Mga dekano ng Ehipto

Mga dekano bilang diyos

Ang tatlumpu't anim na dekano ay banal mula pa sa simula, isinulat gamit ang tanda ng isang diyos kahit noong nagsilbi sila bilang mga bituin ng oras. Sa loob ng dalawang libong taon nagkaroon sila ng kuwento ng buhay sa Aklat ni Nut, mga indibidwal na katawan sa mga kisame ng templo, isang tungkulin sa gitna ng mga ahente ng salot at proteksyon, at sa wakas ay isang lugar bilang mga demonyo sa mahika ng huling bahagi ng sinaunang panahon.

36
pinangalanang mga diyos ng bituin
70
araw na nakatago bawat taon
380 BCE
ang Naos ng mga Dekada

Ang banal na karera ng mga dekano

Mula sa mga bituin ng oras na isinulat gamit ang tanda ng isang diyos hanggang sa mapanganib na mga kapangyarihang may mga kutsilyo at ulo ng leon: ang mga bantayog at ideyang nagbago sa isang kalendaryo ng bituin upang maging isang kapulungan ng mga diyos.

✨

Mga diyos mula sa mga unang talaan

Asyut at Gitnang Ehipto mga 2100 BCE

Sa pinakamaagang mga talaan sa takip ng kabaong, ang mga pangalan ng dekano ay nagtataglay na ng determinatibo ng isang diyos. Banal ang mga dekano habang sila ay mga pananda pa ng oras, at ang mga takip na naglilista sa kanila ay naglalarawan din kay Nut, ang diyosa ng langit na sa ibabaw ng kanyang katawan sila naglalakbay.

🌟

Sina Sopdet at Sah

ang mga pinuno Mula sa Lumang Kaharian

Ang Sirius ay si Sopdet, na kinilala kay Isis, at ang Orion ay si Sah, na kinilala kay Osiris. Pinangalanan sa mga Teksto ng Piramide at iginuhit na nakatayo sa mga bangka sa kisame ni Senenmut, ang dalawa ang nagbigay sa buong kapulungan ng mga dekano ng katangian nito bilang isang banal na pamilyang naglalakbay.

⚱️

Kamatayan sa Duat

Abydos at Thebes mula noong mga 1290 BCE

Ang Aklat ni Nut, na inukit sa cenotaph ni Seti I at sa libingan ni Ramesses IV, ay nagsasalaysay kung paano lumulubog ang bawat dekano, gumugugol ng pitumpung araw sa bahay ng pag-eembalsamo, dinadalisay at muling isinisilang sa silangan. Ipinapakita ng isang demotic na komentaryo noong panahong Romano na pinag-aaralan pa rin ito ng mga pari.

📜

Mga pamilya ng mga talaan

mga libingan at templo Bagong Kaharian hanggang Romano

Walang iisang opisyal na talaan ng tatlumpu't anim na umiiral. Inuri nina Neugebauer at Parker ang mga natitirang talaan sa mga pamilya tulad ng mga grupong Senenmut, Seti I at Tanis, bawat isa ay may sariling pagkakasunod-sunod at baybay. Laging naroroon sina Sah at Sopdet; marami pang ibang pangalan ang dumarating at umaalis.

⏳

Ang water clock sa Karnak

Karnak mga 1380 BCE

Ginawa sa ilalim ni Amenhotep III at karaniwang tinatawag na pinakamatandang nakaligtas na clepsydra, ang alabaster na sisidlan ay nagmamarka ng mga oras ng gabi sa loob at nagdadala ng kalangitan sa labas: mga dekano, planeta at hilagang konstelasyon. Ang mga diyos na namuno sa oras ay inukit sa mismong kagamitang sumukat dito.

🛶

Mga pigura sa mga bangka

Edfu, Dendera at Esna Huling Panahon hanggang Romano

Binibigyan ng mga huling bantayog ang bawat dekano ng katawan: may ulong ahas, leon, tupa o palkon, may korona ng bituin o disk, madalas na nakatayo sa isang bangka, ang ilan ay may mga kutsilyo. Nang magkaroon ang bawat dekano ng sarili nitong larawan, maaari na itong iukit sa bato o ilarawan sa isang orasyon.

