Ang mga tradisyon ng pagbasa ng palad sa mundo

Ang kamay bilang isang mapa

Sa buong sinaunang mundo, ang kamay ay naging isang ibabaw kung saan isinulat ng mga kultura ang kanilang mga ideya tungkol sa kapalaran, kalusugan at pagka-diyos. Ang palmistriya, na tinatawag ding chiromancy o chirology, ay nakasalalay sa lumang hermetikong ideya na ang maliit na mundo ng katawan ay sumasalamin sa malaking mundo ng kosmos. Sa pagbabasa ng mga tupi, gulugod (ridges), proporsyon at malalaman na bahagi ng palad, itinakda ng mga practitioner na husgahan ang pagkatao, hulaan ang hinaharap at kahit na makita ang sakit. Ang kasanayan ay tila lumitaw nang kusa sa maraming lugar, sa India, Tsina, Mesopotamia at Greece, kung saan sinasabing nakakita si Aristotle ng isang treatise sa paksa sa isang altar kay Hermes at ipinasa ito kay Alexander. Itinuturing ng modernong agham ang mga pahayag nitong mapanghula bilang kuwentong-bayan, ngunit ang mga balangkas na nabuo nito ay isang mayamang talaan kung paano inisip ng mga tao ang tadhana, at ang maingat na pagmamasid nito sa kamay kalaunan ay nagtanim ng isang tunay na medikal na agham.

Pagbasa ng kamay

Sa ilalim ng maraming tradisyon ay may isang nakabahaging bokabularyo. Karamihan ay nagbabasa ng tatlong pangunahing linya, ng puso, ulo at buhay, kasama ang maliliit na linya para sa kapalaran, katanyagan at kasal, at sila ay nagbabala laban sa karaniwang pagkakamali ng pagkuha sa linya ng buhay bilang sukatan ng haba ng buhay sa halip na sigla. Binabasa nila ang mga bukol, ang malalaman na bahagi sa ilalim ng mga daliri, pinangalanan para sa mga planeta sa Kanluran at para sa mga trigram sa Tsina, na ang katabaan ay nagpapahiwatig ng lakas ng kung ano ang pinamumunuan nila. Tinatasa nila ang pangkalahatang hugis ng kamay, madalas na inayos ayon sa apat na elemento, at inihahambing nila ang dalawang kamay, isa para sa minanang kalikasan at isa para sa buhay na ginawa mula rito. Nililinaw ng maliliit na marka ang larawan: isang grille na umuubos, isang parisukat na nagpoprotekta, isang krus na nagbababala, at ang mistikong krus ng okultong regalo. Kapag ang mga linya ng ulo at puso ay nagsanib sa isa, ang linyang Simian, ito ay binabasa bilang isang hindi pangkaraniwang matinding unyon ng pag-iisip at damdamin.

India: Samudrika Shastra

Ang pinakamatandang nakasulat na pagbasa ng kamay ay nagmula sa India, kung saan ito ay bumubuo ng isang sangay ng Samudrika Shastra, ang mas malawak na agham ng mga palatandaan ng katawan na nakuha mula sa mga Purana at naayos sa mga manuskrito tulad ng Samudrika-tilaka ng 1160. Ang tamang pagbasa ng kamay, Hasta Samudrika Shastra, ay nagtatrato sa bawat linya at bukol bilang isang talaan ng isip at ng naipon na karma. Iniaayos nito ang mga kamay ayon sa limang elemento at, pinakamahalaga, binabasa nang magkasama ang dalawang kamay: ang hindi-dominanteng kamay para sa potensyal na ipinanganak kasama ang isang tao, ang dominanteng kamay para sa kung ano ang aktwal na ginawa ng kanilang mga pagpipilian. Dahil ang pagbabasa ay tungkol sa paglago kaysa sa kapahamakan, ang isang mahinang bukol o magulong linya ay natutugunan hindi sa pamamagitan ng isang madilim na hula ngunit sa pamamagitan ng isang lunas, madalas isang batong hiyas na pinili upang palakasin ang planetang nasasangkot.

