เดคานของอียิปต์ในโลกอิสลาม

การส่งผ่านสู่โลกอาหรับ

เมื่อวิหารอียิปต์ปิดตัวลง เดคานทั้งสามสิบหกอยู่รอดในฐานะภาพในหนังสือ รายการภาพภาษากรีกเดินทางผ่านเปอร์เซียสมัยซาซาเนียนและอินเดีย มาพบกันอีกครั้งที่แบกแดดในศตวรรษที่ 9 ในบทนำใหญ่ (Great Introduction) ของอาบู มาชาร์ กลายเป็นสูตรเครื่องรางใน Picatrix และข้ามเข้าสู่ภาษาละตินและภาษากัสติยาที่โตเลโดและราชสำนักของอัลฟอนโซที่ 10

ชุดภาพสำหรับเดคานทุกดวง
3
หน้า แต่ละหน้ามีดาวเคราะห์เป็นเจ้าเรือน
36
ปีที่ Picatrix ถูกแปลเป็นภาษากัสติยา
1256

ขั้นตอนของการส่งผ่าน

เดคานมาถึงโหราศาสตร์อาหรับโดยผ่านการแปลมาแล้วสองทาง จากภาษากรีกเป็นภาษาเปอร์เซียกลาง และเป็นภาษาสันสกฤต การ์ดเหล่านี้ติดตามภาพและดาวเจ้าเรือนผ่านการส่งต่อแต่ละทอด เข้าสู่การสังเคราะห์ของอาบู มาชาร์ คู่มือของนักเวท และฉบับภาษาละตินกับภาษากัสติยา

🏺

รายการภาพภาษากรีก

อียิปต์สมัยโรมัน ศตวรรษที่ 1 ก่อน ค.ศ.–คริสต์ศตวรรษที่ 1

จุดเริ่มต้นเป็นของกรีก ทิวเซอร์แห่งบาบิโลนจัดทำบัญชีร่างของกลุ่มดาวที่ขึ้นพร้อมกับเดคานแต่ละดวง เรียกว่า paranatellonta และให้ตัวเดคานเองมีรูปร่างที่วาดได้ รายการเหล่านี้ ไม่ใช่นาฬิกาดาวของอียิปต์ คือสิ่งที่ประเพณีอาหรับ เปอร์เซีย และอินเดียในยุคหลังคัดลอกและดัดแปลง

🦁

การส่งต่อผ่านเปอร์เซีย

อิหร่านสมัยซาซาเนียน คริสต์ศตวรรษที่ 3–6

นักวิชาการสมัยซาซาเนียนแปลตำราโหราศาสตร์ภาษากรีกเป็นภาษาเปอร์เซียกลาง และมีความเป็นไปได้สูงมากว่าบัญชีของทิวเซอร์ก็อยู่ในหมู่นั้นด้วย ภาพเปลี่ยนไประหว่างทาง ได้เครื่องแต่งกายแบบอิหร่านและเครื่องหมายใหม่ ๆ นักเขียนอาหรับในยุคหลังเรียกผลลัพธ์นี้ว่าชุดเปอร์เซีย และถือว่าเป็นแหล่งอ้างอิงอิสระเคียงข้างชุดกรีก

🪷

เดรกกาณะของอินเดีย

อินเดียตะวันตก คริสต์ศตวรรษที่ 2–6

โหราศาสตร์อินเดียรับเดคานจากคู่มือภาษากรีกมาเป็นเดรกกาณะ (ตรียางค์) คำที่ยืมมาจากคำกรีก dekanos ยวนชาดกและต่อมาวราหมิหิระบรรยายร่างประจำแต่ละหน้า เช่น ชายผิวคล้ำถืออาวุธสำหรับหน้าแรกของราศีเมษ ดาวเจ้าเรือนเป็นไปตามตรีโกณธาตุ ซึ่งเป็นกฎที่ต่างจากของกรีก

📖

บทนำใหญ่ของอาบู มาชาร์

แบกแดด ศตวรรษที่ 9

บทนำสู่โหราศาสตร์ฉบับสารานุกรมของอาบู มาชาร์ ซึ่งเขียนที่แบกแดดในศตวรรษที่ 9 รวบรวมทุกสิ่งที่รู้กันในเวลานั้นเกี่ยวกับราศี รวมทั้งคำอธิบายเรื่องเดคานอย่างครบถ้วน เป็นคู่มือโหราศาสตร์ภาษาอาหรับที่มีผู้อ่านมากที่สุดในยุโรปยุคกลาง และเป็นช่องทางหลักของภาพเดคาน

🧭

สามท้องฟ้าสำหรับเดคานทุกดวง

แบกแดด ศตวรรษที่ 9

สำหรับเดคานแต่ละดวงในสามสิบหกดวง อาบู มาชาร์ระบุสิ่งที่ชาวเปอร์เซีย ชาวอินเดีย และชาวกรีกเห็นว่าขึ้นอยู่ตรงนั้น ทั้งสามชุดแทบไม่ตรงกัน เพราะเป็นการคัดลอกสามสายที่สืบมาจากแหล่งเฮลเลนิสติกเดียวกัน อาบู มาชาร์วางทั้งสามไว้เคียงกันโดยไม่บังคับให้รวมเป็นภาพเดียว

