Mga Ehipsiyong dekano sa mundong Islamiko
Ang paglipat sa Arabe
Nang magsara ang mga templong Ehipsiyo, nanatili ang tatlumpu't anim na dekano bilang mga larawan sa mga aklat. Ang mga Griyegong talaan ng larawan ay naglakbay sa Sasanidang Persya at India, muling nagtagpo sa ikasiyam na siglong Baghdad sa Dakilang Pagpapakilala ni Abu Ma'shar, naging mga paraan ng paggawa ng talisman sa Picatrix, at tumawid sa Latin at Kastila sa Toledo at sa korte ni Alfonso X.
- mga pangkat ng larawan para sa bawat dekano
- 3
- mga mukha, bawat isa ay may planetaryong panginoon
- 36
- ang Picatrix ay isinalin sa Kastila
- 1256
Mga yugto ng paglilipat
Nakarating ang mga dekano sa Arabeng astrolohiya na dalawang beses nang naisalin, mula Griyego patungong Gitnang Persyano at patungong Sanskrit. Sinusundan ng mga kard na ito ang mga larawan at ang mga pinuno sa bawat yugto, patungo sa sintesis ni Abu Ma'shar, mga aklat ng salamangkero at mga bersiyong Latin at Kastila.
Ang mga talaan ng larawang Griyego
Ang panimulang punto ay Griyego. Itinala ni Teucer ng Babilonya, para sa bawat dekano, ang mga anyo ng mga konstelasyon na sumisikat kasabay nito, ang paranatellonta, at binigyan ang mga dekano mismo ng mga inilarawang anyo. Ang mga talaang iyon, hindi ang mga Ehipsiyong orasan ng bituin, ang kinopya at binago ng mga sumunod na tradisyong Arabe, Persyano at Indiyano.
Ang pagpapasang Persyano
Isinalin ng mga iskolar na Sasanida ang mga Griyegong aklat sa astrolohiya sa Gitnang Persyano, at lubhang malamang na kasama roon ang talaan ni Teucer. Nagbago ang mga larawan sa daan, nagkaroon ng kasuotang Iranyano at mga bagong katangian. Tinawag ito kalaunan ng mga manunulat na Arabe na pangkat na Persyano at itinuring bilang malayang awtoridad sa tabi ng Griyego.
Ang mga drekkana ng India
Kinuha ng astrolohiyang Indiyano ang mga dekano mula sa mga manwal na Griyego bilang mga drekkana, isang salitang hiram mula sa Griyegong dekanos. Inilarawan ng Yavanajataka at kalaunan ni Varahamihira ang isang anyo para sa bawat isa, gaya ng isang lalaking maitim at armado para sa una ng Aries. Sumusunod ang kanilang mga pinuno sa triplicity, isang tuntuning iba sa Griyego.
Ang Dakilang Pagpapakilala ni Abu Ma'shar
Ang ensiklopedikong pagpapakilala sa astrolohiya ni Abu Ma'shar, na isinulat sa Baghdad noong ikasiyam na siglo, ay nagtipon ng lahat ng nalalaman noon tungkol sa mga tanda, kabilang ang buong ulat ng mga dekano. Ito ang pinakamalawak na binasang Arabeng manwal sa astrolohiya sa medyebal na Europa, at ang pangunahing daan para sa mga larawan ng dekano.
Tatlong kalangitan para sa bawat dekano
Para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na dekano, itinala ni Abu Ma'shar ang nakita ng mga Persyano, Indiyano at Griyego na sumisikat doon. Bihirang magkasundo ang tatlong pangkat; tatlong henerasyon sila ng pagkopya mula sa iisang pinagmulang Hellenistiko. Pinanatili sila ni Abu Ma'shar nang magkatabi nang hindi pinipilit sa iisang larawan.
Mga mukha at ang kanilang mga panginoon
Tinawag ng mga Arabeng astrologo ang bawat dekano na isang mukha, wajh, at ibinigay dito ang planetaryong panginoon ng Hellenistikong pamamaraan, sa pababang Chaldean order mula sa Marte sa simula ng Aries. Ang mukha ang naging pinakamaliit sa limang mahahalagang dignidad, kasunod ng tanda, exaltation, triplicity at term.
