Αιγυπτιακοί δεκανοί

Οι δεκανοί ως θεοί

Οι τριάντα έξι δεκανοί ήταν θεϊκοί από την αρχή: γράφονταν με το σημείο του θεού ακόμη κι όταν χρησίμευαν ως άστρα των ωρών. Μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια απέκτησαν βιογραφία στο Βιβλίο της Νουτ, ξεχωριστή μορφή ο καθένας στις οροφές των ναών, ρόλο ανάμεσα στα όργανα της πανώλης και της προστασίας, και τελικά θέση ως δαίμονες στη μαγεία της ύστερης αρχαιότητας.

36
επώνυμοι αστρικοί θεοί
70
ημέρες αφάνειας κάθε χρόνο
380 π.Χ.
Ναΐσκος των Δεκάδων

Η θεϊκή πορεία των δεκανών

Από άστρα των ωρών γραμμένα με το σημείο του θεού ως επικίνδυνες δυνάμεις με μαχαίρια και κεφάλια λιονταριού: τα μνημεία και οι ιδέες που μετέτρεψαν ένα αστρικό ημερολόγιο σε ομήγυρη θεών.

✨

Θεοί από τους πρώτους καταλόγους

Ασιούτ & Μέση Αίγυπτος περ. 2100 π.Χ.

Ήδη στους αρχαιότερους πίνακες των καπακιών των φερέτρων τα ονόματα των δεκανών έχουν το προσδιοριστικό σημείο του θεού. Οι δεκανοί ήταν θεϊκοί όσο ακόμη ήταν δείκτες των ωρών, και τα καπάκια που τους απαριθμούν απεικονίζουν επίσης τη Νουτ, τη θεά του ουρανού πάνω στο σώμα της οποίας ταξιδεύουν.

🌟

Σοπντέτ και Σαχ

οι επικεφαλής από το Παλαιό Βασίλειο και εξής

Ο Σείριος ήταν η Σοπντέτ, ταυτισμένη με την Ίσιδα, και ο Ωρίωνας ήταν ο Σαχ, ταυτισμένος με τον Όσιρι. Κατονομασμένοι στα Κείμενα των Πυραμίδων και σχεδιασμένοι όρθιοι σε βάρκες στην οροφή του Σενενμούτ, οι δύο έδωσαν σε όλη την ομήγυρη των δεκανών τον χαρακτήρα μιας θεϊκής οικογένειας σε πορεία.

⚱️

Θάνατος στο Ντουάτ

Άβυδος & Θήβα από το 1290 π.Χ. περίπου και εξής

Το Βιβλίο της Νουτ, χαραγμένο στο κενοτάφιο του Σέτι Α΄ και στον τάφο του Ραμσή Δ΄, αφηγείται πώς κάθε δεκανός δύει, περνά εβδομήντα ημέρες στον οίκο της ταρίχευσης, εξαγνίζεται και ξαναγεννιέται στην ανατολή. Ένα δημοτικό υπόμνημα της ρωμαϊκής εποχής δείχνει ότι οι ιερείς το μελετούσαν ακόμη.

📜

Οικογένειες καταλόγων

τάφοι & ναοί από το Νέο Βασίλειο ως τη ρωμαϊκή εποχή

Δεν υπάρχει ένας ενιαίος κανόνας των τριάντα έξι. Οι Νόιγκεμπαουερ και Πάρκερ ταξινόμησαν τους καταλόγους σε οικογένειες, όπως οι ομάδες του Σενενμούτ, του Σέτι Α΄ και της Τάνιδος, καθεμία με δική της σειρά και ορθογραφία. Ο Σαχ και η Σοπντέτ είναι σταθεροί· πολλά άλλα ονόματα έρχονται και φεύγουν.

⏳

Η κλεψύδρα του Καρνάκ

Καρνάκ περ. 1380 π.Χ.

Κατασκευασμένο επί Αμενχοτέπ Γ΄ και συνήθως χαρακτηριζόμενο ως η αρχαιότερη σωζόμενη κλεψύδρα, το αλαβάστρινο σκεύος σημαδεύει στο εσωτερικό τις νυχτερινές ώρες και φέρει στο εξωτερικό τον ουρανό: δεκανούς, πλανήτες και τους βόρειους αστερισμούς. Οι θεοί που κυβερνούσαν τον χρόνο είναι σκαλισμένοι πάνω στη συσκευή που τον μετρούσε.