🪞

หน้าและดาวเจ้าเรือน

โหราศาสตร์อาหรับ ตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นมา

นักโหราศาสตร์อาหรับเรียกเดคานแต่ละดวงว่าหน้า (wajh) และให้ดาวเคราะห์เจ้าเรือนตามระบบเฮลเลนิสติก คือลำดับแคลเดียนจากมากไปน้อย เริ่มจากดาวอังคารที่ต้นราศีเมษ หน้ากลายเป็นศักดิ์ที่น้อยที่สุดในศักดิ์ประจำตัวทั้งห้า รองจากราศี อุจจ์ ตรีโกณธาตุ และเขต

📐

อัลบีรูนีจัดระเบียบระบบต่าง ๆ

กัซนา 1029

ตำราแห่งการสั่งสอนว่าด้วยหลักมูลแห่งวิชาโหราศาสตร์ของอัลบีรูนีจัดวางหน้าพร้อมดาวเจ้าเรือนแบบแคลเดียน และบันทึกว่าชาวอินเดียแบ่งราศีแบบเดียวกันแต่กำหนดดาวเจ้าเรือนต่างออกไป นี่คือการอธิบายระบบคู่แข่งสองระบบอย่างชัดเจน ซึ่งนักโหราศาสตร์ยังต้องเลือกใช้ระหว่างสองระบบนี้มาจนถึงวันนี้

🔮

Picatrix

อัลอันดะลุส ศตวรรษที่ 10–11

ฆอยะตุลฮะกีม ("เป้าหมายของปราชญ์") ที่รู้จักในภาษาละตินว่า Picatrix เป็นคู่มือไสยเวทแห่งดวงดาวที่รวบรวมขึ้นในอัลอันดะลุส ในบรรดาภาพของดาวเคราะห์และดวงจันทร์ มีร่างประจำหน้าทั้งสามสิบหกหน้า พร้อมอำนาจที่หน้านั้นปกครอง ซึ่งนำไปสลักได้ทันที

💍

จากภาพสู่เครื่องราง

ไสยเวทในโลกอิสลาม ตั้งแต่ศตวรรษที่ 10 เป็นต้นมา

ในตำราไสยเวท ภาพเดคานคือแบบที่ใช้งานได้ เมื่อสลักร่างนั้นลงบนหินหรือโลหะที่เหมาะสมในชั่วขณะที่ท้องฟ้าเป็นใจ ร่างนั้นมีไว้เพื่อดึงพลังของหน้าลงมา รายการภาพของนักโหราศาสตร์กลายเป็นแบบร่างของช่างทำเครื่องราง

🖋️

สู่ภาษาละติน

โตเลโดและลุ่มแม่น้ำเอโบร ศตวรรษที่ 12

บทนำใหญ่ถูกแปลเป็นภาษาละตินสองครั้งภายในสิบปี โดยจอห์นแห่งเซบิยาในปี 1133 และในฉบับย่อโดยแฮร์มันน์แห่งคารินเทียในปี 1140 ต่อมาบทนำที่สั้นกว่าของอัลกอบีซี ซึ่งมีตารางหน้า ก็ได้รับการแปลตามมา และกลายเป็นตำราเรียนในมหาวิทยาลัย

👑

ราชสำนักอัลฟอนโซ

กัสติยา ศตวรรษที่ 13

ในรัชสมัยอัลฟอนโซที่ 10 แห่งกัสติยา Picatrix ถูกแปลเป็นภาษากัสติยาในปี 1256 และจากฉบับนั้นเป็นภาษาละติน ตำราอัญมณีของกษัตริย์ ซึ่งมาจากแหล่งภาษาอาหรับเช่นกัน ผูกหินเข้ากับราศีและส่วนย่อยของราศี เดคานจึงเข้าสู่ไสยเวทของยุโรปทั้งในฐานะภาพและอัญมณีในคราวเดียวกัน

✡️

สะพานภาษาฮีบรู

โพรวองซ์และปาดัว ศตวรรษที่ 12–13

ปฐมแห่งปัญญาของอับราฮัม อิบน์ เอซรา ซึ่งเขียนเป็นภาษาฮีบรูในกลางศตวรรษที่ 12 กล่าวซ้ำภาพเดคานของอาบู มาชาร์ งานนี้ถูกแปลเป็นภาษาฝรั่งเศส แล้วเป็นภาษาละตินโดยปิเอโตร ดาบาโนที่ปาดัว เปิดทางที่สองให้ภาพเหล่านี้ไปถึงผู้อ่านและจิตรกรชาวอิตาลี

ผู้รวบรวม ผู้แปล และผู้ชำระ

นักโหราศาสตร์ที่รวบรวมภาพเดคานเป็นภาษาอาหรับ ผู้แปลที่นำภาพเหล่านั้นเข้าสู่ภาษาละติน ภาษากัสติยา และภาษาฮีบรู และนักวิชาการสมัยใหม่ที่สืบภาพย้อนกลับไปถึงอียิปต์

Abu Ma'shar al-Balkhi

787–886 บัลค์และแบกแดด

นักโหราศาสตร์จากคุราซาน ผู้เขียนบทนำใหญ่ ตำราที่รักษาภาพเดคานแบบเปอร์เซีย อินเดีย และกรีกไว้ครบทั้งสามสิบหกดวง และในฉบับภาษาละตินสองฉบับ ได้กลายเป็นแหล่งอ้างอิงมาตรฐานเรื่องนี้ของยุโรปยุคกลาง

