Τα συστήματα γεωμαντείας του κόσμου

Η χαρτογράφηση του αόρατου

Σε όλους τους πολιτισμούς, σπάνια θεωρήθηκε ένα κτίριο απλό καταφύγιο. Οι άνθρωποι το έδεναν με τον κόσμο, χαρτογραφούσαν αθέατες ροές ενέργειας και εναρμόνιζαν το σπίτι με τη γη για να εξασφαλίσουν υγεία και τύχη. Το πιο γνωστό από αυτά τα συστήματα είναι το κινεζικό Φενγκ Σούι, του οποίου το όνομα σημαίνει «άνεμος-νερό», αλλά η ίδια παρόρμηση είναι οικουμενική. Το Φενγκ Σούι είναι παλαιότερο από τη μαγνητική πυξίδα: οι κατοικίες στο Μπανπό ήταν προσανατολισμένες στα άστρα αμέσως μετά το χειμερινό ηλιοστάσιο ήδη τέσσερις χιλιάδες χρόνια πριν από την εποχή μας, και ένας τάφος στο Πουγιάνγκ φυλάει ψηφιδωτά του Δράκου και της Τίγρης τοποθετημένα σε άξονα βορρά-νότου. Από εκείνη την πρώιμη αστρική γνώση, διαμορφωμένη από τον Ταοϊσμό και το Γι Τσινγκ, γεννήθηκε μια εκλεπτυσμένη επιστήμη, και δίπλα της στέκονται οι γεωμαντείες της Κορέας, της Ιαπωνίας, της Ινδίας, ακόμη και της δυτικής Ευρώπης.

Το Γιν-Γιανγκ και τα Πέντε Στοιχεία

Δύο ιδέες διατρέχουν ολόκληρο το Φενγκ Σούι. Η πρώτη είναι το Γιν και το Γιανγκ, η δυναμική πολικότητα του σκοτεινού και ακίνητου απέναντι στο φωτεινό και κινούμενο, την οποία ένα κτίριο οφείλει να ισορροπεί: ένα βουνό πίσω δίνει γιν σταθερότητα, μια ανοιχτή πρόσοψη δίνει γιανγκ φως, και η υπερβολή του ενός ή του άλλου φέρνει είτε στασιμότητα είτε ανησυχία. Η δεύτερη είναι το Γου Σινγκ, οι πέντε φάσεις του Ξύλου, της Φωτιάς, της Γης, του Μετάλλου και του Νερού, που γεννούν η μία την άλλη σε έναν κύκλο και συγκρατούν η μία την άλλη σε έναν άλλον. Μέσα σε ένα δωμάτιο οι φάσεις αυτές μεταφέρονται από το χρώμα, το σχήμα και το υλικό, ώστε ο μελετητής να μπορεί να θρέψει έναν αδύναμο χώρο ή να στραγγίσει έναν επιβλαβή. Είναι ο ίδιος συλλογισμός που στηρίζει την κινεζική ιατρική, γι' αυτό και το Φενγκ Σούι μπορεί να διαβαστεί ως ένα είδος μακρο-ιατρικής, που θεραπεύει το σπίτι για να γιατρέψει τον άνθρωπο.

Η Σχολή της Μορφής

Καθώς το Φενγκ Σούι συστηματοποιούνταν, ιδίως στη δυναστεία Σονγκ, χωρίστηκε σε δύο συμπληρωματικά μισά. Το παλαιότερο είναι η Σχολή της Μορφής, η γεωμαντεία του τοπίου, που αποδίδεται στον αυτοκρατορικό γεωμάντη Γιανγκ Γιουν-Σουν του ένατου αιώνα. Διαβάζει το ευρύ περιβάλλον των βουνών, των κοιλάδων και των ποταμών, και σήμερα των δρόμων και των πύργων, αναζητώντας τα «Τέσσερα Ουράνια Ζώα»: τον λόφο της Μαύρης Χελώνας στο πίσω μέρος για στήριξη, τον Πράσινο Δράκο στα αριστερά, τη χαμηλότερη Λευκή Τίγρη στα δεξιά και μια ανοιχτή θέα του Κόκκινου Φοίνικα μπροστά. Μαζί σχηματίζουν μια πολυθρόνα που προστατεύει τον τόπο από τον σκληρό άνεμο και συγκεντρώνει τη ζωτική πνοή, την Ανάσα του Δράκου, πριν εκείνη μπει μέσα. Όπου η γη στερείται αυτές τις μορφές, ο μελετητής τις χτίζει, φυτεύοντας δέντρα για μια χελώνα που λείπει, και ισχύει ο κανόνας ότι οι καλές μορφές μετρούν περισσότερο από τους έξυπνους τύπους.