🛶

Μορφές σε βάρκες

Έντφου, Ντέντερα & Έσνα από την Ύστερη Περίοδο ως τη ρωμαϊκή εποχή

Τα ύστερα μνημεία δίνουν σε κάθε δεκανό σώμα: με κεφάλι φιδιού, λιονταριού, κριαριού ή γερακιού, στεφανωμένο με άστρο ή δίσκο, συχνά όρθιο σε μια βάρκα, ορισμένοι οπλισμένοι με μαχαίρια. Από τη στιγμή που κάθε δεκανός είχε τη δική του εικόνα, μπορούσε να χαραχτεί σε λίθο ή να περιγραφεί σε ξόρκι.

🦁

Απεσταλμένοι της Σεχμέτ

η θεολογία των ναών 1η χιλιετία π.Χ.

Ύστερα κείμενα συνδέουν τους δεκανούς με τους αγγελιοφόρους και τους σφαγείς της Σεχμέτ, της λεοντόμορφης θεάς της πανώλης. Κάθε δεκανός, κυβερνώντας τις δέκα ημέρες του, μπορούσε να στείλει την αρρώστια ή να τη συγκρατήσει. Πόσο στενά ταυτίζονταν οι δύο ομάδες εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας ανάμεσα στους ειδικούς.

⚠️

Οι πέντε ημέρες εκτός έτους

το ημερολόγιο το τέλος του έτους

Τριάντα έξι δεκανοί των δέκα ημερών καλύπτουν 360 ημέρες, αφήνοντας πέντε επαγόμενες ημέρες έξω από τη φροντίδα τους. Ήταν οι ημέρες γέννησης του Όσιρι, του Ώρου, του Σηθ, της Ίσιδας και της Νέφθυος και ταυτόχρονα οι πιο επικίνδυνες ημέρες του έτους, όταν τα προστατευτικά ξόρκια ήταν πιο αναγκαία.

🏛️

Ο Ναΐσκος των Δεκάδων

Σαφτ ελ-Χένα & Αμπουκίρ 380–362 π.Χ.

Ένας ναΐσκος του Νεκτανεβώ Α΄ που εκθέτει το έτος δεκανό προς δεκανό, με την εικόνα του καθενός και τις επιδράσεις του στις δέκα ημέρες του. Κομματιασμένος και εν μέρει βυθισμένος στον κόλπο του Αμπουκίρ, ανασυντέθηκε σε δημοσίευση το 2008 από κομμάτια που βρίσκονται στο Λούβρο και στην Αλεξάνδρεια.

🌌

Πομπές από πάνω

Άνω Αίγυπτος πτολεμαϊκή & ρωμαϊκή εποχή

Στις ύστερες οροφές των ναών οι δεκανοί βαδίζουν σε πομπή πάνω στο σώμα της θεάς του ουρανού, συχνά σε ζώνες δίπλα στους πλανήτες και, ως τη ρωμαϊκή εποχή, στα ζώδια. Απεικονίζονται ως ένα θεϊκό πλήρωμα εν ενεργεία, που κυβερνά τις ώρες, και όχι ως αστρικός χάρτης.

🔤

Ονόματα με ελληνικό ένδυμα

ελληνιστική Αίγυπτος από τον 2ο αιώνα π.Χ. και εξής

Οι Έλληνες αστρολόγοι παρέλαβαν μαζί με τους δεκανούς και τα ονόματά τους, και ο Ηφαιστίων ο Θηβαίος απαριθμεί τριάντα έξι από αυτά. Η Σοπντέτ έγινε Σώθις, και το φίδι Χνούβις των θεραπευτικών σφραγιδολίθων ανάγεται συνήθως στον Κένμετ. Πολλά μεταγενέστερα ονόματα έχουν χάσει εντελώς τις αιγυπτιακές τους ρίζες.

😈

Οι θεοί γίνονται δαίμονες

ανατολική Μεσόγειος 1ος–5ος αιώνας μ.Χ.

