Mga gawa-gawa at inimbentong sulat

Tatlong magkakaibang uri ng pagkakamali

Sulit na paghiwalayin ang mga ito dahil nangangailangan sila ng iba't ibang tugon.

Ang Pamemeke ay sadyang panlilinlang: isang bagay o teksto na ginawa upang magmukhang sinauna, ng isang taong alam na hindi ito totoo. Ang Kensington Runestone ang karaniwang halimbawa.

Ang Tapat na pagkakamali ay isang paghahabol na ginawa nang may mabuting hangarin ngunit batay sa maling pangangatwiran. Ang alpabetong Ogham sa kalendaryong puno ng medieval ay ganito. Hindi nanlilinlang ang mga eskriba ng Auraicept; mayroon silang sistema na nangangailangan na ang bawat titik ay maging isang puno, kaya ginawa nila itong gayon. Karamihan sa mga maling paghahabol sa larangang ito ay ganitong uri.

Ang Piksyon na kumalat ay inimbentong materyal na hindi kailanman sinadya upang manlinlang ngunit kumalat pa rin. Ang kalendaryong puno ni Robert Graves ang pinakamalinaw na halimbawa: Ang The White Goddess ay aklat ng isang makata, hindi ito ipinakilala ni Graves bilang akademikong pag-aaral, ngunit ito na ngayon ang pinagmumulan ng mas maraming katumbas sa Ogham kaysa sa lahat ng pinagsamang manuskrito ng medieval.

Ang pagtawag sa tatlong ito na panloloko ay nag-aalis ng mahalagang kahulugan. Ang isang namemeke ay hindi tapat; ang isang tagapagsalin ng medieval ay nagkamali; ang isang makata ay sumusulat lamang ng tula.

Ang Kensington Runestone

Isang tipak na bato na natagpuan noong 1898 malapit sa Kensington, Minnesota, ng isang magsasakang imigrante mula Sweden, si Olof Öhman, na may dalang runic na inskripsyon na may petsang 1362 at naglalarawan sa isang pangkat ng mga manlalakbay na Norse na nakatagpo ng sampu sa kanilang mga kasamahan na patay na.

Ang kaso laban dito ay hindi iisa kundi patong-patong.

Ang wika. Maaga itong tinanggihan ng mga iskolar na Scandinavian na sumuri dito, at hindi nawala ang mga problema sa wika: ang teksto ay naghahalo ng mga anyo, naglalaman ng mga pagbuo na mukhang ika-19 na siglo kaysa ika-14, at gumagamit ng mga salita na hindi pa nabubuo noong 1362.

Ang mga rune mismo. May mga karakter na hindi nakumpirma sa paggamit ng medieval Scandinavian, tulad ng may ekis na l, may tuldok na v, isang o na may guhit sa gitna, at isang p na may mga loop na walang tuldok. Sa loob ng isang siglo, naging purong negatibong ebidensya iyon: walang makakapagsabi kung saan talaga galing ang mga ito. Noong 2003, natunton ang mga ito sa mga papel ni Edward Larsson, isang aprentis ng sastre mula sa Dalarna, na noong 1883 at 1885 ay sumulat ng dalawampu't pitong letrang runic na alpabeto para sa modernong Swedish na naglalaman ng eksaktong mga anyong iyon, kasama ang mga pentadic numeral na ginamit upang isulat ang 1362 sa bato, at isang Masonic pigpen cipher. Totoo ang mga letra at talagang itinuro; apat na raang taon nga lang silang huli. Ang buong salaysay ay matatagpuan sa pahina ng mga rune ng Dalecarlian.

Ang konteksto. Walang natagpuang nagpapatunay na materyal ng Norse sa rehiyon, sa mahigit isang siglong paghahanap sa isang tanawin na malawakang sinaka at hinukay.

Ang nangingibabaw na pinagkasunduan ng mga iskolar ay ito ay isang modernong likha, at mula noong pagkakakilanlan ni Larsson, nasagot na rin ang tanong kung aling modernong tradisyon ang gumawa nito. Nananatili itong naka-display, mayroon itong mga tapat na tagapagtanggol, at patuloy na nauulit ang mga argumento.