Η Σχολή της Πυξίδας και το Λουό Παν

Το δεύτερο μισό είναι η Σχολή της Πυξίδας, η θεωρία του Τσι, που άνθισε μόλις υπήρξε η μαγνητική πυξίδα. Υποστηρίζει ότι η ενέργεια είναι κατευθυντική και κυκλική, και διαβάζει έναν τόπο με το Λουό Παν, μια γεωμαντική πυξίδα που κάθεται σε μια τετράγωνη πλάκα της γης και περιστρέφεται σε μια στρογγυλή πλάκα του ουρανού γύρω από μια μαγνητική βελόνα. Οι ομόκεντροι δακτύλιοί της, από δεκαοκτώ ως πάνω από εξήντα, κωδικοποιούν εξάγραμμα, αστερισμούς και τα στοιχεία. Ο βασικός δακτύλιος είναι τα 24 Βουνά, που χωρίζει καθεμιά από τις οκτώ κατευθύνσεις σε τρεις τομείς δεκαπέντε μοιρών για ακριβή μέτρηση, με ξεχωριστούς δακτυλίους για το ίδιο το κτίριο, για τους εξωτερικούς σχηματισμούς του εδάφους και για την επιλογή ημερομηνίας. Η σχολή χωρίζεται στη γενεαλογία Σαν Χε, που σταθμίζει τους σχηματισμούς του εδάφους και τη ροή του νερού, και στη Σαν Γιουάν, που σταθμίζει τον χρόνο και την κατεύθυνση για τις πυκνές σύγχρονες πόλεις.

Στατικός χώρος: οι Οκτώ Οικίες

Μέσα στην παράδοση Σαν Γιουάν, δύο τύποι ρυθμίζουν τον τρόπο χρήσης ενός σπιτιού. Ο πρώτος, οι Οκτώ Οικίες, είναι στατικός. Διαβάζει τη μόνιμη ποιότητα ενός σπιτιού από την κατεύθυνση έδρασής του, ταξινομώντας τα σπίτια σε οκτώ τύπους κατά τρίγραμμο, και τα αντιστοιχίζει με τον αριθμό Κούα του ενοίκου, έναν αριθμό που προκύπτει από το έτος γέννησης και το φύλο και τοποθετεί τον καθένα στην ανατολική ή τη δυτική ομάδα. Από εκεί η πυξίδα χωρίζεται σε τέσσερις καλές και τέσσερις κακές κατευθύνσεις για το συγκεκριμένο άτομο, από την ευημερία Σενγκ Τσι και την υγεία Τιεν Γι ως την ολοκληρωτική απώλεια Τζουε Μινγκ. Ο στόχος είναι απλός: βάλτε την πόρτα, το κρεβάτι και το γραφείο στις ευνοϊκές κατευθύνσεις και κρύψτε τα μπάνια και τις αποθήκες στις δυσμενείς.

Η ενέργεια στον χρόνο: τα Ιπτάμενα Αστέρια

Ο δεύτερος τύπος, τα Ιπτάμενα Αστέρια, προσθέτει τον χρόνο και δίνει στο κτίριο τον δικό του αστρολογικό χάρτη. Διατηρημένος μέσα από μια κλειστή γενεαλογία και διάσημος επειδή ο Δάσκαλος Σεν Τζου Ρενγκ τον αγόρασε και τον αντέγραψε, χωρίζει τον χρόνο σε εικοσαετείς Περιόδους, εννέα από τις οποίες συνθέτουν έναν κύκλο εκατόν ογδόντα ετών. Στις 4 Φεβρουαρίου 2024 ο κόσμος πέρασε από τη γήινη Περίοδο 8 στην πύρινη Περίοδο 9, που κρατά ως το 2043. Εννέα αστέρια, καθορισμένα από την κατασκευή και την όψη ενός κτιρίου, «πετούν» μέσα από τους τομείς του, ενώ μια επιπλέον ομάδα ετήσιων αστεριών μετατοπίζεται κάθε ηλιακό έτος. Ο αναγνώστης διαγιγνώσκει ποιο αστέρι κάθεται πού και μετά συνταγογραφεί μια στοιχειακή θεραπεία από τους κύκλους του Γου Σινγκ, προσθέτοντας μέταλλο για να εξαντλήσει ένα κακό αστέρι της γης ή φωτιά για να κάψει ένα κακό αστέρι του ξύλου, κρατώντας το ασταθές Αστέρι 5 ήσυχο και ανενόχλητο.

