Peorð

Isang salita na eksaktong minsan lang napatunayan

Ang tapat na pananaw tungkol sa runa na ito ay walang nakakaalam kung ano ang ibig sabihin nito at ang dahilan ay nararapat na ilatag nang maayos.

Ang Old English na peorð ay hindi lumilitaw kahit saan pa sa buong koleksyon ng Old English. Hindi sa tula, hindi sa tuluyan, hindi sa mga glosaryo, hindi sa mga kasulatan. Ito ay isang hapax legomenon (isang salita na napatunayan lamang nang isang beses) at ang tanging patunay ay ang saknong na ito, na hindi naman nagbibigay ng kahulugan dito.

Walang matibay na etimolohiya sa Germanic. Wala ring nakakumbinsi sa mas malawak na pamilya ng Indo-European. Dahil tinanggal ang runa mula sa Younger Futhark, walang saknong sa Norwegian o Icelandic na maaaring paghambingan nito.

Ang runa ay bihira rin sa mga ukit, dahil ang /p/ ay hindi pangkaraniwang tunog sa Germanic: ang pagbabago ng tunog na inilalarawan ng Grimm's Law ay ginawang f ang karamihan sa mga namang tunog na p ng Indo-European. Ito ang dahilan kung bakit ang Feoh ang nagbubukas ng alpabeto at kung bakit kakaunti ang ginagampanan ng titik na ito.

Isang saknong, isang salita na hindi napatunayan sa ibang lugar, walang etimolohiya, walang pangalawang saksi, at iilan ang mga halimbawa ng paggamit. Iyan ang buong batayan ng lahat ng naisulat kailanman tungkol sa runa na ito.

Kung ano ang sinasabi ng saknong sa atin

Nagbibigay ito ng tagpuan sa halip na kahulugan.

Anuman ang peorð, ito ay symble plega and hlehter (laging laro at tawanan) para sa mga palalo, ðar wigan sittaþ on beorsele bliþe ætsomne: kung saan ang mga mandirigma ay magkakasamang nakaupo sa bulwagan ng serbesa, masaya sa piling ng isa't isa.

Kaya kabilang ito sa bulwagan, sa paglilibang, at sa pagiging kapiling ng ibang tao. Hindi nito sinasabi sa atin kung ang peorð ay ang larong nilalaro nila, ang kagamitang ginagamit sa laro, ang musika, ang inumin, ang upuan, o mismong ang bulwagan.

Nasira rin ang manuskrito sa ikalawang linya, kaya ang teksto sa itaas ay may ellipsis. Iba-iba ang paraan ng mga editor sa muling pagbuo ng puwang at walang anumang muling pagbuo ang lumulutas sa pinag-ugatang problema.

Ang mga sapantaha

Bawat pagbasa sa ibaba ay ipinagtanggol ng isang taong kwalipikado. Walang iisang sinasang-ayunan ng lahat.

Isang baso ng dice o piyesa sa laro. Ang pinakatanyag, dahil ang tagpuan sa bulwagan ay tumutugma sa paglalaro at itinala ni Tacitus na ang pagsusugal ng mga Germanic ay labis na nakakaadik na humantong sa pagtaya ng mga lalaki sa kanilang sariling kalayaan sa isang huling bato. Ang hugis ay binasa bilang isang basong nakatagilid. Walang suportang pangwika: ang salita ay hindi maaaring makuha mula sa anumang kilalang terminong Germanic para sa dice o mga laro.

Isang puno ng peras. Ipinagtatanggol mula sa isang posibleng ugnayan ng paghihiram sa Latin na pirum. Lumilitaw ang mga puno sa ibang bahagi ng tula kaya hindi ito nawawala sa karakter, ngunit hindi nito ipinapaliwanag ang bulwagan.

Isang apuyan o fireplace. Iminungkahi mula sa panghihiram sa Celtic o Slavic at umaangkop ito nang maayos sa panloob na tagpuan.

Isang instrumentong pangmusika. Binasa mula sa plega, na sumasaklaw sa pagtatanghal pati na rin sa mga laro.

Isang sinapupunan o pagsilang. Karaniwan sa mga modernong libro ng runa at ang pinakamahina sa usaping kasaysayan. Nakabatay ito sa isang iminungkahing cognate na tinatanggihan ng karamihan sa mga dalubwika at wala itong koneksyon sa bulwagan ng serbesa na aktwal na inilalarawan ng saknong.

Ang buod na naabot ni Bruce Dickins at ng iba pa ay nananatili: ang salita ay hindi maisasalin batay sa kasalukuyang ebidensya.

Saan nagmula ang modernong kahulugan

Kung hindi maisalin ang salita, bakit sinasabi ng bawat libro ng runa na ang ibig sabihin nito ay tadhana, pagkakataon, mga lihim o sinapupunan?

Dahil ang isang sistema ng panghuhula ay hindi maaaring magkaroon ng patlang. Nang magsimulang gamitin ang mga runa bilang orakulo noong ikadalawampung siglo, lalo na pagkatapos ng The Book of Runes ni Ralph Blum noong 1982, kinailangan ng lahat ng dalawampu't apat na magkaroon ng kahulugan na mababasa nang malakas. Ito ang isa na may butas at napunuan ang butas na iyon.

Ang sapantaha ng baso ng dice ay ang pinakamadaling magagamit, dahil nagdadala ito ng pagkakataon, tadhana, at ang hindi alam sa isang galaw lamang. Mula roon ay naging sinapupunan ito, mga nakatagong bagay, at ang okulto sa pangkalahatan.

Ang prosesong iyon ay hindi kahiya-hiya. Hindi lang iyon pagsasalin, at ang pagkakaiba ay dapat na nakikita ng sinumang gumagamit ng runa.

Sa pagbasa

May dalawang maipagtatanggol na diskarte at hindi sila magkapareho.

Basahin ang tula. Ang Peorð ay ang bulwagan: laro, tawanan, magkakasamang nakaupo ang mga mandirigma, ang tiyak na kaligayahan ng mabuting samahan sa oras ng paglilibang. Ito ang tanging kahulugan na may ebidensya sa likod nito at talagang kapaki-pakinabang ito: pagsasamahan, ang halaga ng oras na hindi seryoso, ang pagiging kapiling ng iyong mga tao kung saan walang nakataya. Sa isang latag na puno ng mabibigat na runa, ito ay isang paalala na umiiral ang bulwagan ng serbesa.

Basahin ang puwang. Ang Peorð ay ang runa na hindi alam ang kahulugan, sinadyang gamitin upang tandaan ang salik na hindi naibunyag: impormasyon na wala sa nagtatanong, isang desisyon na ginagawa sa ibang lugar, isang bagay na malapit nang maging makabuluhan na walang pangalan. Ito ay isang modernong pagbasa at tapat ito sa pagiging moderno nito, na mas higit pa sa nagagawa ng pagbasa bilang sinapupunan.

Mas mainam ang parehong diskarte kaysa sa pagpapanggap na tiyak na ang etimolohiya nito.