Al-Qabisi

เสียชีวิต 967 อะเลปโป

นักโหราศาสตร์ในราชสำนักของซัยฟุดเดาละฮ์ ผู้เขียนบทนำฉบับกะทัดรัดที่รู้จักในภาษาละตินในนาม Alchabitius ตำรานี้ระบุหน้าและดาวเจ้าเรือน และใช้สอนในมหาวิทยาลัยยุโรปมาหลายศตวรรษ

Abu Rayhan al-Biruni

973–ราว 1050 ควาราซึมและกัซนา

นักวิชาการด้านดาราศาสตร์ อินเดีย และปฏิทิน ผู้เขียนตำราแห่งการสั่งสอนในปี 1029 ซึ่งอธิบายหน้า และเปรียบเทียบวิธีกำหนดดาวเจ้าเรือนของหน้าแบบกรีกกับแบบอินเดีย

ผู้เขียน Picatrix

ศตวรรษที่ 10–11 อัลอันดะลุส

เคยถูกระบุมานานว่าเป็นมัสละมะฮ์ อัลมัจรีฏี นักดาราศาสตร์ชาวกอร์โดบา แต่ปัจจุบันการระบุนี้ถูกปฏิเสธแล้ว นักวิชาการรุ่นใหม่บางคนเสนอชื่อมัสละมะฮ์ อิบน์ กอซิม อัลกุรฏุบี แห่งศตวรรษที่ 10 ไม่ว่าผู้เขียนจะเป็นใคร เขาได้รวบรวมภาพประจำหน้าไว้ในคู่มือไสยเวท

John of Seville

มีบทบาทในทศวรรษ 1130–1140 โตเลโด

ผู้แปลโหราศาสตร์อาหรับเป็นภาษาละติน บทนำใหญ่ฉบับสมบูรณ์ที่เขาแปลเสร็จในปี 1133 และงานแปลตำราของอัลกอบีซี ทำให้ผู้อ่านภาษาละตินได้รู้จักหน้าและภาพประจำหน้า

Hermann of Carinthia

ราว 1100–หลัง 1143 สเปนและฝรั่งเศสตอนใต้

ผู้แปลบทนำใหญ่ฉบับย่อเป็นภาษาละตินในปี 1140 ฉบับของเขาคือฉบับที่ตีพิมพ์ที่เอาก์สบูร์กในปี 1489 พร้อมภาพพิมพ์แกะไม้รูปเดคาน

Abraham ibn Ezra

ราว 1089–ราว 1167 สเปน อิตาลี และฝรั่งเศส

กวี นักอรรถาธิบายคัมภีร์ไบเบิล และนักโหราศาสตร์ ผู้เขียนปฐมแห่งปัญญาเป็นภาษาฮีบรู ตำรานี้กล่าวซ้ำภาพเดคานของอาบู มาชาร์ และไปถึงผู้อ่านภาษาละตินผ่านปิเอโตร ดาบาโน

Alfonso X of Castile

1221–1284 โตเลโดและเซบิยา

กษัตริย์ที่คณะผู้แปลของเขาแปล Picatrix ตำราอัญมณีเชิงดวงดาว และตารางอัลฟองโซเป็นภาษากัสติยา นับเป็นการถ่ายทอดความรู้เรื่องดวงดาวของอาหรับเข้าสู่ภาษาพื้นถิ่นของยุโรปครั้งใหญ่ที่สุด

Franz Boll

1867–1924 ไฮเดลแบร์ก

นักวิชาการสายคลาสสิกผู้เขียนหนังสือ Sphaera ในปี 1903 ซึ่งชำระตำราของทิวเซอร์ และแสดงว่าภาพสามชุดของอาบู มาชาร์สืบมาจากต้นฉบับกรีกเดียวกัน ผลการศึกษานี้คือรากฐานที่วาร์บูร์กต่อยอด

David Pingree

1933–2005 มหาวิทยาลัยบราวน์

นักประวัติศาสตร์วิทยาศาสตร์เชิงคำนวณผู้ชำระยวนชาดกและ Picatrix ฉบับภาษาละติน และสืบร่างเดรกกาณะของอินเดียย้อนกลับไปถึงภาพเดคานแบบกรีก-อียิปต์

เดคานอยู่รอดหลังอียิปต์ได้อย่างไร

เมื่อถึงปลายยุคโบราณ เดคานมีชีวิตอยู่สองแบบ ในวิหาร เดคานเป็นเทพที่มีชื่อและมีศาล ในโหราศาสตร์กรีก เดคานเป็นหน้าละสิบองศาของราศี แต่ละหน้ามีดาวเคราะห์เจ้าเรือนและภาพประจำ เมื่อวิหารปิดตัวลง ชีวิตแบบแรกก็สิ้นสุด และชีวิตแบบที่สองดำเนินต่อไปในหนังสือ ทุกสิ่งที่โลกยุคกลางรู้เกี่ยวกับเดคานมาจากหนังสือเหล่านั้น และแทบไม่มีส่วนใดมาจากภาษากรีกโดยตรง เส้นทางผ่านภาษาเปอร์เซียกลางและภาษาสันสกฤต จากนั้นเข้าสู่ภาษาอาหรับ แล้วเข้าสู่ภาษาละติน ภาษากัสติยา และภาษาฮีบรู ในแต่ละขั้น ภาพถูกคัดลอก อ่านผิด วาดใหม่ และได้ความหมายใหม่ จนนาฬิกาดาวของอียิปต์กลายเป็นชุดแบบเครื่องรางที่ไม่มีผู้ใช้คนใดมองเห็นต้นกำเนิดของมัน

