Magical formulas

Kung ano ang itinuturing na formula

Karamihan sa mga inskripsiyong runic ay mga pangalan. Ang isang alaala ay nagpapangalan sa yumao at sa taong nagtayo ng bato; ang isang bagay ay nagpapangalan sa may-ari o gumawa nito. Iyan ang kalakhan ng corpus at walang anumang misteryoso tungkol dito.

Iba ang isang formula: isang salitang lumilitaw sa mga walang kaugnayang bagay, sa iba't ibang rehiyon, sa mahabang panahon, at sa mga kontekstong walang ibang pagkakatulad. Ang ganitong pag-uulit ay hindi maaaring mga personal na pangalan o karaniwang bokabularyo. Ito ay isang nakapirming parirala na may tiyak na layunin.

Tatlong ganitong salita ang tiyak na natukoy sa corpus ng Elder Futhark:

alu, ang pinakakaraniwan, sa mga bracteate, anting-anting, at urno mula Denmark hanggang England. Etymologically, konektado ito sa ale (serbesa) at pagkalasing, at pinalawak sa mga ecstatic state at sa mga patay.

laukaz, leek (sibuyas na mura), kung minsan ay pinaikli sa lauz o iisang rune. Ang mga allium ay may tunay na papel sa mga paniniwala ng mga Aleman tungkol sa kalusugan at paglago.

auja, suwerte o pabor ng diyos.

Iyan ang listahan. Tatlong salita. Ang lahat ng iba pang inilalarawan bilang isang runic formula ay mas bago, mas bihira, o isang modernong imbensyon.

Mababasa at hindi maisalin

Narito ang hindi komportableng sentro ng paksa.

Kaya nating basahin ang alu. Ang mga rune ay malinaw, ang salita ay pareho sa maraming bagay, at medyo malinaw ang etimolohiya nito. Ang hindi masasabi ng sinuman ay kung ano ang layunin ng pagsulat nito sa isang urno para sa cremation.

Iyan ay hindi isang patlang na masasagot ng mas mahusay na pag-aaral. Walang teksto mula sa panahon na nagpapaliwanag ng kaugaliang ito, dahil walang mga teksto mula sa panahon na iyon maliban sa mga inskripsiyon mismo. Ang mundong Aleman noong ikalimang siglo ay prehistoric sa literal na kahulugan: nauna ito sa sarili nitong nakasulat na tala.

Ang lahat ng sinasabi tungkol sa kung para saan ang alu (proteksyon, pagtatalaga, pagtawag sa mga ecstatic state, sanggunian sa libation) ay mga hinuha mula sa etimolohiya at konteksto. Ang ilan dito ay magandang hinuha. Ngunit wala rito ay patotoo.

Ganoon din ang totoo para sa buong kategorya. Nasa atin ang mga salita. Wala sa atin ang mga tagubilin.

Ang mga bato ng sumpa

Dalawang monumento sa Blekinge sa timog na bahagi ng Sweden ang pinakamatibay na patunay na ang mga rune ay pinaniniwalaang may nagagawa.

Ang batong Björketorp ay may taas na 4.2 metro at nagtataglay, sa wikang Proto-Norse, ng isang tekstong karaniwang binabasa bilang: Ako, master ng mga rune, ay nagtatago rito ng mga rune ng kapangyarihan. Patuloy na pahihirapan ng kasamaan, nakatadhana sa malupit na kamatayan ang sinumang manira sa monumentong ito. Hinuhulaan ko ang pagkasira.

Ang batong Stentoften sa malapit ay may katulad na formula, at nagdaragdag ng iba pa: ginagamit nito ang Jera rune nang mag-isa bilang isang ideogram, na kumakatawan sa isang masaganang ani kaysa sa tunog na j. Ang iisang detalyeng iyon ang pinakamagandang patunay sa buong corpus na ang mga rune ay maaaring basahin bilang mga konsepto at hindi lamang bilang mga letra.

Ang pangunahing salita sa Björketorp ay ginnarunaz (karaniwang isinasalin na runes of power o mighty runes). Ito ay ang corpus na nagsasalita tungkol sa sarili nito: isang inskripsiyon na naglalarawan kung ano ang ginagawa nito.

Mahalaga rin ang sukat. May isang taong nagtibag, nagtayo, at nag-ukit sa isang apat na metrong bato para bantaan ang sinumang maaaring makialam dito. Anuman ang pinaniniwalaan nila tungkol sa banta, malaki ang naging puhunan nila rito.

Ang mga sequence na hindi mabasa ng sinuman

Ilang inskripsiyon ang nagtataglay ng mga runic sequence na hindi mga salita sa anumang kilalang wika, at ang pagtrato sa mga ito ang pinakamalaking pagkakahati sa paksa.