🦁

Mga ahente ni Sekhmet

teolohiya ng templo ika-1 milenyo BCE

Iniuugnay ng mga huling teksto ang mga dekano sa mga sugo at tagapaglipol ni Sekhmet, ang diyosang leon ng salot. Ang bawat dekano, na namumuno sa sampung araw nito, ay maaaring magpadala ng sakit o magpigil nito. Kung gaano kalapit ang pagkakaugnay ng dalawang pangkat ay pinagtatalunan pa rin ng mga espesyalista.

⚠️

Ang limang araw sa labas

ang kalendaryo dulo ng taon

Ang tatlumpu't anim na dekano ng sampung araw ay sumasaklaw sa 360 araw, na nag-iiwan ng limang epagomenal na araw sa labas ng kanilang pangangalaga. Ito ang mga kaarawan nina Osiris, Horus, Seth, Isis at Nephthys at sila rin ang pinakamapanganib na mga araw ng taon, kung kailan higit na kailangan ang mga pananggalang na orasyon.

🏛️

Ang Naos ng mga Dekada

Saft el-Henna at Abu Qir 380–362 BCE

Isang dambana ni Nectanebo I na naglalatag ng taon nang bawat dekano, kasama ang larawan ng bawat isa at ang mga epekto nito sa sampung araw nito. Nawasak at bahagyang lumubog sa look ng Abu Qir, muli itong binuo sa publikasyon noong 2008 mula sa mga piraso sa Louvre at Alexandria.

🌌

Mga prusisyon sa itaas

Mataas na Ehipto Ptolemaic at Romano

Sa mga huling kisame ng templo, ang mga dekano ay nagmamartsa sa prusisyon sa katawan ng diyosa ng langit, madalas sa mga rehistro katabi ng mga planeta at, pagsapit ng panahong Romano, ng mga tanda ng sodyako. Ipinapakita sila bilang isang gumaganang banal na pangkat na namamahala sa mga oras, hindi bilang isang mapa ng bituin.

🔤

Mga pangalan sa kasuotang Griyego

Hellenistikong Ehipto mula ika-2 siglo BCE

Kinuha ng mga Griyegong astrologo ang mga pangalan ng dekano kasama ang mga dekano mismo, at naglista si Hephaistion ng Thebes ng tatlumpu't anim sa kanila. Si Sopdet ay naging Sothis, at ang ahas na si Chnoubis sa mga batong panggamot ay karaniwang ibinabakas kay Kenmet. Maraming huling pangalan ang ganap na nawalan ng pinagmulang Ehipsiyo.

😈

Mula sa mga diyos patungong mga demonyo

silangang Mediteraneo ika-1 hanggang ika-5 siglo CE

Sa Tipan ni Solomon, ang tatlumpu't anim na dekano ay naging mga espiritu ng kadiliman na iginapos ng hari, bawat isa ay nagtatapat ng sakit na idinudulot nito. Si Celsus, na binanggit ni Origen, ay nagpatungkol sa mga Ehipsiyo ng tatlumpu't anim na demonyong naghahati sa katawan. Napanatili ng mga lumang diyos ang kanilang bilang at kapangyarihan sa karamdaman.

Mga hari, tagapagtayo at modernong mambabasa

Ang mga pinunong may mga bantayog na nagtataglay ng mga diyos ng dekano, at ang mga iskolar na nagtipon, nag-edit at muling bumuo sa kanila.

Amenhotep III

naghari noong mga 1390–1352 BCE Thebes

Hari na sa ilalim niya ginawa ang water clock ng Karnak, ang panlabas na ibabaw nito ay inukitan ng mga dekano, planeta at hilagang konstelasyon sa paligid ng instrumentong sumukat sa gabi.

