ᚸ

Gar

sibat

Isang matigas na g, inihiwalay mula sa isang titik na nagbago, at inukit sa mga totoong monumento

Sound
g /ɡ/
Posisyon
30
Group
Mga huling titik at manuskrito
Descended from
Wala. Isang huling idinagdag na Anglo-Saxon
Unicode
U+16B8
Oo / Hindi
Walang natirang tradisyonal na sagot

Patayo

  • isang sibat
  • isang matigas na g
  • paghihiwalay
  • katumpakan
  • isang huling idinagdag
  • pagiging tiyak

Across the scripts

—

Walang ninuno

Elder Futhark

Isang huling idinagdag na walang katumbas sa Elder Futhark. Ang mga titik na ito ay idinagdag daan-daang taon pagkatapos ng orihinal na hanay.

—

Walang katumbas

Younger Futhark

Ang Scandinavia ay hindi kailanman nagdagdag ng titik sa kanilang hanay. Niresolba nila ang parehong problema sa pamamagitan ng pagbabawas at konteksto, at kalaunan sa paglalagay ng tuldok sa mga umiiral na rune.

ᚸ

Gar

Anglo-Saxon Futhorc

Idinagdag kalaunan para dalhin ang matigas na /ɡ/ nang magsimulang sumakop ang Gyfu ng iba't ibang tunog. Hindi tulad ng iba pang huling titik, mayroon itong tunay na tala ng epigrapiya, na lumilitaw sa mga krus ng Ruthwell at Bewcastle.

Bakit ito umiiral

Ang Gyfu (ᚷ) ay orihinal na nagdadala ng iisang tunog na g. Ang Lumang Ingles ay dumaan sa palatalisation: bago at pagkatapos ng mga patinig sa unahan, ang matigas na /ɡ/ ay lumambot patungo sa /j/, na tunog sa simula ng year.

Kaya ang modernong Ingles ay may give bukod sa yield, at garden bukod sa yard, mga pares kung saan ang isa ay napanatili ang matigas na tunog at ang isa ay hindi, na minsan ay tinulungan ng panghihiram sa Norse.

Ang resulta ay isang titik na kumakatawan sa dalawang magkaibang tunog. Nilikha ang Gar upang kunin ang matigas na tunog at inilagay ang iba sa Gyfu. Ang parehong hakbang ang lumikha sa mga tuldok na rune sa Scandinavia ilang siglo ang lumipas, at ito ang karaniwang paraan ng mga alpabeto sa pagtugon sa pagbabago ng tunog: hatiin ang punong titik.

Ang pangalan

Ang Gar ay nangangahulugang sibat, at ito ay isang karaniwang salita sa Lumang Ingles: ang gar-secg o taong may sibat ay isang kenning para sa karagatan at lumilitaw sa saknong ng Ac; dala ito ng Garmund at mga katulad na personal na pangalan; sinisimulan ng Gar-Dene o mga Danes na may sibat ang Beowulf.

Ang pagpipilian ay mukhang direktang acrophonic. Kailangan ng titik ng pangalan na nagsisimula sa matigas na /ɡ/, at ang gar ay isang maikli at kilalang salita na kwalipikado. Walang indikasyon na ang sibat ay may anumang partikular na kahalagahan para sa rune bukod sa pagbibigay ng tunog.

Inukit, hindi lang nakalista

Ang Gar ay walang saknong sa Old English Rune Poem. Sinasaklaw ng tula ang dalawampu't siyam na rune at hindi ito kasama, na naglalagay sa imbensyon nito pagkatapos ng komposisyon ng tula o sa labas ng tradisyon nito.

Ang mayroon ito ay isang tunay na tala ng epigrapiya, at ito ang naghihiwalay dito sa iba pang mga huling idinagdag. Ang Gar at Calc ay parehong inukit sa mga krus ng Ruthwell at Bewcastle, ang mga dakilang monumento ng Northumbrian noong ikawalong siglo. Ginamit ito doon nang sinadya upang panatilihing magkahiwalay ang mga matigas na velar sa mga katapat nilang palatalised.

