Mga Tula ng Rune

Para saan ang tulang rune

Ang tulang rune ay isang gabay sa memorya, hindi isang aklat ng mga kahulugan.

Ang mga runic na alpabeto ay acrophonic: bawat titik ay pinangalanan mula sa isang salita na nagsisimula sa tunog na dala ng titik na iyon. Ituturo sa iyo ng Fehu ang f. Ituturo sa iyo ng Beithe ang b. Maayos ang sistemang ito hangga't naaalala ng lahat ang mga pangalan. Ang isang tula na may isang saknong kada titik, sa nakatakdang pagkakasunod-sunod at sukat, ay isang napakaepektibong paraan para masiguro iyon.

Ito talaga ang silbi ng mga teksto. Sila ang runic na katumbas ng kanta ng alpabeto, at ginawa para sa mga taong nag-aaral ng isang script. Ang kanilang pangunahing prinsipyo ay mnemonic sa halip na pandoktrina.

Mahalaga ito sa kung paano sila dapat basahin. Ang isang saknong ay hindi isang kahulugan o rebelasyon. Isa itong clue na parang bugtong na nakakabit sa isang pangalan, at tapos na ang tungkulin nito sa sandaling maalala mo ang pangalan.

Ang agwat sa pagitan ng script at tula

Wala sa mga tekstong ito ang kapanahon ng alpabetong kanilang inilalarawan, at malalaki ang mga agwat.

Ang Elder Futhark ay ginamit mula sa bandang ikalawang siglo hanggang ika-walo. Wala itong anumang tula. Bawat kahulugan na itinalaga sa rune ng Elder Futhark ay binuo pabalik mula sa mga tula tungkol sa mas bago at magkakaibang mga alpabeto.

Inilalarawan ng Tulang Rune sa Lumang Ingles ang Anglo-Saxon Futhorc, at nakaligtas ito sa isang manuskrito na kinopya noong ikasampung siglo.

Inilalarawan naman ng mga tulang Norwegian at Icelandic ang labing-anim na rune ng Younger Futhark. Ang mga ito ay nagsimula noong ikalabintatlo at ikalabinlimang siglo.

Ang Bríatharogaim ng Ogham ay Lumang Irish, at naglalarawan ng isang alpabeto na hindi na ginagamit sa epigraphy noong ikapitong siglo.

Kaya ang distansya sa pagitan ng isang carver noong ika-apat na siglo at ng pinakaunang berso na naglalarawan sa kanyang mga titik ay ilang daang taon. Sa kaso ng mga Scandinavian, isang ganap na magkaibang hanay ito. Sinumang nagsasabing alam niya kung ano ang naging kahulugan ng isang rune sa taong umukit nito ay gumagamit ng dokumentong hindi naman nabasa ng taong iyon.

Ang manuskritong nasunog

Muntik nang hindi makaligtas ang pinakamahalaga sa apat.

Ang Tulang Rune sa Lumang Ingles ay nakatago sa Cotton Otho B.x, na bahagi ng silid-aklatan ni Sir Robert Cotton. Noong 1731, nagkaroon ng sunog sa Ashburnham House kung saan nakaimbak ang koleksyon noon, at sinira o pininsala nito ang malaking bahagi ng library. Kasama sa mga nawala ang Otho B.x.

Umiiral ang teksto dahil kinopya ito ni Humfrey Wanley noong 1705, dalawampu't anim na taon ang nakalipas, para ilimbag sa Linguarum veterum septentrionalium thesaurus ni George Hickes. Lahat ng alam ng sinuman tungkol sa mga pangalan ng rune sa Lumang Ingles ay nagmula sa nakalimbag na transcript na iyon.

Hindi ito maliit na dependency. Pitong rune ng orihinal na dalawampu't apat (Gebo, Wynn, Peorð, Eh, Ing, Eþel at Dæg) ang inalis mula sa Younger Futhark bago nabuo ang mga tulang Norse, kaya walang saknong ang mga tula para sa kanila. Ang Ingles lang ang tanging berso na naglalarawan sa mga ito. Kung hindi ginawa ni Wanley ang kanyang kopya, ang mga pangalan ng ikatlong bahagi ng Elder Futhark ay magiging mas haka-haka kaysa sa kasalukuyan.

Kung saan sila hindi magkasundo

Madalas ilarawan ng apat na tradisyon ang iba't ibang bagay sa ilalim ng iisang titik, at ang mga hindi pagkakasunduang ito ang pinakakapaki-pakinabang na aspeto nila.

Ang Uruz ay isang aurochs sa England, iron slag sa Norway at ambon sa Iceland. Extinct na ang hayop na ito sa Scandinavia kaya ang pangalan ay binago nang dalawang beses.

