Os

چرا این الفبا نام خود را تغییر داد

این رون دلیل آن است که ردیف الفبای انگلستان فوثارک نامیده نمی‌شود.

یک الفبای رونیک بر پایه آوای شش حرف نخست خود نام‌گذاری می‌شود، درست همان‌طور که واژه alphabet از آلفا و بتا ریشه گرفته است. در فوثارک کهن این حروف f-u-þ-a-r-k بودند. در زبان انگلیسی باستان صدای حرف چهارم از a به o چرخش یافت و f-u-þ-o-r-c را پدید آورد.

تغییر در آغاز به معنای تغییر در نام است و تمام خطوط رونیک بر پایه همین قاعده نام‌گذاری می‌شوند.

این تغییر بخشی از شکافت اینگوانی (Ingvaeonic split) است که در آن /a/ نیاژرمنی در زبان‌های ژرمنی دریای شمال به سه شاخه تقسیم شد: پیش از صامت خیشومی گرد شد و به o بدل گشت، پیشین شد و به æ تغییر یافت، و در سایر جایگاه‌ها به صورت ɑ پسین باقی ماند. یک حرف نمی‌توانست هر سه آوا را ثبت کند، بنابراین شکل ansuz سه بار دستخوش تغییر شد: شاخه‌های مایل این رون (ᚩ) را پدید آوردند، شاخه دوم ᚫ æsc را ساخت و شاخه‌های دو طرف ᚪ ac را پدید آوردند.

یک حرف فوثارک کهن به سه حرف انگلیسی بدل شد و ردیف را به بیست و شش نویسه گسترش داد. این روشن‌ترین تصویر از چگونگی گسترش ردیف آنگلوساکسون در برابر کاهش ردیف اسکاندیناوی است.

کهن‌ترین یافته دارای تاریخ قطعی از این رون بر روی براکتات آندلی (Undley bracteate) در سافک دیده می‌شود؛ مدال طلایی متعلق به اواخر قرن پنجم که این دگرگونی را در دوره‌ای بسیار کهن ثبت کرده است.

ایزد نهفته در زیر کلام

نام os با واژه لاتین ōs (دهان) تفسیر شده است و تمام بند شعر حول محور گفتار شکل گرفته است: سرچشمه سخن، تکیه‌گاه خرد، آرامش مشاوران.

اما واژه انگلیسی باستان ōs یک واژه اصیل ژرمنی به معنای خدا نیز هست که با واژه نورس باستان áss هم‌ریشه بوده و در نام‌های آنگلوساکسون باقی مانده است: Oswald، Oswin، Osric، Osbert. تک‌تک این نام‌ها یک ایزد باستانی را در جزء نخست خود دارند و شاهان و قدیسان مسیحی بدون هیچ مشکلی آنها را بر خود نهادند.

بنابراین شاعر کلمه‌ای با دو معنا در اختیار داشت و شعری سرود که تنها از یک معنا بهره می‌برد.

این امر تقریباً به یقین انتخابی آگاهانه بوده است. یک حاشیه‌نویسی جداگانه در دست‌نوشته‌های آنگلوساکسون، این رون را به وودن (Woden) به عنوان سرور سخن پیوند می‌دهد که نشان می‌دهد تداعی کهن‌تر همچنان در دسترس بوده و آگاهانه کنار گذاشته شده، نه آنکه فراموش شده باشد.

مقایسه با همسایگان این موضوع را روشن می‌کند: منظومه ایسلندی قرن پانزدهم که در کشوری مسیحی چهارصد سال پس از گرویدن به مسیحیت نگاشته شد، بدون پرده‌پوشی نام اودین را می‌آورد. انگلستان که به زمان تغییر آیین نزدیک‌تر بود، ترجیح داد از این کار بپرهیزد.

Ordfruma: سرنیزه کلام

واژه کلیدی این بند ordfruma است که بیشتر ترجمه‌ها آن را به عنوان منشأ یا سرچشمه بازمی‌گردانند، گرچه معنای آن بسیار تیزتر از این است.

Ord نوک پیکان یا سرنیزه است؛ بخش تیز و برنده. Fruma آغاز یا پیشوا است. Ordfruma نقطه آغازین و سرسلسله است؛ انگلیسی باستان آن را هم برای خداوند به عنوان آفریننده و هم برای رهبری که اقدامی را آغاز می‌کند به کار می‌برد.

بنابراین دهان تنها خاستگاه خروج صدا نیست؛ سرنیزه اندیشه است: نقطه‌ای که آنچه تنها به عنوان فکر وجود داشت، به عملی با پیامدهای واقعی بدل می‌شود.

ادامه بند نیز کاملاً کاربردی باقی می‌ماند. Wisdomes wraþu، تکیه‌گاه خرد: گفتار دانش را زنده نگه می‌دارد، چرا که در فرهنگی شفاهی، دانشی که بیان نشود نمی‌پاید. Witena frofur، تسلای مشاوران: witan شورای مشورتی پادشاه بود و تمام کارکرد آن در سخن گفتن خلاصه می‌شد.

در تفسیر و فال

Os نماد خود پیام و لحظه رسیدن آن به هدف است.

این رون نشان‌دهنده گذار از ناگفته به گفته است: رسیدن یک اندرز، یک آموزگار، یک خبر، یا جمله‌ای که ساختار موقعیت را دگرگون می‌کند. معمولاً بیانگر عاملی خارج از وجود پرسشگر است که اغلب از زبان دیگری بیان می‌شود؛ در پرسش‌های مربوط به تصمیم‌گیری، معمولاً حاکی از آن است که پاسخ به صورت داده‌های ملموس خواهد آمد نه شهود درونی.

مفهوم ordfruma این تفسیر را دقیق‌تر می‌سازد: این یک گفت‌وگوی ساده نیست، بلکه لحظه‌ای سرنوشت‌ساز است. Os در جایی پدیدار می‌شود که بر زبان آوردن یک کلمه مسیر رویدادها را دگرگون می‌سازد.

تفسیر مبتنی بر الهام (ایده‌ای که به یکباره و کامل می‌رسد) از مفهوم کهن ایزدی سرچشمه می‌گیرد نه از این بند شعر، و کاربرد مدرن رایج‌تری است. درک اینکه هر لایه معنایی از کدام دوره تاریخی برمی‌آید بسیار کارساز است.