Seti I

naghari noong mga 1290–1279 BCE Abydos

Hari ng Ikalabinsiyam na Dinastiya na ang cenotaph sa Abydos ay nagpapanatili ng Aklat ni Nut, ang kasulatang naglalarawan sa taunang kamatayan, paglilinis at muling pagsilang ng mga dekano sa katawan ng diyosa ng langit.

Ramesses IV

naghari noong mga 1155–1149 BCE Lambak ng mga Hari

Hari ng Ikadalawampung Dinastiya na ang kisame ng silid ng libing ay nagdadala ng ikalawang kopya ng Aklat ni Nut, kung saan ang diyosa ng langit ay nakaarko sa ibabaw ng sarkopago kasama ang mga dekano sa kanilang landas.

Nectanebo I

naghari 380–362 BCE Saft el-Henna

Tagapagtatag ng Ikatatlumpung Dinastiya, isa sa mga huling katutubong maharlikang angkan ng Ehipto, na nagkomisyon sa Naos ng mga Dekada kasama ang paglalarawan nito sa mga kapangyarihan ng taon nang bawat dekano.

Heinrich Brugsch

1827–1894 Alemanya at Ehipto

Ehiptologo na ang Thesaurus Inscriptionum Aegyptiacarum ay nagtipon ng mga astronomikong inskripsiyon, kabilang ang mga talaan ng dekano, sa isa sa mga unang sistematikong koleksyon para sa mga iskolar.

Otto Neugebauer at Richard Parker

1899–1990 at 1905–1993 Estados Unidos

Mga editor ng Egyptian Astronomical Texts, na nag-uri sa mga talaan ng dekano sa mga pamilya at naglatag ng ebidensya para sa pagkakasunod-sunod, mga pangalan at larawan ng mga dekano sa bawat bantayog.

Christian Leitz

ika-20 hanggang ika-21 siglo Alemanya

Ehiptologo sa Tübingen na ang mga pag-aaral sa mga star clock at sa mga mapanganib na diyos ng teolohiya sa templo ay naglagay sa mga dekano sa gitna ng mga protektibo at nagbabantang kapangyarihan ng relihiyong Ehipsiyo sa huling panahon.

Alexandra von Lieven

ika-21 siglo Alemanya

Ehiptologo na ang 2007 na edisyon ng Aklat ni Nut, kasama ang mga demotic na komentaryo nito, ang karaniwang modernong pagtalakay sa tekstong naglalarawan sa kamatayan at muling pagsilang ng mga dekano.

Anne-Sophie von Bomhard

ika-21 siglo Pransya

May-akda ng publikasyon noong 2008 na muling nagtipon sa mga kalat na piraso ng Naos ng mga Dekada sa papel at nagbasa sa teksto nito, dekano por dekano, bilang tulay sa pagitan ng kaalaman sa kalangitan ng Ehipto at astrolohiya.

Joachim Friedrich Quack

ika-20 hanggang ika-21 siglo Alemanya

Ehiptologo sa Heidelberg na sumubaybay sa mga dekano mula sa mga hieroglyphic at demotic na pinagmulan patungo sa Griyegong astrolohiya at mahika, sinusundan kung paano nagbago ang kanilang mga pangalan at tungkulin sa daan.

Mga diyos-bituin mula pa sa simula

Hindi kailanman naging mga bituin lamang ng orasan ang mga dekano. Kahit sa mga takip ng kabaong ng Gitnang Kaharian, kung saan sila ay nagsilbi bilang mga pananda ng oras, ang tatlumpu't anim ay isinulat gamit ang tanda ng bituin at ang determinatibo ng isang diyos, at ibinabahagi ng mga talaan ang takip kasama ang mga pigura ni Nut, ang diyosa ng langit, at iba pang mga bathala. Para sa isang Ehipsiyo, walang pagkakasalungat sa pagitan ng isang bituing nagsasabi ng oras at ng isang bituing isang buhay na kapangyarihan. May naninirahan sa kalangitan, at ang mga nilalang na tumatawid dito bawat gabi ay mga diyos na ang regular na paggalaw ay nagpapanatili sa kaayusan ng daigdig. Ang nagbago sa loob ng dalawang libong taon ay ang uri ng diyos na ipinagpalagay sa mga dekano: noong una ay mga miyembro ng maayos na pangkat ng kalangitan, kalaunan ay mga kapangyarihang may galit, mga sandata at kakayahang magpataw ng sakit sa mga nabubuhay. Sinusundan ng pahinang ito ang pangalawang karerang iyon, na nagsimula sa teolohiya ng templo at nagtapos sa mga talaan ng demonyo ng huling bahagi ng sinaunang panahon.