Στη «Διαθήκη του Σολομώντα» οι τριάντα έξι δεκανοί γίνονται πνεύματα του σκότους που δεσμεύει ο βασιλιάς, και το καθένα ομολογεί την ασθένεια που προκαλεί. Ο Κέλσος, όπως τον παραθέτει ο Ωριγένης, αποδίδει στους Αιγυπτίους τριάντα έξι δαίμονες που μοιράζονται το σώμα. Οι παλιοί θεοί κράτησαν τον αριθμό τους και την εξουσία τους πάνω στην αρρώστια.

Βασιλείς, οικοδόμοι και σύγχρονοι αναγνώστες

Οι ηγεμόνες στα μνημεία των οποίων εμφανίζονται οι θεοί-δεκανοί, και οι μελετητές που τους συγκέντρωσαν, τους εξέδωσαν και τους ανασύνθεσαν.

Αμενχοτέπ Γ΄

βασίλευσε περ. 1390–1352 π.Χ. Θήβα

Βασιλιάς επί του οποίου κατασκευάστηκε η κλεψύδρα του Καρνάκ, με την εξωτερική της επιφάνεια σκαλισμένη με τους δεκανούς, τους πλανήτες και τους βόρειους αστερισμούς γύρω από το όργανο που μετρούσε τη νύχτα.

Σέτι Α΄

βασίλευσε περ. 1290–1279 π.Χ. Άβυδος

Βασιλιάς της 19ης Δυναστείας, του οποίου το κενοτάφιο στην Άβυδο διασώζει το Βιβλίο της Νουτ, την πραγματεία που περιγράφει τον ετήσιο θάνατο, τον εξαγνισμό και την αναγέννηση των δεκανών κατά μήκος του σώματος της θεάς του ουρανού.

Ραμσής Δ΄

βασίλευσε περ. 1155–1149 π.Χ. Κοιλάδα των Βασιλέων

Βασιλιάς της 20ής Δυναστείας· στην οροφή του ταφικού του θαλάμου σώζεται ένα δεύτερο αντίγραφο του Βιβλίου της Νουτ, με τη θεά του ουρανού σε τόξο πάνω από τη σαρκοφάγο και τους δεκανούς στην πορεία τους.

Νεκτανεβώ Α΄

βασίλευσε 380–362 π.Χ. Σαφτ ελ-Χένα

Ιδρυτής της 30ής Δυναστείας, ενός από τους τελευταίους γηγενείς αιγυπτιακούς βασιλικούς οίκους, που παρήγγειλε τον Ναΐσκο των Δεκάδων με την περιγραφή των δυνάμεων του έτους δεκανό προς δεκανό.

Χάινριχ Μπρουγκς

1827–1894 Γερμανία & Αίγυπτος

Αιγυπτιολόγος του οποίου ο «Thesaurus Inscriptionum Aegyptiacarum» συγκέντρωσε τις αστρονομικές επιγραφές, ανάμεσά τους και καταλόγους δεκανών, σε μία από τις πρώτες συστηματικές συλλογές πάνω στις οποίες μπορούσαν να δουλέψουν οι μελετητές.

Ότο Νόιγκεμπαουερ & Ρίτσαρντ Πάρκερ

1899–1990 & 1905–1993 Ηνωμένες Πολιτείες

Οι εκδότες των «Egyptian Astronomical Texts», που ταξινόμησαν τους καταλόγους των δεκανών σε οικογένειες και παρουσίασαν τα τεκμήρια για τη σειρά, τα ονόματα και τις εικόνες των δεκανών μνημείο προς μνημείο.

Κρίστιαν Λάιτς

20ός–21ος αιώνας Γερμανία

Αιγυπτιολόγος στο Τίμπινγκεν, του οποίου οι μελέτες για τα αστρικά ρολόγια και για τους επικίνδυνους θεούς της θεολογίας των ναών τοποθέτησαν τους δεκανούς ανάμεσα στις προστατευτικές και απειλητικές δυνάμεις της ύστερης αιγυπτιακής θρησκείας.

Αλεξάνδρα φον Λίφεν

21ος αιώνας Γερμανία

Αιγυπτιολόγος της οποίας η έκδοση του 2007 του Βιβλίου της Νουτ, μαζί με τα δημοτικά υπομνήματά του, είναι η καθιερωμένη σύγχρονη πραγμάτευση του κειμένου που περιγράφει τον θάνατο και την αναγέννηση των δεκανών.

