Yedi çakra ve beş fazlası

Merkez nedir

Bu merkezlerin her biri, bedenin dikey ekseni boyunca uygulamanın yoğunlaştığı bir noktadır. Ortaçağ metinleri onları nilüfer olarak betimler: belirli sayıda taç yaprak, her taç yaprakta bir Sanskrit harfi, ortada bir tohum hece, bir element, bir hayvan ve yönetici bir tanrı. Bunların hiçbiri süsleme değildir. Taç yaprak sayıları, uygulayıcının hangi merkezde olduğunu anlamasını sağlar; harfler ise mantraya yapısını kazandırır.

Yedi, herkesin öğrendiği sayıdır. Metinlerin genellikle verdiği sayı ise altıdır; sahasrara serinin tepesinde bulunmaktan ziyade dizinin dışında yer aldığı için ayrı sayılır. Bu ayrım, çoğu Sanskrit kaynağın ifadesinde varlığını korur: shat-chakra, yani altı çark ve yukarıdaki bin yapraklı nilüfer.

Eski ve yeni karşılıklar

Element dizilimi kaynaklar genelinde değişmez: toprak, su, ateş, hava, uzay ve ardından elementlerin ötesindeki iki merkez. Aşağıdaki altı merkezde toplamı elliyi bulan taç yaprak sayıları da öyledir; her taç yaprak Sanskrit alfabesindeki bir harfe karşılık gelir. LAM, VAM, RAM, YAM ve HAM tohum sesleri de aynı şekilde sabittir.

Renkler konusunda dikkatli olmak gerekir, çünkü metinler iki farklı şeyi anlatır, modern listeler ise bambaşka bir üçüncüsünü sunar. Her merkezin elementi tutan geometrik şekli olan yantra sabit bir renge sahiptir: toprak için sarı kare, su için beyaz hilal, ateş için kırmızı üçgen, hava için duman rengi hekzagram, uzay için beyaz daire. Taç yapraklar ise ayrı ve farklı biçimde renklendirilir: kökte koyu kırmızı, sakralde parlak kırmızı, göbekte yağmur bulutunun mavi-siyahı, kalpte tekrar parlak kırmızı, boğazda dumanlı mor, kaşta beyaz.

Gökkuşağı renkleri ise bu ikisinin de dışındadır. Kırmızı, turuncu, sarı, yeşil, gök mavisi, çivit mavisi ve menekşe; yirminci yüzyılda yedi merkezin yedi tayf bandıyla eşleştirilmesiyle bir araya getirilmiştir. Hatırlanması ve çizilmesi kolay olduğu için hızla benimsenmiştir. Salgı bezi eşleştirmeleri de benzer şekilde Leadbeater'ın 1927 tarihli kitabından ve okurlarından doğmuştur.

Her üç katman da her sayfada ne oldukları açıkça belirtilerek sunulur.

Tek bir sistem değil, birden fazla gelenek

Christopher Wallis ve tantrik kaynaklar üzerine çalışan diğer araştırmacıların altını çizdiği temel bir ayrım vardır: Metinlerdeki bu merkezler tanımlayıcı değil, yönlendiricidir. Keşfedilmeyi ve blokajı kaldırılmayı bekleyen fiziksel organlar değil; bir hecenin yerleştirildiği, bir tanrının zihinde canlandırıldığı ve dikkatin sabitlendiği uygulama şablonlarıdır. Farklı ekollerin hiçbiri yanlış olmaksızın dört, beş, altı, dokuz, on iki veya yirmi bir gibi farklı sayılar önermesinin nedeni budur. Sayı, yapılan uygulamaya göre değişir.

Budist tantra bu temel fikri korurken neredeyse tüm ayrıntıları değiştirir. Tibet Vajrayana geleneği yedi yerine beş çarkla çalışır; taçta otuz iki, boğazda on altı, kalpte sekiz, göbekte altmış dört ve tabanda otuz iki taç yapraktan oluşan kendilerine özgü yaprak sayıları vardır. Sushumna yerine avadhuti adında bir merkezi kanal ve zihnin merkezi olarak baş yerine kalp kabul edilir. Göbek çarkındaki içsel ateş uygulaması tummo, Naropa'nın Altı Yogası'nın temel gücünü oluşturur.

Natha geleneği ise bambaşka bir eksen ekler. Gorakhnath'ın Siddha Siddhanta Paddhati adlı eseri, topraklanma ve yerel odaklanma amacıyla kullanılan; ayak başparmakları ve ayak bileklerinden perine, göbek ve damağa kadar uzanan on altı adhara (fiziksel destek noktası) listeler. Adharalar dayanak noktalarıdır, çakralar ise çarklardır. Bu ikisini birbirinden ayrı tutmak, kadim literatürün getirdiği en net ayrımlardan biridir.

Listeye giremeyen beş merkez

Bindu, hrit, lalana, manas ve soma bilinmeyen ya da göz ardı edilmiş kavramlar değildir. Hatha Yoga Pradipika, Shiva Samhita ve bu metinlerin şerhlerinde yer alırlar; belirli uygulamalar doğrudan onlara dayanır: Khechari mudra lalana'ya ulaşmak için yapılır, bhakti uygulaması hrit'te yer alır. Yedi sayısının düzenli bir yapı sunması ve çakraları Batı'ya taşıyan Teozofik sentezin yedi merkezli bir model üzerinden ilerlemesi nedeniyle popüler öğretilerin dışında kalmışlardır.

Burada yer almalarının nedeni açıktır: Yalnızca ana yolları gösteren bir harita, gerçek bir harita sayılmaz.