Σύγχρονα πλαίσια

Δυαδικό σύστημα και συγχρονικότητα

Δύο απόπειρες να εξηγηθεί το Βιβλίο των Αλλαγών με δυτικούς όρους, μία μαθηματική και μία ψυχολογική. Και οι δύο επαναλαμβάνονται ευρέως, και οι δύο είναι πιο ενδιαφέρουσες από τις δημοφιλείς εκδοχές τους, και και οι δύο διατυπώνονται τακτικά με τρόπους που είναι απλώς λανθασμένοι.

1701
το διάγραμμα φτάνει στον Λάιμπνιτς
1950
δημοσιεύεται ο πρόλογος του Γιουνγκ
64
εξαγράμματα, και κωδικόνια

Οι ισχυρισμοί

Τρία ξεχωριστά επιχειρήματα συγχέονται στις δημοφιλείς αφηγήσεις. Ο διαχωρισμός τους δείχνει ποια μέρη αντέχουν και ποια όχι.

🔢

Η διάταξη του Φου Σι

Κίνα των Σονγκ 11ος αιώνας

Η διάταξη Πριν τον Ουρανό του Σιάο Γιονγκ, παραγόμενη από επαναλαμβανόμενη διαίρεση σε γιν και γιανγκ. Διαβάζοντας τις διακεκομμένες γραμμές ως μηδέν και τις συνεχείς ως ένα, δίνει τους ακέραιους από το μηδέν έως το εξήντα τρία στη σειρά.

🧮

Η αναγνώριση του Λάιμπνιτς

Αννόβερο 1701–1703

Είχε ήδη αναπτύξει τη δυαδική αριθμητική όταν έφτασε το διάγραμμα του Μπουβέ. Αυτό που βρήκε ήταν μια αντιστοιχία, την οποία θεώρησε ως τεκμήριο ότι ένας αρχαίος πολιτισμός είχε συλλάβει την ίδια δομή.

⚠️

Ο ισχυρισμός αντεστραμμένος

δημοφιλείς αφηγήσεις Από τον 20ό αιώνα και μετά

Λέγεται συχνά ότι το Ι Τσινγκ ενέπνευσε το δυαδικό σύστημα, ή κατ' επέκταση τον υπολογιστή. Δεν το έκανε. Το έργο του Λάιμπνιτς για το δυαδικό προηγείται του διαγράμματος, και η διάταξη του Σιάο Γιονγκ ήταν κοσμολογική παρά αριθμητική.

🎲

Συγχρονικότητα

Ζυρίχη Δεκαετία του 1930 έως τη δεκαετία του 1950

Η προτεινόμενη από τον Γιουνγκ αιτιολογικά ασύνδετη συνδετική αρχή, που σχετίζει μια ψυχική κατάσταση και ένα εξωτερικό γεγονός με νόημα χωρίς κανένα από τα δύο να προκαλεί το άλλο. Αναπτύχθηκε εν μέρει για να εξηγήσει την εμπειρία του από τη συμβουλή των Αλλαγών.

📖

Το πείραμα του προλόγου

Ζυρίχη 1949

Στην εισαγωγή του στην έκδοση Μπέινς, ο Γιουνγκ ρίχνει ένα εξάγραμμο ρωτώντας τι έχουν να πουν οι Αλλαγές για την παρουσίασή τους στον αγγλόφωνο κόσμο, και αναφέρει την απάντηση. Ένα εντυπωσιακό κείμενο, όποιο κι αν είναι το συμπέρασμα κάποιου.

🔗

Τι σημαίνει αιτιολογικά ασύνδετο

Ζυρίχη 1952

Ο Γιουνγκ ήταν ρητός ότι δεν πρότεινε έναν κρυφό αιτιώδη μηχανισμό. Αυτό καθιστά την έννοια δύσκολη στον έλεγχο, κάτι που οι επικριτές θεωρούν μοιραίο και οι υποστηρικτές το ίδιο το νόημα.

🧬

Η αναλογία του γενετικού κώδικα

Ευρώπη και Αμερική Από τη δεκαετία του 1970 και μετά

Εξήντα τέσσερα εξαγράμματα, εξήντα τέσσερα κωδικόνια DNA. Η σύμπτωση παρήγαγε μια βιβλιογραφία που χαρτογραφεί το ένα πάνω στο άλλο, κυρίως εκείνη του Μάρτιν Σένμπεργκερ. Κανένας βιολογικός ισχυρισμός δεν προκύπτει από αυτήν.