Sina Sopdet at Sah sa unahan

Dalawang dekano ang nangibabaw sa iba. Si Sopdet, ang bituing Sirius, ay kinilala kay Isis, at si Sah, ang maningning na mga bituin ng Orion, kay Osiris. Pareho silang lumilitaw na sa mga Teksto ng Piramide ng Lumang Kaharian, matagal pa bago ang mga talaan ng dekano, bilang mga makalangit na anyo ng banal na pamilya ng namatay na hari. Sa kisame ng libingan ni Senenmut sa Deir el-Bahri, na ipininta noong mga 1470 BCE, sina Sah at Sopdet ay iginuhit bilang mga pigurang nakatayo sa mga bangka, habang karamihan sa kanilang mga kasama ay ibinigay bilang mga pangalan lamang. Mahalaga ang pagpapares para sa buong pangkat. Dahil ang pinakamahalagang mga dekano ay sina Isis at Osiris sa kanilang anyong bituin, ang iba ay naunawaan bilang mga diyos na may parehong uri, na naglalakbay sa parehong ruta ng paglubog, nakatagong pagdaan at pagbabalik na ibinigay ng mito ni Osiris sa gitnang pigura nito.

Pitumpung araw ng kamatayan

Ang pinakaganap na salaysay ng buhay ng mga dekano ay ang Aklat ni Nut, isang kosmolohikal na kasulatan na nakaukit sa cenotaph ni Seti I sa Abydos at muli sa kisame ng silid ng libing ni Ramesses IV sa Lambak ng mga Hari. Ang diyosa ng langit na si Nut ay nakaarko sa ibabaw ng lupa, at ang mga dekano ay naglalakbay sa kanyang katawan. Bawat isa ay lumulubog sa kanluran, pumapasok sa Duat, at nananatiling nakatago sa loob ng pitumpung araw. Sa panahong iyon sinasabing ito ay nasa bahay ng pag-eembalsamo, kung saan ito ay dinadalisay tulad ng isang momya, bago ito muling isilang sa silangang abot-tanaw. Tinatrato ito ng teksto bilang karaniwang buhay ng isang bituin sa halip na isang kasawian: ang kamatayan at muling pagsilang ang siklong nagpapanatili sa pag-ikot ng taon. Ang isang demotic na komentaryo sa Aklat ni Nut, na napanatili sa mga papiro mula sa panahong Romano, ay nagpapakita na pinag-aaralan at ipinapaliwanag pa rin ng mga pari ang kasulatan higit sa isang libong taon matapos itong ukitin ng mga tagapagtayo ni Seti.