ภาพของทิวเซอร์

แหล่งที่สำคัญที่สุดคือนักเขียนชาวกรีก ทิวเซอร์แห่งบาบิโลน ซึ่งน่าจะเขียนงานราวรอยต่อระหว่างก่อนและหลังคริสต์ศักราช บาบิโลนของเขาคือเมืองป้อมใกล้กรุงไคโรปัจจุบัน ไม่ใช่นครในเมโสโปเตเมีย ทิวเซอร์บรรยายกลุ่มดาวที่ขึ้นเคียงคู่กับแต่ละช่วงของจักรราศี ทีละราศีและทีละเดคาน เรียกว่า paranatellonta โดยใช้ร่างดวงดาวแบบอียิปต์ กรีก และบาบิโลนรวมกัน ร่างบางร่างไม่อยู่ในกลุ่มดาวใดที่นักดาราศาสตร์กรีกจะจำได้ ร่างเหล่านี้คือสิ่งที่เรียกว่าทรงกลมต่างแดน หรือ sphaera barbarica บัญชีของทิวเซอร์ให้เดคานทุกดวงมีภาพจำนวนมาก และคัดลอก ย่อ และดัดแปลงได้ง่าย ซึ่งก็คือสิ่งที่เกิดขึ้นกับบัญชีนี้จริง ๆ

ผ่านเปอร์เซียและอินเดีย

ภายใต้กษัตริย์ราชวงศ์ซาซาเนียน ตำราโหราศาสตร์ภาษากรีกถูกแปลเป็นภาษาเปอร์เซียกลาง และมีความเป็นไปได้สูงมากว่าบัญชีของทิวเซอร์ก็อยู่ในหมู่นั้นด้วย ภาพได้รายละเอียดแบบอิหร่านเพิ่มเข้ามาระหว่างทาง นักเขียนอาหรับในยุคหลังถือว่าฉบับเปอร์เซียนี้เป็นแหล่งอ้างอิงแยกต่างหาก อีกสายหนึ่งไปทางตะวันออก คู่มือภาษากรีกมาถึงอินเดียตะวันตกในช่วงต้นคริสต์ศักราช และยวนชาดก ฉบับร้อยกรองภาษาสันสกฤตของงานภาษากรีกชิ้นหนึ่ง ให้เดคานแต่ละดวงมีร่างประจำ คำสันสกฤตสำหรับเดคาน คือ drekkana หรือเดรกกาณะ ยืมมาจากคำกรีก dekanos คู่มือของวราหมิหิระในศตวรรษที่ 6 กล่าวซ้ำร่างเหล่านี้ ตัวอย่างเช่น หน้าแรกของราศีเมษเป็นชายผิวคล้ำดุดัน ตาแดงเรื่อ มีผ้าขาวคาดเอว ถือขวาน เดวิด พิงกรี ผู้ชำระยวนชาดก เสนอว่าร่างเช่นนี้สืบย้อนไปถึงภาพเดคานแบบกรีก-อียิปต์ ที่ถูกดัดแปลงให้เข้ากับผู้อ่านชาวอินเดีย

บทนำใหญ่ของอาบู มาชาร์

อาบู มาชาร์มาจากบัลค์ในคุราซาน และทำงานที่แบกแดด ที่นั่นเขาเขียนบทนำใหญ่สู่ศาสตร์แห่งโหราศาสตร์ (Great Introduction) ในกลางศตวรรษที่ 9 ตำรานี้อธิบายราศีและส่วนย่อยของราศีอย่างเป็นระบบ และกล่าวถึงเดคานอย่างละเอียด สำหรับเดคานแต่ละดวงในสามสิบหกดวง อาบู มาชาร์เขียนคำบรรยายไว้สามแบบ คือสิ่งที่ชาวเปอร์เซียว่าขึ้นอยู่ตรงนั้น สิ่งที่ชาวอินเดียว่า และสิ่งที่ชาวกรีกว่า เขาไม่ได้พยายามประสานให้ลงรอยกัน ชุดเปอร์เซียและชุดกรีกระบุร่างที่ขึ้นมาจำนวนมาก ชุดอินเดียให้ร่างหลักเพียงร่างเดียวต่อเดคาน ใกล้เคียงกับเดรกกาณะของวราหมิหิระ ในปี 1903 ฟรันซ์ บอลล์ นักวิชาการสายคลาสสิก แสดงว่าทั้งสามชุดสืบมาจากเนื้อหาเฮลเลนิสติกชุดเดียวกัน โดยหลักคือของทิวเซอร์ หลังผ่านการคัดลอกแยกกันมาหลายศตวรรษ อาบู มาชาร์ได้วางตำราเดียวกันในสามฉบับแปลไว้เคียงกันโดยไม่รู้ตัว

