Egipskie dekany w świecie islamu
Arabski przekaz dekanów
Kiedy zamknięto egipskie świątynie, trzydzieści sześć dekanów przetrwało jako obrazy w księgach. Greckie listy obrazów powędrowały przez Persję Sasanidów i Indie, spotkały się ponownie w IX-wiecznym Bagdadzie w „Wielkim wprowadzeniu” Abu Ma'szara, stały się przepisami na talizmany w Picatrix i przeszły do łaciny i kastylijskiego w Toledo i na dworze Alfonsa X.
- zestawy obrazów dla każdego dekanu
- 3
- oblicza, każde z planetarnym władcą
- 36
- przekład Picatrix na kastylijski
- 1256
Etapy przekazu
Dekany dotarły do astrologii arabskiej już dwukrotnie przetłumaczone: z greki na średnioperski i na sanskryt. Te karty śledzą obrazy i władców przez każde ogniwo tej sztafety, aż do syntezy Abu Ma'szara, podręczników magów oraz wersji łacińskich i kastylijskich.
Greckie listy obrazów
Punkt wyjścia jest grecki. Teukros z Babilonu skatalogował dla każdego dekanu postacie gwiazdozbiorów, które wschodziły razem z nim, paranatellonta, i nadał samym dekanom postać obrazów. To te listy, a nie egipskie zegary gwiazdowe, kopiowały i przerabiały późniejsze tradycje arabska, perska i indyjska.
Perskie ogniwo
Uczeni sasanidzcy przekładali greckie księgi astrologiczne na średnioperski i bardzo prawdopodobnie znalazł się wśród nich katalog Teukrosa. Obrazy zmieniały się po drodze, zyskując irański strój i nowe atrybuty. Pisarze arabscy nazwali później tę wersję zestawem perskim i traktowali go jako niezależny autorytet obok greckiego.
Indyjskie drekkany
Astrologia indyjska przejęła dekany z greckich podręczników jako drekkany; słowo to zapożyczono z greckiego dekanos. „Yavanajataka”, a później Varahamihira opisują postać dla każdej z nich, na przykład uzbrojonego ciemnego mężczyznę dla pierwszej drekkany Barana. Władców przydziela się im według triplicytety, a więc według innej reguły niż w astrologii greckiej.
„Wielkie wprowadzenie” Abu Ma'szara
Encyklopedyczne wprowadzenie do astrologii, które Abu Ma'szar napisał w Bagdadzie w IX wieku, zebrało wszystko, co wiedziano wówczas o znakach, łącznie z pełnym omówieniem dekanów. Był to najczęściej czytany arabski podręcznik astrologii w średniowiecznej Europie i główny kanał przekazu obrazów dekanów.
Trzy nieba dla każdego dekanu
Dla każdego z trzydziestu sześciu dekanów Abu Ma'szar zapisał, co według Persów, Hindusów i Greków tam wschodziło. Trzy zestawy rzadko się zgadzają; to trzy pokolenia kopii jednego źródła hellenistycznego. Abu Ma'szar umieścił je obok siebie, nie próbując stopić ich w jeden obraz.
Oblicza i ich władcy
Astrolodzy arabscy nazywali każdy dekan obliczem, wajh, i dawali mu planetarnego władcę ze schematu hellenistycznego, w malejącym porządku chaldejskim od Marsa na początku Barana. Oblicze stało się najmniejszą z pięciu godności zasadniczych, po znaku, wywyższeniu, triplicytecie i terminie.
Al-Biruni porządkuje schematy
„Księga pouczeń w zasadach sztuki astrologii” al-Biruniego przedstawia oblicza z ich chaldejskimi władcami i zauważa, że Hindusi dzielą znaki tak samo, ale władców przydzielają inaczej. To jasny opis dwóch rywalizujących systemów, między którymi astrolodzy wybierają do dziś.
Picatrix
„Ghajat al-hakim”, czyli „Cel mędrca”, znany po łacinie jako Picatrix, to podręcznik magii astralnej skompilowany w al-Andalus. Wśród obrazów planet i Księżyca podaje postać dla każdego z trzydziestu sześciu obliczy wraz z mocami, którymi dane oblicze rządzi, gotową do wyrycia.
Od obrazu do talizmanu
W tekstach magicznych obraz dekanu był wzorem do użytku. Wyryta we właściwym kamieniu lub metalu w chwili, gdy sprzyjało jej niebo, postać miała ściągać moc swojego oblicza. Listy obrazów astrologów stały się wzornikami twórców talizmanów.
