Wunjo

Ang hugis

Isang patayong poste na may maliit na nakasarang tatsulok sa itaas. Ito ay Raidho (ᚱ) na walang binti, at sa luma o mabilisang inukit na mga inskripsiyon, ang dalawang ito ay kabilang sa pinakamadaling pagpalitin sa hanay.

Tulad ng Thurisaz, nalampasan ng letrang ito ang iskrip na kinabibilangan nito. Pinanatili ng mga eskribang Anglo-Saxon na sumusulat ng Lumang Ingles sa alpabetong Latin ang wynn bilang ƿ, dahil walang letra ang Latin para sa tunog ng w. Nanatili ito sa mga manuskritong Ingles sa loob ng ilang siglo. Mas ginusto ng mga eskribang Norman ang dobleng u, kung saan nagmula ang makabagong w at ang pangalan nito.

Ang pangalan

wunjō ng Proto-Germanic, kagalakan o tuwa, mula sa isang salitang-ugat na nangangahulugang maging masaya o masiyahan. wynn ng Lumang Ingles ang direktang inapo nito, at nananatili ito sa makabagong Ingles na nakabaon na lamang sa loob ng winsome, na orihinal na nangangahulugang masaya sa halip na nakakaakit.

Ang parehong salitang-ugat ang nagbunga ng Wonne ng Aleman at, sa mas malayo, ng win at wish ng Ingles. Malapit ito sa pamilya ng mga salitang tungkol sa pagnanais at pagkuha, na akma sa isang rune kung saan ang tula ay tumutukoy sa kaligayahan ayon sa pagkakaroon ng sapat.

Kagalakang inilarawan sa mga negatibo

Tanging ang saknong sa Lumang Ingles ang mayroon ang Wunjo, dahil tinanggal ang rune nang paliitin ang hanay sa Scandinavian sa labing-anim. Ang iisang saknong na iyon ay mas kawili-wili kaysa sa karaniwang pakahulugan sa rune.

Hindi nito sinasabi kung ano ang kagalakan. Sinasabi nito kung sino ang mayroon nito: ang taong nakakaalam ng kakaunting pasakit, kakaunting kirot at kalungkutan. Dalawang-katlo ng depinisyon ay isang listahan ng mga wala nang masasamang bagay. Pagkatapos lamang ito nagdaragdag ng mga positibo, at ang mga ito ay kongkreto sa halip na emosyonal: kasaganaan, kaligayahan, at sapat na mga muog.

Madaling palampasin ang huling bahaging iyon. Byrga geniht, kasapatan ng mga pinatibay na lugar. Kasama sa kagalakan sa tulang ito ang pagkakaroon ng lugar na maipagtatanggol. Isa itong depinisyon ng kaligayahan na isinulat ng mga tao kung saan ang kaligtasan ay hindi isang katiyakan.

Kaya ang Wunjo ay hindi matinding tuwa at hindi pagdiriwang. Ito ang kalagayan ng isang sambahayan kung saan walang kasalukuyang nagkakaproblema, may sapat, at nananatiling matibay ang mga pader. Lumalampas sa sinasabi ng pinagmulan ang mga modernong aklat ng rune na nagsasalin nito bilang matinding kaligayahan o espirituwal na kagalakan.

Ang pagtatapos ng unang ætt

Sinasara ng Wunjo ang ætt ni Freyr, at kapag binasa nang magkakasunod, lumilikha ang walong rune ng isang pagkakasunod-sunod na mahirap hindi pansinin kapag napansin na: kayamanan, mabangis na lakas, panganib, ang diyos o ang salita, ang paglalakbay, ang nag-aapoy na bagay, ang handog, at pagkatapos ay kasiyahan.

Hindi na malalaman kung nilayon ng mga tagaukit ang isang salaysay. Ang pagkakasunod-sunod ng futhark ay luma at nakapirming kumpleto, nakumpirma sa batong Kylver noong mga 400 CE, at walang pinagmulan ang nagpapaliwanag kung bakit ganito ang pagkakasunod-sunod nito. Ang mga pagkakahati sa ættir ay pinatunayan sa mga bracteate ng Vadstena at Grumpan, ngunit hindi ang dahilan sa likod nito.

Ang masasabi lamang ay ang susunod na rune ay Hagalaz, yelo, at ang ætt na binubuksan nito ay malayong pinakamalupit sa tatlo. Wunjo ang huling mabuting bagay bago ang unos.

Sa mga inskripsiyon

Bilang letrang w lumilitaw ito sa corpus saanman kailanganin ang tunog, kabilang sa mga personal na pangalan at sa Woduridaz sa batong Tune sa Norway, isang alaala na inukit nang boustrophedon noong mga 400 CE na nagbabanggit sa paghahanda ng alak para sa burol ng kanyang mga anak na babae.