Inayos ni Al-Biruni ang mga pamamaraan
Inilalatag ng Aklat ng Pagtuturo sa mga Elemento ng Sining ng Astrolohiya ni Al-Biruni ang mga mukha kasama ang kanilang mga panginoong Chaldean at binabanggit na hinahati ng mga Indiyano ang mga tanda sa parehong paraan ngunit iba ang pagtatalaga ng mga pinuno. Malinaw itong pahayag ng dalawang magkatunggaling sistema na pinipilian pa rin ng mga astrologo.
Ang Picatrix
Ang Ghayat al-hakim, ang Tunguhin ng Pantas, na kilala sa Latin bilang Picatrix, ay isang manwal ng astral na salamangka na tinipon sa al-Andalus. Sa gitna ng mga larawan ng mga planeta at ng buwan, nagtatala ito ng anyo para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na mukha kasama ang mga kapangyarihang pinamamahalaan ng mukhang iyon, handang iukit.
Mula sa larawan patungong talisman
Sa mga mahiwagang teksto, ang larawan ng dekano ay isang padron para sa paggawa. Inukit sa tamang bato o metal sa sandaling pabor ang langit, ang anyo ay nilayong humugot ng bisa ng mukha nito. Ang mga talaan ng larawan ng mga astrologo ay naging mga dibuho para sa mga gumagawa ng talisman.
Patungong Latin
Ang Dakilang Pagpapakilala ay isinalin sa Latin nang dalawang beses sa loob ng isang dekada: ni Juan ng Sevilla noong 1133 at sa pinaikling bersiyon ni Hermann ng Carinthia noong 1140. Sumunod ang mas maikling pagpapakilala ni al-Qabisi, kasama ang talahanayan ng mga mukha nito, at naging aklat-aralin sa unibersidad.
Ang korte ni Alfonso
Sa ilalim ni Alfonso X ng Castilla, ang Picatrix ay isinalin sa Kastila noong 1256 at mula roon patungong Latin. Ang mga lapidaryo ng hari, na hango rin sa mga pinagmulang Arabe, ay nag-uugnay ng mga bato sa mga tanda at kanilang mga hati, kaya pumasok ang mga dekano sa Europeong salamangka bilang mga larawan at hiyas nang sabay.
Ang tulay na Ebreo
Ang Simula ng Karunungan ni Abraham ibn Ezra, na isinulat sa Ebreo noong kalagitnaan ng ikalabindalawang siglo, ay nag-uulit ng mga larawan ng dekano ni Abu Ma'shar. Isinalin ito sa Pranses at pagkatapos ay sa Latin ni Pietro d'Abano sa Padua, na nagbukas ng ikalawang daan kung saan nakarating ang mga larawan sa mga Italyanong mambabasa at pintor.
Mga tagatipon, tagasalin at patnugot
Ang mga astrologo na nagtipon ng mga larawan ng dekano sa Arabe, ang mga tagasalin na nagdala sa kanila sa Latin, Kastila at Ebreo, at ang mga modernong iskolar na sumubaybay sa mga larawan pabalik sa Ehipto.
Abu Ma'shar al-Balkhi
Astrologo mula Khurasan na ang Dakilang Pagpapakilala ay nag-ingat ng mga larawang Persyano, Indiyano at Griyego ng lahat ng tatlumpu't anim na dekano at, sa dalawang bersiyong Latin, ay naging pamantayang sanggunian ng medyebal na Europa para sa kanila.
Al-Qabisi
Astrologo sa korte ni Sayf al-Dawla na ang maikling pagpapakilala, na kilala sa Latin bilang Alchabitius, ay nagtala ng mga mukha at kanilang mga panginoon at itinuro sa mga pamantasang Europeo sa loob ng maraming siglo.