Αν-Σοφί φον Μπόμαρντ

21ος αιώνας Γαλλία

Συγγραφέας της δημοσίευσης του 2008 που ένωσε ξανά στο χαρτί τα σκόρπια κομμάτια του Ναΐσκου των Δεκάδων και διάβασε το κείμενό του, δεκανό προς δεκανό, ως γέφυρα ανάμεσα στην αιγυπτιακή γνώση του ουρανού και την αστρολογία.

Γιοάχιμ Φρίντριχ Κβακ

20ός–21ος αιώνας Γερμανία

Αιγυπτιολόγος στη Χαϊδελβέργη που έχει ακολουθήσει τους δεκανούς από τις ιερογλυφικές και δημοτικές πηγές ως την ελληνική αστρολογία και μαγεία, παρακολουθώντας πώς άλλαξαν στον δρόμο τα ονόματα και οι λειτουργίες τους.

Αστρικοί θεοί από την αρχή

Οι δεκανοί δεν ήταν ποτέ μόνο άστρα ρολογιού. Ακόμη και στα καπάκια φερέτρων του Μέσου Βασιλείου, όπου χρησιμεύουν ως δείκτες των ωρών, οι τριάντα έξι γράφονται με το σημείο του άστρου και το προσδιοριστικό σημείο του θεού, και οι πίνακες μοιράζονται το καπάκι με μορφές της Νουτ, της θεάς του ουρανού, και άλλων θεοτήτων. Για έναν Αιγύπτιο δεν υπήρχε αντίφαση ανάμεσα σε ένα άστρο που έδειχνε την ώρα και σε ένα άστρο που ήταν ζωντανή δύναμη. Ο ουρανός ήταν κατοικημένος, και τα όντα που τον διέσχιζαν κάθε νύχτα ήταν θεοί των οποίων η τακτική κίνηση κρατούσε τον κόσμο σε τάξη. Αυτό που άλλαξε μέσα σε δύο χιλιάδες χρόνια ήταν το είδος των θεών που θεωρούνταν οι δεκανοί: στην αρχή μέλη του τακτικού πληρώματος του ουρανού, αργότερα δυνάμεις με διαθέσεις, όπλα και την ικανότητα να χτυπούν τους ζωντανούς με αρρώστια. Αυτή η σελίδα ακολουθεί εκείνη τη δεύτερη πορεία, που άρχισε στη θεολογία των ναών και τελείωσε στους καταλόγους δαιμόνων της ύστερης αρχαιότητας.

Η Σοπντέτ και ο Σαχ επικεφαλής

Δύο δεκανοί ξεχώριζαν από τους υπόλοιπους. Η Σοπντέτ, το άστρο Σείριος, ταυτιζόταν με την Ίσιδα, και ο Σαχ, τα λαμπρά άστρα του Ωρίωνα, με τον Όσιρι. Και οι δύο εμφανίζονται ήδη στα Κείμενα των Πυραμίδων του Παλαιού Βασιλείου, πολύ πριν από τους πίνακες των δεκανών, ως οι ουράνιες μορφές της θεϊκής οικογένειας του νεκρού βασιλιά. Στην οροφή του τάφου του Σενενμούτ στο Ντέιρ ελ-Μπάχρι, ζωγραφισμένη γύρω στο 1470 π.Χ., ο Σαχ και η Σοπντέτ σχεδιάζονται ως μορφές όρθιες σε βάρκες, ενώ οι περισσότεροι σύντροφοί τους δίνονται μόνο ως ονόματα. Το ζευγάρι είχε σημασία για όλη την ομάδα. Επειδή οι σπουδαιότεροι δεκανοί ήταν η Ίσιδα και ο Όσιρις στις αστρικές τους μορφές, οι υπόλοιποι νοούνταν ως θεοί του ίδιου είδους, που ακολουθούσαν την ίδια διαδρομή της δύσης, του κρυφού περάσματος και της επιστροφής που ο μύθος του Όσιρι έδωσε στον κεντρικό του ήρωα.