Tsina: Shou Xiang at ang Bagua

Ang pagbasa ng kamay ng mga Tsino, ang Shou Xiang, ay lumaki sa loob ng tradisyonal na medisina sa halip na hiwalay dito, na nakatali sa Yin at Yang, ang limang yugto at ang mga trigram ng I Ching. Sa halip na mga Greco-Roman na bukol, inilalatag nito ang walong trigram sa ibabaw ng palad, na may isang maliwanag na sentral na patyo, ang Ming Tang, na dapat ay nakaupo tulad ng isang lambak sa gitna ng mga burol ng mga nakataas na bukol; ang isang lumubog o mapurol na gitna ay binabasa bilang babala ng kamalasan o masamang kalusugan. Ang walong nakapalibot na mga sona ay nagdadala ng vector ng kapalaran, mula sa yaman at katanyagan hanggang sa pamilya at karera. Dahil sa paniniwala ng mga Tsino na ang panloob na mga kondisyon ay dapat lumabas sa ibabaw, ang kamay ay nagsilbi ring diagnostic na tool, kabilang ang isang pediatric na pamamaraan na nagbabasa ng mga ugat sa hintuturo ng isang sanggol.

Islam: ang agham ng palad

Sa mundo ng Islam, ang pagbabasa ng kamay, ang 'Ilm al-Kaff, ay kailangang mag-navigate sa isang mahigpit na pagbabawal sa pag-angkin ng kaalaman sa hindi nakikita, na pag-aari ng Diyos lamang. Sumagot ang mga esoterikong Sufi sa pamamagitan ng pagtrato dito bilang isang mistikal na agham ng kaluluwa sa halip na isang lansihin ng panghuhula. Napansin nila na ang mga tupi ng dalawang palad ay sumusubaybay sa mga numerong walumpu't isa at labingwalo, na aabot sa siyamnapu't siyam, ang bilang ng mga Pangalan ng Diyos, at binabasa ang mga daliri bilang nagbabaybay ng Kanyang pangalan, isa sa mga dahilan kung bakit ang kamay ay naging proteksiyon na simbolo, ang Hamsa. Inugnay ng tradisyon ang mga rehiyon ng kamay sa pitong langit, ang bawat isa sa ilalim ng isang propeta, at binabasa ang kaliwang kamay para sa likas na katangian at ang kanan para sa mga nakuhang katangian, na binibisita muli bawat apat na buwan upang sundan ang isang tao sa buong pag-ikot ng mga elemento.

Kabbalah ng Hudyo

Ang tradisyong Hudyo ay umiwas sa palmistriya ngunit mas malalim pa rin itong pinaunlad. Laban sa pambiblikal na pagbabawal sa panghuhula, itinuturing ng mga Kabbalist ang kamay bilang isang mapa ng kaluluwa at pampasigla ng pagsisisi, tinunton ang kasanayan sa mga mistikong Merkabah at humanap ng patunay na banal na kasulatan sa talata na 'tinatatakan ng Diyos ang kamay ng bawat tao'. Ang Zohar ay nag-uugnay sa katawan sa mga Hebreong titik at ang palad mismo sa titik na Kaf. Nang maglaon, ang mga teksto ay nagbigay sa mga linya ng mga pangalang Hebreo at mga moral na kahulugan, ngunit palaging nasa ilalim ng panuntunan, mula sa Talmud, na ang malayang pagpapasya ang nauuna: ang mga linya ay isang talaan ng mga gawa at isang babala na magbago, hindi isang nakatakdang utos, na may isang kamay na binabasa para sa hindi maisasakatuparang potensyal at ang isa para sa kung ano ang isinabuhay.