Ang dahilan kung bakit sulit itong pag-aralan ay kung bakit ito umiiral. Lumitaw ito sa isang komunidad ng mga imigranteng Scandinavian sa isang panahon ng matinding pagtatalo tungkol sa kung sino ang unang nakarating sa America, at sinasabi nito: nandito na kami bago pa man ang iba. Ang mga pamemeke ay sumasagot sa mga tanong na itinatanong ng kanilang mga komunidad.

Mga inimbentong sulat

Ang ikalawang kategorya ay nag-iimbento ng isang buong sistema ng pagsulat kaysa sa isang bagay.

Ang Aklat ng Veles ang makabuluhang kaso. Lumitaw ito noong 1920s bilang isang set ng mga kahoy na tabla na sinasabing naglalaman ng isang paganong kronika ng Slavic mula sa ika-9 na siglo sa isang hindi kilalang sulat. Maginhawang nawala ang mga orihinal noong Ikalawang Digmaang Pandaigdig, at nag-iwan ng mga litrato at transkripsyon.

Halos nagkakaisa ang mga iskolar sa Slavic mula noon: ang wika ay pinaghalong mga anyong Slavic mula sa iba't ibang panahon at rehiyon na hindi kailanman magkakasabay na umiiral, ang sulat ay walang katibayan saanman, at ang buong bagay ay isang komposisyon noong ika-20 siglo. Gayunpaman, patuloy itong kumakalat bilang awtentikong banal na kasulatan sa ilang grupo ng Katutubong Pananampalataya ng mga Slavic.

Ang Aklat ng Oera Linda ay ang katumbas na Frisian: isang manuskrito na ipinakilala noong 1860s bilang isang sinaunang kronika ng kasaysayan at relihiyon ng Frisian. Naiintindihan na ngayon bilang isang komposisyon mula sa ika-19 na siglo, na seryosong tinanggap sa Nazi Germany dahil eksakto nitong ibinigay ang isang nakakabighaning sinaunang nakaraan.

Ang Armanen Futharkh ay kabilang din sa kategoryang ito, kahit na bihirang inuuri rito. Ang labing-walong rune na hanay ni Guido von List noong 1902 ay isang inimbentong sulat na ipinakilala bilang orihinal na pinagmulan kung saan bumagsak ang mga totoo. Na ito ay nagmula sa isang inangking pangitain sa halip na isang pekeng bagay ay hindi nagpapabago sa kung ano ito.

At ang mga rune ng Slavic sa pangkalahatan: walang nakumpirmang alpabetong runic na Slavic. Ang mga materyal na ibinebenta sa ilalim ng pangalang iyon ay moderno, at malinaw itong sinasabi sa index ng site na ito.

Ang kalendaryong puno

Ang pinakamatagumpay na gawa-gawa sa larangang ito ay hindi sinadya upang maging isa.

Noong 1948, inilathala ni Robert Graves ang The White Goddess, isang aklat tungkol sa matulaing mito. Dito siya bumuo ng isang kalendaryong puno ng Celtic na may labintatlong buwan, na nag-uugnay sa mga titik ng Ogham sa mga buwan at puno, at nagtayo ng isang detalyadong sistema ng mito sa ibabaw nito.

Wala itong batayang pangkasaysayan. Walang kalendaryong Celtic na may labintatlong buwan; ang mga listahan ng puno ng Ogham ng medieval ay mismo isang mas huling pagpataw, tulad ng ipinapakita ng mga kenning ng Bríatharogam; at hindi rin tumutugma ang sistema ni Graves sa mga listahang iyon.

Hindi nilinlang ni Graves ang sinuman. Inilarawan niya ang aklat bilang isang akda ng matulaing intuwisyon, at binabasa ito bilang gayon.