Εβδομήντα ημέρες θανάτου

Η πληρέστερη αφήγηση της ζωής των δεκανών είναι το Βιβλίο της Νουτ, μια κοσμολογική πραγματεία χαραγμένη στο κενοτάφιο του Σέτι Α΄ στην Άβυδο και ξανά στην οροφή του ταφικού θαλάμου του Ραμσή Δ΄ στην Κοιλάδα των Βασιλέων. Η θεά του ουρανού Νουτ σχηματίζει τόξο πάνω από τη γη, και οι δεκανοί ταξιδεύουν κατά μήκος του σώματός της. Ο καθένας δύει στα δυτικά, μπαίνει στο Ντουάτ και μένει κρυμμένος για εβδομήντα ημέρες. Σε αυτό το διάστημα λέγεται ότι βρίσκεται στον οίκο της ταρίχευσης, όπου εξαγνίζεται όπως μια μούμια, πριν ξαναγεννηθεί στον ανατολικό ορίζοντα. Το κείμενο το αντιμετωπίζει ως τη φυσιολογική ζωή ενός άστρου και όχι ως ατυχία: ο θάνατος και η αναγέννηση είναι ο κύκλος που κρατά το έτος σε κίνηση. Ένα δημοτικό υπόμνημα στο Βιβλίο της Νουτ, σωζόμενο σε παπύρους της ρωμαϊκής εποχής, δείχνει ότι οι ιερείς μελετούσαν και εξηγούσαν ακόμη την πραγματεία περισσότερο από χίλια χρόνια αφότου την χάραξαν οι οικοδόμοι του Σέτι.

Οικογένειες καταλόγων

Δεν υπήρξε ποτέ ένας επίσημος κατάλογος των τριάντα έξι. Οι κατάλογοι των δεκανών στις οροφές του Νέου Βασιλείου, στις μεταγενέστερες σαρκοφάγους και στους πτολεμαϊκούς ναούς διαφέρουν στη σειρά, στην ορθογραφία και ενίοτε στο ποια άστρα περιλαμβάνουν. Ο Ότο Νόιγκεμπαουερ και ο Ρίτσαρντ Πάρκερ ταξινόμησαν τους σωζόμενους καταλόγους σε οικογένειες, ονομάζοντας την καθεμία από ένα χαρακτηριστικό μνημείο, ανάμεσά τους τις οικογένειες του Σενενμούτ, του Σέτι Α΄ και της Τάνιδος. Ορισμένα ονόματα επανέρχονται σχεδόν παντού: ο Σαχ και η Σοπντέτ, καθώς και η ομάδα γύρω από τον Κένμετ και τον Χέντετ, ονόματα που εμφανίζονται σε διάφορες μορφές με προθήματα που σημαίνουν περίπου «αυτός που προηγείται» και «αυτός που ακολουθεί». Άλλα ονόματα εμφανίζονται σε μία οικογένεια και όχι σε άλλη. Η διακύμανση αντανακλά πραγματικά αστρονομικά προβλήματα, αφού ένας κατάλογος προσαρμοσμένος σε έναν αιώνα απέκλινε από το ημερολόγιο τον επόμενο, δείχνει όμως επίσης ότι οι δεκανοί είχαν γίνει ένας θεολογικός κατάλογος που κάθε εργαστήριο αντέγραφε από τις δικές του πηγές.

Θεοί πάνω σε μια κλεψύδρα

Οι δεκανοί δεν εγκατέλειψαν τη μέτρηση του χρόνου όταν έγιναν θεοί· οι δύο ρόλοι συνυπήρχαν. Η αλαβάστρινη κλεψύδρα που κατασκευάστηκε επί Αμενχοτέπ Γ΄ και βρέθηκε στο Καρνάκ, που συνήθως περιγράφεται ως η αρχαιότερη σωζόμενη κλεψύδρα, μετρά τις ώρες με νερό που στραγγίζει από μια οπή κοντά στη βάση της. Το εξωτερικό της φέρει τον ουρανό: τους δεκανούς, τους πλανήτες και τους βόρειους αστερισμούς, σκαλισμένους σε ζώνες γύρω από το σκεύος. Το εσωτερικό σημαδεύει τις ώρες της νύχτας για κάθε μήνα. Το όργανο είναι πρακτικό, οι θεοί στην επιφάνειά του όμως δεν είναι διακοσμητικοί. Η κλεψύδρα λειτουργούσε επειδή οι θεοί-δεκανοί κινούνταν όπως κινούνταν, και η απεικόνισή τους πάνω στο σκεύος έθετε τη συσκευή υπό την εξουσία τους.