คำที่ใช้เรียกเดคาน

ชื่อที่เปลี่ยนไปของเดคานบันทึกการเดินทางของมันไว้ ชาวกรีกเรียกทั้งสามสิบหกว่า dekanoi แปลว่า "กลุ่มละสิบ" ตามสัปดาห์สิบวันของปฏิทินอียิปต์ และนักโหราศาสตร์ยังเรียกแต่ละดวงว่า prosopon แปลว่า "หน้า" เมื่อเดคานกลายเป็นช่วงสิบองศาของราศีแล้ว ภาษาสันสกฤตยืมคำกรีกมาเป็น drekkana นักเขียนอาหรับแปลความคิดของกรีกแทนที่จะยืมเสียง โดยเรียกแต่ละช่วงว่า wajh แปลว่าหน้า ขณะที่อัลบีรูนีใช้รูปคำยืม darijan เมื่อบรรยายเดคานของอินเดีย ภาษาละตินรับการใช้แบบอาหรับกลับมาเป็น facies และตำราละตินยุคกลางใช้ facies กับ decanus ควบคู่กัน แต่ละภาษาเก็บร่องรอยของเส้นทางไว้ รูปภาษาสันสกฤตและภาษาอาหรับของคำ dekanos ชี้ย้อนกลับไปที่ภาษากรีก และคำว่าหน้าในภาษาอาหรับและละตินชี้ย้อนกลับไปที่หน้าของราศีแบบเฮลเลนิสติก

หน้าในฐานะศักดิ์ของดาว

โหราศาสตร์อาหรับให้เดคานมีชื่อทางเทคนิคว่า wajh แปลว่าหน้า (พหูพจน์ wujuh) และมีตำแหน่งที่แน่นอนในหลักว่าด้วยศักดิ์ของดาวเคราะห์ ดาวเคราะห์มีกำลังในราศีของตน ในอุจจ์ ในตรีโกณธาตุ ในเขต และสุดท้ายในหน้าของตน หน้าเป็นศักดิ์ที่อ่อนที่สุดในห้าศักดิ์ และระบบการให้คะแนนในยุคกลางตอนปลายก็ให้หน้าได้แต้มน้อยที่สุด ดาวเคราะห์เจ้าเรือนของแต่ละหน้าคือดวงที่นักโหราศาสตร์เฮลเลนิสติกได้กำหนดไว้ ได้แก่ดาวเคราะห์เจ็ดดวงตามลำดับแคลเดียนจากมากไปน้อย ดาวเสาร์ ดาวพฤหัสบดี ดาวอังคาร ดวงอาทิตย์ ดาวศุกร์ ดาวพุธ ดวงจันทร์ เริ่มจากดาวอังคารในหน้าแรกของราศีเมษและวนไปรอบจักรราศี หน้าสามสิบหกหน้าแบ่งให้ดาวเคราะห์เจ็ดดวงจะเหลือเศษหนึ่ง ดาวอังคารจึงครองทั้งหน้าสุดท้ายของราศีมีนและหน้าแรกของราศีเมษ ตำราภาษาอาหรับ เช่น ของอัลกอบีซี พิมพ์ลำดับนี้ไว้เป็นตาราง และในรูปนั้นลำดับนี้ก็ไปถึงผู้เรียนโหราศาสตร์ภาษาละตินทุกคน

สองวิธีกำหนดดาวเจ้าเรือนของหน้า

นักโหราศาสตร์อินเดียแบ่งราศีแบบเดียวกัน แต่ให้ดาวเจ้าเรือนตามตรีโกณธาตุ หน้าแรกเป็นของเจ้าเรือนของราศีนั้นเอง หน้าที่สองเป็นของเจ้าเรือนของราศีถัดไปในธาตุเดียวกัน หน้าที่สามเป็นของเจ้าเรือนของราศีสุดท้ายในธาตุนั้น อัลบีรูนี ซึ่งรู้จักดาราศาสตร์อินเดียจากประสบการณ์ตรง ได้อธิบายทั้งสองระบบไว้ในตำราแห่งการสั่งสอนว่าด้วยหลักมูลแห่งวิชาโหราศาสตร์ ซึ่งเขียนในปี 1029 ความแตกต่างนี้สำคัญเพราะทั้งสองระบบยังใช้กันอยู่ ลำดับแคลเดียนอยู่รอดในประเพณีตะวันตกและในการกำหนดความสัมพันธ์ของไพ่ทาโรต์ของภาคี Golden Dawn ส่วนลำดับตามตรีโกณธาตุพบได้ในโหราศาสตร์แบบนิยมสมัยใหม่จำนวนมาก

หน้า ดาวเจ้าเรือนแบบแคลเดียน (หน้า) ดาวเจ้าเรือนแบบอินเดีย (ตรีโกณธาตุ)
ราศีเมษ 0–10° ดาวอังคาร ดาวอังคาร
ราศีเมษ 10–20° ดวงอาทิตย์ ดวงอาทิตย์
ราศีเมษ 20–30° ดาวศุกร์ ดาวพฤหัสบดี
ราศีพฤษภ 0–10° ดาวพุธ ดาวศุกร์
ราศีพฤษภ 10–20° ดวงจันทร์ ดาวพุธ
ราศีพฤษภ 20–30° ดาวเสาร์ ดาวเสาร์
ราศีเมถุน 0–10° ดาวพฤหัสบดี ดาวพุธ
ราศีเมถุน 10–20° ดาวอังคาร ดาวศุกร์
ราศีเมถุน 20–30° ดวงอาทิตย์ ดาวเสาร์