➗

Γιατί και τα δύο είναι 64

— —

Τα εξαγράμματα είναι έξι θέσεις με δύο καταστάσεις, δύο στην έκτη. Τα κωδικόνια είναι τρεις θέσεις με τέσσερις καταστάσεις, τέσσερα στον κύβο. Και τα δύο φτάνουν στο εξήντα τέσσερα με διαφορετική αριθμητική, και οι εσωτερικές δομές δεν αντιστοιχούν.

🎼

Η τύχη ως μέθοδος

Νέα Υόρκη Από το 1951 και μετά

Ο Τζον Κέιτζ χρησιμοποιούσε ρίψεις εξαγραμμάτων για να πάρει συνθετικές αποφάσεις, αφαιρώντας την προσωπική γεύση από το έργο. Μια χρήση του βιβλίου που δεν απαιτεί καμία μεταφυσική αξίωση.

🕸️

Η δομική ανάγνωση

Δύση 20ός αιώνας

Αντιμετωπίζοντας τα εξήντα τέσσερα ως ένα πλήρες συνδυαστικό σύνολο για την περιγραφή καταστάσεων και μεταβάσεων, ενδιαφέρον για στοχαστές συστημάτων και κυβερνητικούς ανεξάρτητα από τη μαντεία.

💻

Τυχαιότητα και λογισμικό

παγκοσμίως Από τη δεκαετία του 1980 και μετά

Αν η συγχρονικότητα κάνει τη δουλειά, πληροί μια ψευδοτυχαία γεννήτρια τις προϋποθέσεις; Οι ασκούμενοι διαφωνούν, και ορισμένα εργαλεία χρησιμοποιούν θόρυβο υλικού για να παρακάμψουν το ζήτημα.

🪤

Τι ενθαρρύνουν οι αναλογίες

— —

Η αριθμητική σύμπτωση είναι εύκολο να βρεθεί και δύσκολο να περιοριστεί. Η βιβλιογραφία των κωδικονίων είναι η σαφέστερη περίπτωση μιας αντιστοιχίας που παρήγαγε δεκαετίες γραφής χωρίς να παραγάγει ούτε έναν ελέγξιμο ισχυρισμό.

Τα πρόσωπα και οι πηγές

Ποιος διατύπωσε κάθε επιχείρημα, με ποια μορφή, και τι πραγματικά ισχυρίστηκε σε αντίθεση με το τι του αποδίδεται.

Ζοακίμ Μπουβέ

1656–1730 Γαλλία και Πεκίνο

Ιησουίτης μαθηματικός στην αυλή του Κανγκσί και κορυφαίος φιγουριστής, ο οποίος πίστευε ότι τα κινεζικά κλασικά κείμενα διατηρούσαν μια παραμορφωμένη βιβλική αποκάλυψη. Έστειλε στον Λάιμπνιτς το διάγραμμα των εξαγραμμάτων το 1701.

Γκότφριντ Βίλχελμ Λάιμπνιτς

1646–1716 Αννόβερο

Δούλευε πάνω στη δυαδική αριθμητική από τη δεκαετία του 1670 και δημοσίευσε σχετικά το 1703, παραθέτοντας το κινεζικό διάγραμμα ως αρχαία επιβεβαίωση. Δεν έμαθε το δυαδικό σύστημα από τις Αλλαγές και ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο.

Σιάο Γιονγκ

1011–1077 Λογιάνγκ

Παρήγαγε τη διάταξη με διαδοχική διαίρεση σε γιν και γιανγκ για κοσμολογικούς λόγους. Το ότι αυτό παράγει δυαδική αρίθμηση είναι συνέπεια της διαδικασίας, όχι στόχος που επεδίωκε.

Κ. Γκ. Γιουνγκ

1875–1961 Ζυρίχη

Συμβουλευόταν τις Αλλαγές για δεκαετίες και έγραψε τον πρόλογο στην έκδοση Μπέινς. Το δοκίμιό του του 1952 για τη συγχρονικότητα, γραμμένο με τη συμμετοχή του Βόλφγκανγκ Πάουλι, είναι η πληρέστερη διατύπωση της ιδέας.

Βόλφγκανγκ Πάουλι

1900–1958 Ζυρίχη

Ο νομπελίστας φυσικός συνεργάστηκε με τον Γιουνγκ στον τόμο στον οποίο εμφανίστηκε το δοκίμιο για τη συγχρονικότητα. Η συμμετοχή του αναφέρεται συχνά ως προσδίδουσα επιστημονικό βάρος, και η συνεργασία τους ήταν γνήσια διερευνητική και όχι φυσική θεωρία.

