Os

Γιατί το αλφάβητο άλλαξε όνομα

Αυτός ο ρούνος είναι ο λόγος για τον οποίο η αγγλική σειρά δεν ονομάζεται φούθαρκ.

Ένα ρουνικό αλφάβητο ονομάζεται από τους ήχους των πρώτων έξι γραμμάτων του, ακριβώς όπως η λέξη αλφάβητο προέρχεται από το άλφα και το βήτα. Στο Πρεσβύτερο Φούθαρκ αυτά είναι f-u-þ-a-r-k. Στα παλαιοαγγλικά ο ήχος του τέταρτου γράμματος στρογγύλεψε από a σε o, δίνοντας f-u-þ-o-r-c.

Μια αλλαγμένη αρχή σημαίνει ένα αλλαγμένο όνομα, και κάθε ρουνική γραφή ονομάζεται με αυτόν τον τρόπο.

Η μετατόπιση αποτελεί μέρος της ινγκβεονικής διάσπασης (Ingvaeonic split), κατά την οποία το πρωτογερμανικό /a/ διασπάστηκε σε τρεις κατευθύνσεις στα γερμανικά της Βόρειας Θάλασσας: ρινοποιημένο πριν από ρινικό σύμφωνο στρογγύλεψε προς το o, εμπρόσθιο έγινε æ, και σε άλλες περιπτώσεις παρέμεινε οπίσθιο ɑ. Ένα μόνο γράμμα δεν μπορούσε να αποδώσει τρεις ήχους, οπότε η μορφή ansuz τροποποιήθηκε τρεις φορές: οι κεκλιμένοι κλάδοι έδωσαν αυτόν τον ρούνο (ᚩ), ένας δεύτερος κλάδος έδωσε το ᚫ æsc, και κλάδοι και στις δύο πλευρές έδωσαν το ᚪ ac.

Ένα γράμμα του Πρεσβύτερου Φούθαρκ έγινε τρία αγγλικά γράμματα, διευρύνοντας τη σειρά σε είκοσι έξι χαρακτήρες. Είναι το πιο σαφές παράδειγμα του πώς η αγγλοσαξονική σειρά αναπτύχθηκε ενώ η σκανδιναβική συρρικνώθηκε.

Η αρχαιότερη με βεβαιότητα χρονολογημένη εμφάνιση αυτού του ρούνου βρίσκεται στο βρακτεάτη του Undley από το Suffolk, ένα χρυσό μενταγιόν του τέλους του 5ου αιώνα.

Ο θεός κάτω από την επιφάνεια

Το όνομα os ερμηνεύεται ως το λατινικό ōs (στόμα), και η στροφή είναι εξ ολοκλήρου δομημένη γύρω από την ομιλία: η πηγή κάθε λόγου, το στήριγμα της σοφίας, η παρηγοριά των συμβούλων.

Αλλά το παλαιοαγγλικό ōs είναι επίσης μια αυθεντική γερμανική λέξη που σημαίνει θεός, συγγενής με το αρχαίο σκανδιναβικό áss και διατηρημένη στα αγγλοσαξονικά ονόματα: Oswald, Oswin, Osric, Osbert. Κάθε ένα από αυτά τα ονόματα φέρει μια παγανιστική θεότητα στο πρώτο του συνθετικό, και φορέθηκαν από χριστιανούς βασιλείς και αγίους χωρίς καμία εμφανή δυσκολία.

Έτσι, ο ποιητής είχε μια λέξη με δύο έννοιες και συνέθεσε μια στροφή που χρησιμοποίησε μόνο τη μία.

Αυτό ήταν σχεδόν σίγουρα μια συνειδητή επιλογή. Ένα ξεχωριστό αγγλοσαξονικό χειρόγραφο συνδέει αυτόν τον ρούνο με τον Woden ως κύριο κάθε λόγου, γεγονός που υποδηλώνει ότι η παλαιότερη σύνδεση ήταν γνωστή και παραμερίστηκε σκόπιμα αντί να ξεχαστεί.

Συγκρίνετε με τους γείτονες: το ισλανδικό ποίημα του 15ου αιώνα, γραμμένο σε μια χριστιανική χώρα τετρακόσια χρόνια μετά τον εκχριστιανισμό, κατονομάζει τον Όντιν χωρίς δισταγμό. Η Αγγλία, πιο κοντά στην εποχή του εκχριστιανισμού, προτίμησε να το αποφύγει.

Ordfruma

Η λέξη-κλειδί της στροφής είναι ordfruma, την οποία οι περισσότερες μεταφράσεις αποδίδουν ως αρχή ή πηγή, αν και η σημασία της είναι πολύ πιο αιχμηρή.

Ord είναι η αιχμή: η αιχμή του δόρατος, το κοφτερό άκρο. Fruma είναι η αρχή ή ο ηγέτης. Ένα ordfruma είναι το πρωταρχικό σημείο εκκίνησης, εκείνο που προπορεύεται. Τα παλαιοαγγλικά το χρησιμοποιούν τόσο για τον Θεό ως δημιουργό όσο και για έναν ηγέτη που ξεκινά μια δράση.

Έτσι, το στόμα δεν είναι απλώς το μέρος από όπου προέρχεται ο λόγος. Είναι η αιχμή του: το σημείο όπου αυτό που υπήρχε μόνο ως σκέψη γίνεται πράξη με συνέπειες.

Το υπόλοιπο της στροφής παραμένει πρακτικό. Wisdomes wraþu, το στήριγμα της σοφίας: ο λόγος συγκρατεί τη γνώση, γιατί σε έναν προφορικό πολιτισμό η ανείπωτη γνώση δεν επιβιώνει. Witena frofur, η παρηγοριά των συμβούλων: το witan ήταν το συμβουλευτικό σώμα του βασιλιά και ολόκληρη η λειτουργία του βασιζόταν στον προφορικό διάλογο.

Στην ανάγνωση

Ο Os αντιπροσωπεύει το μήνυμα και τη στιγμή που αυτό βρίσκει το στόχο του.

Σηματοδοτεί τη μετάβαση από το ανείπωτο στο ειπωμένο: μια συμβουλή που φτάνει, ένας δάσκαλος, μια είδηση, η πρόταση που αναδιατάσσει μια κατάσταση. Συνήθως περιγράφει μια παρέμβαση έξω από τον ερωτώντα, συχνά μέσω του στόματος κάποιου άλλου. Σε ερωτήματα αποφάσεων, συνήθως υποδεικνύει ότι η απάντηση θα έρθει ως συγκεκριμένη πληροφορία παρά ως εσωτερική διαίσθηση.

Η έννοια του ordfruma το καθιστά σαφές: δεν πρόκειται για απλή συζήτηση, αλλά για το αποφασιστικό σημείο. Ο Os τείνει να εμφανίζεται εκεί όπου ένας λόγος που θα ειπωθεί θα αλλάξει την πορεία των γεγονότων.

Η ερμηνεία της έμπνευσης (η ιδέα που φτάνει ολοκληρωμένη) πηγάζει από την παλαιότερη θεϊκή σημασία και όχι από αυτή τη στροφή, αποτελώντας τη συνηθέστερη σύγχρονη χρήση. Είναι χρήσιμο να γνωρίζει κανείς από ποιο ιστορικό στρώμα προέρχεται κάθε απόχρωση.