Abu Rayhan al-Biruni
Iskolar ng astronomiya, India at mga kalendaryo na ang Aklat ng Pagtuturo noong 1029 ay nagpapaliwanag ng mga mukha at naghahambing sa mga Griyego at Indiyanong paraan ng pagtatalaga ng mga pinuno ng dekano.
Ang may-akda ng Picatrix
Matagal nang kinilala bilang ang astronomong taga-Córdoba na si Maslama al-Majriti, isang pagpapatungkol na tinanggihan na ngayon; iminumungkahi ng ilang kamakailang iskolar ang ikasampung siglong si Maslama ibn Qasim al-Qurtubi. Sino man siya, tinipon niya ang mga larawan ng mukha sa isang manwal ng salamangka.
Juan ng Sevilla
Tagasalin ng Arabeng astrolohiya sa Latin na ang buong bersiyon ng Dakilang Pagpapakilala, na natapos noong 1133, at ang kanyang salin ni al-Qabisi ay nagbigay sa mga mambabasang Latin ng mga mukha at kanilang mga larawan.
Hermann ng Carinthia
Tagasalin na gumawa ng pinaikling Latin na Dakilang Pagpapakilala noong 1140. Ang kanyang bersiyon ang inilimbag sa Augsburg noong 1489 na may mga ukit na kahoy ng mga anyo ng dekano.
Abraham ibn Ezra
Makata, tagapagpaliwanag ng Bibliya at astrologo na ang Ebreong Simula ng Karunungan ay nag-uulit ng mga larawan ng dekano ni Abu Ma'shar at nakarating sa mga mambabasang Latin sa pamamagitan ni Pietro d'Abano.
Alfonso X ng Castilla
Hari na ang mga tagasalin ay naglipat ng Picatrix, mga astral na lapidaryo at mga Talaang Alfonsino sa Kastila, ang pinakamalaking isahang paglilipat ng Arabeng kaalaman sa bituin sa isang Europeong bernakular.
Franz Boll
Klasikong pilologo na ang Sphaera noong 1903 ay nag-edit ng mga teksto ni Teucer at nagpakita na ang tatlong pangkat ng larawan ni Abu Ma'shar ay nagmula sa iisang orihinal na Griyego, ang resultang pinagbatayan ni Warburg.
David Pingree
Mananalaysay ng mga eksaktong agham na nag-edit ng Yavanajataka at ng Latin na Picatrix at sumubaybay sa mga Indiyanong anyo ng drekkana pabalik sa mga Greco-Ehipsiyong larawan ng dekano.
Paano nanatili ang mga dekano pagkatapos ng Ehipto
Sa huling bahagi ng sinaunang panahon, nagkaroon ng dalawang buhay ang mga dekano. Sa mga templo, sila ay mga diyos na may mga pangalan at dambana; sa Griyegong astrolohiya, sila ay sampung-digring mga mukha ng mga tanda ng sodyako, bawat isa ay may planetaryong pinuno at isang larawan. Nang magsara ang mga templo, natapos ang unang buhay, at nagpatuloy ang ikalawa sa mga aklat. Ang lahat ng nalalaman ng mundong medyebal tungkol sa mga dekano ay nagmula sa mga aklat na iyon, at halos wala rito ang direktang nanggaling sa Griyego. Ang linya ay dumaan sa Gitnang Persyano at Sanskrit, pagkatapos ay patungong Arabe, at saka patungong Latin, Kastila at Ebreo. Sa bawat yugto, ang mga larawan ay kinopya, namali sa pagbasa, muling iginuhit at binigyan ng mga bagong kahulugan, at ang Ehipsiyong orasan ng bituin ay naging isang pangkat ng mga disenyo ng talisman na ang pinagmulan ay hindi na nakita ninuman sa mga gumagamit nito.