Η έκδοση Μπέινς

1950 Νέα Υόρκη

Το γερμανικό κείμενο του Ρίχαρντ Βίλχελμ αποδοσμένο στα αγγλικά από την Κάρι Φ. Μπέινς, με πρόλογο του Γιουνγκ. Το βιβλίο μέσω του οποίου και τα δύο αυτά πλαίσια έφτασαν σε ένα μαζικό δυτικό αναγνωστικό κοινό.

Μάρτιν Σένμπεργκερ

1973 Γερμανία

Δημοσίευσε το πιο γνωστό βιβλίο που χαρτογραφεί τα εξήντα τέσσερα εξαγράμματα πάνω στα εξήντα τέσσερα κωδικόνια DNA. Καθιέρωσε ένα είδος που συνεχίζεται παρά την απουσία οποιασδήποτε ελέγξιμης συνέπειας.

Τζον Κέιτζ

1912–1992 Νέα Υόρκη

Χρησιμοποιούσε ρίψεις εξαγραμμάτων συνθετικά από το 1951, αργότερα με αριθμούς παραγόμενους από υπολογιστή. Το ενδιαφέρον του ήταν να αφαιρέσει την πρόθεση από το έργο, κάτι που δεν χρειάζεται καμία αξίωση για το πώς λειτουργεί ο χρησμός.

Χέλμουτ Βίλχελμ

1905–1990 Σιάτλ

Επαγγελματίας σινολόγος και γιος του Ρίχαρντ Βίλχελμ, του οποίου οι διαλέξεις έδωσαν στους δυτικούς αναγνώστες μια επιστημονική περιγραφή της δομής του βιβλίου ως διόρθωση στα πιο εικοτολογικά πλαίσια.

Ρίτσαρντ Τζ. Σμιθ

σύγχρονη εποχή Χιούστον

Η πολιτισμική ιστορία του για τις Αλλαγές καλύπτει προσεκτικά τη δυτική υποδοχή, συμπεριλαμβανομένου του πώς η ιστορία του Λάιμπνιτς παραποιήθηκε στη δημοφιλή αναδιήγηση.

Η σκεπτικιστική βιβλιογραφία

Από τον 20ό αιώνα και μετά ο ακαδημαϊκός χώρος

Ιστορικοί των μαθηματικών και της σινολογίας έχουν διορθώσει επανειλημμένα τον ισχυρισμό περί δυαδικού συστήματος, και η διόρθωση συνεχίζει να αποτυγχάνει να εκτοπίσει τη δημοφιλή εκδοχή.

Η ευρύτερη υποδοχή

Από τον 17ο αιώνα και μετά Ευρώπη και Αμερική

Αυτά τα δύο πλαίσια ανήκουν σε μια μακρύτερη ιστορία δυτικής ενασχόλησης που καλύπτεται στη σελίδα της σχολής της δυτικής υποδοχής, από τον ιησουιτικό φιγουρισμό έως την πρόσφατη ιστορική στροφή.

Δύο πλαίσια, και τα δύο αξίζει να διατυπωθούν με ακρίβεια

Όταν δυτικοί συγγραφείς προσπαθούν να εξηγήσουν γιατί το Βιβλίο των Αλλαγών μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από δεισιδαιμονία, καταφεύγουν σε ένα από δύο επιχειρήματα. Είτε το βιβλίο είναι κρυφά μαθηματικά, που προεικονίζει το δυαδικό σύστημα και άρα τους υπολογιστές· είτε λειτουργεί μέσω της συγχρονικότητας, μιας αρχής που συνδέει εσωτερικές καταστάσεις και εξωτερικά γεγονότα χωρίς αιτία. Και τα δύο επιχειρήματα έχουν πραγματικό περιεχόμενο. Και τα δύο συνήθως διατυπώνονται λανθασμένα.

Τι βρήκε πράγματι ο Λάιμπνιτς

Το 1701 ο Ζοακίμ Μπουβέ, Ιησουίτης μαθηματικός στην αυλή του Κανγκσί, έστειλε στον Λάιμπνιτς ένα διάγραμμα των εξήντα τεσσάρων εξαγραμμάτων στη διάταξη που αποδίδεται στον Φου Σι και στην πραγματικότητα επινοήθηκε από τον Σιάο Γιονγκ τον ενδέκατο αιώνα.