Picatrix

ฆอยะตุลฮะกีม หรือ "เป้าหมายของปราชญ์" เป็นคู่มือไสยเวทแห่งดวงดาวขนาดใหญ่ที่รวบรวมขึ้นในอัลอันดะลุส เคยถูกระบุมานานว่าเป็นผลงานของมัสละมะฮ์ อัลมัจรีฏี นักดาราศาสตร์ชาวกอร์โดบาที่เสียชีวิตราวปี 1007 แต่ปัจจุบันการระบุนี้ถูกปฏิเสธแล้ว งานนี้มักกำหนดอายุไว้ที่ศตวรรษที่ 11 แม้นักวิชาการรุ่นใหม่บางคนจะให้เป็นของมัสละมะฮ์ อิบน์ กอซิม อัลกุรฏุบี ชาวกอร์โดบาในศตวรรษที่ 10 แหล่งที่มาของงานรวมถึงเนื้อหาของชาวซาเบียน สายเฮอร์มีส และอินเดีย นอกเหนือจากงานของนักโหราศาสตร์ ในรายการภาพของดาวเคราะห์และดวงจันทร์ มีร่างประจำหน้าทั้งสามสิบหกหน้า พร้อมสิ่งที่หน้านั้นปกครอง ภาพส่วนใหญ่ตามชุดอินเดียของอาบู มาชาร์ หน้าแรกของราศีเมษเป็นชายร่างสูงผิวคล้ำ ตาแดงเรื่อ ยืนในเสื้อผ้าสีขาวคาดเข็มขัดที่เอว ดูโกรธเกรี้ยวและแข็งแรง หน้านี้หมายถึงกำลัง ฐานะสูงส่ง และความกล้า เห็นได้ชัดว่าร่างนี้คือเดรกกาณะของคู่มือภาษาสันสกฤต เพียงแต่ไม่มีขวาน

ภาพประจำหน้าถูกใช้อย่างไร

Picatrix ไม่ได้ถือว่าภาพเป็นคำบรรยายท้องฟ้า แต่ถือว่าเป็นแบบ ทฤษฎีทั่วไปซึ่งอธิบายไว้ยืดยาวคือ วัตถุบนท้องฟ้าส่งพลังลงมา และร่างที่ทำขึ้นภายใต้การเรียงตัวของดวงดาวที่เหมาะสม จากวัสดุที่เหมาะสม สามารถรับและเก็บพลังนั้นไว้ได้ ภาพประจำหน้าที่สลักบนหินหรือโลหะที่เหมาะสมในขณะที่ส่วนของจักรราศีที่เกี่ยวข้องมีกำลัง มีไว้เพื่อบรรจุอิทธิพลของหน้านั้น ในทางปฏิบัติ Picatrix ให้ขั้นตอนสำหรับดาวเคราะห์และจันทรฤกษ์ (lunar mansions) ละเอียดกว่าสำหรับหน้ามาก แต่การระบุภาพทั้งสามสิบหกพร้อมอำนาจของแต่ละภาพก็ทำให้ช่างทำเครื่องรางนำเดคานไปใช้ได้ เดคานได้หวนกลับมาในรูปแบบที่ต่างออกไป สู่การใช้เพื่อคุ้มครองแบบที่เคยมีบนเครื่องรางของอียิปต์

ฉบับภาษาละตินที่โตเลโด

ขบวนการแปลในสเปนช่วงศตวรรษที่ 12 นำบทนำใหญ่เข้าสู่ภาษาละตินสองครั้ง จอห์นแห่งเซบิยาแปลฉบับเต็มเสร็จในปี 1133 แฮร์มันน์แห่งคารินเทียทำฉบับย่อในปี 1140 คำละตินสำหรับเดคานกลายเป็น facies แปลว่าหน้า บทนำของอัลกอบีซี ซึ่งจอห์นแห่งเซบิยาแปลในฐานะผลงานของ Alchabitius กลายเป็นตำราเรียนขั้นต้นมาตรฐานในมหาวิทยาลัยยุโรป และพาตารางหน้าไปด้วย ฉบับอาบู มาชาร์ของแฮร์มันน์คือฉบับที่แอร์ฮาร์ด รัทดอลท์ตีพิมพ์ที่เอาก์สบูร์กในปี 1489 พร้อมภาพพิมพ์แกะไม้รูปเดคาน ซึ่งเป็นภาพเดคานฉบับพิมพ์ชุดแรก

อัลฟอนโซที่ 10 กับ Picatrix ภาษากัสติยา

ในกัสติยา ราชสำนักของอัลฟอนโซที่ 10 สนับสนุนการแปลเป็นภาษาพื้นถิ่น Picatrix ถูกแปลเป็นภาษากัสติยาในปี 1256 และฉบับภาษาละตินที่แปลจากฉบับนั้นไม่นานหลังจากนั้นก็แพร่หลายในรูปต้นฉบับตัวเขียน ตำราอัญมณีของกษัตริย์ ซึ่งมาจากแหล่งภาษาอาหรับเช่นกัน เชื่อมโยงหินเข้ากับราศีและส่วนย่อยของราศี ผู้อ่านจึงหาได้ทั้งอัญมณีและภาพสำหรับส่วนหนึ่ง ๆ ของจักรราศี Picatrix ภาษากัสติยาหลงเหลืออยู่เพียงบางส่วน ฉบับภาษาละตินคือฉบับที่หล่อหลอมไสยเวทของยุโรป และฉบับชำระเชิงวิพากษ์ของเดวิด พิงกรีในปี 1986 คือฉบับอ้างอิงสมัยใหม่