Το Φενγκ Σούι πηγαίνει στη Δύση

Όταν το Φενγκ Σούι έφτασε στη Δύση στα τέλη του εικοστού αιώνα, συνάντησε άγνωστες πόλεις και νοοτροπίες, και οι νέες σχολές απλοποίησαν τα μαθηματικά. Η κυρίαρχη, η Μαύρη Αίρεση ή Μαύρο Καπέλο, χτίστηκε στις δεκαετίες του 1970 και του 1980 από τον Μεγάλο Δάσκαλο Τόμας Λιν Γιουν ως σύντηξη του κλασικού Φενγκ Σούι με τον θιβετιανό Μπον, τον Βουδισμό και τη σύγχρονη ψυχολογία. Η πιο τολμηρή της κίνηση είναι να εγκαταλείψει εντελώς την πυξίδα και να στρώσει έναν σταθερό χάρτη Μπαγκουά επιδιώξεων πάνω στην κύρια πόρτα κάθε δωματίου, εμπιστευόμενη την πρόθεση, το τελετουργικό και το ξεκαθάρισμα της ακαταστασίας περισσότερο από τη μαγνητική ευθυγράμμιση. Οι παραδοσιακοί το λένε εικονικό φάρμακο, αλλά ως εργαλείο συγκέντρωσης και τάξης λειτουργεί για πολλούς. Μια δεύτερη δυτική σχολή, η Σχολή της Πυραμίδας της Νάνσιλι Γουάιντρα του 1989, πήγε προς την αντίθετη κατεύθυνση, θεμελιώνοντας την πρακτική στη βιολογία και την ψυχολογία και μελετώντας πώς αισθάνονται πραγματικά οι άνθρωποι μέσα σε έναν χώρο.

Κορέα: η ραχοκοκαλιά του έθνους

Στην Κορέα, η κινεζική γεωμαντεία έγινε πουνγκσού-τζιρί, η γεωγραφία ανέμου-νερού, που διαμορφώθηκε τον ένατο αιώνα από τον βουδιστή μοναχό Ντοσόν. Σε μια χώρα που είναι περίπου κατά τα τρία τέταρτα ορεινή, διαβάζει τη μεγάλη αδιάσπαστη κορυφογραμμή Πεκτού-Τεγκάν ως την κυριολεκτική ραχοκοκαλιά του έθνους, που πάλλεται από ενέργεια. Στόχος είναι να βρεθεί το μιονγκντάνγκ, το φωτεινό σημείο όπου η ενέργεια ενός βουνού λιμνάζει χωρίς να διαρρέει, ακολουθώντας τον κανόνα «δέσε ένα βουνό στην πλάτη σου και κοίτα το νερό»· η Σεούλ επιλέχθηκε ακριβώς για αυτή την ισορροπία. Ο Ντοσόν πρόσθεσε το μπίμπο-πουνγκσού, τη συμπληρωματική γεωμαντεία, που επιδιορθώνει ένα ελαττωματικό τοπίο με φυτεμένα δάση, παγόδες ή πέτρινα αγάλματα. Η παράδοση παραμένει βαθιά ριζωμένη, από οικογένειες που ταΐζουν τον δράκο στους τάφους των προγόνων ως εταιρείες που προσλαμβάνουν διακριτικά δασκάλους, και ζει στον βαρύ από τραύμα θρύλο των αποικιακών σιδερένιων πασσάλων που λέγεται ότι καρφώθηκαν στα βουνά για να κόψουν την ενέργεια του έθνους.

Ιαπωνία: η φύλαξη της πύλης των δαιμόνων

Η Ιαπωνία δέχτηκε τη σκέψη του Γιν-Γιανγκ και των Πέντε Στοιχείων τον έκτο αιώνα και την ενσωμάτωσε στο ονμιόντο, την Οδό του Γιν και του Γιανγκ, που θεσμοθετήθηκε με τον Κώδικα Ταϊχό του 701 με δική του κρατική υπηρεσία και είχε επικεφαλής ονμιότζι όπως ο Άμπε νο Σέιμεϊ. Συγχωνευμένο με τις σιντοϊστικές ιδέες της καθαρότητας και τον φόβο των εκδικητικών πνευμάτων, έγινε έντονα αμυντικό γύρω από το Κιμόν, την πύλη των δαιμόνων στα βορειοανατολικά μέσα από την οποία πίστευαν ότι μπαίνει η συμφορά, και το αντίθετό της στα νοτιοδυτικά. Το Κιότο φυλασσόταν με την τοποθέτηση του ναού Ενριάκου-τζι στο βουνό στα βορειοανατολικά του, και τα σπίτια απέφευγαν να βάζουν πόρτες, κουζίνες ή λουτρά πάνω στη γραμμή του Κιμόν. Οι κατασκευαστές έφτασαν να κόψουν σε εσοχή τη βορειοανατολική γωνία του Αυτοκρατορικού Παλατιού για να αφαιρέσουν τα «κέρατα» που τραβούσαν τους δαίμονες, ενώ οι ευγενείς εφάρμοζαν το κατατάγκαε, παίρνοντας κυκλική διαδρομή για να μην ταξιδέψουν προς μια άτυχη κατεύθυνση.