Mga pamilya ng mga talaan

Hindi kailanman nagkaroon ng isang opisyal na talaan ng tatlumpu't anim. Ang mga talaan ng dekano sa mga kisame ng Bagong Kaharian, mga huling sarkopago at mga templo ng panahong Ptolemaic ay nagkakaiba sa pagkakasunod-sunod, sa baybay at kung minsan sa kung aling mga bituin ang kanilang isinasama. Inuri nina Otto Neugebauer at Richard Parker ang mga nakaligtas na talaan sa mga pamilya, na pinangalanan ang bawat isa ayon sa isang katangiang bantayog, kabilang sa mga ito ang mga pamilyang Senenmut, Seti I at Tanis. Ang ilang mga pangalan ay paulit-ulit na lumilitaw halos kahit saan: sina Sah at Sopdet, at ang pangkat sa paligid ng Kenmet at Khentet, mga pangalang lumilitaw sa ilang mga anyo na may mga unlapi na halos nangangahulugang ang nauna at ang sumunod. Ang iba pang mga pangalan ay lumilitaw sa isang pamilya at wala sa iba. Sumasalamin ang baryasyon sa mga tunay na problemang astronomiko, dahil ang isang talaang umakma sa isang siglo ay lumihis laban sa kalendaryo sa susunod, ngunit nagpapakita rin ito na ang mga dekano ay naging isang teolohikong katalogo na kinopya ng bawat pagawaan mula sa sarili nitong mga pinagmulan.

Mga diyos sa isang water clock

Hindi iniwan ng mga dekano ang pagsukat ng oras nang maging mga diyos sila; nagkasabay ang dalawang tungkulin. Ang alabaster na water clock na ginawa sa ilalim ni Amenhotep III at natagpuan sa Karnak, na karaniwang inilalarawan bilang pinakamatandang nakaligtas na clepsydra, ay sumusukat sa mga oras sa pamamagitan ng tubig na umaagos sa isang butas malapit sa ilalim nito. Ang labas nito ay nagdadala ng kalangitan: ang mga dekano, ang mga planeta at ang mga hilagang konstelasyon, na inukit sa mga rehistro sa paligid ng sisidlan. Minamarkahan ng loob ang mga oras ng gabi para sa bawat buwan. Praktikal ang instrumento, ngunit ang mga diyos sa ibabaw nito ay hindi palamuti lamang. Gumana ang orasan dahil kumilos ang mga diyos ng dekano sa paraang kanilang ginawa, at ang paglalarawan sa kanila sa sisidlan ay naglagay sa kagamitan sa ilalim ng kanilang awtoridad.

Kung paano inilarawan ang mga dekano

Sa Bagong Kaharian karamihan sa mga dekano ay mga pangalan sa mga kolum. Sa Huling Panahon at sa ilalim ng mga Ptolemy nagkaroon sila ng mga indibidwal na katawan. Sa mga kisame ng templo sa Edfu, Dendera at Esna, at sa mga huling sarkopago, ang bawat dekano ay ipinapakita bilang isang natatanging pigura, madalas na nakatayo sa isang bangka at may korona ng bituin o disk ng araw. Marami ang halo-halong anyo: may ulong ahas, leon, tupa o palkon, ang ilan ay may dalang mga kutsilyo o busog, ang ilan ay nakaupo bilang mga diyos na anyong-momya. Ang mga larawan ay nag-iiba-iba sa bawat bantayog, kung paanong nag-iba-iba ang mga pangalan, ngunit ang prinsipyo ay naitatag. Bawat dekano ngayon ay may nakikilalang anyo na maaaring iukit, ipinta, ilagay sa isang bato o ilarawan sa isang teksto. Ang gawi na ito ng pagbibigay sa bawat dekano ng sarili nitong larawan ang kalaunan ay nagpagamit sa mga dekano sa mahika ng Griyego, Arabe at Renaissance, kung saan ang lahat ay nakasalalay sa paggawa muli ng tamang pigura.

Ang mga sugo ni Sekhmet

Mula noong unang milenyo BCE ang mga dekano ay lalong lumilitaw sa gitna ng mga mapanganib na kapangyarihan ng daigdig ng Ehipto. Iniuugnay sila ng mga teksto ng Huling Panahon at panahong Ptolemaic sa mga sugo at tagapaglipol ni Sekhmet, ang diyosang leon na ang galit ay maaaring magdala ng salot. Isinagawa ng mga nilalang na ito ang banal na parusa, at ang mga dekano, bawat isa ay may pananagutan sa isang bahagi ng taon, ay inakalang may kakayahang magpadala ng sakit sa kanilang sampung araw o magpigil nito. Tinugunan sila ng mga protektibong ritwal, at pinangalanan sila ng mga anting-anting at mga tekstong pang-mahika. Pinagtatalunan pa rin ng mga iskolar kung gaano kalawak kinilala ang mga dekano mismo sa mga ahente ni Sekhmet at kung gaano sila naging isang pangkat lamang ng mga tagapagtanggol at mananalakay sa marami, kaya ang ugnayan ay hindi dapat labis na palakihin. Ang malinaw ay ang direksyon ng paglalakbay: ang mga bituing nagmarka ng mga oras ay mga diyos na ngayon na ang pansin ay maaaring maging mapanganib.