Na łacinę
„Wielkie wprowadzenie” przełożono na łacinę dwukrotnie w ciągu dziesięciu lat: Jan z Sewilli w 1133 roku, a Herman z Karyntii w skróconej wersji w 1140 roku. Później przyszła kolej na krótsze wprowadzenie al-Kabisiego z tabelą obliczy, które stało się podręcznikiem uniwersyteckim.
Dwór Alfonsa
Za Alfonsa X Kastylijskiego Picatrix przełożono w 1256 roku na kastylijski, a stamtąd na łacinę. Królewskie lapidarze, również oparte na źródłach arabskich, wiążą kamienie ze znakami i ich poddziałami, więc dekany weszły do magii europejskiej jednocześnie jako obrazy i jako kamienie szlachetne.
Hebrajski most
„Początek mądrości” Abrahama ibn Ezry, napisany po hebrajsku w połowie XII wieku, powtarza obrazy dekanów Abu Ma'szara. Przełożono go na francuski, a potem na łacinę, czego dokonał Pietro d'Abano w Padwie; otworzyło to drugą drogę, którą obrazy dotarły do włoskich czytelników i malarzy.
Kompilatorzy, tłumacze i wydawcy
Astrolodzy, którzy zebrali obrazy dekanów po arabsku, tłumacze, którzy przenieśli je do łaciny, kastylijskiego i hebrajskiego, oraz współcześni badacze, którzy prześledzili drogę obrazów aż do Egiptu.
Abu Ma'szar al-Balchi
Astrolog z Chorasanu, którego „Wielkie wprowadzenie” zachowało perskie, indyjskie i greckie obrazy wszystkich trzydziestu sześciu dekanów i w dwóch wersjach łacińskich stało się dla średniowiecznej Europy podstawowym źródłem wiedzy o nich.
Al-Kabisi
Astrolog na dworze Sajfa ad-Dawli, którego zwięzłe wprowadzenie, znane po łacinie pod imieniem Alchabitius, wymieniało oblicza i ich władców i przez stulecia było wykładane na europejskich uniwersytetach.
Abu Rayhan al-Biruni
Badacz astronomii, Indii i kalendarzy, którego „Księga pouczeń” z 1029 roku objaśnia oblicza i porównuje grecki i indyjski sposób przydzielania władców dekanów.
Autor Picatrix
Długo utożsamiany z kordobańskim astronomem Maslamą al-Madżritim, choć to przypisanie zostało dziś odrzucone; niektórzy nowsi badacze wskazują Maslamę ibn Kasima al-Kurtubiego z X wieku. Kimkolwiek był, zebrał obrazy obliczy w podręcznik magii.
Jan z Sewilli
Tłumacz astrologii arabskiej na łacinę, którego pełna wersja „Wielkiego wprowadzenia”, ukończona w 1133 roku, oraz przekład al-Kabisiego dały łacińskim czytelnikom oblicza i ich obrazy.
Herman z Karyntii
Tłumacz, który w 1140 roku sporządził skróconą łacińską wersję „Wielkiego wprowadzenia”. To właśnie jego wersję wydrukowano w Augsburgu w 1489 roku z drzeworytami przedstawiającymi postacie dekanów.
Abraham ibn Ezra
Poeta, komentator Biblii i astrolog, którego hebrajski „Początek mądrości” powtarza obrazy dekanów Abu Ma'szara i dotarł do łacińskich czytelników za pośrednictwem Pietra d'Abano.
Alfons X Kastylijski
Król, którego tłumacze przełożyli na kastylijski Picatrix, lapidarze astralne i Tablice alfonsyńskie; był to największy jednorazowy przekaz arabskiej wiedzy o gwiazdach do języka narodowego w Europie.
Franz Boll
Filolog klasyczny, którego praca „Sphaera” z 1903 roku wydała teksty Teukrosa i wykazała, że trzy zestawy obrazów Abu Ma'szara pochodzą od jednego greckiego oryginału; na tym wyniku oparł się Warburg.
David Pingree
Historyk nauk ścisłych, który wydał „Yavanajatakę” i łaciński Picatrix oraz prześledził pochodzenie indyjskich postaci drekkan od grecko-egipskich obrazów dekanów.