เส้นทางภาษาฮีบรูสู่อิตาลี

อับราฮัม อิบน์ เอซรา นักวิชาการชาวยิวจากสเปนผู้ใช้ชีวิตช่วงหลังเร่ร่อนไปในอิตาลี ฝรั่งเศส และอังกฤษ เขียนตำราโหราศาสตร์ภาษาฮีบรูชุดหนึ่งในกลางศตวรรษที่ 12 ปฐมแห่งปัญญาของเขามีภาพเดคานในรูปแบบของอาบู มาชาร์ ในปลายศตวรรษที่ 13 งานของเขาถูกแปลเป็นภาษาฝรั่งเศส แล้วเป็นภาษาละตินโดยปิเอโตร ดาบาโน แพทย์และนักปรัชญาแห่งปาดัว เมื่ออาบี วาร์บูร์กสืบร่างเดคานที่วาดไว้ที่แฟร์ราราราวปี 1470 ย้อนกลับไปถึงอาบู มาชาร์ ฉบับภาษาละตินที่เกี่ยวข้องกับปิเอโตร ดาบาโนก็อยู่ในหมู่ตำราที่เขานำมาเปรียบเทียบ เรื่องราวนี้ดำเนินต่อในหน้า "การหวนคืนในยุคเรอเนซองส์" ของหมวดนี้

คำถามที่พบบ่อย

เดคานของอียิปต์มาถึงโหราศาสตร์อาหรับได้อย่างไร

ทางอ้อม นักโหราศาสตร์กรีกในอียิปต์สมัยโรมัน โดยเฉพาะทิวเซอร์ ได้เปลี่ยนเดคานให้เป็นหน้าละสิบองศาที่มีภาพประจำ รายการภาษากรีกเหล่านั้นถูกแปลเป็นภาษาเปอร์เซียกลางในสมัยซาซาเนียน และดัดแปลงเป็นภาษาสันสกฤตกลายเป็นเดรกกาณะของอินเดีย นักโหราศาสตร์อาหรับที่แบกแดดรับมรดกทั้งสามฉบับ และอาบู มาชาร์วางทั้งสามไว้เคียงกันในบทนำใหญ่ในศตวรรษที่ 9

ภาพสามชุดของอาบู มาชาร์คืออะไร

สำหรับเดคานแต่ละดวง อาบู มาชาร์บันทึกสิ่งที่ชาวเปอร์เซีย ชาวอินเดีย และชาวกรีกว่าขึ้นอยู่ตรงนั้น ชุดเปอร์เซียและชุดกรีกระบุร่างที่ขึ้นมาหลายร่าง ชุดอินเดียให้ร่างหลักร่างเดียวต่อเดคาน ฟรันซ์ บอลล์แสดงไว้ในปี 1903 ว่าทั้งสามชุดมาจากเนื้อหาเฮลเลนิสติกชุดเดียวกัน โดยหลักคือของทิวเซอร์แห่งบาบิโลน หลังผ่านการคัดลอกแยกกันมาหลายศตวรรษ

หน้าในโหราศาสตร์อาหรับคืออะไร

อีกชื่อหนึ่งของเดคาน คือหนึ่งในสามช่วง ช่วงละสิบองศา ของราศี เรียกว่า wajh ในภาษาอาหรับ และ facies ในภาษาละติน แต่ละหน้ามีดาวเคราะห์เจ้าเรือน กำหนดตามลำดับแคลเดียนจากมากไปน้อยโดยเริ่มจากดาวอังคารที่หน้าแรกของราศีเมษ ในหลักว่าด้วยศักดิ์ประจำตัว หน้าเป็นศักดิ์ที่อ่อนที่สุดในห้าศักดิ์ รองจากราศี อุจจ์ ตรีโกณธาตุ และเขต

ทำไมนักโหราศาสตร์บางคนจึงใช้ดาวเจ้าเรือนของหน้าต่างกัน

เพราะมีสองระบบที่สืบทอดมาด้วยกัน ประเพณีกรีกและอาหรับกำหนดดาวเจ้าเรือนตามลำดับแคลเดียน โหราศาสตร์อินเดียกำหนดตามตรีโกณธาตุ คือเจ้าเรือนของราศีนั้น แล้วเจ้าเรือนของราศีถัดไปในธาตุเดียวกัน แล้วเจ้าเรือนของราศีสุดท้าย อัลบีรูนีอธิบายทั้งสองระบบไว้ในปี 1029 ลำดับแคลเดียนคือแบบคลาสสิกของตะวันตก ส่วนลำดับตามตรีโกณธาตุพบบ่อยในโหราศาสตร์แบบนิยมสมัยใหม่