Πώς απεικονίζονταν οι δεκανοί

Στο Νέο Βασίλειο οι περισσότεροι δεκανοί είναι ονόματα σε στήλες. Στην Ύστερη Περίοδο και επί Πτολεμαίων αποκτούν ξεχωριστά σώματα. Στις οροφές των ναών στο Έντφου, στην Ντέντερα και στην Έσνα, καθώς και σε ύστερες σαρκοφάγους, κάθε δεκανός εικονίζεται ως ξεχωριστή μορφή, συχνά όρθια σε μια βάρκα και στεφανωμένη με άστρο ή ηλιακό δίσκο. Πολλοί είναι υβριδικοί: με κεφάλι φιδιού, λιονταριού, κριαριού ή γερακιού, ορισμένοι κρατούν μαχαίρια ή τόξα, άλλοι κάθονται ως μουμιόμορφοι θεοί. Οι εικόνες διαφέρουν από μνημείο σε μνημείο, όπως ακριβώς διέφεραν τα ονόματα, η αρχή όμως είχε παγιωθεί. Κάθε δεκανός είχε πλέον μια αναγνωρίσιμη μορφή που μπορούσε να σκαλιστεί, να ζωγραφιστεί, να χαραχτεί σε λίθο ή να περιγραφεί σε ένα κείμενο. Αυτή η συνήθεια να δίνεται σε κάθε δεκανό η δική του εικόνα είναι εκείνο που έκανε αργότερα τους δεκανούς αξιοποιήσιμους στην ελληνική, την αραβική και την αναγεννησιακή μαγεία, όπου τα πάντα εξαρτώνταν από την αναπαραγωγή της σωστής μορφής.

Απεσταλμένοι της Σεχμέτ

Από την πρώτη χιλιετία π.Χ. οι δεκανοί εμφανίζονται όλο και συχνότερα ανάμεσα στις επικίνδυνες δυνάμεις του αιγυπτιακού κόσμου. Κείμενα της Ύστερης Περιόδου και της πτολεμαϊκής εποχής τους συνδέουν με τους αγγελιοφόρους και τους σφαγείς της Σεχμέτ, της λεοντόμορφης θεάς της οποίας η οργή μπορούσε να φέρει πανώλη. Αυτά τα όντα εκτελούσαν τη θεϊκή τιμωρία, και οι δεκανοί, υπεύθυνος ο καθένας για ένα κομμάτι του έτους, θεωρούνταν ικανοί να στείλουν την αρρώστια στις δέκα ημέρες τους ή να τη συγκρατήσουν. Προστατευτικές τελετές απευθύνονταν σε αυτούς, και φυλαχτά και μαγικά κείμενα τους κατονόμαζαν. Οι μελετητές συζητούν ακόμη σε ποιο βαθμό οι ίδιοι οι δεκανοί ταυτίζονταν με τους απεσταλμένους της Σεχμέτ και σε ποιο βαθμό ήταν απλώς μία ομάδα προστατών και επιτιθέμενων ανάμεσα σε πολλές, οπότε η σχέση δεν πρέπει να υπερτονίζεται. Σαφής είναι η κατεύθυνση: τα άστρα που σημάδευαν τις ώρες ήταν πλέον θεοί των οποίων η προσοχή μπορούσε να αποβεί επικίνδυνη.

Οι ημέρες έξω από το έτος

Το ημερολόγιο των δεκανών κάλυπτε 360 ημέρες. Το πολιτικό έτος είχε 365, και οι πέντε πρόσθετες ημέρες, οι επαγόμενες, βρίσκονταν έξω από τη μέτρηση. Ήταν οι ημέρες γέννησης του Όσιρι, του Ώρου, του Σηθ, της Ίσιδας και της Νέφθυος και ταυτόχρονα μια περίοδος ιδιαίτερου κινδύνου, όταν το έτος ήταν εκτεθειμένο και οι απεσταλμένοι της Σεχμέτ θεωρούνταν δραστήριοι. Σώζονται κείμενα για προστασία σε αυτές τις ημέρες, που επικαλούνται τους θεούς ώστε το τέλος του έτους να μη γίνει εποχή πανώλης. Η θέση των δεκανών σε αυτή την πίστη είναι αποκαλυπτική: κάθε δεκανός φύλαγε ή απειλούσε τις δικές του δέκα ημέρες, και οι πέντε ημέρες που δεν κυβερνούσε κανένας δεκανός ήταν οι πιο επικίνδυνες απ' όλες.