Ang daan ng Romani

Kung itinago ng mga esoterikong paaralan ang palmistriya sa loob ng kanilang teolohiya, ang mga Romani ang nagdala nito sa ordinaryong Europa. Sa pag-alis mula sa hilagang India noong panahon ng medieval, dinala nila ang panghuhula ng Hindu patungong kanluran, at pagkatapos maabot ang Europa noong ikalabinlimang siglo ang pagbabasa ng palad, ang dukkeripen, ay naging paraan ng kaligtasan para sa mga babaeng Romani na nasa laylayan ng lipunan. Isa rin itong hangganan, isang kinokontrol na palitan sa pagitan ng Roma at ng mga tagalabas na nakipagkalakal sa pagkahumaling ng mga Europeo sa exotica. Pinaghalo ng mga practitioner ang matalas na cold-reading sa damit at mga reaksyon ng isang kliyente kasama ang teatral na misteryo, at ang kalakalan minsan ay umaabot sa tahasang panggagantso, tulad ng 'matinding lansihin' kung saan ang pera na nakabalot at tinulugan ay ipinangako na madodoble at sa halip ay naglalaho pagsapit ng umaga. Sa lahat ng ito, tuluyang tinatakan ng Romani na mambabasa ang palmistriya sa imahinasyon ng mga Kanluranin.

Muling binubuo ng Europa ang sining

Sa ikalabing-anim na siglong Europa, ang palmistriya ay kinondena bilang isang ipinagbabawal na sining at sinugpo ng atas ng papa, at binasa ng mga inkisidor ang mga marka sa balat bilang mga palatandaan ng kasunduan sa diyablo. Ang ikalabinsiyam na siglo ay muling binura ito sa nakararasyonal na mga linya. Inilipat ng aklat ni Kapitan D'Arpentigny noong 1839 ang pokus mula sa mga linya patungo sa hugis ng kamay, hinahati ito sa intelektwal, praktikal at instinktibong mga mundo at naglalagay ng pitong uri ng kamay na nananatili pa rin sa Kanluraning kasanayan. Pagkatapos ay sinubukan ni William Benham na ibatay ang mga linya sa isang teoryang bodily reflex, nangangatwiran na ang kamay ay isang ekstensyon ng utak, habang ang tanyag na mambabasang si Cheiro ay dinala ang chiromancy na may kasanayang Indian sa sikat na tao, mula kay Mark Twain hanggang kay Oscar Wilde. Pagsapit ng dekada 1930 sina Julius Spier at Charlotte Wolff ay ginawa ang lahat bilang psycho-chirology, isang diagnostic na pagbabasa ng pagkatao nang inalis ang panghuhula.

Mula sa mga linya ng palad hanggang genes: dermatoglyphics

Ang parehong maingat na atensyon sa kamay na ginawa ng mga psycho-chirologist ay nagbigay sa mga anatomista ng tunay na agham. Pinangalanan noong 1926 at buong inayos noong 1943, pinag-aaralan ng dermatoglyphics ang mga epidermal ridge pattern ng mga daliri, palad at talampakan. Nakabuo ito sa gawain ni Purkinje, na inuri ang mga ridge pattern noong 1823, at nina Galton at Henry, na ang mga sistema ang pinagbabatayan ng fingerprinting. Hindi tulad ng lumilipat na mga tupi ng palmistriya, ang mga gulugod na ito ay nakatakda sa sinapupunan sa ikapitong linggo at hindi kailanman nagbabago. Nalaman ng mga mananaliksik na ang ilang mga pattern ay maaasahang pananda ng mga kondisyon sa chromosomal: sa Down syndrome, ang axial triradius ay lumilipat patungo sa gitna ng palad, na nagpapalapad ng angulong atd na lampas pa sa neurotypical na saklaw, at ang iisang transverse na tupi na tinatawag ng mga Vedic na mambabasa na linyang Simian ay lumalabas nang mas madalas. Ang nagsimula bilang panghuhula ay nagtapos, sa sangay na ito, bilang isang tool ng klinikal na pagsusuri.

Paano gamitin ang aklatang ito

Mag-browse ayon sa tradisyon upang sundan ang pagbasa ng kamay ng isang kultura mula sa mga ugat nito, maging iyon man ay ang Vedic Samudrika Shastra, ang palad ng Chinese Bagua, Islamic at Kabbalistic na mistisismo o ang makabagong mga paaralan ng Kanluranin, o mag-browse sa pamamaraan upang ihambing kung paano binabasa ang mga linya, bukol, hugis at gulugod sa kanilang lahat. Bawat tradisyon, kasaysayan at bokabularyo nito ay magagamit sa limampu't dalawang wika ng Tarot Academy ecosystem, upang mapag-aralan mo ang kamay sa wikang naiisip mo.