Ang nangyari pagkatapos ay ang kawili-wiling bahagi. Nakawala ang kalendaryo mula sa aklat. Ito na ngayon ang nag-iisang pinakamalaking pinagmumulan ng mga katumbas sa Ogham na kumakalat. Lumilitaw ito sa napakaraming kung tutuusin ay makatwirang lugar, at regular itong binabanggit bilang sinaunang tradisyon ng Celtic ng mga taong hindi pa nakakarinig tungkol kay Graves.

Iyan ang pattern na dapat bantayan: ang piksyon na may malakas na panloob na lohika ay nagwawagi laban sa isang magulong pangkasaysayang talaan, dahil ang talaan ay puno ng isang rune na nangangahulugang dumi ng bakal sa isang bansa at ambon sa iba, at ang piksyon ay maayos.

Paano nahuhuli ang mga gawa-gawa

Pare-pareho at karaniwang nakakasawa ang mga pamamaraan, kaya gumagana ang mga ito.

Mali ang wika para sa petsa. Patuloy na nagbabago ang mga wika at sa mga nakadokumentong paraan. Dapat makuha nang tama ng isang namemeke ang kalagayan ng isang wika para sa isang partikular na siglo, at dito madalas bumabagsak ang halos lahat sa kanila. Ang batong Kensington, ang Aklat ng Veles at ang Aklat ng Oera Linda ay pangunahing nahuli sa paraang ito.

Mali ang mga titik para sa petsa. Nagbabago rin ang mga sulat. Ang isang karakter na napatunayan sa isang almanac noong ika-19 na siglo at wala sa anumang medieval ay isang malakas na senyales.

Masyadong maayos. Ang mga totoong tradisyon ay hindi pare-pareho. Ang mga titik ng Ogham ay nagpapangalan ng bara ng bakal, isang parang at isang kulay kasama ng apat na puno; sumasalungat sa isa't isa ang mga tula ng rune; ang parehong rune ay isang aurochs, dumi ng bakal at ambon sa tatlong bansa. Ang isang sistema kung saan ang bawat titik ay isang puno at ang bawat puno ay may buwan ay isang sistemang may nagdisenyo.

Sinagot nito ang isang kontemporaryong tanong nang kahina-hinalang mahusay. Sino ang nauna rito, kaninong mga ninuno ang pinakamarangal, aling pambansang espirituwal na pamana ang ninakaw. Ang mga pamemeke ay mga dokumento ng panahon na lumilikha sa kanila.

Hindi magamit ang orihinal. Nawala ang mga tabla ng Veles sa digmaan. Ito ay isang paulit-ulit na katangian.

Bakit kabilang ito sa site

Maaaring makatwirang alisin ito ng isang seksyon tungkol sa mga rune. Nandito ito sa dalawang dahilan.

Ang una ay ang mga gawa-gawa ay mas malawakang pinaniniwalaan kaysa sa ebidensya. Mas maraming tao ang makakapaglarawan sa kalendaryong puno ng Celtic kaysa sa makakapangalan ng kahit isang kenning ng Bríatharogam. Mas maraming tao ang nakakita ng Vegvísir na tinawag na Viking kaysa nakakaalam kung ano ang rúnakefli. Sinumang lumalapit sa paksang ito ay makakatagpo muna sa mga imbensyon, at mas kapaki-pakinabang na mailagay ang mga ito sa tamang lugar kaysa sa sabihing iwasan ang mga ito.

Ang pangalawa ay mas maganda ang tunay na materyal. Ang isang alpabeto na ang mga titik ay nangangahulugang isang bara ng bakal, isang pambala ng manghahabi, asupre, lagim, lungkot ng isang aliping babae at ang pamumula ng mukha ay mas kakaiba at mas kawili-wili kaysa sa isang maayos na kalendaryo ng mga sagradong puno. Ang mga patpat ng Bryggen, anim na raang kahoy na tally tungkol sa mga utang, kargamento at sex, ay mas magsasabi sa iyo tungkol sa mga taong gumamit ng rune kaysa sa anumang inimbentong tradisyon.

Ang mga gawa-gawa ay hindi kalaban ng paksa. Sila ang pinakasikat na bersyon nito, at ang katwiran para sa tunay na bagay ay na mas nagbibigay ito ng gantimpala sa pag-aaral.