Ang mga larawan ni Teucer
Ang pangunahing sanggunian ay isang Griyegong may-akda, si Teucer ng Babilonya, na malamang na sumulat bandang pagpasok ng Karaniwang Panahon. Ang kanyang Babilonya ay ang bayang kuta malapit sa modernong Cairo, hindi ang lungsod sa Mesopotamya. Inilarawan ni Teucer, bawat tanda at bawat dekano, ang mga konstelasyon na sumisikat kasabay ng bawat bahagi ng sodyako, ang paranatellonta, na pinagsama-sama ang mga Ehipsiyo, Griyego at Babilonikong anyo ng bituin. Ang ilan sa mga anyong ito ay hindi kabilang sa anumang konstelasyon na makikilala ng isang Griyegong astronomo; sila ang tinatawag na dayuhang globo, ang sphaera barbarica. Ang talaan ni Teucer ay nagbigay sa bawat dekano ng maraming larawan, at madali itong kopyahin, paikliin at ibagay. Iyon mismo ang nangyari rito.
Sa pamamagitan ng Persya at India
Sa ilalim ng mga haring Sasanida, ang mga Griyegong aklat sa astrolohiya ay isinalin sa Gitnang Persyano, at lubhang malamang na kabilang doon ang talaan ni Teucer. Nagkaroon ang mga larawan ng mga detalyeng Iranyano sa daan. Itinuring kalaunan ng mga manunulat na Arabe ang Persyanong bersiyong ito bilang isang hiwalay na awtoridad. Isang ikalawang sangay ang tumungo sa silangan. Nakarating ang mga Griyegong manwal sa kanlurang India noong mga unang siglo CE, at ang Yavanajataka, isang bersiyong patula sa Sanskrit ng isang akdang Griyego, ay nagbibigay ng anyo sa bawat dekano. Ang salitang Sanskrit para sa dekano, drekkana, ay hiniram mula sa Griyegong dekanos. Inuulit ng manwal ni Varahamihira noong ikaanim na siglo ang mga anyong ito. Ang unang dekano ng Aries, halimbawa, ay isang lalaking maitim at mabangis na may mapupulang mata at isang puting tela na nakatali sa kanyang baywang, may hawak na palakol. Ipinunto ni David Pingree, na nag-edit ng Yavanajataka, na ang gayong mga anyo ay nagmumula sa mga Greco-Ehipsiyong larawan ng dekano, na binago para sa mga mambabasang Indiyano.
Ang Dakilang Pagpapakilala ni Abu Ma'shar
Nagmula si Abu Ma'shar sa Balkh sa Khurasan at nagtrabaho sa Baghdad, kung saan isinulat niya ang kanyang Dakilang Pagpapakilala sa agham ng astrolohiya noong kalagitnaan ng ikasiyam na siglo. Isa itong sistematikong ulat ng mga tanda at ng kanilang mga paghahati, at tinatalakay nito nang malawakan ang mga dekano. Para sa bawat isa sa tatlumpu't anim, nagtala si Abu Ma'shar ng tatlong paglalarawan: kung ano ang sinabi ng mga Persyano na sumisikat doon, kung ano ang sinabi ng mga Indiyano, at kung ano ang sinabi ng mga Griyego. Hindi niya sinubukang pag-isahin ang mga ito. Ang mga pangkat na Persyano at Griyego ay nagtatala ng maraming sumisikat na anyo; ang pangkat na Indiyano ay nagbibigay ng isang nangingibabaw na anyo sa bawat dekano, na malapit sa mga drekkana ni Varahamihira. Noong 1903, ipinakita ng pilologong si Franz Boll na ang tatlo ay nagmula sa parehong Hellenistikong materyal, pangunahin kay Teucer, pagkatapos ng mga siglo ng magkakahiwalay na pagkopya. Nang hindi nalalaman, pinagsama ni Abu Ma'shar ang parehong teksto, sa tatlong salin, nang magkatabi.
