Idad

Ang glosaryo ng patinig na gumagana

Wala sa limang pangalan ng patinig ang tiyak na katutubong puno, at ang Idad ang pinakamalapit sa mga ito.

Hindi na mabawi ang etimolohiya: walang kumpiyansang pinagmulan ang idad, at tulad ng Edad maaaring hinubog ito upang bumagay sa katabi nito. Ngunit hindi tulad ng Edad, sinusuportahan ng mga kenning ang glosaryo. Ang Sinem fedo, pinakamatanda sa mga puno, at caínem sen, pinakamaganda sa mga sinauna, ay parehong naglalarawan ng matinding katandaan, at itinalaga ng tradisyon ng puno ang ibar o yew.

Bihira ang ganoong pagkakasundo sa serye ng patinig, at ito ang dahilan kung bakit karaniwang tinuturing ang Idad bilang yew nang may higit na kumpiyansa kaysa sa naibibigay ng etimolohiya lamang. Hindi ito makukumpirma ng pangalan. Sumasang-ayon ang mga kenning at ang glosaryo, at iyon ang pinakamagandang senyales.

Pinakamatanda sa mga puno, sa literal na kahulugan

Ang Sinem fedo ay hindi isang patulang pagmamalabis. Ang mga yew ang pinakamatagal mabuhay na puno sa Europa at malayo ang agwat nito sa iba.

Ilan sa mga yew sa Britanya at Ireland ay kapani-paniwalang higit sa isang libong taong gulang na at ang ilang mga pagtataya ay umaabot ng dalawa o tatlong libo. Ang problema ay hindi sila madedetermina sa pamamagitan ng bilang ng singsing sa puno, dahil ang sentro ng lumang yew ay ganap na nabubulok at ang puno ay nabubuhay mula sa panlabas na balat nito. Ibig sabihin din nito, ang guwang na katawan ng sinaunang yew ay hindi senyales na ito ay namamatay.

Ang pagkakaugnay ng yew sa sementeryo ng simbahan ay nagmumula roon. Madalas mapansin na ang mga yew sa sementeryo ng simbahan sa Ireland at Britanya ay mas matanda kaysa sa mga simbahang nakatayo sa tabi nila, at ang karaniwang hinuha ay minarkahan ng puno ang isang makabuluhang lugar bago pa itinayo ang simbahan doon. Makatuwiran ang hinuhang iyon at hindi ito katumbas ng ebidensya kung para saan ang lugar.

Ang Caínem sen ay nararapat basahin nang mabuti. Ang ibig sabihin ng Sen ay ang matanda, mga matatandang tao gaya ng mga lumang bagay, kaya ang parirala ay umaabot lagpas sa puno patungo sa ninuno. Ang pinakamaganda sa mga sinauna ay isang papuring ibibigay mo sa isang tao.

Limang ukit, at ang katapusan

Ang Idad ay limang ukit na nakagupit nang parisukat sa ibabaw ng linya ng tangkay: ang pinakamataas na bilang sa huling posisyon, at samakatuwid ay ang huling titik na kayang gawin ng sistema.

Huminto ang alpabeto rito dahil sa isang kadahilanang perceptual sa halip na simboliko. Ang maaasahang subitising (ang paghusga sa dami sa isang tingin lamang nang walang pagbibilang) ay nagtatapos sa humigit-kumulang apat o lima para sa mga matatanda. Ang anim na magkakatapat na marka ay kailangang sinasadyang bilangin, na tumatalo sa layunin ng isang script na nilalayong basahin mula sa gilid ng isang bato ng isang taong nakatayo sa tabi nito.

Ang apat na posisyon na pinarami ng limang bilang ay nagsasara sa set sa dalawampu, at ang lahat pagkatapos ng Idad ay kailangang itayo sa ibang paraan. Ang mga forfeda na sumunod ay mga pinaghalong hugis (mga loop, krus, lattice) tiyak na dahil wala nang mapupuntahan ang sistemang binibilang na guhit.

Kaya ang ikadalawampung titik ay kung saan naabot ng disenyo ang sarili nitong limitasyon, at angkop lamang na ang titik na nakaupo roon ay nangangahulugan ng pinakamatandang bagay na alam ng sinuman.

Ang isa pang titik ng yew

Ang mga linyang Germanic ay nagbigay rin ng titik para sa yew, at ang paghahambing sa kanila ay nakapagtuturo.

Ang Eihwaz ng Elder Futhark ay ipinangalan para sa yew, at ang saknong ng Old English para sa inapo nitong Eoh ay naglalarawan ng isang puno na may magaspang na balat, matibay at nakabaon sa lupa, pinapanatili ng mga ugat nito: isang obserbasyon tungkol sa guwang na katawang nabubuhay sa panlabas na balat nito.

Parehong independiyenteng napansin ng dalawang alpabeto ang iisang bagay tungkol sa iisang puno: na ito ay nagtitiis lampas sa punto kung saan ang ibang mga bagay ay tapos na.

Ang tradisyong Norse ay nagdaragdag ng isang aspeto na wala sa Idad. Ang yew ay nakakalason sa halos bawat bahagi, at ito ang kahoy para sa pana. Ang kenning ng Iceland para sa rune nito ay bendr bogi o isang nakabaluktot na pana. Ang mga kenning ng Ireland ay nananatili nang buo sa katandaan at hindi binabanggit ang alinman sa mga pag-aaring iyon.

Iyon ay isang tunay na pagkakaiba sa diin. Ang titik yew ng Ireland ay tungkol sa oras. Ang sa Scandinavia ay tungkol sa oras at sandata.

Sa pagbasa

Ang Idad ay ang kung ano ang nauna rito at ang mananatili pagkatapos.

Sa isang spread, minamarkahan nito ang matagal na elemento: ang tradisyon, ang pamilya, ang kaayusan o ang tao na nauna pa sa kasalukuyang sitwasyon at mas tatagal kaysa rito. Ang takbo ng panahon nito ay hindi pantao, at sa mga tanong sa tiyempo ay napakahaba ng pagbasa nito.

Direktang ibinibigay ng Caínem sen ang kahulugan ng ninuno. Ito ang titik para sa kung ano ang minana sa halip na ginawa, at para sa mga taong nauna.

Mahalaga rin ang posisyon. Ang Idad ang huling titik, ang ikalimang ukit, ang dulo ng kung ano ang mabibilang ng sistema. Nagdadala ito ng tunay na pakiramdam ng pagkumpleto sa isang pagkakasunud-sunod, hindi isang pagtatapos sa kahulugan ng kamatayan, kundi ang punto kung saan napunan ang isang istraktura at anumang karagdagan ay nangangailangan ng ibang pamamaraan.

Ang mga modernong set ay nagbibigay sa yew na may kalakip na kamatayan at muling pagkabuhay, na sumusunod kay Graves. Sinasabi ng mga kenning ay katandaan at ninuno, at ang pagkakaiba ay nararapat panatilihin: pinupuri nila ang yew dahil sa pagtagal nito, hindi dahil sa pagkamatay nang maayos.