Mannaz

Ang hugis

Dalawang patayong tungkod na pinagdugtong malapit sa itaas sa pamamagitan ng mga guhit na nagkukrus sa pagitan nila. Ito ay ang Ehwaz (ᛖ) na ang mga panugtong na guhit ay naka-krus sa halip na nagtatagpo, at ang dalawang runa ay magkatabi sa hilera.

Tuluyang inabandona ng Younger Futhark ang pagkakabuo ng dobleng-tungkod, at muling iginuhit ang runa bilang ᛘ, isang tungkod na may dalawang nakataas na braso. Ang anyong ito ay halatang malapit sa Algiz, at ang pagkakahawig na ito ay nagdulot ng tunay na pagkalito sa mga tradisyon ng manuskrito sa kalaunan.

Ang pangalan

Ang Proto-Germanic na salitang-ugat na mann-, isang tao. Lumang Ingles na man, Old Norse na maðr, Gothic na manna, German na Mann at Mensch, modernong Ingles na man.

Mahalagang ipaliwanag nang malinaw ang pagbabago ng kahulugan. Ang Lumang Ingles na man ay tumutukoy sa isang tao anuman ang kasarian; ang mga salita para sa isang tiyak na lalaki o babaeng nasa hustong gulang ay wer at wif. Ang wer ay nanatili na lamang sa werewolf, taong-lobo. Ang modernong paglilimita ng man sa mga lalaking nasa hustong gulang ay nangyari sa Ingles sa kalaunan, at hindi ito ang kahulugan ng pangalan ng runa.

Kaya ang Mannaz ay ang runa ng tao, at hindi runa ng lalaki. Ang mga modernong aklat ng runa na ipinapares ito sa Berkano bilang magkasalungat na lalaki at babae ay nagdadala ng isang pagkakaiba na wala sa salitang ito.

Bawat tula ay binabanggit ang kamatayan

Ito ang kapansin-pansin tungkol sa Mannaz at ito ay pare-pareho sa lahat ng tatlong mapagkukunan, na isang bihirang pagkakataon.

Nagsisimula nang masaya ang saknong ng Lumang Ingles: ang masayang tao ay mahal sa kanyang mga kamag-anak. Pagkatapos ay nagiging seryoso ito. Sceal þeah anra gehwylc oðrum swican, ngunit kailangang biguin ng bawat isa ang isa't isa. Hindi naman eksaktong pagtataksil; ang swican ay nangangahulugang mabigo, iwanan, sumuko. Bibiguin ng bawat isa ang isa't isa, dahil lahat ay namamatay. Pagkatapos ay ang perspektibong Kristiyano: nais ng Panginoon na ang abang laman na iyon ay ibigay sa lupa.

Pinagsama ng saknong ng Norwegian ang lahat ng ito sa anim na salita: maðr er moldar auki, ang tao ay isang karagdagan sa alikabok. Anuman ang pagkatao mo, ikaw ang magpapabigat sa lupa.

Ginagamit ng Icelandic ang parehong parirala sa gitna ng tatlong metapora nito, at pinalilibutan ito. Maðr er manns gaman, ang tao ay kaligayahan ng tao. Pagkatapos ay ang alikabok. Sunod ang skipa skreytir, ang tagapalamuti ng mga barko.

Basahin ang saknong ng Icelandic ayon sa pagkakasunod-sunod at ito ay isang buong pahayag tungkol sa pagiging tao: tayo ang kaligayahan ng bawat isa, mapupunta tayo sa lupa, at sa kalagitnaan nito ay gumagawa tayo ng magagandang bagay. Tatlong sugnay. Iyan ang pinakamatipid na pagsusulat sa buong kalipunan ng tula ng runa.

Ang mga tao ay maramihan

Hindi inilalarawan ng saknong ng Lumang Ingles o Icelandic ang isang indibidwal. Pareho nilang tinutukoy ang isang tao base sa ibang tao: mahal sa kanyang mga kamag-anak, kaligayahan ng tao.

Mahalagang isaalang-alang ito laban sa modernong pagbasa sa Mannaz bilang ang sarili. Sa isang lipunan kung saan ang kamag-anakan ang nagtatakda ng iyong legal na katayuan, iyong proteksyon at iyong halaga sa kompensasyon, ang isang taong walang kamag-anak ay halos hindi maituturing na tao. Ang pagkakatapon sa saknong ng Gebo ay ang parehong punto mula sa kabilang direksyon.

Kaya ang Mannaz ay ang sarili, ngunit ang sarili bilang isang bahagi ng koneksyon sa halip na isang nakahiwalay na isla. Kapag lumabas ito sa isang pagbasa tungkol sa pagkakakilanlan, ang mas tumpak na tanong ay karaniwang hindi kung sino ako kundi kung sino ang mga kasama ko.

Sa mga inskripsiyon

Bilang titik m, lumalabas ito sa buong kalipunan ng mga teksto.

Ang runang ito ay kabilang din sa grupong matatagpuan na inuulit o pinapatong-patong sa mga bracteate, kasama ng Tiwaz, Algiz at Sowilo, at ito ay isang posibleng pagbasa ng ilang hindi malinaw na marka. Tulad ng palaging nangyayari sa mga pagkakasunod-sunod na iyon, hindi pa rin ito nauunawaan at maaaring isang mahika ng alpabeto, pagbibilang o palamuti.

Ang salitang manna o ang mga anyo nito ay lumalabas sa ilang teksto ng Elder Futhark sa karaniwang paggamit. Walang naitalang paggamit nito bilang isang nag-iisang anting-anting.