Ang anting-anting sa Lindholm, isang piraso ng buto mula sa Sweden, ay may bahaging mababasa na ek erilaz sa wilagaz hateka (Ako, ang erilaz, ay tinatawag na mapanlinlang) at pagkatapos ay nagpapatuloy sa mahabang sequence ng inuulit na mga rune, kabilang ang walong magkakasunod na a-rune at iba pang kumpol.

Ang sibat ng Kragehul mula sa Denmark ay may katulad na pattern: isang nababasang simula na sinusundan ng pag-uulit.

Ang karaniwang interpretasyon ay ang mga ito ay may kinalaman sa mahika: pag-uulit bilang pagpapatindi, kahalagahan ng numero, o isang sinasalitang gayuma na ginawang grapiko.

Ang karaniwang pagtutol ay ang hindi maintindihan ay hindi katumbas ng mahika. Ang isang sequence na hindi natin mabasa ay maaaring isang wikang hindi pa natin natutukoy, isang sistema ng pagpapaikli na nawala na, isang nag-uukit na nag-eensayo, isang pagkakamali, dekorasyon, o isang kilos ng alphabet-magic na walang ibang tiyak na kahulugan kundi ito ay pagsusulat. Ang pag-uugnay nito sa mahika dahil lamang hindi natin ito mabasa ay isang kamalian na may mahabang kasaysayan sa pag-aaral ng mga sinaunang script.

Ang dalawang posisyon ay pinanghahawakan ng mga seryosong tao. Ang tapat na ulat ay ang mga sequence ay totoo, sinadya, may pattern, at hindi nauunawaan.

Mas bago ang mga pampanitikang formula

Karamihan sa mga umiikot na runic magic ay nagmula sa Old Norse na panitikan kaysa sa mga inskripsiyon, at ang pagkakaibang ito ay nararapat na tandaan.

Sa Sigrdrífumál, may isang valkyrie na nagtuturo kay Sigurðr ng mga victory-rune, ale-rune, birth-rune, sea-rune, limb-rune, speech-rune, at mind-rune, na may mga tagubilin kung saan iuukit ang bawat isa. Ang Hávamál ay may Óðinn na naglilista ng labingwalong gayumang alam niya. Sa Skírnismál, pinagbantaan ni Skírnir ang isang babae sa pamamagitan ng pag-ukit ng þurs at tatlong staves. Ang Bósa saga ay naglalaman ng Buslubæn, isang sumpa na nagtatapos sa isang runic na bugtong.

Lahat ng ito ay ikalabintatlong siglo o mas bago, isinulat sa Kristiyanong Iceland tungkol sa isang maalamat na nakaraan, anim hanggang walong daang taon pagkatapos hindi na gamitin ang Elder Futhark.

Ito ay mahusay na patunay para sa kung ano ang pinaniwalaan ng mga medieval na Icelander na magagawa ng mga rune. Ito ay hindi patunay para sa kung ano ang ginawa ng mga nag-uukit noong ikalimang siglo, at ang pagtrato sa dalawa bilang isang bahagi ng materyal ay ang pinakakaraniwang pagkakamali sa sikat na pagsusulat tungkol sa paksa.

Kung ano ang maaaring tapat na sabihin

Isang maikling buod, dahil ito ay isang paksa kung saan ang kumpiyansang pagmamalabis ay karaniwan.

Oo: tatlong salita ang umuulit bilang formula sa lumang corpus. Dalawang monumental na inskripsiyon ang sumusumpa sa sinumang manira sa kanila, at ang isa sa kanila ay tinatawag na makapangyarihan ang sarili nitong mga rune. Isang rune ang ginamit bilang ideogram sa batong Stentoften. Ang inulit at magkapatong na mga rune ay nangyayari sa mga armas at anting-anting sa mga pattern na mukhang sinadya. Ang medieval na panitikang Icelandic ay naglalarawan ng masalimuot na runic magic nang detalyado.

Hindi: walang sinuman ang makakapagsalin sa gamit ng alu. Walang teksto ng pagtuturo ang nakaligtas mula sa panahon ng mga inskripsiyon. Ang mga hindi natukoy na sequence ay hindi napatunayang mahika. Ang materyal na pampanitikan ay hindi kapanahon nito. Walang pinatunayang formula para sa panghuhula, pagpapagaling, o pag-ibig sa epigraphic na tala, anuman ang inilalarawan ng mga saga.

Ang kapaki-pakinabang na posisyon ay hawakan nang sabay ang patunay at ang patlang, at tukuyin kung alin ang alin.