Jak dekany przetrwały Egipt
W późnym antyku dekany wiodły dwa życia. W świątyniach były bogami z imionami i sanktuariami; w astrologii greckiej były dziesięciostopniowymi dekanatami znaków zodiaku, każdy z planetarnym władcą i obrazem. Gdy zamknięto świątynie, pierwsze życie się skończyło, a drugie trwało dalej w księgach. Wszystko, co średniowiecze wiedziało o dekanach, pochodziło z tych ksiąg, i prawie nic z tego nie przyszło bezpośrednio z greki. Droga wiodła przez średnioperski i sanskryt, potem do arabskiego, a dalej do łaciny, kastylijskiego i hebrajskiego. Na każdym etapie obrazy kopiowano, błędnie odczytywano, rysowano na nowo i nadawano im nowe znaczenia, a egipski zegar gwiazdowy stał się zbiorem wzorów talizmanów, których pochodzenia nikt z ich użytkowników nie mógł dostrzec.
Obrazy Teukrosa
Kluczowym źródłem jest autor grecki, Teukros z Babilonu, piszący prawdopodobnie na przełomie er. Jego Babilon to twierdza pod dzisiejszym Kairem, a nie miasto w Mezopotamii. Teukros opisał, znak po znaku i dekan po dekanie, gwiazdozbiory wschodzące obok każdego odcinka zodiaku, paranatellonta, sięgając jednocześnie po egipskie, greckie i babilońskie postacie gwiazd. Niektóre z tych postaci nie należą do żadnego gwiazdozbioru, który rozpoznałby grecki astronom; tworzą tak zwaną sferę obcą, sphaera barbarica. Katalog Teukrosa dał każdemu dekanowi tłum obrazów i łatwo go było kopiować, skracać i przerabiać. Właśnie to go spotkało.
Przez Persję i Indie
Za królów sasanidzkich greckie księgi astrologiczne przekładano na średnioperski i bardzo prawdopodobnie znalazł się wśród nich katalog Teukrosa. Obrazy nabrały po drodze irańskich szczegółów. Pisarze arabscy traktowali później tę perską wersję jako osobny autorytet. Druga gałąź poszła na wschód. Greckie podręczniki dotarły do zachodnich Indii w pierwszych wiekach n.e., a „Yavanajataka”, sanskrycka wersja wierszowana dzieła greckiego, daje każdemu dekanowi postać. Sanskryckie słowo na dekan, drekkana, jest zapożyczeniem z greckiego dekanos. Podręcznik Varahamihiry z VI wieku powtarza te postacie. Pierwsza drekkana Barana to na przykład ciemny, groźny mężczyzna o czerwonawych oczach, z białą tkaniną przewiązaną wokół bioder, niosący topór. David Pingree, wydawca „Yavanajataki”, dowodził, że takie postacie wywodzą się z grecko-egipskich obrazów dekanów, przerobionych dla indyjskich odbiorców.
„Wielkie wprowadzenie” Abu Ma'szara
Abu Ma'szar pochodził z Balchu w Chorasanie i pracował w Bagdadzie, gdzie w połowie IX wieku napisał „Wielkie wprowadzenie do nauki astrologii”. To systematyczny wykład o znakach i ich poddziałach, który obszernie omawia dekany. Dla każdego z trzydziestu sześciu Abu Ma'szar zapisał trzy opisy: co według Persów tam wschodzi, co według Hindusów i co według Greków. Nie próbował ich pogodzić. Zestawy perski i grecki wymieniają tłumy wschodzących postaci; zestaw indyjski daje jedną dominującą postać na dekan, bliską drekkanom Varahamihiry. W 1903 roku filolog Franz Boll wykazał, że wszystkie trzy pochodzą z tego samego materiału hellenistycznego, głównie od Teukrosa, po stuleciach odrębnego kopiowania. Abu Ma'szar, sam o tym nie wiedząc, zestawił obok siebie ten sam tekst w trzech przekładach.
Słowa na dekan
Zmieniające się nazwy dekanu zapisują jego wędrówkę. Grecy nazywali trzydzieści sześć dekanoi, „dziesiątkami”, od dziesięciodniowych tygodni kalendarza egipskiego, a astrolodzy nazywali też każdy z nich prosopon, „obliczem”, odkąd stał się dziesięciostopniowym odcinkiem znaku. Sanskryt zapożyczył greckie słowo jako drekkana. Pisarze arabscy przełożyli grecką ideę, a nie grecki dźwięk, nazywając każdy odcinek wajh, „oblicze”, choć al-Biruni, opisując dekany indyjskie, używał zapożyczonej formy darijan. Łacina przejęła z powrotem arabski zwyczaj jako facies, a średniowieczne teksty łacińskie używają słów facies i decanus obok siebie. Każdy język zachował ślad tej drogi: sanskrycka i arabska postać słowa dekanos wskazują na grekę, a arabskie i łacińskie słowo „oblicze” — na hellenistyczne oblicza znaków.