Sa pagbasa, patuwid

Ang Mannaz ay may dalawang pagbasa na humihila sa magkaibang direksyon, at kung alin ang naaangkop ay karaniwang malinaw mula sa tanong.

Bilang isang tao, ito ang pinakaliteral na runa sa hilera. Madalas nitong tinutukoy ang isang tiyak na indibidwal sa sitwasyon ng nagtatanong, at sa mga pagbasa ay madalas na nangangahulugang: ito ay tungkol sa isang tao. Kung sino ang taong iyon ay pangkalahatang malinaw mula sa konteksto.

Bilang sangkatauhan, ito ang runa ng ibinabahaging kalagayan: kung ano ang pagkakatulad ng lahat, karaniwang limitasyon ng tao, ang pagkilala na ang isang problema ay hindi natatangi. Maganda itong basahin sa mga tanong kung saan ginawa ng nagtatanong ang kanilang sarili bilang eksepsiyon. Madalas sagutin ng Mannaz na hindi sila eksepsiyon.

Sinasaklaw din nito ang katalinuhan at ang mga tiyak na kakayahan ng tao (tulad ng katwiran, wika, paggawa ng mga bagay). Ang Icelandic na skipa skreytir, tagapalamuti ng mga barko, ay kumakatawan sa sining at sa kinaugalian ng tao na palamutian kung ano ang gamit lamang talaga.

Nariyan din ang mortalidad, tanggapin man ito o hindi. Sinasabi iyon ng lahat ng tatlong tula. Ang patuwid na Mannaz ay hindi isang pangitain ng kamatayan, ngunit ito ay isang runa na may hangganan, at sa mga tanong tungkol sa kung hanggang kailan maaaring ipagpaliban ang isang bagay, ang hangganang iyon ay karaniwang ang sagot.

Sa pagbasa, pabaliktad

Malinis na bumabaligtad ang Mannaz.

Kapag nakabaliktad, ito ay ang taong naputol mula sa ugnayan. Pag-iisa, pagkakalayo, isang taong inihiwalay ang sarili o nahiwalay. Dahil sa kung paano binibigyang-kahulugan ng mga tula ang isang tao, isa itong seryosong pagkabaliktad sa halip na banayad lamang.

Bumabasa rin ito bilang ang tiyak na tao sa pagbasa na nagiging isang problema: isang kaaway, isang huwad na kaibigan, isang taong ang mga interes ay hindi tulad ng inaakala ng nagtatanong. Kung ang patuwid na Mannaz ay nangangahulugang "ito ay tungkol sa isang tao", ang pabaliktad nito ay madalas na nangangahulugang "at hindi sila pabor sa iyo".

Ang pangatlong pagbasa ay panlilinlang sa sarili. Madalas tukuyin ng nakabaliktad na Mannaz ang isang nagtatanong na naging eksepsiyon sa kanilang sariling pananaw, na siya mismong nilalabanan ng patuwid na runa.

Mga modernong esoterikong patong

Ang mga puno, ang elementong hangin at ang pag-uugnay kay Heimdall ay nagmula sa muling pagbuhay noong ikadalawampung siglo, pangunahin na kina Thorsson at Aswynn. Ang koneksyon ni Heimdall ay nakabatay sa tulang Eddic na Rígsþula, kung saan ang isang pigura na kinilala sa kanya ang naging ama ng tatlong uri ng sangkatauhan. Ito ay isang totoong teksto, ngunit hindi nito binabanggit ang runang ito.

Ang pagtingin sa Mannaz bilang katumbas ng pagkalalaki sa Berkano ay moderno at nakabatay sa salitang Ingles na man sa halip na sa salitang Germanic kung saan ito nagmula.

Ang sistemang Armanen ni Guido von List ay naglalaman ng runang Man, at isa ito sa mga hugis na madalas ginamit ng kanyang mga tagasunod; ang anyong nakataas ang braso ay inangkop sa mga kontekstong Nazi bilang ang Lebensrune kasama ng Algiz. Ang Younger Futhark na ᛘ at Algiz na ᛉ ay sapat na malapit sa hugis kaya ang dalawa ay nagkakahalo sa panitikang iyon. Wala sa mga ito ang may epigrapikong batayan.

Kasama ng ibang mga runa

Pinag-iisa ng Mannaz na kasama ang Ehwaz (ᛖ) ang dalawang runa na nagbabahagi ng isang balangkas, at bumabasa bilang isang partikular na relasyon sa pagitan ng dalawang pinangalanang tao.

Inilalagay ng Mannaz na kasama ang Wunjo (ᚹ) o Gebo (ᚷ) ang tao sa kanyang mga kalahi: samahan, obligasyon, ang paggana ng ugnayan.

Ang Mannaz na kasama ang Isa (ᛁ) ay ang pagbasa ng pag-iisa kahit patuwid, isang taong pinanatiling nakahiwalay.

Nililimitahan ng Mannaz na kasama ang Ansuz (ᚨ) ang isang mensahe sa isang partikular na mensahero, at karaniwang nangangahulugan na partikular ang payo ng isang tao kaysa sa pangkalahatang impormasyon.

Inilalagay ng Mannaz na kasama ang Dagaz (ᛞ) o Jera (ᛃ) ang buhay ng tao laban sa mas malaking siklo, at sa mga tanong tungkol sa panahon, karaniwang nangangahulugan ito na ang pasensya ng nagtatanong ang limitasyon sa halip na ang sitwasyon.