Mahalaga iyon dahil nangatwiran si R. I. Page at ang iba pa na ang ilan sa mga huling titik ay mga antiquarian pseudo-rune: mga hugis na inimbento ng mga eskriba na pumupuno sa isang alpabeto ngunit hindi ginamit sa anumang pagsusulat. Nalalapat ang paratang na iyan sa Cweorð at maaaring sa Cealc at Stan. Ngunit hindi ito nalalapat sa Gar. May isang umukit ng monumento sa Northumbria na nag-isip na ang pagkakaiba ay katumbas ng pagdaragdag ng isa pang karakter.

Lumilitaw din ito sa mga hanay ng rune sa manuskrito, kung saan naitala ng mga Anglo-Saxon at kontinental na eskriba ang mga alpabeto.

Sa pagbabasa

Walang saknong at walang pinatunayang simbolikong paggamit, kaya anumang kahulugan ng dibinasyon ay moderno ayon sa pagkakabuo.

Ang tunay na sinusuportahan ng kasaysayan ng titik ay paghihiwalay para sa katumpakan: paghahati ng isang bagay sa dalawa dahil hindi na nito magawa ang parehong trabaho, at labis na nagmamalasakit sa pagkakaiba para ukitin ito sa bato. Isang pagkakaiba na kailangang gawin, isang papel na kailangang hatiin, isang salita na dumating upang mangahulugan ng labis.

Ang sibat ay nagbibigay ng pangalawa at mas malinaw na pagbasa, direksyon, isang solong punto, isang bagay na nakatutok, na magagamit ngunit nakabatay lamang sa pangalan.

Pareho itong dapat pangalanan kung ano sila: isang titik na may trabaho at walang tradisyonal na alamat.

Mga madalas itanong

Isang sibat. Ang salitang Lumang Ingles na gar ay isang karaniwang salita, na lumilitaw sa gar-secg para sa karagatan at sa Gar-Dene na nagbubukas ng Beowulf. Ang pangalan ay halos tiyak na pinili dahil nagsisimula ito sa matigas na g na kung saan ang titik ay nilikha para dalhin, sa halip na para sa anumang kahalagahan sa sibat mismo.

Dahil ang Gyfu ay naging sobra sa karga. Ang palatalisation sa Lumang Ingles ay nagpalambot sa /ɡ/ patungo sa /j/ malapit sa mga patinig sa unahan, kaya ang modernong Ingles ay may give bukod sa yield. Isang titik ang kumakatawan sa dalawang magkaibang tunog, kaya nilikha ang Gar upang kunin ang matigas na tunog.

Wala. Sinasaklaw ng Old English Rune Poem ang dalawampu't siyam na rune at hindi kabilang doon ang Gar, kaya ipinapalagay na ang imbensyon nito ay pagkatapos ng tula o sa labas ng tradisyon nito. Ngunit hindi ito imbensyon ng manuskrito: ang Gar at Calc ay parehong inukit sa mga krus ng Ruthwell at Bewcastle, kung saan pinapanatili nilang hiwalay ang mga matigas na velar mula sa mga katapat nitong palatalised.

Walang tradisyonal, dahil walang saknong at walang pinatunayang simbolikong paggamit. Ang anumang pagbasa ay moderno ayon sa pagkakabuo. Ang sinusuportahan ng kasaysayan nito ay ang paghihiwalay para sa katumpakan: paghahati ng isang bagay sa dalawa dahil hindi na nito magawa ang parehong trabaho, at nagmamalasakit nang sapat para ukitin ang pagkakaiba.

Tunay. Nangatwiran si R. I. Page at ang iba pa na ang ilan sa mga huling titik ng Futhorc ay mga antiquarian na pseudo-rune, na inimbento ng mga eskriba upang punan ang isang alpabeto at hindi kailanman ginamit upang magsulat ng anuman. Ang paratang na iyan ay totoo laban sa Cweorð at maaaring sa Cealc at Stan. Ngunit ang Gar ay inukit sa dalawang pangunahing monumento ng Northumbrian, kaya may nag-isip na ang pagkakaiba ay karapat-dapat ukitin sa bato.

Anglo-Saxon Futhorc

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.