Ινδία: το βεδικό σχέδιο

Αρχαιότερη από το κινεζικό Φενγκ Σούι, η Βάστου Σάστρα είναι η ινδική επιστήμη της κατοικίας, ριζωμένη στις Βέδες. Εναρμονίζει το σπίτι με την Πράνα αντί για το Τσι, δουλεύει με τα πέντε αγιουρβεδικά στοιχεία της γης, του νερού, της φωτιάς, του αέρα και του αιθέρα, χωρίς ξύλο ή μέταλλο, και τιμά τον βορρά και την ανατολή εκεί όπου το Φενγκ Σούι τιμά τον νότο. Καρδιά της είναι η Βάστου Πουρούσα Μάνταλα, ένα γεωμετρικό πλέγμα πάνω στο οποίο χαρτογραφείται ένα κοσμικό ον, καρφωμένο μπρούμυτα από τους θεούς στη Μάτσια Πουράνα, σε ένα τετράγωνο εξήντα τεσσάρων ή ογδόντα ενός κελιών. Το κεφάλι του όντος βρίσκεται στα βορειοανατολικά και τα πόδια του στα νοτιοδυτικά, και κάθε ζώνη φέρει μια θεότητα, ένα στοιχείο και ένα κατάλληλο δωμάτιο: κουζίνα στα πύρινα νοτιοανατολικά, κύρια κρεβατοκάμαρα στα γήινα νοτιοδυτικά, και πάνω από όλα ένα ανοιχτό, αδόμητο κέντρο, το Μπραχμαστάν, που πρέπει να μένει πλημμυρισμένο στο φως.

Ενέργειες της γης και η εσωτερική αυλή

Η παρόρμηση να χαρτογραφηθούν αόρατες δυνάμεις πάνω στη γη δεν είναι μόνο ασιατική. Τη δεκαετία του 1920 ο Άγγλος αρχαιοδίφης Άλφρεντ Γουότκινς πρότεινε τις «γραμμές λέι», ευθείες ευθυγραμμίσεις που συνδέουν μεγαλιθικά μνημεία, τύμβους και παλιές εκκλησίες σε όλη τη Βρετανία, στο βιβλίο του The Old Straight Track. Τις εννοούσε ως αρχαία μονοπάτια, αλλά μεταγενέστεροι συγγραφείς τις διάβασαν ως ρεύματα γήινης ενέργειας που μαζεύουν δύναμη εκεί όπου διασταυρώνονται με υπόγεια νερά, έναν εντυπωσιακό απόηχο των κινεζικών φλεβών δράκου και του λιμνάζοντος Τσι. Στον ισλαμικό κόσμο, η αρμονία ήρθε αντ' αυτού από τη θεολογία, από τη θεϊκή ενότητα του Ταουχίντ που εκφράζεται μέσα από την ιερή γεωμετρία και το φως, ενώ το σπίτι με εσωτερική αυλή της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου λειτουργεί σχεδόν όπως το κινεζικό ΣιΧεΓιουάν: ένας σχεδιασμός στραμμένος προς τα μέσα, γύρω από ένα φωτεινό κεντρικό κενό που τραβά φως και αέρα, ένα μικρό ομοίωμα του τακτοποιημένου κόσμου.

Πώς να χρησιμοποιήσετε αυτή τη βιβλιοθήκη

Περιηγηθείτε ανά σύστημα για να παρακολουθήσετε μία παράδοση γεωμαντείας από τις ρίζες της, είτε πρόκειται για τις κινεζικές Σχολές της Μορφής και της Πυξίδας, τις δυτικές προσαρμογές, το κορεατικό πουνγκσού-τζιρί, το ιαπωνικό ονμιόντο ή την ινδική Βάστου, ή περιηγηθείτε ανά μέθοδο για να συγκρίνετε πώς διαβάζει η καθεμιά την ενέργεια, την κατεύθυνση και το σχήμα ενός δωματίου. Κάθε σύστημα, οι μέθοδοί του και το λεξιλόγιό του είναι διαθέσιμα στις πενήντα δύο γλώσσες του οικοσυστήματος της Ακαδημίας Ταρώ, ώστε να μελετάτε την αρχιτεκτονική της ενέργειας στη γλώσσα με την οποία σκέφτεστε.