Ang mga araw sa labas ng taon

Sumasaklaw ang dekanal na kalendaryo sa 360 araw. Ang sibil na taon ay may 365, at ang limang dagdag na araw, ang mga epagomenal na araw, ay nasa labas ng bilang. Sila ang mga kaarawan nina Osiris, Horus, Seth, Isis at Nephthys, at sila rin ay panahon ng partikular na panganib, kung kailan lantad ang taon at inakalang aktibo ang mga ahente ni Sekhmet. Nakaligtas ang mga teksto para sa proteksyon sa mga araw na ito, at nananawagan sila sa mga diyos upang maiwasan ang pagtatapos ng taon na maging panahon ng salot. Makabuluhan ang posisyon ng mga dekano sa paniniwalang ito: binantayan o binantaan ng bawat dekano ang sarili nitong sampung araw, at ang limang araw na walang dekanong namumuno ang pinakamapanganib sa lahat.

Isang langit sa ibabaw ng mga patay

Hindi kailanman iniwan ng mga dekano ang tagpuang pampaglilibing kung saan sila unang lumitaw. Mula sa Bagong Kaharian hanggang sa panahong Romano, inilagay ng mga kabaong, sarkopago at silid ng libing ang diyosa ng langit na si Nut sa ibabaw ng katawan ng namatay, at ang mga dekano ay madalas na naglalakbay sa kanya tulad ng ginagawa nila sa mga kisame ng templo. Lumipat ang kahulugan mula noong mga talaan ng Gitnang Kaharian. Sinabi ng mga iyon ang mga oras ng gabi para sa isang patay na tao na mangangailangan sa kanila; pinalilibutan naman ng mga huling larawan ang namatay ng mga diyos na ang sariling siklo ng paglubog, nakatagong pagdaan at muling pagsilang ay nangako ng pareho para sa kanila. Ang isang taong inilibing sa ilalim ni Nut at ng kanyang mga dekano ay inilagay sa loob ng huwaran ng Aklat ni Nut, sumasama sa mga bituing namamatay sa kanluran at muling sumisikat sa silangan. Ginagawa ng mga sarkopago ng Huling Panahon at panahong Ptolemaic ng matataas na opisyal ang punto nang may pag-iingat, na nagbibigay sa mga dekano ng kanilang mga pangalan at indibidwal na larawan, at pagsapit ng panahong Romano ang mga kabaong mula sa Thebes ay maaaring magsama kay Nut, sa mga dekano at sa Griyegong sodyako sa isang ipinintang kalangitan. Sa kabuuan, ang mga dekano sa isang libingan ay mga tagapagtanggol at kasama ng mga patay, isang tungkuling nakatabi sa kanilang mas mapanganib na katangian sa gitna ng mga nabubuhay.