Mga salita para sa dekano
Nagtatala ang nagbabagong mga pangalan ng dekano ng paglalakbay nito. Tinawag ng mga Griyego ang tatlumpu't anim na dekanoi, ang mga sampu, ayon sa sampung-araw na linggo ng kalendaryong Ehipsiyo, at tinawag din ng mga astrologo ang bawat isa na isang prosopon, isang mukha, nang ito ay naging sampung-digring bahagi ng isang tanda. Hiniram ng Sanskrit ang salitang Griyego bilang drekkana. Isinalin ng mga manunulat na Arabe ang ideyang Griyego sa halip na ang tunog ng Griyego, na tinawag ang bawat bahagi na wajh, mukha, habang ginamit ni al-Biruni ang hiniram na anyong darijan nang ilarawan niya ang mga dekano ng India. Kinuha muli ng Latin ang Arabeng gamit bilang facies, at ang mga medyebal na tekstong Latin ay gumagamit ng facies at decanus nang magkatabi. Bawat wika ay nag-ingat ng bakas ng ruta: ang mga anyong Sanskrit at Arabe ng salitang dekanos ay tumutukoy pabalik sa Griyego, at ang salitang mukha sa Arabe at Latin ay tumutukoy pabalik sa mga Hellenistikong mukha ng mga tanda.
Mga mukha bilang isang dignidad
Nagbigay ang Arabeng astrolohiya sa dekano ng isang teknikal na pangalan, wajh, mukha (maramihan wujuh), at isang pirmihang lugar sa doktrina ng mga planetaryong dignidad. Malakas ang isang planeta sa sarili nitong tanda, sa exaltation nito, sa triplicity nito, sa term nito, at sa huli sa mukha nito. Ang mukha ang pinakamahina sa lima, at ang mga sumunod na medyebal na sistema ng pagpupuntos ay nagbigay dito ng pinakakaunting puntos. Ang planetaryong panginoon ng bawat mukha ay ang itinalaga ng mga Hellenistikong astrologo: ang pitong planeta sa pababang Chaldean order, Saturno, Hupiter, Marte, Araw, Venus, Merkuryo, Buwan, simula sa Marte sa unang mukha ng Aries at umiikot sa sodyako. Tatlumpu't anim na mukha na hinati sa pitong planeta ay nag-iiwan ng isa, kaya pinamumunuan ni Marte ang huling mukha ng Pisces at ang una ng Aries. Inilimbag ng mga Arabeng aklat-aralin tulad ng kay al-Qabisi ang pagkakasunod-sunod na ito bilang isang talahanayan, at sa anyong iyon nakarating ito sa bawat mag-aaral ng astrolohiya sa Latin.
Dalawang paraan upang pamunuan ang isang dekano
Hinati ng mga Indiyanong astrologo ang tanda sa parehong paraan ngunit ibinigay ang mga pinuno ayon sa triplicity. Ang unang dekano ay nauukol sa panginoon ng tanda mismo, ang ikalawa sa panginoon ng susunod na tanda ng parehong elemento, ang ikatlo sa panginoon ng huli. Si Al-Biruni, na may personal na kaalaman sa astronomiya ng India, ay naglatag ng parehong sistema sa kanyang Aklat ng Pagtuturo sa mga Elemento ng Sining ng Astrolohiya, na isinulat noong 1029. Mahalaga ang pagkakaiba dahil ang dalawang sistema ay ginagamit pa rin. Nanatili ang Chaldean order sa tradisyong Kanluranin at sa mga pagtatalaga sa tarot ng Golden Dawn; ang ayos ng triplicity ay lumilitaw sa maraming modernong tanyag na astrolohiya.