Ang Kenaz ay isang sulo sa England at isang ulser naman sa dalawang tulang Norse. Halos pangkalahatang sumusunod sa England ang mga modernong set ng rune, at ang pangalang Kenaz na nililimbag nila ay nabuo mula sa salitang Ingles.

Ang Ansuz ay isang diyos sa Iceland, isang bibig sa England at bunganga ng ilog sa Norway.

Ang Fehu ay isang ginhawa sa England sa kundisyong ipamimigay mo ito. Sa dalawang tulang Norse, nagdudulot ito ng alitan sa mga kamag-anak at walang ibinibigay na kundisyon.

Nagbibigay ng maling kumpiyansa ang isang tula kapag binasa nang mag-isa. Kapag pinagsama-sama silang basahin, ipinapakita nila kung ano ang matatag. Ang Hagalaz ay granizo kahit saan, ang Isa ay yelo kahit saan. Ipinapakita rin nila kung ano na ang hindi sigurado noong ginawa ang mga berso.

Ang pamamaraang Icelandic

May ginagawa ang tulang Icelandic na hindi ginagawa ng iba, at inilalantad nito kung para saan talaga ang mga teksto.

Bawat isa sa labing-anim na saknong nito ay nagbibigay ng tatlong kenning at nagdaragdag ng dalawang salita: isang Latin gloss ng pangalan ng rune, at isang matulaing salitang Lumang Norse para sa isang pinuno. Ang Fé ay may aurum fylkir o ginto at prinsipe. Ang Týr ay may Mars tiggi. Ang Óss ay may Jupiter oddviti.

Ang labing-anim na saknong ay gumagamit ng labing-anim na magkakaibang salita para sa prinsipe (fylkir, vísi, þengill, oddviti, ræsir, konungr, hildingr, niflungr, jöfurr, allvaldr, siklingr, tiggi, buðlungr, mildingr, lofðungr, ynglingr).

Nangailangan ang panulaang Skaldic ng napakalaking bilang ng mga ganitong heiti, mga kasingkahulugan na kailangang saulado ng isang makata ng korte. Kaya itinuturo ng tula ang dalawang kurikulum nang sabay: ang mga rune at ang bokabularyo. Isa itong teksto sa paaralan, at inilalagay ito ng mga Latin gloss sa isang silid-aralan ng monasteryo sa halip na sa anumang paganong lugar.

Ang bersyon ng Ogham

Wala mang tulang rune ang Ogham, mayroon itong mas magandang pamamaraan: tatlong hiwalay na listahan ng kenning, ang Bríatharogaim, na iniugnay kina Morann mac Moín, Mac ind Óc at Cú Chulainn.

Bawat isa ay nagbibigay ng dalawang salitang parirala para sa bawat titik. Dahil hiwalay na ginawa ang tatlo, ang kasunduan sa pagitan nila ay isang tunay na ebidensya kumpara sa isang nag-iisang mapagkukunan. Kung saan pare-parehong inilalarawan ng tatlo ang isang namumulang mukha, nangangahulugan ang titik ng pamumula. Kung inilalarawan ng tatlo ang takot, nangangahulugan ito ng lagim.

Ganito mismo ginawa ang modernong dekonstruksyon ng alpabeto ng puno sa Ogham. Itinalaga ng mga medieval glossator ang bawat titik sa isang puno. Madalas naman ilarawan ng mga kenning ang isang ingot, isang bukid, baras ng manghahabi o asupre. Kung saan sasalungatin ng gloss ang tatlong listahan, ang gloss ang itinuturing na nag-iintrude.

Walang maikukumpara sa tradisyong Germanic, dahil hindi ito kailanman nagkaroon ng higit sa isang hiwalay na saksi sa bawat rune at sa bawat wika.

Paano sila gamitin

Tatlong praktikal na patakaran ang sumusunod mula sa lahat ng ito.

Sipiin ang tradisyon, hindi lamang ang kahulugan. Ang pagsasabing "Nangangahulugan ng pag-iilaw ang Kenaz" ay isang paggigiit. Ang pagsasabing "Tinatawag itong sulo ng tulang Lumang Ingles at ulser naman sa dalawang tulang Norse" ay isang paglalarawan. Mas kapaki-pakinabang ang ikalawa at hindi ito mas mahaba.

Ituring na ebidensya ang pagkakasundo at impormasyon ang hindi pagkakasundo. Matibay ang pagbasa kung saan nagtatagpo ang mga hiwalay na tradisyon. Kung saan sila naghihiwalay, may nawala na.

Huwag asahan na tungkol sila sa mahika. Tungkol sila sa baka, granizo, barko, kalasag, timba ng gatas, bubuyog, iron slag, sugat, karangalan, panahon at libingan. Ang tanging bagay na hindi palaging nangyayari sa mga tulang rune ay ang okultismo.