Ένας ουρανός πάνω από τους νεκρούς

Οι δεκανοί δεν άφησαν ποτέ το ταφικό περιβάλλον όπου πρωτοεμφανίστηκαν. Από το Νέο Βασίλειο ως τη ρωμαϊκή εποχή, φέρετρα, σαρκοφάγοι και ταφικοί θάλαμοι τοποθετούσαν τη θεά του ουρανού Νουτ πάνω από το σώμα του νεκρού, και οι δεκανοί συχνά ταξιδεύουν πάνω της όπως στις οροφές των ναών. Το νόημα είχε μετατοπιστεί από την εποχή των πινάκων του Μέσου Βασιλείου. Εκείνοι έδιναν τις ώρες της νύχτας σε έναν νεκρό που θα τις χρειαζόταν· οι μεταγενέστερες εικόνες περιβάλλουν τον νεκρό με τους θεούς των οποίων ο δικός τους κύκλος δύσης, κρυφού περάσματος και αναγέννησης υποσχόταν το ίδιο και για εκείνον. Όποιος θαβόταν κάτω από τη Νουτ και τους δεκανούς της τοποθετούνταν μέσα στο σχήμα του Βιβλίου της Νουτ, ενωνόμενος με τα άστρα που πεθαίνουν στη δύση και ανατέλλουν ξανά στην ανατολή. Σαρκοφάγοι υψηλών αξιωματούχων της Ύστερης Περιόδου και της πτολεμαϊκής εποχής το δείχνουν με επιμέλεια, δίνοντας στους δεκανούς τα ονόματα και τις ξεχωριστές εικόνες τους, και ως τη ρωμαϊκή εποχή φέρετρα από τη Θήβα μπορούσαν να συνδυάζουν τη Νουτ, τους δεκανούς και τον ελληνικό ζωδιακό σε έναν ενιαίο ζωγραφισμένο ουρανό. Σε όλη αυτή τη διαδρομή, οι δεκανοί μέσα σε έναν τάφο είναι προστάτες και σύντροφοι των νεκρών, ρόλος που συνυπάρχει με τον πιο επικίνδυνο χαρακτήρα τους ανάμεσα στους ζωντανούς.

Ο Ναΐσκος των Δεκάδων

Το σαφέστερο μνημείο των δεκανών ως δυνάμεων είναι ένας ναΐσκος που κατασκευάστηκε επί Νεκτανεβώ Α΄, βασιλιά της 30ής Δυναστείας που βασίλευσε από το 380 ως το 362 π.Χ. Ο Ναΐσκος των Δεκάδων, λαξευμένος για τον ναό της Σαφτ ελ-Χένα στο ανατολικό Δέλτα, κομματιάστηκε αργότερα. Ένα μέρος του βρίσκεται στο Λούβρο από τον δέκατο ένατο αιώνα· άλλα κομμάτια ανασύρθηκαν από τον κόλπο του Αμπουκίρ κοντά στην Αλεξάνδρεια, τα τελευταία από τις υποβρύχιες ομάδες του Φρανκ Γκοντιό γύρω στο 2000. Ανασυντεθειμένος σε δημοσίευση από την Αν-Σοφί φον Μπόμαρντ το 2008, ο ναΐσκος εκθέτει το έτος δεκανό προς δεκανό. Για κάθε δεκαήμερη περίοδο δείχνει την εικόνα του δεκανού και περιγράφει τι κάνει ο δεκανός στον καιρό του, σε μεγάλο μέρος σχετικά με το χτύπημα των εχθρών, τη διάδοση ή την αποτροπή του θανάτου και την προστασία της Αιγύπτου. Είναι ένα από τα αρχαιότερα κείμενα που αντιμετωπίζουν κάθε δεκανό ως δύναμη της οποίας η επίδραση στις ανθρώπινες υποθέσεις μπορούσε να διαβαστεί περίοδο προς περίοδο, ένα βήμα προς την αστρολογική χρήση των δεκανών που θα ολοκλήρωναν οι ελληνιστικοί συγγραφείς.

