Ear

Kung paano nagtatapos ang tula

Dalawampu't siyam na saknong, at ito ang huli. Ito rin ang pinakamahaba, na may limang linya kung saan karamihan ay umaabot sa tatlo.

Ginugol ng Tulang Runa ng Matandang Ingles ang haba nito sa mga baka, panahon, puno, kabayo, bulwagan, barko, at mga diyos. Nagtatapos ito sa isang libingan, at hindi nito iyon pinapalambot.

Ear byþ egle eorla gehwylcun: ang libingan ay egle, kasuklam-suklam sa bawat mandirigma. Hindi sa mga abâ o minamalas. Sa lahat, kabilang ang mga nakikinig.

Walang sugnay ng kaaliwan. Ang saknong na Mann ay nagdaraan man lang ng kamatayan nito sa pamamagitan ng utos ng Diyos; ang mga saknong na Ger at Dæg ay nakakahanap ng isang bagay na pangkalahatan na ikagagalak. Ang isang ito ay walang inaalok. Inilalarawan nito ang isang katawan na lumalamig at pagkatapos ay inililista kung ano ang tumitigil.

Para sa isang teksto ng panahon ng mga Kristiyano, iyon ay isang kapansin-pansing pagpili. Ang isang makata na gustong magtapos sa muling pagkabuhay ay may bawat pagkakataon ngunit hindi ito kinuha.

Pagpili sa lupa bilang kasiping

Ang pangunahing imahe ay hrusan ceosan blac to gebeddan: ang maputlang bangkay ay pinipili ang lupa bilang kanyang gebedda, ang kanyang kasiping.

Ang Gebedda ay isang salitang pambahay. Nangangahulugan ito na ang taong kasama mo sa kama, isang asawa o kapareha, at ginagamit ito sa ganoong paraan sa ordinaryong Matandang Ingles. Ang paglalapat nito sa isang libingan ay malagim at sinadya: ang huling relasyon na pinapasok ng sinuman ay sa lupa.

Ang Ceosan, o pumili, ay gumagawa ng katulad na gawain. Walang pumipili nito. Ginagawa ng pandiwa ang bangkay na isang ahente sa isang bagay na wala siyang kapangyarihan, na isang uri ng kabalintunaan na patuloy na ginagamit ng mga tula sa Matandang Ingles.

At ang fæstlice, nang hindi maiiwasan at nang walang pagbabago, ay nakapatong sa paglamig. Ang proseso ay hindi humihinto.

Tatlong bagay na tumitigil

Ang huling linya ay isang listahan at ang bawat aytem ay pinili.

Bleda gedreosaþ: ang mga bunga, o ani, ay nalalagas. Ang salitang bleda ay parehong ginamit sa saknong na Ger para sa maliliwanag na bunga ng lupa at sa saknong na Beorc para sa kung ano ang kulang sa birch. Ang sariling bokabularyo ng tula tungkol sa kasaganaan ay binabawi.

Wynna gewitaþ: naglalaho ang mga kagalakan. Ang Wynn ay ang runa ng kagalakan, dalawampu't isang posisyon na ang nakalipas. Tinukoy ng saknong nito ang kaligayahan bilang iilang kalungkutan, kasaganaan, kaligayahan, at sapat na mga kuta. Lahat ng iyon ay nawawala.

Wera geswicaþ: ang mga kasunduan o pangako ng mga tao ay nabibigo. Ang Swican muli, ang pandiwa mula sa saknong na Mann kung saan ang bawat tao ay dapat mabigo sa isa't isa, at mula sa saknong na Tir kung saan ang bituin ay hindi kailanman nabibigo.

Kaya ang huling linya ng tula ay nagbabalik-tanaw sa tatlo sa sarili nitong mga runa at kinakansela ang bawat isa. Kahit na idinisenyo iyon o isang makata na umaabot para sa pamilyar na bokabularyo, pareho lang ang epekto: ang alpabeto ay nagtatapos sa pamamagitan ng pag-alis sa sarili nito.

Ear, eorþe, at isang uhay ng mais

Ang pangalan ay hindi ang ordinaryong salita sa Matandang Ingles para sa lupa, na eorþe, at may dalawang kandidato para kung ano ito.

Ang isa ay isang natatanging salita na nangangahulugang lupa, at sa saknong na ito ay ang libingan. Ganyan ito ginagamit ng makata at hindi na kailangan ipagtanggol.

Ang isa pa ay isang uhay ng mais, na nag-uugnay sa pangalan sa Matandang Mataas na Aleman na ahar at sa parehong ugat na nagbibigay sa modernong Ingles ng ear sa ear of wheat. Ang pagbasang iyon ay kagalang-galang sa larangan ng linggwistika at magbibigay ito ng isang ganap na kakaibang saknong: isang runa ng pag-aani na nakaupo malapit sa Ger.

Tila nakuha ng makata ang agrarianong kahulugan at nilampasan ito, sa halip ay piniling magsulat ng limang linya tungkol sa isang katawan na lumalamig. Kahit na iyon ay isang sadyang paglihis o katibayan na ang kahulugan ng libingan ay ang buhay, hindi ito malutas. Nangangahulugan ito na ang pinakamalungkot na talata sa tula ay maaaring isang pagpipilian kaysa sa isang pamana, na angkop sa malungkot na rehistro na patuloy na inaabot ng tula sa Matandang Ingles.

Ang runa mismo ay isang huling karagdagan, na ginawa para sa ea na kambal-katinig na binuo ng Matandang Ingles at hindi taglay ng Proto-Germanic. Tulad ng Ior at Yr, lumilitaw ito sa Tulang Runa at sa mga hanay ng runa sa manuskrito, at hindi ito karaniwan sa mga inskripsiyon.

Iyon ay nararapat na sabihin nang malinaw, dahil nangangahulugan ito na ang pinakamalungkot na runa sa alinmang hanay ay isa rin sa pinakabago. Walang sinaunang runa ng kamatayan ng mga Aleman dito. Mayroong isang titik ng Ingles na naimbento para sa isang patinig na binigyan ng isang makata ng limang linya tungkol sa isang libingan.

Sa pagbasa

Ang Ear ay isang wakas na hindi mapagkakasunduan.

Karamihan sa mga modernong kasanayan sa runa ay gumagamit ng dalawampu't apat sa Elder Futhark na walang katumbas, kaya ang runang ito ay hindi pamilyar sa karamihan ng mga mambabasa. Kung saan ito ginagamit, hindi ito dapat palambutin tungo sa pagbabago o muling pagkabuhay. Walang ganoong alok ang saknong, at saklaw na ng Dæg ang punto ng pagbabago.

Ang minamarkahan ng Ear ay ang yugto pagkatapos niyan: tapos na ang bagay, hindi maiiwasan ang proseso, at ang kung anuman ang titigil ay nagsimula nang huminto. Sa isang pagbasa ito ay nangangahulugan bilang kawakasan: isang relasyon na natapos na sa halip na isa sa gulo, isang desisyong naisakatuparan na, kalungkutan sa halip na takot sa pagkawala.

Kapag ginamit nang maingat, ito ay isa sa mga mas tapat na runang magagamit, dahil ang karamihan sa mga sistema ng pagbabasa ay walang kard o titik na simpleng nagsasabing tapos na ito. Hawakan ito nang may parehong pag-iingat sa anumang simbolo na katabi ng kamatayan, at huwag magsalita tungkol sa kalusugan o dami ng namamatay gamit ito.