Picatrix คืออะไร

คู่มือไสยเวทแห่งดวงดาวที่เขียนเป็นภาษาอาหรับในอัลอันดะลุส ชื่อว่าฆอยะตุลฮะกีม หรือ "เป้าหมายของปราชญ์" อธิบายว่าภาพที่ทำขึ้นภายใต้สภาพท้องฟ้าที่เหมาะสมถูกเชื่อว่าจับพลังของดาวเคราะห์ไว้ได้อย่างไร และมีร่างประจำหน้าทั้งสามสิบหกหน้า งานนี้ถูกแปลเป็นภาษากัสติยาในปี 1256 ที่ราชสำนักของอัลฟอนโซที่ 10 แล้วเป็นภาษาละติน ซึ่งทำให้กลายเป็นคู่มือไสยเวทแห่งดวงดาวที่มีชื่อเสียงที่สุดในยุโรป

ใครเขียน Picatrix

ไม่มีใครทราบแน่ชัด การระบุแบบเก่าว่าเป็นผลงานของมัสละมะฮ์ อัลมัจรีฏี นักดาราศาสตร์ชาวกอร์โดบาที่เสียชีวิตราวปี 1007 ถูกละทิ้งไปแล้ว นักวิชาการบางคนในปัจจุบันเห็นว่าน่าจะเป็นมัสละมะฮ์ อิบน์ กอซิม อัลกุรฏุบี ชาวกอร์โดบาในศตวรรษที่ 10 ส่วนบางคนยังคงกำหนดอายุไว้ที่ศตวรรษที่ 11 โดยไม่ระบุชื่อผู้แต่ง ชื่อละติน Picatrix ปรากฏในอารัมภบทของฉบับแปลในฐานะชื่อของผู้รวบรวม และไม่ชัดเจนว่าชื่อนี้มาจากไหน

หน้าแรกของราศีเมษใน Picatrix มีลักษณะอย่างไร

ชายร่างสูงผิวคล้ำ ตาแดงเรื่อ ยืนในเสื้อผ้าสีขาวคาดเข็มขัดที่เอว ดูโกรธเกรี้ยวและแข็งแรง กล่าวกันว่าหน้านี้หมายถึงกำลัง ฐานะสูงส่ง และความกล้า ร่างนี้ตรงกับเดรกกาณะแรกของราศีเมษแบบอินเดีย ซึ่งในคู่มือภาษาสันสกฤตยังถือขวานอยู่ด้วย และปรากฏอีกครั้งในจิตรกรรมฝาผนังที่แฟร์ราราและในรายการภาพประจำหน้าของอากริปปา

ตำราเดคานภาษาอาหรับถูกแปลเป็นภาษาละตินเมื่อใด

ส่วนใหญ่ในสเปนช่วงศตวรรษที่ 12 และ 13 จอห์นแห่งเซบิยาแปลบทนำใหญ่ของอาบู มาชาร์ฉบับเต็มในปี 1133 และแฮร์มันน์แห่งคารินเทียทำฉบับย่อในปี 1140 บทนำของอัลกอบีซีซึ่งมีตารางหน้าก็ถูกแปลในช่วงเดียวกัน Picatrix ตามมาในศตวรรษที่ 13 โดยแปลจากภาษาอาหรับเป็นภาษากัสติยาในปี 1256 แล้วเป็นภาษาละติน

ในโลกอิสลามมีการใช้เดคานทำเครื่องรางหรือไม่

มีการระบุไว้เพื่อจุดประสงค์นั้น Picatrix ให้ภาพประจำแต่ละหน้าพร้อมอำนาจที่หน้านั้นปกครอง ตามหลักที่ว่าร่างที่สลักบนวัสดุที่เหมาะสมภายใต้ท้องฟ้าที่เหมาะสมสามารถดึงพลังจากฟากฟ้าลงมาได้ สูตรที่ใช้งานจริงในตำรานี้เน้นดาวเคราะห์และจันทรฤกษ์มากกว่า แต่ภาพประจำหน้าก็เป็นแบบที่นักเวทชาวยุโรปในยุคหลังคัดลอกไปใช้

นักโหราศาสตร์อาหรับรู้หรือไม่ว่าเดคานมาจากอียิปต์

รู้เพียงลาง ๆ แหล่งข้อมูลภาษาอาหรับยกความรู้ทางโหราศาสตร์โดยรวมให้เฮอร์มีส ชาวบาบิโลน ชาวเปอร์เซีย และชาวอินเดีย และภาพเดคานก็มาถึงพวกเขาพร้อมป้ายว่าเป็นของเปอร์เซีย อินเดีย และกรีก ความเชื่อมโยงโดยตรงกับนาฬิกาดาวของอียิปต์เป็นสิ่งที่นักวิชาการสมัยใหม่ตั้งแต่บอลล์และกุนเดลไปจนถึงนอยเกเบาเออร์และพาร์กเกอร์ปะติดปะต่อขึ้นจากตำราที่นักโหราศาสตร์ยุคกลางไม่เคยเห็น

โพสต์ล่าสุด

ค้นพบภูมิปัญญาโบราณของไพ่ทาโรต์และปลดล็อกความลับของการเดินทางทางจิตวิญญาณของคุณ บล็อกของเราเป็นประตูสู่การทำความเข้าใจสัญลักษณ์ ความหมาย และการประยุกต์ใช้จริงของการอ่านไพ่ทาโรต์