| Dekano | Panginoong Chaldean (mukha) | Panginoong Indiyano (triplicity) |
|---|---|---|
| Aries 0–10° | Marte | Marte |
| Aries 10–20° | Araw | Araw |
| Aries 20–30° | Venus | Hupiter |
| Tauro 0–10° | Merkuryo | Venus |
| Tauro 10–20° | Buwan | Merkuryo |
| Tauro 20–30° | Saturno | Saturno |
| Gemini 0–10° | Hupiter | Merkuryo |
| Gemini 10–20° | Marte | Venus |
| Gemini 20–30° | Araw | Saturno |
Ang Picatrix
Ang Ghayat al-hakim, ang Tunguhin ng Pantas, ay isang malaking manwal ng astral na salamangka na tinipon sa al-Andalus. Matagal itong iniugnay sa astronomong taga-Córdoba na si Maslama al-Majriti, na namatay noong mga 1007; ang pagpapatungkol na iyon ay tinanggihan na ngayon. Ang akda ay karaniwang pinepetsahan sa ikalabing-isang siglo, bagaman iminumungkahi ng ilang kamakailang iskolar ang ikasampung siglong si Maslama ibn Qasim al-Qurtubi ng Cordoba. Kabilang sa mga pinagkunan nito ang materyal na Sabian, Hermetiko at Indiyano gayundin ang mga astrologo. Sa gitna ng mga talaan nito ng mga larawan ng mga planeta at ng buwan ay may anyo para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na mukha, kasama ang pinamamahalaan ng mukhang iyon. Malaking bahagi ng mga larawan ay sumusunod sa pangkat na Indiyano ni Abu Ma'shar. Ang unang mukha ng Aries ay isang matangkad at maitim na lalaki na may mapupulang mata, nakatayo sa isang puting kasuotan na may sinturon sa baywang, galit at malakas; ang mukha ay nagpapahiwatig ng lakas, mataas na katayuan at katapangan. Ang anyo ay malinaw na ang drekkana ng mga manwal sa Sanskrit, maliban sa palakol.
Paano ginamit ang isang larawan ng mukha
Hindi itinuturing ng Picatrix ang mga larawan bilang mga paglalarawan ng langit. Itinuturing nito ang mga ito bilang mga padron. Ang pangkalahatang teorya, na inilatag nang malawakan, ay nagpapadala ng mga birtud ang mga katawang makalangit at ang isang anyo na ginawa sa ilalim ng tamang pagsasaayos, mula sa tamang materyal, ay maaaring tumanggap at humawak sa kanila. Ang isang larawan ng mukha na inukit sa angkop na bato o metal habang malakas ang kaugnay na bahagi ng sodyako ay nilayong magdala ng impluwensiya ng mukhang iyon. Sa pagsasagawa, nagbibigay ang Picatrix ng higit na detalyadong mga pamamaraan para sa mga planeta at mga mansiyon ng buwan kaysa sa mga mukha, ngunit sa pagtatala ng tatlumpu't anim na larawan kasama ang kanilang mga kapangyarihan, ginawa nitong magagamit ang mga dekano sa gumagawa ng talisman. Bumalik ang mga dekano, sa ibang anyo, sa proteksiyon na gamit na mayroon sila sa mga Ehipsiyong anting-anting.
Mga bersiyong Latin sa Toledo
Ang kilusan ng pagsasalin noong ikalabindalawang siglo sa Espanya ay nagdala ng Dakilang Pagpapakilala sa Latin nang dalawang beses. Tinapos ni Juan ng Sevilla ang isang buong bersiyon noong 1133; gumawa si Hermann ng Carinthia ng isang pinaikli noong 1140. Ang salitang Latin para sa dekano ay naging facies, mukha. Ang pagpapakilala ni al-Qabisi, na isinalin ni Juan ng Sevilla bilang akda ni Alchabitius, ay naging pamantayang panimulang aklat-aralin sa mga pamantasang Europeo at dinala ang talahanayan ng mga mukha kasama nito. Ang bersiyon ni Hermann ng Abu Ma'shar ang inilimbag sa Augsburg noong 1489 ni Erhard Ratdolt, na may mga ukit na kahoy ng mga anyo ng dekano, ang mga unang nakalimbag na larawan ng mga dekano.
Si Alfonso X at ang Kastilang Picatrix
Sa Castilla, itinaguyod ng korte ni Alfonso X ang pagsasalin sa bernakular. Ang Picatrix ay isinalin sa Kastila noong 1256, at ang isang bersiyong Latin na ginawa mula rito ay malawakang kumalat sa mga manuskrito di-nagtagal pagkatapos. Ang mga lapidaryo ng hari, na hango rin sa mga pinagmulang Arabe, ay nag-uugnay ng mga bato sa mga tanda at kanilang mga hati, upang makita ng isang mambabasa ang hiyas gayundin ang larawan para sa isang partikular na bahagi ng sodyako. Tanging mga piraso ng Kastilang Picatrix ang nananatili; ang tekstong Latin ang humubog sa salamangkang Europeo, at ang kritikal na edisyon ni David Pingree noong 1986 ang modernong sanggunian para rito.