Oblicza jako godność
Astrologia arabska nadała dekanowi nazwę techniczną, wajh, „oblicze” (w liczbie mnogiej wujuh), i stałe miejsce w doktrynie godności planet. Planeta jest silna we własnym znaku, w swoim wywyższeniu, w swojej triplicytecie, w swoim terminie, a wreszcie w swoim obliczu. Oblicze jest najsłabsze z pięciu, a późniejsze średniowieczne systemy punktacji przyznawały mu najmniej punktów. Planetarnym władcą każdego oblicza była planeta przydzielona przez astrologów hellenistycznych: siedem planet w malejącym porządku chaldejskim, Saturn, Jowisz, Mars, Słońce, Wenus, Merkury, Księżyc, począwszy od Marsa w pierwszym obliczu Barana i dalej dookoła zodiaku. Trzydzieści sześć obliczy rozdzielonych między siedem planet daje resztę jeden, więc Mars rządzi zarówno ostatnim obliczem Ryb, jak i pierwszym obliczem Barana. Arabskie podręczniki, takie jak dzieło al-Kabisiego, podawały tę sekwencję w postaci tabeli i w tej formie dotarła ona do każdego łacińskiego studenta astrologii.
Dwa sposoby przydzielania władców
Astrolodzy indyjscy dzielili znak tak samo, ale władców przydzielali według triplicytety. Pierwszy dekanat należy do władcy samego znaku, drugi — do władcy następnego znaku tego samego żywiołu, trzeci — do władcy ostatniego. Al-Biruni, który znał astronomię indyjską z pierwszej ręki, przedstawił oba systemy w „Księdze pouczeń w zasadach sztuki astrologii”, napisanej w 1029 roku. Różnica ma znaczenie, ponieważ oba systemy są w użyciu do dziś. Porządek chaldejski przetrwał w tradycji zachodniej i w tarotowych przyporządkowaniach Złotego Brzasku; porządek według triplicytety pojawia się w dużej części współczesnej astrologii popularnej.
| Dekanat | Władca chaldejski (oblicze) | Władca indyjski (triplicyteta) |
|---|---|---|
| Baran 0–10° | Mars | Mars |
| Baran 10–20° | Słońce | Słońce |
| Baran 20–30° | Wenus | Jowisz |
| Byk 0–10° | Merkury | Wenus |
| Byk 10–20° | Księżyc | Merkury |
| Byk 20–30° | Saturn | Saturn |
| Bliźnięta 0–10° | Jowisz | Merkury |
| Bliźnięta 10–20° | Mars | Wenus |
| Bliźnięta 20–30° | Słońce | Saturn |
Picatrix
„Ghajat al-hakim”, czyli „Cel mędrca”, to obszerny podręcznik magii astralnej skompilowany w al-Andalus. Długo przypisywano go kordobańskiemu astronomowi Maslamie al-Madżritiemu, zmarłemu około 1007 roku; dziś to przypisanie się odrzuca. Dzieło datuje się zwykle na XI wiek, choć niektórzy nowsi badacze przypisują je Maslamie ibn Kasimowi al-Kurtubiemu, kordobańczykowi z X wieku. Jego źródła obejmują materiał sabejski, hermetyczny i indyjski, a także pisma astrologów. Wśród list obrazów planet i Księżyca znajduje się postać dla każdego z trzydziestu sześciu obliczy wraz z tym, czym dane oblicze rządzi. Obrazy w dużej mierze odpowiadają indyjskiemu zestawowi Abu Ma'szara. Pierwsze oblicze Barana to wysoki, ciemny mężczyzna o czerwonawych oczach, stojący w białej szacie przepasanej w talii, gniewny i silny; oblicze to oznacza siłę, wysoką pozycję i śmiałość. Postać da się rozpoznać jako drekkanę z podręczników sanskryckich, tyle że bez topora.