Walang pinatunayang paggamit ng Wunjo bilang isang nagsasariling gayuma para sa kaligayahan. Madalas itong ginagamit sa ganoong paraan ng modernong kasanayan. Ang paggamit na iyon ay isang pag-unlad ng ikadalawampung siglo.

Sa pagbabasa, patayo

Ang Wunjo na patayo ay isang kalagayang tahimik. Sa isang pagbabasa, karaniwan itong nangangahulugan na ang bagay na itinatanong ay, o malapit nang maging, maayos.

Ito ay mas tahimik na rune kaysa sa ipinapahiwatig ng susing salita nito. Kung saan ang Sowilo ay ang araw at ang Jera ay ang pagdating ng ani, ang Wunjo ay ang gabi pagkatapos: walang dramatiko, walang namumukod-tangi, ang sambahayan ay maayos. Sa mga praktikal na pagbabasa madalas nitong tinatandaan ang paglutas sa isang bagay na naging mahirap sa halip na ang pagdating ng isang bagong bagay.

Sulit na panatilihin ang kahulugang samahan. Ang kagalakan sa saknong ay pambahay at pampamayanan, hindi pampribado. Madalas lumitaw ang Wunjo sa mga tanong tungkol sa pagiging kabilang, at nangangahulugan itong pagiging kasama ng sariling mga tao kaysa sa pagiging masaya nang mag-isa.

Sa pagbabasa, baliktad

Malinis na bumabaliktad ang Wunjo.

Kapag nakabaligtad ito ang parehong sambahayan ngunit may mali rito. Kawalang-kasiyahan, isang grupong hindi ka na kabilang, isang sitwasyong mukhang tahimik mula sa labas ngunit hindi naman. Pinakamalakas ang kahulugang pagkahiwalay: madalas nagpapahiwatig ang baliktad na Wunjo sa isang tao na napapalibutan ng mga tao ngunit hiwalay sa kanila.

Sinasaklaw rin nito ang maling bersyon, ang kasiyahang pinapanatili sa pamamagitan ng hindi pagtingin sa isang bagay. At maaari rin nitong simpleng sabihin na ang mabuting panahon ay natatapos na, dahil tinutukoy ng saknong ang kagalakan bilang kawalan ng problema at ibinabalik ng pagkakabaliktad ang nawala.

Mga modernong esoterikong patong

Ang ash, ang elemento ng lupa at ang mga pag-uugnay sa diyos sa itaas ay mula sa ikadalawampung siglo, pangunahin na kina Thorsson at Aswynn. Walang pinagmulang midyebal ang nagtatalaga sa mga ito.

Mayroon ding hindi komportableng modernong kasaysayan ang Wunjo na nararapat sabihin nang diretsahan. Dahil ang hugis nito ay malapit na kahawig ng isang bandila o bandereta, at dahil sa naimbentong sistemang Armanen ni Guido von List at sa pagpapatuloy nito sa Third Reich, maraming rune ng Elder Futhark ang pinagtibay sa mga simbolismo ng Nazi at kalaunan ng neo-Nazi. Ang Wunjo mismo ay ginamit sa panahong iyon sa isang binagong anyo bilang badge sa serbisyong rural ng Hitler Youth. Ang rune ay isang letrang dalawang libong taon na at ang pagkamkam ay bago lamang, ngunit sinumang gumagamit ng mga rune sa publiko ay dapat malaman kung alin sa mga ito ang may ganoong kasaysayan.

Ang iba pang pinaka-naapektuhan ay ang Sowilo (ᛊ), na dinoble bilang insignia ng SS, ang Algiz (ᛉ), na ginamit bilang Lebensrune, at ang Othala (ᛟ), na nakalista pa rin bilang isang simbolo ng pagkamuhi ng Anti-Defamation League.

Kasama ng ibang mga rune

Sinasara ng Wunjo na kasama ang Gebo (ᚷ) ang unang ætt sa sarili nitong mga termino, palitan at kasiyahan nang magkasama. Isa ito sa mga pinakamainit na pares na magagamit.

Ang Wunjo na kasama ang Othala (ᛟ) o Berkano (ᛒ) ay pambahay at tiyak: isang sambahayan, isang pamilya, isang tahanang nasa maayos na kalagayan.

Ang Wunjo na kasama ang Hagalaz (ᚺ) ay ang dugtungan sa pagitan ng unang dalawang ættir at mismong ganoon ang kahulugan, isang tahimik na sitwasyon na malapit nang makaharap ng unos na hindi nito pinili.

Ang Wunjo na kasama ang Isa (ᛁ) ay kasiyahang huminto sa paggalaw, na kadalasang naging punto kung saan tumitigil na itong maging kasiyahan.

Inilalagay ng Wunjo na kasama ang Mannaz (ᛗ) o Ehwaz (ᛖ) ang kagalakan sa samahan, at ito ang pinakamalinaw na pagbasa ng samahan sa hanay.