Ang Ebreong daan patungong Italya
Si Abraham ibn Ezra, isang Hudyong iskolar mula sa Espanya na gumugol ng kanyang mga huling taon sa paglalakbay sa Italya, Pransiya at Inglatera, ay sumulat ng isang serye ng mga kasulatan sa astrolohiya sa Ebreo noong kalagitnaan ng ikalabindalawang siglo. Kasama sa kanyang Simula ng Karunungan ang mga larawan ng dekano sa anyo ni Abu Ma'shar. Sa huling bahagi ng ikalabintatlong siglo, ang kanyang mga gawa ay isinalin sa Pranses at pagkatapos ay sa Latin ni Pietro d'Abano, ang manggagamot at pilosopo ng Padua. Nang subaybayan ni Aby Warburg ang mga anyo ng dekano na ipininta sa Ferrara noong mga 1470 pabalik kay Abu Ma'shar, ang mga bersiyong Latin na nauugnay kay Pietro d'Abano ay kabilang sa mga tekstong kanyang inihambing. Nagpapatuloy ang kuwentong iyon sa pahina ng Renaissance sa seksiyong ito.
Mga madalas itanong
Paano nakarating ang mga Ehipsiyong dekano sa Arabeng astrolohiya?
Sa hindi direktang paraan. Ginawa ng mga Griyegong astrologo sa Romanong Ehipto, lalo na si Teucer, ang mga dekano bilang sampung-digring mga mukha na may mga larawan. Ang mga Griyegong talaang iyon ay isinalin sa Gitnang Persyano sa ilalim ng mga Sasanida at ibinagay sa Sanskrit bilang mga Indiyanong drekkana. Minana ng mga Arabeng astrologo sa Baghdad ang lahat ng tatlong bersiyon, at inilagay sila ni Abu Ma'shar nang magkatabi sa kanyang Dakilang Pagpapakilala noong ikasiyam na siglo.
Ano ang tatlong pangkat ng larawan kay Abu Ma'shar?
Para sa bawat dekano, itinala ni Abu Ma'shar kung ano ang sinabi ng mga Persyano, Indiyano at Griyego na sumisikat doon. Ang mga pangkat na Persyano at Griyego ay nagtatala ng ilang sumisikat na anyo; ang pangkat na Indiyano ay nagbibigay ng isang pangunahing anyo sa bawat dekano. Ipinakita ni Franz Boll noong 1903 na ang tatlo ay nagmula sa parehong Hellenistikong materyal, pangunahin si Teucer ng Babilonya, pagkatapos ng mga siglo ng hiwalay na pagkopya.
Ano ang isang mukha sa Arabeng astrolohiya?
Ibang pangalan para sa isang dekano: isa sa tatlong sampung-digring bahagi ng isang tanda, na tinatawag na wajh sa Arabe at facies sa Latin. Bawat mukha ay may planetaryong panginoon, na itinalaga sa pababang Chaldean order simula sa Marte sa unang mukha ng Aries. Sa doktrina ng mahahalagang dignidad, ang mukha ang pinakamahina sa lima, kasunod ng tanda, exaltation, triplicity at term.
Bakit gumagamit ang ilang astrologo ng magkakaibang pinuno ng dekano?
Dahil dalawang sistema ang magkasamang bumaba sa kasaysayan. Ang tradisyong Griyego at Arabe ay nagtatalaga ng mga pinuno sa Chaldean order. Ang astrolohiyang Indiyano ay nagtatalaga sa kanila ayon sa triplicity: ang panginoon ng tanda, pagkatapos ay ang panginoon ng susunod na tanda ng parehong elemento, at saka ang panginoon ng huli. Inilarawan ni Al-Biruni ang dalawa noong 1029. Ang Chaldean order ang klasikal na Kanluranin; ang ayos ng triplicity ay karaniwan sa modernong tanyag na astrolohiya.
Ano ang Picatrix?