Ο Λάιμπνιτς είδε αμέσως ότι αν διαβάσει κανείς μια διακεκομμένη γραμμή ως μηδέν και μια συνεχή ως ένα, η διάταξη απαριθμεί τους ακέραιους από το μηδέν έως το εξήντα τρία με τη σειρά. Δημοσίευσε σχετικά το 1703 και το θεώρησε αξιοσημείωτο.

Τώρα η διόρθωση, που έχει σημασία. Ο Λάιμπνιτς δούλευε πάνω στη δυαδική αριθμητική από τη δεκαετία του 1670, δεκαετίες πριν φτάσει το διάγραμμα. Δεν το έμαθε από τις Αλλαγές και ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Αυτό που ισχυρίστηκε ήταν επιβεβαίωση: τεκμήριο, όπως το διάβαζε ο ίδιος, ότι ένας αρχαίος πολιτισμός είχε συλλάβει μια δομή που ο ίδιος είχε ανακαλύψει ξανά.

Ούτε ο Σιάο Γιονγκ έκανε αριθμητική. Παρήγαγε την ακολουθία διαιρώντας επανειλημμένα το γιν από το γιανγκ για κοσμολογικούς λόγους, και η δυαδική διάταξη προκύπτει από εκείνη τη διαδικασία ως συνέπεια και όχι ως σκοπός. Τίποτα στις κινεζικές πηγές δεν αντιμετωπίζει τη διάταξη ως αριθμητικό σύστημα.

Έτσι, ο δημοφιλής ισχυρισμός, ότι το Ι Τσινγκ ενέπνευσε το δυαδικό σύστημα και άρα τον υπολογιστή, αντιστρέφει την ιστορία σε κάθε βήμα. Η τυπική αντιστοιχία είναι ακριβής και πραγματικά εντυπωσιακή. Η αιτιώδης αφήγηση που της προσαρτάται είναι ψευδής.

Τι ισχυρίζεται η συγχρονικότητα

Ο Γιουνγκ συμβουλευόταν τις Αλλαγές για δεκαετίες και ήθελε μια εξήγηση για το γιατί φαινόταν να λειτουργούν. Η συγχρονικότητα είναι η απάντησή του: μια αρχή σύμφωνα με την οποία μια ψυχική κατάσταση και ένα εξωτερικό γεγονός μπορούν να σχετίζονται με νόημα χωρίς κανένα από τα δύο να προκαλεί το άλλο, ή κάποιο τρίτο πράγμα να προκαλεί και τα δύο.

Ο πρόλογός του στην έκδοση Μπέινς του 1950 κάνει κάτι μάλλον τολμηρό. Αντί να επιχειρηματολογεί για τη μέθοδο, τη χρησιμοποιεί, ρίχνοντας ένα εξάγραμμο για να ρωτήσει τι έχουν να πουν οι Αλλαγές για την εισαγωγή τους στον αγγλόφωνο κόσμο, και έπειτα ερμηνεύει την απάντηση σε έντυπη μορφή.

Η δυσκολία της έννοιας είναι δομική και ο Γιουνγκ το γνώριζε. Ήταν ρητός ότι δεν πρότεινε έναν κρυφό αιτιώδη μηχανισμό, κάτι που σημαίνει ότι η συγχρονικότητα δεν είναι το είδος ισχυρισμού που μπορεί να ελεγχθεί και έπειτα να επιβεβαιωθεί ή να διαψευστεί. Οι επικριτές το αντιμετωπίζουν ως μοιραίο· οι υποστηρικτές το αντιμετωπίζουν ως το ίδιο το νόημα, καθώς μια αιτιώδης εξήγηση θα ήταν διαφορετική θεωρία. Η συμμετοχή του Βόλφγκανγκ Πάουλι στον τόμο όπου εμφανίστηκε το δοκίμιο αναφέρεται συχνά ως προσδίδουσα φυσική αξιοπιστία, και αξίζει να ξεκαθαριστεί ότι η συνεργασία τους ήταν διερευνητική και όχι συνεισφορά στη φυσική.

Ό,τι κι αν αξίζει η έννοια, επιτέλεσε συγκεκριμένο ιστορικό έργο. Έδωσε στους μορφωμένους δυτικούς αναγνώστες την άδεια να πάρουν στα σοβαρά τον χρησμό χωρίς να πιστεύουν στη μαντεία, και είναι σε μεγάλο βαθμό ο λόγος που η μεταπολεμική Δύση δέχτηκε το βιβλίο ως ψυχολογικό εργαλείο και όχι ως δεισιδαιμονία.

