Τα φυλαχτά που κουβαλούν οι άνθρωποι

Αρχαία Αίγυπτος

Η βαθύτερη μεμονωμένη πηγή. Τα αιγυπτιακά εργαστήρια έβγαζαν σκαραβαίους, μάτια wedjat, στήλες djed και ανκχ σε φαγεντιανή κατά χιλιάδες, για να τα φορούν οι ζωντανοί και να τυλίγονται σε αυτά οι νεκροί. Οι μορφές επέζησαν της θρησκείας και αντιγράφονταν ακόμη στη ρωμαϊκή Ιταλία.

Μεσοποταμία

Τα φυλαχτά εδώ ήταν νομικά εργαλεία όσο και κοσμήματα. Οι πλακέτες ενάντια στη δαιμόνισσα Lamashtu την κατονομάζουν, απαριθμούν τα εγκλήματά της και τη διατάζουν να φύγει· ένα κεφάλι Pazuzu στον λαιμό έβαζε το ένα τέρας να φυλάει από το άλλο.

Ελλάδα και Ρώμη

Τα ρωμαϊκά αγόρια φορούσαν bulla και τα κορίτσια lunula μέχρι την ενηλικίωσή τους, ενώ το φαλλικό fascinum κρεμιόταν πάνω από πόρτες και στους άξονες των κάρων. Εδώ επίσης το κακό μάτι αποκτά τη γραμματεία που ορίζει ακόμη τον τρόπο με τον οποίο μιλάμε γι' αυτό.

Εβραϊκή και καβαλιστική

Μια παράδοση επιφυλακτική απέναντι στα φυλαχτά, που παρ' όλα αυτά παρήγαγε πλήθος από αυτά: ασημένια kame'ot χαραγμένα με θεία ονόματα, αραμαϊκά λεκανίδια επωδών θαμμένα ανάποδα κάτω από τα δάπεδα, κόκκινη κλωστή από τον τάφο της Ραχήλ, το χέρι που ονομάζεται Χέρι της Μυριάμ.

Ισλαμική

Την προστασία την αναλαμβάνει το κείμενο. Το ta'wiz ή hijab είναι ένα γραπτό εδάφιο διπλωμένο σε μεταλλική θήκη, και οι συνηθέστερες επιγραφές είναι το Εδάφιο του Θρόνου, οι δύο τελευταίες σούρες και τα ενενήντα εννέα ονόματα. Μαζί τους κινούνται και τα παλαιότερα λαϊκά αντικείμενα για τα οποία διαφωνούσαν οι νομοδιδάσκαλοι.

Χριστιανική

Λείψανα, μετάλλια, σκαπουλάρια και διακριτικά προσκυνητών, μαζί με μια εκτενή υπόστρωση γραπτών φυλαχτών που η εκκλησία καταδίκαζε κατά περιόδους. Η γραμμή ανάμεσα στο ευλογημένο αντικείμενο της λατρείας και στο φυλαχτό συζητήθηκε χίλια χρόνια και δεν οριστικοποιήθηκε ποτέ.

Σκανδιναβική και ισλανδική

Ασημένια σφυριά του Θωρ στον λαιμό κατά τους αιώνες του εκχριστιανισμού, ρουνικές επιγραφές σε οστό και ξύλο, και τα μεταγενέστερα ισλανδικά γκριμόρια, των οποίων τα σύμβολα, μεταξύ τους το Βεγκβισίρ, ανήκουν σε μια βιβλιακή παράδοση του 17ου αιώνα και όχι στους Βίκινγκ.

Κελτική και γαελική

Σουρβιά και κόκκινη κλωστή πάνω από την πόρτα του στάβλου, διάτρητες πέτρες περασμένες σε κλωστή, τριφύλλι και φουντουκιά, και οι θεραπευτικοί λίθοι που ορισμένες οικογένειες κρατούσαν για γενιές. Το μεγαλύτερο μέρος διασώζεται σε λαογραφικές συλλογές του 19ου αιώνα και όχι στην αρχαιολογία.

Σλαβική

Περίαπτα lunnitsa, φυλαχτά σε μορφή τσεκουριού και κλειδιού, κεντητά oberegi δουλεμένα σε γιακάδες και μανσέτες, εκεί όπου το σώμα συναντά τον ανοιχτό αέρα, και οι απρόσωπες πάνινες κούκλες που φτιάχνονταν χωρίς βελόνα, ώστε να μην μπορεί να καρφωθεί τίποτα μέσα τους.

Νοτιοασιατική

Πλάκες yantra τυλιγμένες σε χάλκινους σωλήνες, η μαύρη κλωστή και η μουτζούρα από kajal που μπαίνει στα βρέφη ενάντια στο ναζάρ, χάντρες rudraksha και το tabiz που φοριέται πέρα από τα θρησκευτικά σύνορα. Το κακό μάτι αντιμετωπίζεται ως καθημερινή ενόχληση που εξουδετερώνεται και όχι ως σπάνια κατάρα.

Κινεζική

Νεφρίτης στον λαιμό, τρύπια νομίσματα δεμένα με κόκκινο κορδόνι, ξύλο ροδακινιάς ενάντια στα φαντάσματα, και τυπωμένα χάρτινα ταλισμάν που αντλούν την αυθεντία τους από το ότι μοιάζουν με επίσημο έγγραφο, επειδή μια κλήτευση από τον ουρανό συντάσσεται όπως μια κλήτευση από δικαστή.

