Áss / Óss

Ang patinig na ilong

Kakaiba ang papel ng runang ito sa Younger Futhark at ipinapaliwanag nito ang pagbabago sa hugis.

May mga nasalised na patinig ang Old Norse na labi ng mga nawalang katinig na ilong. Nang maglaho ang n bago ang isa pang katinig, ang patinig na nauna rito ang nagdala ng pagiging ilong. Ang Unang Gramatikal na Treatise ay isinulat sa Iceland noong ikalabindalawang siglo ng isang hindi kilalang may-akda na sinubukang iangkop ang alpabetong Latin para sa Icelandic. Tahasan nitong inilalarawan ang mga patinig na ilong at iminungkahi ang paglalagay ng tuldok sa mga ito. Ang treatise na iyon ay isa sa mga pinakaunang akda ng ponolohiya sa anumang bernakular sa Europa.

Nauna ang solusyong runic. Nang bawasan ang hanay sa labing-anim, pinanatili ang lumang a-runa para sa patinig na ilong at binago ang Jera bilang ᛅ ár upang dalhin ang payak na /a/. Kaya sinasaklaw ng runang ito ang ilong, pati na rin ang bilugang /o/ kinalaunan. Samantala, ang sarili nitong makasaysayang tunog ay napunta sa isang ganap na naiibang titik.

Pinangalanan ng Iceland ang diyos

Ang saknong na Icelandic ang nag-iisang pinakanakakagulat na bahagi sa kalipunan ng tula ng runa.

Isinulat ito sa isang bansang Kristiyano sa mga manuskrito mula noong huling bahagi ng ikalabinlimang siglo. Iyon ay halos apat na raan at limampung taon pagkatapos maging Kristiyano ang Iceland. Pinapangalanan nito si Óðinn nang walang pag-aalinlangan bilang algingautr, ang matandang Gautr na isa sa kanyang mga palayaw, prinsipe ng Ásgarðr, at panginoon ng Valhalla.

Ihambing ang ginawa ng ibang mga tradisyon sa parehong runa. Ginawa ng tulang Old English ang pangalan bilang Latin na os o bibig, at sumulat ng isang hindi nakakapinsalang taludtod tungkol sa pagsasalita. Ginamit ng tulang Norwegian ang homophone para sa isang wawa. Pareho nilang iniwasan ang diyos. Hindi ito ginawa ng Iceland.

Mahalaga iyon bilang ebidensya. Ito ang pinakamatibay na nagpapahiwatig na ang orihinal na pangalan ng runa ay talagang isang diyos, dahil ito ang nag-iisang saksi na walang malinaw na motibo upang mag-imbento nito.

Pagkatapos ay gumawa ng sariling paghahambing ang Latin na gloss sa pamamagitan ng pagtatambal kay Óðinn sa Jupiter kaysa kay Mercury. Tinukoy ng mga Romanong manunulat, kabilang si Tacitus, ang pangunahing diyos ng Germanic bilang si Mercury. Sa halip ay pinili ng makatang Icelandic ang hari ng mga diyos.

Kinuha ng Norway ang wawa

Nangangahulugang bibig ng ilog ang Norwegian na óss, at praktikal ang saknong dahil ang wawa ng ilog ang daan ng karamihan sa mga paglalakbay.

Para sa isang bansa kung saan ang mga pamayanan ay matatagpuan sa unahan ng mga fjord at tubig ang mga kalsada, totoo lang ito. Ang wawa ng ilog ay kung saan nagsisimula at nagtatapos ang isang paglalakbay, kung saan maaaring isadsad ang isang barko, at kung saan matatagpuan ang isang pamilihan. Pinapanatili ng pangalan ng Oslo ang elementong iyon, pati na rin ang Old Norse na óss sa iba't ibang mga pangalan ng lugar.

Ang ikalawang linya, na nagsasabing ang kaluban ay para sa mga espada, ay isa pang pampuno sa sukat ng tula bilang fǫr laban sa sværða. Gayunpaman, sinubukan ng mga mambabasa na iugnay ang kaluban at wawa ng ilog bilang dalawang uri ng bungad na may nilalaman.

Kaya ang parehong runa, sa dalawang magkatabing bansa, ay isang diyos at isang heograpikong katangian. Hindi nagiging lapastangan ang Norway; nagpapakatotoo lang ito dahil ang wawa ay isang bagay na maituturo ng isang mag-aaral.

Sa pagbasa

Nagtatagpo ang parehong pagbasa sa iisang praktikal na ideya nang higit sa inaasahan, bilang isang bagay na nagmumula sa labas mo at may awtoridad sa iyong ruta.

Sa pagbasang Icelandic, iyon ay payo, inspirasyon, o isang direktiba na dumarating nang may bigat. Si Óðinn ay isang diyos ng tula, ng mga runa mismo, at ng pagkuha ng kaalaman sa pamamagitan ng pagbabayad. Binitin niya ang kanyang sarili ng siyam na gabi sa puno at ibinigay ang isang mata sa balon. Ang Áss na binasa bilang Óðinn ay hindi banayad na karunungan; ito ay kaalaman na may kapalit.

Sa pagbasang Norwegian ay isa itong bungad: ang punto kung saan nagsisimula ang isang pagdaan, kung saan inilalaan mo ang iyong sarili sa isang ruta at kinukuha ng agos ang kontrol.

Sa isang spread, karaniwang tinutukoy ng runa ang isang panlabas na awtoridad sa tanong. Ito ay isang tao na may salitang nasusunod, isang institusyon, o isang desisyon na ginawa sa itaas ng antas ng nagtatanong. Kapaki-pakinabang na nililimita ng kahulugang Norwegian ang gamit nito kapag ang tanong ay tungkol sa tiyempo kaysa sa kapangyarihan: ito ang wawa, at dito nagsisimula ang paglalakbay.

Bilang isang titik

Ang anyong mahabang sanga ay ᚬ. Ibinababa ng anyong maikling sanga na ᚭ ang braso upang maging isang tuod.

Sa paglipas ng panahon, lumipat ang halaga ng runa mula sa pagiging ilong patungo sa payak na /o/. Pagsapit ng panahong midyebal, pangunahin itong gumana bilang isang o-runa. Ang mga reporma sa tuldok na runa ng ikalabing-isa at ikalabindalawang siglo ay tuluyang nagbigay sa Scandinavia ng mas malinis na hanay ng mga patinig at naging malinaw ang pagkakaiba.