Αιγυπτιακά ονόματα σε ελληνικά στόματα

Όταν οι ελληνόφωνοι αστρολόγοι της Αιγύπτου παρέλαβαν τους δεκανούς, παρέλαβαν και τα ονόματα, γραμμένα με ελληνικά γράμματα και φθαρμένα από τη μεταφορά τους. Ο Ηφαιστίων ο Θηβαίος και άλλοι Έλληνες συγγραφείς δίνουν καταλόγους με τριάντα έξι ονόματα δεκανών, τρία για κάθε ζώδιο, και ορισμένα μπορούν ακόμη να αναχθούν στα αιγυπτιακά τους πρωτότυπα. Η Σώθις είναι η Σοπντέτ. Το λεοντοκέφαλο φίδι Χνούβις ή Χνούμις, χαραγμένο σε πολλούς θεραπευτικούς σφραγιδόλιθους, παράγεται συνήθως από τον Κένμετ, αν και ορισμένοι μελετητές το έχουν συνδέσει αντί γι' αυτό με τον κριόμορφο θεό Χνουμ. Οι ελληνικοί κατάλογοι δεν είναι περισσότερο ομοιόμορφοι από τους αιγυπτιακούς, και τα λατινικά και αργότερα τα αραβικά αντίγραφα πρόσθεσαν νέες παραμορφώσεις, οπότε πολλά ονόματα της μεταγενέστερης παράδοσης δεν έχουν σαφή αιγυπτιακό πρόγονο. Αυτό που επέζησε δεν ήταν το ακριβές όνομα αλλά η ιδέα ότι κάθε δεκανός είχε ένα, και ότι η γνώση του έδινε στον άνθρωπο εξουσία πάνω στον θεό.

Οι θεοί γίνονται δαίμονες

Στους πρώτους αιώνες μ.Χ. οι δεκανοί πέρασαν στα ιουδαϊκά και χριστιανικά μαγικά κείμενα, όπου άλλαξαν για άλλη μια φορά χαρακτήρα. Η «Διαθήκη του Σολομώντα», ένα ελληνικό κείμενο του οποίου η σωζόμενη μορφή είναι χριστιανική, παρουσιάζει τους τριάντα έξι δεκανούς ως πνεύματα που οδηγούνται μπροστά στον βασιλιά Σολομώντα. Αποκαλούν τους εαυτούς τους «κοσμοκράτορες του σκότους», απόηχο της Προς Εφεσίους επιστολής, και το καθένα ομολογεί την ασθένεια που προκαλεί και το αγγελικό όνομα που το νικά. Εδώ οι δεκανοί δεν είναι πια θεοί που τιμώνται αλλά δαίμονες που δεσμεύονται, αν και οι παλιές τους λειτουργίες επιβιώνουν κάτω από τη νέα ετικέτα: εξακολουθούν να ανήκουν στον ζωδιακό, να είναι τριάντα έξι και να φέρνουν ή να συγκρατούν την αρρώστια. Ο εθνικός φιλόσοφος Κέλσος, όπως τον παραθέτει ο Ωριγένης, απέδιδε στους Αιγυπτίους την πίστη σε τριάντα έξι δαίμονες που μοιράζονται μεταξύ τους το ανθρώπινο σώμα. Από εκεί οι δεκανοί πέρασαν στη θεραπευτική μαγεία της ύστερης αρχαιότητας, το θέμα της επόμενης σελίδας.

Συχνές ερωτήσεις

Τελευταίες Αναρτήσεις

Ανακαλύψτε την αρχαία σοφία των καρτών ταρώ και ξεκλειδώστε τα μυστήρια του πνευματικού σας ταξιδιού. Το ιστολόγιό μας είναι η πύλη σας για την κατανόηση του πλούσιου συμβολισμού, των νοημάτων και των πρακτικών εφαρμογών της ανάγνωσης ταρώ.