Ιαπωνική

Omamori που αγοράζονται σε ιερό και δεν ανοίγονται ποτέ, επιστρέφονται και καίγονται μετά από έναν χρόνο. Ofuda για το ράφι του σπιτιού, πινακίδες ema για γραπτά αιτήματα, και οι φιγούρες του πάγκου του καταστήματος, όπως το μανέκι-νέκο, που στέκονται στο σύνορο ανάμεσα στο φυλαχτό και στη διαφήμιση.

Αφρικανική και διασπορά

Δέματα minkisi, των οποίων η δύναμη βρίσκεται σε ό,τι είναι πακεταρισμένο μέσα, πουγκιά gris-gris, αιθιοπικά ζωγραφισμένα ειλητάρια προσευχής κομμένα στο ύψος του κατόχου, και το αμερικανικό conjure bag που πέρασε την πρακτική μέσα από τη δουλεία με νέο όνομα.

Ιθαγενής βορειοαμερικανική

Δέματα φαρμάκου, πουγκιά με αγκάθια σκαντζόχοιρου και χάντρες, και το στεφάνι των Οτζίμπουε που έφτασε στον ευρύτερο κόσμο ως ονειροπαγίδα. Πολλά από όσα πωλούνται με αυτόν τον τίτλο κατασκευάζονται από ξένους προς την παράδοση, επομένως η προέλευση έχει εδώ μεγαλύτερη σημασία από οπουδήποτε αλλού στη βιβλιοθήκη.

Νοτιοανατολική ασιατική

Ταϊλανδέζικα φυλαχτά phra khruang, πιεσμένα από πηλό και ευλογημένα στον ναό, που έπειτα συλλέγονται, βαθμολογούνται και ανταλλάσσονται σαν νομίσματα. Το τατουάζ sak yant βάζει τα ίδια προστατευτικά διαγράμματα στο δέρμα αντί στο μέταλλο, γεγονός που καθιστά το φυλαχτό μη αφαιρέσιμο.

Η προεπιλογή. Κρεμιέται εκεί όπου μπορεί να αγγιχτεί χωρίς να το κοιτάξει κανείς και να κρυφτεί κάτω από τον γιακά όταν χρειάζεται, και γι' αυτό τόσα σωζόμενα φυλαχτά είναι διάτρητα στο πάνω μέρος.

Το δαχτυλίδι είναι ένα φυλαχτό που μπορεί επιπλέον να αποτυπωθεί στο κερί. Τα σφραγιδοφόρα δαχτυλίδια της ύστερης αρχαιότητας και του Μεσαίωνα φέρουν τα ίδια ονόματα και τις ίδιες μορφές με τα περίαπτα, με την πρόσθετη αυθεντία εκείνου που αφήνει αποτύπωμα.

Φθηνό, εύκολο να δεθεί σε ένα βρέφος και αναμφισβήτητα ένα σύνορο χαραγμένο γύρω από το σώμα. Το κόκκινο είναι το συχνότερο χρώμα σε πολιτισμούς χωρίς σχέση μεταξύ τους.

Ένα κείμενο διπλωμένο σε μικρό μέγεθος και ραμμένο σε δέρμα ή κλεισμένο σε μέταλλο. Το ισλαμικό ta'wiz, το εβραϊκό kame'a, το αιθιοπικό ειλητάριο και το αγγλικό charm-paper λειτουργούν όλα έτσι, και κανένα από αυτά δεν προορίζεται να ξαναδιαβαστεί.

Δύναμη μέσω καταλόγου συστατικών. Ένα gris-gris, ένα φυλαχτό mojo ή ένα δέμα φαρμάκου ορίζεται από το τι υπάρχει μέσα και από τον κανόνα ότι δεν ανοίγεται ούτε το πιάνουν ξένοι.

Ο κόμπος δεσμεύει κάτι στη θέση του, και αυτό τον κάνει χρήσιμο για να κρατήσει την καλή τύχη μέσα ή ένα πνεύμα έξω. Οι ναυτικοί κόμποι του ανέμου και η δεμένη κόκκινη κλωστή λειτουργούν με την ίδια λογική σε αντίθετες κατευθύνσεις.

Υπερβολικά βαριά για να φορεθεί, επομένως προστατεύει έναν τόπο και όχι ένα πρόσωπο. Οι μεσοποταμιακές πλακέτες δαιμόνων, τα κινεζικά χάρτινα ταλισμάν και τα θεμελιακά αποθέματα φυλάνε όλα ένα κατώφλι και όχι ένα σώμα.

Καρφωμένο, ζωγραφισμένο ή εντοιχισμένο στο ανώφλι. Το πέταλο, η θήκη mezuzah, το εξάγωνο σήμα και το ρωμαϊκό fascinum πάνω από την πόρτα του καταστήματος σημαδεύουν όλα το σημείο όπου το έξω γίνεται μέσα.

Ένα μικρό σώμα στη θέση ενός μεγάλου. Οι οικιακοί θεοί, η γάτα που προσκαλεί και ο γελαστός Βούδας τοποθετούνται αντί να φορεθούν, και συνήθως βλέπουν προς την πόρτα.

Η αρχαιότερη μορφή όλων. Οι γυάλινες και πέτρινες χάντρες φέρουν χρώμα και σχέδιο αντί για γραφή, και γι' αυτό ταξιδεύουν τόσο εύκολα από γλώσσα σε γλώσσα.