Ing

Isang buod ng kwentong hindi na natin alam

Ang saknong ay may apat na linya at bawat isa ay nagbabangon ng tanong na hindi nito sinasagot.

Si Ing ay ærest mid Eastdenum gesewen secgun, unang nakita ng mga tao sa hanay ng mga Silangang-Danes. Pagkatapos oþ he siððan est ofer wæg gewat, hanggang sa siya ay naglakbay sa silangan patawid ng alon. Pagkatapos wæn æfter ran, sumunod ang karwahe. At ðus Heardingas ðone hæle nemdun, kaya't tinawag ng mga Hearding ang bayaning iyon.

Saan siya nagpunta? Bakit? Anong ginagawa ng karwaheng sumusunod sa isang papaalis na diyos? Sino ang mga Hearding?

Ang saknong ay tila buod ng isang kwentong alam na ng mga nakikinig, at ang kwentong iyon ay naglaho na. Walang ibang teksto sa Old English tungkol kay Ing, at walang tekstong Norse na pumupuno sa puwang na ito.

Ang mga Hearding ang tanging malinaw na bakas: tumutugma sila sa Hasdingi, ang maharlikang linya ng mga Vandal, at ang pangalan ay lumalabas sa tradisyong Norse bilang Haddingjar. Kaya inilalagay ng saknong si Ing sa isang tiyak at napakatandang tradisyon ng dinastiya, at inaasahang alam mo kung alin ito.

Si Ing at ang mga Ingaevones

Ang pangalan ay talagang sinauna at nakakabit sa isang populasyon kaysa sa isang kulto.

Pinangalanan ni Tacitus, sa kanyang isinulat noong 98 CE, ang mga Ingaevones bilang isa sa tatlong malalaking pangkat ng mga taong Germanic. Kinuha nila ang kanilang pangalan mula sa isang banal na ninuno, at ang mga Ingaevones ang pangkat sa North Sea, ang pinagmulan ng mga Angle at Saxon. Kaya ang isang tulang English na bumabanggit kay Ing ay tumutukoy sa sarili nitong ninuno.

Sa mga sangguniang Norse, ang parehong pangalan ay nakakabit kay Freyr bilang palayaw na Yngvi o Yngvi-Freyr, at sinasabi ng maharlikang dinastiya ng Sweden, ang mga Ynglingar, na nagmula sila sa kanya. Tinatawag ng Beowulf ang haring Danish na frea Ingwina, panginoon ng mga kaibigan ni Ing.

Bumabagay ang karwahe sa konseptong ito. Ang relihiyong Germanic ay may naitalang tradisyon ng prusisyon gamit ang karwahe: inilarawan ni Tacitus ang diyosang si Nerthus na dinadala sa kanayunan sa isang natatakpan na kariton, nagdadala ng kapayapaan saanman ito magpunta. Sa aspeto ng wika, ang Nerthus ay iisang pangalan sa Njörðr, ang ama ni Freyr. Isang diyos ng pertilidad na naglalakbay sakay ng karwahe at pagkatapos ay aalis sa ibabaw ng tubig ay malinaw na bahagi ng mundong ito, kahit hindi natin matukoy kung paano nag-uugnay ang mga detalye.

Isang letra na hindi maaaring magsimula ng salita

Kinakatawan ng Ing ang /ŋ/, ang tunog sa dulo ng salitang Ingles na sing. Sa wikang Germanic, tulad sa modernong English, hindi kailanman nagsisimula ng salita ang tunog na ito.

Kaya bihira ang runang ito, sa parehong istruktural na dahilan gaya ng Eolhx: ang isang letra na nakakulong sa gitna at dulo ng mga salita ay mas kaunti ang gamit at lumilitaw sa mas kaunting inskripsyon. Ito rin ang dahilan kung bakit tinanggal ito ng Scandinavia nang walang labis na kawalan, maaari kasing isulat ang tunog gamit ang ibang mga letra.

Pinanatili ito ng England, kadalasan sa anyong ᛝ, isang diyamanteng nakataas sa isang patayong poste, kaysa sa lumulutang na ᛜ ng Elder Futhark. Parehong napatunayang ginamit ang mga ito.

Kakaiba rin ang saradong hugis nito. Ang mga runa ay binubuo ng mga guhit na humihinto kaysa sa nagtatagpo, dahil iyon ang angkop sa pag-uukit sa kahoy. Ang isang ito ay sumasara, at ito lang ang letra sa orihinal na dalawampu't apat na gumagawa nito.

Sa pagbasa

Ang Ing ang hindi gaanong kapansin-pansing runa sa hilera at isa sa pinakakapaki-pakinabang kapag naging malinaw ang katangian nito.

Nangangahulugan ito ng isang bagay na nakaselyo at nag-iipon. Hindi nakahinto, na siyang Is, at hindi napipigilan, na siyang Nyd. Ang Ing ay isang proseso na nangyayari sa loob ng isang hangganan, sa sarili nitong takdang oras, at walang nakikita mula sa labas.

Pagbuo ang direktang pagbasa: isang pagbubuntis, isang proyekto sa yugto kung saan wala pang maipakita, isang ideyang hindi pa nasasabi, isang desisyong nagawa na ngunit hindi pa ipinapaalam. Ang natatanging katangian ay totoo ang trabaho kahit hindi ito nakikita.

Binabasa rin ito bilang pagtatapos ng isang yugto. Ang saradong hugis ay nangangahulugang may natapos na at naisara na, kaya madalas itong nagmamarka ng pagtatapos ng isang bahagi kaysa sa pagtatapos ng isang bagay. Sa isang latag, madalas nitong sinasabi: tapos na ang bahaging iyon, huwag mo na itong gawin.

At nagdaragdag ang saknong ng isang pagbasa na hindi ibinibigay ng ibang bahagi ng hilera. Nakikilala ang Ing sa katotohanang umalis na ito. Minsan tinutukoy ng runa ang nawawalang bagay na siyang sentro pa rin ng isang sitwasyon: isang taong umalis, isang pwestong nabakante, isang pag-alis kung saan nakasalalay pa rin ang galaw ng lahat.