Bracteates

Kung ano ang bracteate

Ang isang bracteate ay isang manipis na disk na gawa sa ginto, na hinubog mula sa isang gilid upang umangat ang disenyo. Nilagyan ito ng singsing, at isinusuot sa isang kurdon o kadena. Ang karamihan ay kasing laki ng isang malaking barya. Kadalasan ay napakanipis ng ginto. Sadyang ginawa ito para ipakita, hindi bilang bilyon.

Nabibilang ang mga ito sa isang makitid na panahon. Nagsimula ang tradisyon noong ikalimang siglo, umusbong noong ikaanim, at pagkatapos ay tumigil. May humigit-kumulang isang libo ang natitira, na nakasentro sa Denmark, timog Sweden, at Norway, na may ilan na nakarating pa sa England at sa kontinente.

Ang pinagmulan ng mga ito ay imitasyon. Nagpamahagi ang mga Romanong emperador ng mga gintong medalyon sa mga kaalyado at sa mga pinuno ng barbaro sa hangganan. Nagtataglay ang mga medalyong iyon ng profile ng isang emperador. Kinopya ng mga manggagawang Scandinavian sa Panahon ng Migrasyon ang format na iyon at unti-unti itong binigyan ng bagong kahulugan. Ang ulo ng emperador ay naging isang malaking ulo ng lalaki, lumaki ang kabayo sa ilalim nito, lumitaw ang mga ibon, at ang buong bagay ay lumayo mula sa portraiture tungo sa isang natatanging ikonograpiya sa loob ng ilang henerasyon.

Kaya ang bracteate ay isang prestihiyosong bagay na ang hugis ay nagsimula bilang isang kopya ng prestihiyosong bagay ng iba.

Ang mga salitang mahika

Humigit-kumulang isang ikalimang bahagi ng mga natitirang bracteate ang nagtataglay ng mga rune. Dito sila nagiging mahalaga para sa script.

Isang maliit na hanay ng mga salita ang madalas maulit upang kilalanin bilang isang pormula:

alu: Ang pinakakaraniwan. Lumilitaw ito sa mga bracteate, anting-anting, at mga urnong panlibing sa buong rehiyon ng Elder Futhark. Iniugnay ng etimolohiya nito ang salita sa ale at paglalasing. Sa pinalawak na kahulugan, konektado ito sa mga estado ng labis na kagalakan, proteksyon, at pakikipag-ugnayan sa mga patay. Hindi pa rin malinaw kung para saan talaga ito, na kapansin-pansin para sa isang salitang madalas lumitaw.

laukaz: Leek. Ang mga allium ay may totoong lugar sa mga ideyang Aleman tungkol sa pagpapagaling at sigla. Ang salita ay minsan pinaiikli sa lauz o sa isang solong rune. Isa ito sa dalawang nakikipagkumpitensyang rekonstruksyon para sa pangalan ng Laguz rune.

auja: Swerte, o pabor mula sa diyos.

Ito ang pinakamalapit sa mga pamantayang pormula sa corpus. Talagang hindi nauunawaan ang mga ito. Ang totoo ay nababasa natin ang mga ito ngunit hindi natin maisalin ang kanilang silbi.

Ang ninakaw na alpabeto

Mas mahalaga ang dalawang bracteate kaysa sa iba, at nawawala ang isa sa mga ito.

Ang Vadstena bracteate, na natagpuan sa Sweden at itinayo noong humigit-kumulang 500, ay nagtataglay ng kumpletong dalawampu't apat na rune ng Elder Futhark. Hinati ito ng mga tuldok sa tatlong pangkat na may walo. Iyan ang direktang ebidensya para sa ættir, ang tatlong bahaging paghahati ng hilera na pinaniniwalaan ng bawat libro ng rune at kung saan nakadepende ang mga medieval Icelandic na sistema ng cipher.

Kung wala ang Vadstena at ang napinsalang kasama nito, ang Grumpan bracteate, na nagpapakita ng parehong pagkakaayos, ang ættir ay magiging isang kumbensyon ng manuskrito na walang sinaunang batayan.

Ninakaw ang Vadstena mula sa Swedish History Museum noong 1938 at hindi na kailanman nabawi. Nananatili ito bilang mga litrato, cast, at guhit.

Ito na ang pangalawang beses sa seksyong ito na ang isang batayang dokumento ay umiiral na lamang bilang isang kopya. Ang Old English Rune Poem ay nasunog noong 1731 at nananatili sa pamamagitan ng transcript ni Wanley. Ninakaw noong 1938 ang pangunahing ebidensya para sa ættir at nananatili na lang sa pamamagitan ng mga reproduksyon.

Sino ang nagsuot ng mga ito

Natatagpuan ang mga bracteate sa mga taguan at sa mga libingan. Tiyak ang ebidensya sa libingan. Kapag natagpuan ang isang bracteate sa isang libingan, ang libingang iyon ay karaniwang sa isang babae. Kadalasang may mataas silang katayuan.

Salungat ito sa isang karaniwang pagpapalagay. Hindi ang mga ito anting-anting ng mga mandirigma. Mga piling palamuti ang mga ito na ibinaon kasama ng mga piling babae sa isang panahon na ang mga lipunang Scandinavian ay gumagawa ng maraming ginto at nagbabaon ng marami nito.

Ang mga taguan ang isa pang konteksto, at ang pagtatago sa panahong ito ay hindi lamang tungkol sa pag-iingat. Malaking halaga ng ginto ang napunta sa ilalim ng lupa noong ikalima at ikaanim na siglo at hindi na lumabas. Ang pattern ng paglalagay partikular na sa basang lupa ay mukhang sadya kaysa pandepensa.

Pinagtatalunan pa rin ang ibig sabihin nito. Masasabi na ang karera ng isang bracteate ay madalas magtapos sa pagpili ng isang tao na ilagay ito sa kung saan hindi na ito makukuha.

Ang problema sa pagtawag sa mga itong anting-anting

Karaniwang inilalarawan ang mga bracteate bilang mga proteksiyon na anting-anting. Maaaring tama ang paglalarawan, ngunit nararapat linawin na isa itong hinuha.

Ang ebidensya para dito: madaling bitbitin at nasusuot ang mga ito; nagtataglay ang mga ito ng mga salitang tulad ng alu at auja na mukhang pormula; kabilang sa kanilang imahe ang mga pigurang iniugnay ng huling tradisyon ng Norse kay Óðinn, at mga kabayo na binabasa ng iba bilang mga eksena ng pagpapagaling; at nauuwi ang mga ito sa mga sadyang deposito.

Ang ebidensya laban sa pagturing dito bilang tiyak: walang nagsulat noong ikalimang siglo kung para saan ang mga ito; hindi isinalin ang alu; nakadepende ang pagkilala sa isang imahe mula sa ikaanim na siglo bilang si Óðinn sa panitikan na isinulat pitong daang taon pagkatapos; at ang isang prestihiyosong palamuti na isinuot ng isang mayamang babae ay hindi nangangailangan ng mahiwagang paliwanag. Ang alahas ay isang sapat na teorya para sa alahas.

Ang maingat na pormulasyon ay ang mga bracteate ay mga piling palamuti, na ang ilan ay nagtataglay ng mga pormulang salita na ang tungkulin ay hindi alam, sa isang panahon na ang relihiyon ay hindi direktang nadokumento. Hindi ito kasing sarap pakinggan gaya ng salitang anting-anting, ngunit ito ang sinusuportahan ng ebidensya.