Isang manwal ng astral na salamangka na isinulat sa Arabe sa al-Andalus, na may pamagat na Ghayat al-hakim, ang Tunguhin ng Pantas. Ipinapaliwanag nito kung paano pinaniniwalaang nakakahuli ng mga planetaryong birtud ang mga larawang ginawa sa ilalim ng tamang kalagayan sa langit, at may kasama itong anyo para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na mukha. Isinalin ito sa Kastila noong 1256 sa korte ni Alfonso X at pagkatapos ay sa Latin, kung saan ito naging pinakakilalang manwal ng astral na salamangka sa Europa.
Sino ang sumulat ng Picatrix?
Walang nakakaalam nang tiyak. Ang lumang pagpapatungkol sa astronomong taga-Córdoba na si Maslama al-Majriti, na namatay noong mga 1007, ay iniwan na. Pinapaboran ngayon ng ilang iskolar si Maslama ibn Qasim al-Qurtubi, isang taga-Córdoba noong ikasampung siglo, habang ang iba ay nagpapanatili ng petsa sa ikalabing-isang siglo nang hindi nagpapangalan ng may-akda. Ang pangalang Latin na Picatrix ay lumilitaw sa paunang salita ng salin bilang pangalan ng tagatipon, at hindi malinaw ang pinagmulan nito.
Ano ang itsura ng unang dekano ng Aries sa Picatrix?
Isang matangkad at maitim na lalaki na may mapupulang mata, nakatayo sa isang puting kasuotan na may sinturon sa baywang, galit at malakas. Sinasabing ang mukha ay nagpapahiwatig ng lakas, mataas na katayuan at katapangan. Tumutugma ang anyo sa unang Indiyanong drekkana ng Aries, na sa mga manwal sa Sanskrit ay may hawak ding palakol, at muling lumilitaw sa mga fresco sa Ferrara at sa talaan ng mga larawan ng mukha ni Agrippa.
Kailan isinalin sa Latin ang mga Arabeng teksto tungkol sa dekano?
Karamihan ay noong ikalabindalawa at ikalabintatlong siglong Espanya. Isinalin nang buo ni Juan ng Sevilla ang Dakilang Pagpapakilala ni Abu Ma'shar noong 1133, at gumawa si Hermann ng Carinthia ng pinaikling bersiyon noong 1140. Ang pagpapakilala ni al-Qabisi, kasama ang talahanayan ng mga mukha nito, ay isinalin sa parehong panahon. Sumunod ang Picatrix noong ikalabintatlong siglo, mula Arabe patungong Kastila noong 1256 at pagkatapos ay patungong Latin.
Ginamit ba ang mga dekano para sa mga talisman sa mundong Islamiko?
Itinala sila para sa layuning iyon. Nagbibigay ang Picatrix ng larawan para sa bawat mukha kasama ang mga kapangyarihang pinamamahalaan nito, sa simulain na ang isang anyo na inukit sa angkop na materyal sa ilalim ng tamang langit ay maaaring humugot ng makalangit na birtud. Ang mga paraan ng paggawa nito ay higit na nakatuon sa mga planeta at sa mga mansiyon ng buwan, ngunit ang mga larawan ng mukha ang nagbigay ng mga padron na kinopya ng mga sumunod na Europeong salamangkero.
Alam ba ng mga Arabeng astrologo na nanggaling sa Ehipto ang mga dekano?
Bahagya lamang. Malawakang iniugnay ng mga Arabeng pinagmulan ang kaalaman sa astrolohiya kay Hermes, sa mga Babiloniko, sa mga Persyano at sa mga Indiyano, at ang mga larawan ng dekano ay dumating sa kanila na may tatak na Persyano, Indiyano at Griyego. Ang direktang kaugnayan sa mga Ehipsiyong orasan ng bituin ay muling binuo ng mga modernong iskolar, mula kina Boll at Gundel hanggang kina Neugebauer at Parker, na nagtrabaho mula sa mga tekstong hindi kailanman nakita ng mga medyebal na astrologo.
Pinakabagong Post
Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.