Jak używano obrazu oblicza
Picatrix nie traktuje obrazów jako opisów nieba. Traktuje je jako wzory. Ogólna teoria, wyłożona obszernie, głosi, że ciała niebieskie zsyłają moce i że postać wykonana przy właściwym układzie ciał niebieskich, z właściwego materiału, może je przyjąć i zatrzymać. Obraz oblicza wyryty w odpowiednim kamieniu lub metalu, gdy dana część zodiaku była silna, miał przenosić wpływ tego oblicza. W praktyce Picatrix podaje dla planet i stacji Księżyca znacznie bardziej szczegółowe procedury niż dla obliczy, ale wymieniając trzydzieści sześć obrazów wraz z ich mocami, udostępnił dekany twórcom talizmanów. Dekany wróciły, w innej postaci, do ochronnego zastosowania, jakie miały na egipskich amuletach.
Wersje łacińskie w Toledo
XII-wieczny ruch przekładowy w Hiszpanii dwukrotnie przyniósł „Wielkie wprowadzenie” do łaciny. Jan z Sewilli ukończył pełną wersję w 1133 roku; Herman z Karyntii sporządził skróconą w 1140 roku. Łacińskim słowem na dekan stało się facies, „oblicze”. Wprowadzenie al-Kabisiego, przełożone przez Jana z Sewilli jako dzieło Alchabitiusa, stało się standardowym podręcznikiem elementarnym na europejskich uniwersytetach i przeniosło ze sobą tabelę obliczy. To wersję Abu Ma'szara w opracowaniu Hermana wydrukował w 1489 roku w Augsburgu Erhard Ratdolt, z drzeworytami przedstawiającymi postacie dekanów; były to pierwsze drukowane wizerunki dekanów.
Alfons X i kastylijski Picatrix
W Kastylii dwór Alfonsa X wspierał przekłady na język narodowy. Picatrix przełożono na kastylijski w 1256 roku, a sporządzona wkrótce potem na jego podstawie wersja łacińska szeroko krążyła w rękopisach. Królewskie lapidarze, również oparte na źródłach arabskich, łączą kamienie ze znakami i ich poddziałami, tak że czytelnik mógł znaleźć dla danej części zodiaku zarówno kamień, jak i obraz. Z kastylijskiego Picatrix zachowały się tylko fragmenty; to tekst łaciński ukształtował magię europejską, a wydanie krytyczne Davida Pingree'ego z 1986 roku jest jego współczesnym punktem odniesienia.
Hebrajska droga do Włoch
Abraham ibn Ezra, hiszpański uczony żydowski, który ostatnie lata życia spędził na wędrówce po Włoszech, Francji i Anglii, napisał w połowie XII wieku po hebrajsku serię traktatów astrologicznych. Jego „Początek mądrości” zawiera obrazy dekanów w postaci, jaką nadał im Abu Ma'szar. Pod koniec XIII wieku jego dzieła przełożono na francuski, a następnie na łacinę; łacińskiego przekładu dokonał Pietro d'Abano, padewski lekarz i filozof. Kiedy Aby Warburg prześledził pochodzenie postaci dekanów namalowanych w Ferrarze około 1470 roku aż do Abu Ma'szara, łacińskie wersje związane z Pietrem d'Abano należały do tekstów, które porównywał. Ciąg dalszy tej historii znajdziesz na stronie tego działu poświęconej renesansowi.
Najczęściej zadawane pytania
Jak egipskie dekany dotarły do astrologii arabskiej?
Pośrednio. Greccy astrolodzy w rzymskim Egipcie, przede wszystkim Teukros, zamienili dekany w dziesięciostopniowe oblicza z obrazami. Te greckie listy przełożono na średnioperski za Sasanidów i przerobiono po sanskrycku na indyjskie drekkany. Astrolodzy arabscy w Bagdadzie odziedziczyli wszystkie trzy wersje, a Abu Ma'szar zestawił je obok siebie w IX wieku w „Wielkim wprowadzeniu”.
Czym są trzy zestawy obrazów u Abu Ma'szara?
Dla każdego dekanu Abu Ma'szar zapisał, co według Persów, Hindusów i Greków tam wschodzi. Zestawy perski i grecki wymieniają kilka wschodzących postaci; zestaw indyjski podaje jedną główną postać na dekan. Franz Boll wykazał w 1903 roku, że wszystkie trzy pochodzą z tego samego materiału hellenistycznego, głównie od Teukrosa z Babilonu, po stuleciach odrębnego kopiowania.
Czym jest oblicze w astrologii arabskiej?