Ο ισχυρισμός για το DNA

Υπάρχουν εξήντα τέσσερα εξαγράμματα. Υπάρχουν εξήντα τέσσερα κωδικόνια DNA. Από τη δεκαετία του 1970 και μετά, ξεκινώντας εμφατικά με τον Μάρτιν Σένμπεργκερ, μια βιβλιογραφία έχει χαρτογραφήσει το ένα πάνω στο άλλο.

Η αριθμητική δεν υποστηρίζει την αναλογία. Τα εξαγράμματα είναι έξι θέσεις η καθεμία με δύο καταστάσεις, δύο στην έκτη. Τα κωδικόνια είναι τρεις θέσεις η καθεμία με τέσσερις καταστάσεις, τέσσερα στον κύβο. Και τα δύο φτάνουν στο εξήντα τέσσερα από διαφορετικές διαδρομές, και οι εσωτερικές δομές δεν αντιστοιχούν: δεν υπάρχει αρχή βάσει της οποίας να πει κανείς σε ποιο κωδικόνιο αντιστοιχεί ένα δεδομένο εξάγραμμο, και διαφορετικοί συγγραφείς παράγουν διαφορετικές χαρτογραφήσεις χωρίς τρόπο επιλογής ανάμεσά τους.

Ούτε προκύπτει καμία βιολογική ή ερμηνευτική συνέπεια. Καμία χαρτογράφηση δεν έχει προβλέψει τίποτα για μια πρωτεΐνη, και καμία δεν έχει βελτιώσει μια ανάγνωση. Πρόκειται για αριθμητική σύμπτωση που έχει παραγάγει πενήντα χρόνια γραφής χωρίς να παραγάγει ούτε έναν ελέγξιμο ισχυρισμό, και αξίζει να ονομαστεί ως τέτοια.

Η χρήση που δεν χρειάζεται θεωρία

Ο Τζον Κέιτζ προσφέρει τη σαφέστερη εναλλακτική. Από το 1951 χρησιμοποιούσε ρίψεις εξαγραμμάτων για να καθορίσει τόνους, διάρκειες και δυναμικές, και συνέχισε για τέσσερις δεκαετίες, αργότερα με αριθμούς παραγόμενους από υπολογιστή.

Ο σκοπός του ήταν να αφαιρέσει τη δική του γεύση από το έργο. Αυτό δεν απαιτεί καμία άποψη για το αν ο χρησμός γνωρίζει κάτι: απαιτεί μόνο η διαδικασία να βρίσκεται έξω από τις προτιμήσεις του. Είναι μια υπενθύμιση ότι το βιβλίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί σοβαρά χωρίς δέσμευση σε κανένα από τα παραπάνω δύο πλαίσια.

Πού αφήνει αυτό τον αναγνώστη

Δύο θέσεις φαίνονται υπερασπίσιμες. Η μαθηματική αντιστοιχία είναι πραγματική και η αιτιώδης αφήγηση γύρω της δεν είναι, οπότε η ειλικρινής εκδοχή είναι ότι η διάταξη του Σιάο Γιονγκ και η δυαδική αρίθμηση μοιράζονται μια δομή, κάτι ενδιαφέρον που δεν υπονοεί καμία επιρροή προς καμία κατεύθυνση. Η συγχρονικότητα είναι μια γνήσια απόπειρα αντιμετώπισης ενός δύσκολου προβλήματος που, εκ σχεδιασμού του ίδιου του δημιουργού της, δεν είναι ελέγξιμη, και ένας αναγνώστης μπορεί να τη βρει διαφωτιστική ή κενή χωρίς καμία από τις δύο θέσεις να είναι παράλογη.

Αυτό που δεν είναι υπερασπίσιμο είναι να επαναλαμβάνει κανείς ότι το Ι Τσινγκ μας έδωσε τον υπολογιστή, ή ότι οι εξήντα τέσσερις μορφές του κωδικοποιούν τον γενετικό κώδικα. Η σελίδα της σχολής της δυτικής υποδοχής καλύπτει τη μακρύτερη ιστορία στην οποία ανήκουν αυτά τα δύο πλαίσια.

Συχνές ερωτήσεις

Τελευταίες Αναρτήσεις

Ανακαλύψτε την αρχαία σοφία των καρτών ταρώ και ξεκλειδώστε τα μυστήρια του πνευματικού σας ταξιδιού. Το ιστολόγιό μας είναι η πύλη σας για την κατανόηση του πλούσιου συμβολισμού, των νοημάτων και των πρακτικών εφαρμογών της ανάγνωσης ταρώ.