, sa isang Kristiyanong manuskrito, humigit-kumulang pitong daang taon matapos mawalan ng silbi ang unang alpabeto. Hindi binabalewala ng lahat ng ito ang kasanayan. Nangangahulugan ito na labis na pinapalaki ng sinumang nag-aangkin ng direktang access sa ibig sabihin ng isang Iron Age carver sa isang rune ang maaaring patunayan ng ebidensya.

Walang napatunayang kaugalian ng Anglo-Saxon sa pagguhit ng mga runes upang sagutin ang isang katanungan. Inilarawan ni Bede ang litterae solutoriae, ang mga loosing-letter na sinasabing may kakayahang kalagin ang mga tanikala. Sinasabi nito sa atin kung ano ang inisip ng isang simbahan ng Northumbrian tungkol sa pinaniniwalaan ng mga tao patungkol sa pagsusulat kaysa sa kung ano talaga ang ginawa ng sinuman.

Mga madalas itanong

Dalawampu't siyam sa Old English Rune Poem, na siyang pinakamahusay na tinukoy na set, at dalawampu't walo na palagiang ginagamit sa epigraphy o ang bilang na inilagay sa Seax of Beagnoth. Dinala ito ng mga manuskrito at monumento ng Northumbrian sa tatlumpu't tatlo, at kung minsan ay tatlumpu't apat. Totoo ang pagkakaiba at nakadepende sa kung aling mga huling titik ang iyong isasama.

Dahil ito sa ikaapat na titik. Ipinangalan ang hanay sa mga tunog ng unang anim na rune nito. Hinati ng Ingvaeonic split ang Proto-Germanic /a/ sa tatlong paraan sa North Sea Germanic kaya naging o ito bago ang nasal consonant. Binago ang hugis ng ansuz bilang ᚩ os, ᚫ æsc at ᚪ ac. Dahil nasa ikaapat na puwesto ang o kaya f-u-þ-o-r-c ang baybay ng hanay.

Ito ay magkasalungat na solusyon sa iisang problema. Nakakuha ang parehong wika ng mga tunog na hindi makilala sa script na may dalawampu't apat na rune. Pinutol ng Scandinavia ang hanay sa labing-anim at hinayaan ang mambabasa na tukuyin ang pagkakaiba mula sa konteksto. Nagdagdag ng mga titik ang England mula dalawampu't apat naging dalawampu't anim, naging dalawampu't walo hanggang dumami pa ito. Walang mali sa dalawang diskarte at nagdulot ang sa Scandinavian ng mas maraming natitirang ukit.

Dahil ito lamang ang malawak na pinagmulan para sa mga pangalan ng ilang runes. Inalis ang Gebo, Wunjo, Perthro, Ehwaz, Ingwaz, Dagaz at Othala sa Younger Futhark bago nabuo ang mga Norwegian at Icelandic na tula, kaya walang saknong ang mga tulang iyon para rito. Halos lahat ng kahulugan na itinalaga ng modernong rune practice sa mga titik na iyon ay mula sa tulang Ingles tungkol sa isang magkaibang alpabeto.

Muntik na. Nawasak ang manuskrito nitong Cotton Otho B.x sa sunog sa Ashburnham House noong 1731 na sumira o tumupok sa malaking bahagi ng Cotton library. Umiiral ang teksto dahil kinopya ito ni Humfrey Wanley noong 1705 dalawampu't anim na taon ang nakalipas upang ilathala sa Thesaurus ni George Hickes.

Isang iron knife mula sa ikasampung siglo na natagpuan sa Thames. Nilagyan ito ng silver, copper at brass pati na rin ang kumpletong 28-rune futhorc sa isang gilid at ang pangalang Beagnoth sa kabila. Ito ang tanging kilalang kumpletong Anglo-Saxon rune-row sa isang bagay sa halip na sa isang manuskrito at nasa British Museum ito. Nagkamali ang umukit sa ayos ng ikatlong ætt. Ipinapakita nito na kahit ang mga bihasang manggagawa ay hindi palaging saulado ang pinalawak na hanay.

Hindi nang direkta, at sumasalungat ang ebidensya sa isang malinis na kwento. Pinaghahalo ng coffin ni St Cuthbert noong 698 ang runes at mga Latin na titik sa loob ng mga iisang salita. Ang mga krus ng Ruthwell at Bewcastle ay mga Kristiyanong monumento na may runic verse. Gumagamit ang mga palatandaan sa libingan ng Lindisfarne ng dalawang script at minsan nasa isang bato ito. Unti-unting nawala ang paggamit ng runes noong ikalabing-isang siglo.

Dalawa. Kinuha ang Þorn sa Latin-alphabet Old English bilang þ dahil walang titik ang Latin para sa tunog na th. Nanatili ito sa pagsulat ng Ingles sa loob ng ilang siglo hanggang sa pinalitan ng y ng mga continental printer na walang thorn type na nagbunga sa pekeng Ye Olde. Ginamit ang Wynn bilang ƿ para sa tunog na w hanggang sa pinalitan ito ng dobleng u ng mga Norman scribe.

Bihira. Halos palaging ginagamit sa modernong rune casting ang dalawampu't apat na rune ng Elder Futhark, kahit na ang mga kahulugang nakakabit dito ay higit na nanggaling sa tulang ito. Walang napatunayang Anglo-Saxon practice sa pagguhit ng mga rune upang sagutin ang isang katanungan. Binanggit ni Bede ang loosing-letters na sinasabing kumakalag sa mga tanikala na nagtatala ng paniniwala tungkol sa pagsulat kaysa sa isang dokumentadong pamamaraan.

Wastong Anglo-Frisian ito. Ang mga ukit sa mga suklay, barya at yew wand mula sa Netherlands at sa baybayin ng North Sea ay nagpapakita ng parehong pinalawak na hanay na ginagamit sa buong dagat. Nabibilang ang mga pinakamaagang natuklasan sa Ingles tulad ng Undley bracteate sa parehong tradisyon. Nabuo ang script sa mga malapit na magkakaugnay na komunidad sa magkabilang baybayin at hindi lamang sa England.

Depende ito kung alin. Inukit ang Calc at Gar sa mga krus ng Ruthwell at Bewcastle kung saan pinanatili nilang magkahiwalay ang mga hard velar mula sa kanilang palatalised counterparts, kaya tunay na ginamit ang mga ito. Halos para sa manuskrito lang ang Cweorð, Cealc at Stan, at ikinatwiran ni R. I. Page na ang ilan sa grupong ito ay antiquarian pseudo-runes o mga hugis na inimbento ng mga scribe upang kumpletuhin ang isang alpabeto kaysa sa mga titik na isinulat ng sinuman.

Apat na beses itong ginawa ni Cynewulf. Isinama ng makata ng ikasiyam na siglo ang kanyang pangalan bilang isang runic acrostic sa mga epilogue ng Juliana, Elene, Christ II at The Fates of the Apostles. Isinama rin ang mga rune na C, Y, N, E, W, U, L, F sa metro upang gumana ang bawat isa bilang parehong titik ng kanyang pangalan at, sa pamamagitan ng runename nito, bilang pangngalan sa pangungusap. Ang sinumang nagbabasa nang malakas sa tula ay sinasabi ang kanyang pangalan at hinihikayat na ipagdasal siya.

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.