Ang Naos ng mga Dekada

Ang pinakamalinaw na bantayog ng mga dekano bilang mga kapangyarihan ay isang dambanang ginawa sa ilalim ni Nectanebo I, isang hari ng Ikatatlumpung Dinastiya na naghari mula 380 hanggang 362 BCE. Ang Naos ng mga Dekada, na inukit para sa templo sa Saft el-Henna sa silangang Delta, ay kalaunan ay nawasak. Ang isang bahagi ay nasa Louvre mula noong ikalabingsiyam na siglo; ang iba pang mga piraso ay nakuha mula sa look ng Abu Qir malapit sa Alexandria, ang huli sa kanila ay ng mga pangkat sa ilalim ng tubig ni Franck Goddio noong mga 2000. Muling binuo sa publikasyon ni Anne-Sophie von Bomhard noong 2008, inilalatag ng dambana ang taon nang bawat dekano. Para sa bawat sampung-araw na panahon ay ipinapakita nito ang larawan ng dekano at inilalarawan kung ano ang ginagawa ng dekano sa panahon nito, karamihan dito ay may kinalaman sa paghampas sa mga kaaway, pagpapakalat o pag-iwas sa kamatayan at pagprotekta sa Ehipto. Isa ito sa pinakamaagang teksto na tumuring sa bawat dekano bilang isang kapangyarihan na ang impluwensya sa mga gawain ng tao ay mababasa bawat panahon, isang hakbang patungo sa astrolohikal na paggamit ng mga dekano na bubuuin ng mga manunulat na Hellenistiko.

Mga pangalang Ehipsiyo sa bibig ng mga Griyego

Nang kunin ng mga astrologo sa Ehipto na nagsasalita ng Griyego ang mga dekano, kinuha rin nila ang mga pangalan, na isinulat sa mga titik na Griyego at napudpod sa paglipas ng panahon. Si Hephaistion ng Thebes at iba pang mga may-akdang Griyego ay nagbibigay ng mga talaan ng tatlumpu't anim na pangalan ng dekano, tatlo sa bawat tanda, at ang ilan ay mababakas pa rin pabalik sa kanilang mga orihinal na Ehipsiyo. Ang Sothis ay Sopdet. Ang ahas na may ulong leon na si Chnoubis o Chnoumis, na nakaukit sa maraming batong panggamot, ay karaniwang hinango mula kay Kenmet, bagaman iniugnay ito ng ilang iskolar sa diyos na tupang si Khnum. Ang mga talaang Griyego ay hindi mas pare-pareho kaysa sa mga Ehipsiyo, at ang mga kopyang Latin at kalaunan ay Arabe ay nagdagdag ng karagdagang mga pagbaluktot, kaya maraming pangalan sa huling tradisyon ang walang malinaw na ninunong Ehipsiyo. Ang puntong nakaligtas ay hindi ang eksaktong pangalan kundi ang ideya na ang bawat dekano ay may isa, at ang pagkaalam dito ay nagbigay sa isang tao ng hawak sa diyos.

Mula sa mga diyos patungong mga demonyo

Sa mga unang siglo CE ang mga dekano ay lumipat sa pagsulat na pang-mahika ng mga Judio at Kristiyano, kung saan muli nilang binago ang kanilang katangian. Ang Tipan ni Solomon, isang tekstong Griyego na ang nakaligtas na anyo ay Kristiyano, ay naghaharap sa tatlumpu't anim na dekano bilang mga espiritung dinala sa harap ni Haring Solomon. Tinatawag nila ang kanilang sarili na mga pinuno ng daigdig ng kadiliman, isang alingawngaw ng Sulat sa mga taga-Efeso, at bawat isa ay umaamin sa sakit na idinudulot nito at sa pangalan ng anghel na tumatalo rito. Dito ang mga dekano ay hindi na mga diyos na dapat parangalan kundi mga demonyong dapat igapos, bagaman ang kanilang mga lumang tungkulin ay nakaligtas sa ilalim ng bagong tatak: nabibilang pa rin sila sa sodyako, tatlumpu't anim pa rin ang bilang, at nagdadala pa rin o nagpipigil ng sakit. Ang paganong pilosopong si Celsus, na sinipi ni Origen, ay nagpatungkol sa mga Ehipsiyo ng paniniwala sa tatlumpu't anim na demonyong naghahati sa katawan ng tao sa pagitan nila. Mula roon ang mga dekano ay pumasok sa mahika ng pagpapagaling ng huling bahagi ng sinaunang panahon, ang paksa ng susunod na pahina.

Mga madalas itanong

Mga dekano ng Ehipto

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.