Ang Tarot

Isang laro bago ito naging orakulo

Ang Tarot ay nagsimula bilang libangan. Sa mga korte ng hilagang Italya noong 1430s at 1440s, ang mayayamang pamilya tulad ng Visconti at Sforza ng Milan ay nagpakomisyon ng mga deck na pininturahan ng kamay ng trionfi, o triumphs, para sa isang trick-taking game na hindi nalalayo sa modernong bridge. Ang mga pinakalumang natitirang card, gaya ng Visconti di Modrone deck na hawak ng Yale, ay pinetsahan mula 1437–1442 batay sa mga watermark sa kanilang papel. Ang mga ito ay mararangyang gamit: may gold leaf sa likod ng mga trump at court figure, pilak sa likod ng mga pip card, at ipininta kasama ang mga miyembro ng naghaharing bahay na suot ang damit noong panahong iyon. Ang pagkasira sa mga natirang card ay nagpapakita na ang mga ito ay binalasa at nilaro, at hindi lamang inimbak.

Ang dalawang-bahaging estruktura na nagbibigay-kahulugan pa rin sa deck ay nasa ayos na mula pa sa simula. Apat na suit (cups, swords, batons at coins) ang nagdadala ng mga pang-araw-araw na card, at isang set ng 21 may numerong trump at isang walang numerong Fool ang nakapatong sa mga ito. Ang mga trump na iyon ang naging Major Arcana; ang mga suited card naman ang Minor Arcana. Ang pinakaunang kumpletong 78-card deck na nakaligtas, ang Sola Busca, ay nagdadala na ng kakaiba at alchemical na mga imahe na lampas sa hangganan ng isang laro ng baraha.

Kung paano naging panghuhula ang isang parlor game

Ang pagbabago mula laro patungo sa panghuhula ay nangyari sa Pransya. Noong 1781, inilathala ng pastor na si Antoine Court de Gébelin ang isang malawak na kasaysayan na nagsasabing ang mga baraha ay ang huling natitirang piraso ng sinaunang karunungan ng mga Ehipsiyo, isang nawalang "Aklat ni Thoth" na dinala sa paglipas ng mga siglo. Walang ebidensya para sa teoryang ito, ngunit dumating ito noong panahon ng pagkahumaling ng Europa sa mga antigo ng Ehipto kaya ito ay tumagal. Sa parehong panahon, ang okultistang si Jean-Baptiste Alliette, sa ilalim ng pangalang Etteilla, ay gumawa ng isa sa mga unang manwal para sa pagbabasa ng baraha: nagtakda siya ng kahulugan para sa bawat card, tinukoy ang spread, at ipinakilala ang gawain ng pagbabasa ng mga baligtad na card. Sa kanilang dalawa, ginawa nilang isang tool sa panghuhula ang isang deck ng mga laro.

Ang Golden Dawn at ang Rider-Waite-Smith deck

Naabot ng deck ang pinakasistematikong anyo nito noong panahon ng Victorian England. Naiugnay na ni Eliphas Levi ang 22 trump card sa 22 letra ng alpabetong Hebreo at sa 22 landas ng Kabbalistic Tree of Life. Binuo ng Hermetic Order of the Golden Dawn, na itinatag sa London noong 1888, ang pahiwatig na iyon tungo sa isang buong grid ng mga ugnayan. Iminapa nila ang buong 78-card deck sa Tree of Life at itinakda ang elementong pamamaraan na dala pa rin ng mga suit: Wands sa Apoy, Cups sa Tubig, Swords sa Hangin, Pentacles sa Lupa. Bawat suit ay nagsisimula sa Ace hanggang Sampu at pagkatapos ay apat na court card.

Ang paghihigpit na iyon ay nangailangan ng mga bagong imahe. Noong 1909, inilathala ng miyembro ng Golden Dawn na si Arthur Edward Waite at ng artist na si Pamela Colman Smith ang Rider-Waite-Smith deck. Pinagpalit ni Waite ang numero ng Strength at Justice, inilipat ang Strength sa VIII at Justice sa XI, upang ang mga trump card ay humilera sa zodiac. Gumawa si Colman Smith ng mas pangmatagalan: iginuhit niya ang bawat Minor Arcana card na may buong tagpo ng tao sa halip na simpleng pagkakaayos ng mga simbolo ng suit, kaya madaling basahin sa isang sulyap ang Eight of Swords o Ten of Cups. Ang nag-iisang pasyang iyon ang nagpabago sa isang abstraktong okultong palaisipan tungo sa isang tool sa pagkukuwento, at iyan ang dahilan kung bakit ang RWS deck ang sangguniang ginagamit sa buong Tarot Academy.

Ang Paglalakbay ng The Fool (The Fool's Journey)

Kung babasahin nang magkakasunod, iisang kuwento lang ang isinasalaysay ng Major Arcana. Pinangalanan ito ng awtor na si Eden Gray na Paglalakbay ng The Fool noong 1970s. Ang The Fool, na may numerong 0, ay humakbang mula sa bangin patungo sa isang bagong siklo at dumaan sa tatlong pangkat ng tig-pitong card. Ang unang pangkat ay nagbubuo sa sarili, kung saan makikilala ang Magician, High Priestess, Empress, Emperor, at Hierophant. Ang pangalawa ay tumitingin paloob sa gitna ng krisis at anino, mula sa Wheel of Fortune hanggang sa Death at Devil. Ang pangatlo ay muling nagtatayo, mula sa pagbagsak ng Tower patungo sa pag-asa ng Star, at nagtatapos sa The World. Kinilala rin ni Joseph Campbell ang parehong hugis sa mitolohiya at tinawag itong Paglalakbay ng Bayani (Hero's Journey).

Ang modernong deck: proyeksiyon at therapy

Sa ika-20 siglo, lumuwag ang estruktura ng okulto at napalitan ito ng sikolohikal na pagbasa. Inugnay ni Carl Jung ang hatak ng mga baraha, hindi sa anumang nakatagong kapangyarihan, kundi sa mga arketipong nanggagaling sa collective unconscious. Para sa mga sekular na mambabasa, ang deck ay parang Rorschach test: 78 nakalimbag na larawang walang sariling kapangyarihan, na naging kapaki-pakinabang dahil ang isang malabo at umaalingawngaw na larawan ay nag-aanyaya sa iyo na i-project ang sarili mong sitwasyon dito. Dumaraming therapist ang gumagamit ng tarot sa katulad na paraan, bilang isang biswal na bokabularyo na tumutulong sa isang kliyenteng pangalanan ang isang damdamin, panatilihin ito sa isang ligtas na distansya, at pag-usapan ito. Sa bawat pagkakataon, ang halaga ay nasa bumabasa, hindi sa baraha.

Ang parehong pagiging bukas nito ay nagpapadali upang magamit nang mali ang deck. Sa mga social platform, ang maikling "collective readings" ay nakadepende sa Barnum effect, ang tendensiya ng tao na maniwala sa isang malabo at nakakabigay-puring pahayag na parang isinulat ito para mismo sa kanila. Ang mga makaranasang mambabasa, esoteric man o sekular, ay madalas ibinabaling ang mga tanong paloob: hindi gaanong nakatuon sa "babalik ba sila" kundi sa "ano ang pina-project ko rito, at ano ba talaga ang gusto ko." Iyon ang deck sa pinakakapaki-pakinabang nitong anyo, isang tapat na salamin sa halip na bolang kristal.