Os

Bakit nagbago ang pangalan ng alpabeto

Ang runang ito ang dahilan kaya hindi tinatawag na futhark ang hanay sa Ingles.

Ipinapangalan ang isang runikong alpabeto mula sa mga tunog ng unang anim na titik nito, katulad ng alphabet na nakuha mula sa alpha at beta. Sa Elder Futhark, ang mga ito ay f-u-þ-a-r-k. Sa Lumang Ingles, naging mabilog ang tunog ng ikaapat na titik at nagbago mula sa a patungo sa o, kaya naging f-u-þ-o-r-c ito.

Ang pagbabago sa simula ay nangangahulugan ng pagbabago sa pangalan, at lahat ng runikong iskrip ay pinapangalanan sa ganitong paraan.

Bahagi ang pagbabagong ito ng Ingvaeonic split, kung saan ang nag-iisang Proto-Germanic /a/ ay nahati sa tatlong paraan sa North Sea Germanic. Kapag isinailong bago ang isang katinig na pailing, ito ay nagiging mabilog patungo sa o. Kapag inilagay sa unahan ay nagiging æ ito, at sa ibang pagkakataon ay nananatili itong pabalik na ɑ. Hindi kayang itala ng isang titik ang tatlong tunog, kaya binago ang hugis ng ansuz nang tatlong beses. Ang pahiwas na mga sanga ay nagbigay sa runang ito, ang ikalawang sanga ay lumikha ng ᚫ æsc, at ang mga sanga sa magkabilang gilid ay gumawa ng ᚪ ac.

Naging tatlong titik sa Ingles ang isang titik sa Elder Futhark, kaya umabot sa dalawampu't anim na karakter ang hanay. Ito ang pinakamalinaw na halimbawa kung paano lumawak ang hanay ng Anglo-Saxon habang lumiit naman ang hanay sa Scandinavia.

Ang pinakamaagang may tiyak na petsang paglabas ng runang ito ay sa Undley bracteate mula sa Suffolk, isang gintong palawit noong huling bahagi ng ikalimang siglo. Ipinapakita nito na naganap nang napakaaga ang pagbabago sa kasaysayan ng Ingles.

Ang diyos sa ilalim

Binibigyang kahulugan ang pangalang os bilang Latin na ōs, isang bibig, at ang buong saknong ay umiikot sa pananalita: ang pinagmulan ng lahat ng pananalita, ang suporta ng karunungan, at ang kaaliwan ng mga tagapayo.

Ngunit ang Lumang Ingles na ōs ay isa ring totoong salitang Germanic na nangangahulugang diyos, kaugnay ng Old Norse na áss. Nananatili ito sa kabuuan ng mga pangalang Anglo-Saxon tulad ng Oswald, Oswin, Osric, at Osbert. Bawat isa sa mga pangalang iyon ay may dalang paganong diyos sa unang bahagi nito, at pinagdala ito ng mga Kristiyanong hari at santo nang walang nakikitang problema.

Kaya mayroong salita ang makata na may dalawang kahulugan, ngunit sumulat siya ng saknong na gumamit lamang ng isang pakahulugan.

Halos tiyak na sinadya iyon, at may patunay tungkol dito. Ikinokonekta ng isang hiwalay na glosaryo sa manuskrito ng Anglo-Saxon ang runang ito kay Woden bilang pinuno ng lahat ng pananalita. Ipinapahiwatig nito na nandiyan pa rin ang mas lumang ugnayan at isinantabi lamang ito kaysa tuluyang nakalimutan.

Ihambing ito sa ginawa ng mga karatig-bansa. Direktang pinangalanan si Óðinn nang walang pag-aalinlangan sa tula ng Iceland noong ikalabinlimang siglo, na isinulat sa isang Kristiyanong bansa apat na raang taon pagkatapos ng pagbabagong-loob. Hindi ito ginawa ng England, na mas malapit sa panahon ng pagbabagong-loob.

Ordfruma

Ang mahalagang salita sa saknong ay ordfruma, na isinalin ng karamihan bilang pinagmulan o pinanggagalingan, ngunit mas partikular pa rito ang ibig sabihin nito.

Ang ibig sabihin ng Ord ay isang dulo, tulad ng dulo ng sibat o ang matulis na bahagi. Ang Fruma naman ay isang simula o pinuno. Ang ordfruma ay ang mismong pinanggagalingan, ang nasa unahan, at ginagamit ito ng Lumang Ingles para sa Diyos bilang tagalikha at para sa isang pinuno na nagsisimula ng isang bagay.

Kaya hindi lamang basta pinanggagalingan ng pananalita ang bibig. Ito ang matulis na bahagi nito: ang punto kung saan ang isang bagay na nag-umpisa lamang bilang kaisipan ay nagiging isang gawaing may mga kahihinatnan.

Nananatiling praktikal ang natitirang bahagi ng saknong. Wisdomes wraþu, ang suporta ng karunungan. Pananalita ang nagpapanatili sa kaalaman, dahil sa isang kulturang higit na nakadepende sa salita, hindi nagtatagal ang hindi sinasabing kaalaman. Witena frofur, ang kaaliwan ng mga tagapayo: ang witan ay ang lupong tagapayo ng hari, at ang buong tungkulin nila ay ang pagsasalita.

Sa pagbasa

Ang Os ay ang mensahe at ang sandali ng pagdating nito.

Tinutukoy nito ang punto kung saan nagiging salita ang isang bagay na hindi pa nasasabi: pagdating ng payo, isang guro, isang balita, o ang pangungusap na nag-aayos sa isang sitwasyon. Kadalasang inilalarawan nito ang isang panghihimasok mula sa labas ng nagtatanong, na madalas idinadaan sa bibig ng ibang tao. Sa mga tanong tungkol sa isang desisyon, madalas itong nangangahulugan na darating ang sagot bilang impormasyon sa halip na bilang pansariling pagkaunawa.

Mas pinapatalim ito ng diwa ng ordfruma. Hindi ito simpleng pag-uusap; ito ang pinakamatulis na bahagi. Madalas lumalabas ang Os kapag ang pagsasabi ng isang bagay ay magbabago sa mangyayari.

Ang pagbasang may kinalaman sa inspirasyon, kung saan dumarating nang buo ang ideya, ay nagmumula sa mas lumang konsepto ng diyos kaysa sa saknong na ito. Ito ang mas karaniwang modernong paggamit. Mahalagang malaman kung saang bahagi ito nagmula.