To inna nazwa dekanu: jeden z trzech dziesięciostopniowych odcinków znaku, po arabsku wajh, po łacinie facies. Każde oblicze ma planetarnego władcę, przydzielonego w malejącym porządku chaldejskim, począwszy od Marsa w pierwszym obliczu Barana. W doktrynie godności zasadniczych oblicze jest najsłabsze z pięciu, po znaku, wywyższeniu, triplicytecie i terminie.
Dlaczego niektórzy astrolodzy przypisują dekanom innych władców?
Ponieważ przetrwały razem dwa systemy. Tradycja grecka i arabska przydziela władców w porządku chaldejskim. Astrologia indyjska przydziela ich według triplicytety: władca znaku, potem władca następnego znaku tego samego żywiołu, potem władca ostatniego. Al-Biruni opisał oba w 1029 roku. Porządek chaldejski jest klasycznym porządkiem zachodnim; porządek według triplicytety jest powszechny we współczesnej astrologii popularnej.
Czym jest Picatrix?
To podręcznik magii astralnej napisany po arabsku w al-Andalus pod tytułem „Ghajat al-hakim”, czyli „Cel mędrca”. Wyjaśnia, jak, według ówczesnych przekonań, obrazy wykonane w odpowiednich warunkach niebieskich chwytają moce planet, i zawiera postać dla każdego z trzydziestu sześciu obliczy. W 1256 roku przełożono go na kastylijski na dworze Alfonsa X, a następnie na łacinę, w której stał się najbardziej znanym podręcznikiem magii astralnej w Europie.
Kto napisał Picatrix?
Nikt nie wie na pewno. Dawne przypisanie kordobańskiemu astronomowi Maslamie al-Madżritiemu, zmarłemu około 1007 roku, porzucono. Niektórzy badacze opowiadają się dziś za Maslamą ibn Kasimem al-Kurtubim, kordobańczykiem z X wieku, inni zachowują datowanie na XI wiek, nie wskazując autora. Łacińskie imię Picatrix pojawia się w prologu przekładu jako imię kompilatora, a jego pochodzenie jest niejasne.
Jak wygląda pierwsze oblicze Barana w Picatrix?
To wysoki, ciemny mężczyzna o czerwonawych oczach, stojący w białej szacie przepasanej w talii, gniewny i silny. Oblicze ma oznaczać siłę, wysoką pozycję i śmiałość. Postać odpowiada pierwszej indyjskiej drekkanie Barana, która w podręcznikach sanskryckich niesie także topór, i pojawia się ponownie na freskach w Ferrarze oraz na liście obrazów obliczy u Agrippy.
Kiedy arabskie teksty o dekanach przełożono na łacinę?
Głównie w XII- i XIII-wiecznej Hiszpanii. Jan z Sewilli przełożył w całości „Wielkie wprowadzenie” Abu Ma'szara w 1133 roku, a Herman z Karyntii sporządził skróconą wersję w 1140 roku. W tym samym okresie przełożono wprowadzenie al-Kabisiego z tabelą obliczy. Picatrix przyszedł w XIII wieku: z arabskiego na kastylijski w 1256 roku, a potem na łacinę.
Czy w świecie islamu używano dekanów do talizmanów?
Wymieniano je w tym celu. Picatrix podaje obraz dla każdego oblicza wraz z mocami, którymi ono rządzi, zgodnie z zasadą, że postać wyryta w odpowiednim materiale pod właściwym niebem może ściągnąć moc niebieską. Jego praktyczne przepisy skupiają się bardziej na planetach i stacjach Księżyca, ale obrazy obliczy dostarczyły wzorów, które kopiowali późniejsi magowie europejscy.
Czy astrolodzy arabscy wiedzieli, że dekany pochodzą z Egiptu?
Tylko mgliście. Źródła arabskie przypisują wiedzę astrologiczną ogólnie Hermesowi, Babilończykom, Persom i Hindusom, a obrazy dekanów dotarły do nich z etykietami: perskie, indyjskie i greckie. Bezpośredni związek z egipskimi zegarami gwiazdowymi odtworzyli współcześni badacze, od Bolla i Gundla po Neugebauera i Parkera, pracując na tekstach, których średniowieczni astrolodzy nigdy nie widzieli.
Najnowsze wpisy
Odkryj starożytną mądrość kart tarota i odkryj tajemnice swojej duchowej podróży. Nasz blog jest Twoją bramą do zrozumienia bogatej symboliki, znaczeń i praktycznych zastosowań czytania tarota.