Edad

Ang tapat na posisyon

Ang Edad ay walang maibabalik na kahulugan. Walang salitang Lumang Irish na edad sa labas ng alpabeto, walang tiyak na kognato, at walang etimolohiya na buong kumpyansang ipinagtatanggol ninuman.

Ang mga kenning nito ang may pinakamaraming sira sa teksto sa buong korpus. Habang ang bawat ibang titik ay may tatlong medyo matatag na parirala, nag-iiba-iba ang mga pagbasa ng Edad sa pagitan ng mga manuskrito at magkakaiba ang pagkakabuo rito ng mga editor. Ang mga pagsasalin sa itaas ay ibinigay nang may ganitong babala sa halip na ituring bilang pinal.

Karapat-dapat itong sabihin nang malinaw, dahil ang karamihan sa mga materyal tungkol sa Ogham ay tinatalakay ang Edad sa pamamagitan ng tahimik na pag-uulat sa aspen bilang kahulugan. Hindi ito ang kahulugan. Ito ang itinalaga ng mga medyebal na eskriba sa isang titik na hindi na rin nila mabasa ang pangalan.

Isang magkatugmang pares

Ang pinakamasimpleng paliwanag sa Edad ay inimbento ito upang tumugma sa Idad, ang titik na sumusunod dito.

Magkatugma ang Edad at Idad, magkaiba sa isang patinig, at parehong walang etimolohiya. Parehong nasa dulo ng serye ng mga patinig. Parehong walang katumbas na katutubong salitang Irish.

Pamilyar ang disenyong ito mula sa iba pang alpabeto: kapag kailangan ng isang sistema ng titik at walang maibigay na malinaw na pangalan ang wika, ginagawa ang pangalan at kadalasang ibinabase sa katabing titik nito. Mahigpit na nakabalangkas ang disenyo ng Ogham (apat na pangkat ng tig-lilima, isang posisyon kasama ang bilang) at pupunan ng isang nakabalangkas na sistema ang isang bakanteng puwang sa halip na iwan itong walang laman.

Kung tama iyon, ang Edad at Idad ang mga bahagi kung saan nahigitan ng istruktura ng alpabeto ang bokabularyo nito. Kailangan ng taga-disenyo ng ikalima at ikaapat na patinig, at sumunod na lamang ang mga pangalan.

Kung paano dumating ang aspen

Itinumbas ng Auraicept ang Edad sa aspen, crithach, at isa ito sa mga pinakamalikhaing interpretasyon sa tradisyon.

Nagmula ang crithach sa crith na nangangahulugang panginginig o pangangatog. Ang aspen ang puno na nanginginig ang mga dahon sa pinakamahinang hangin at direktang sinasabi ito ng pangalang Irish nito. Pagkatapos, iniugnay ng mga tagapagpaliwanag ang panginginig sa pag-iyak, at ang pag-iyak sa kalungkutan, at lumikha ng isang pagbasa sa titik tungkol sa pighati.

Nagbibigay ang ilang bersyon ng mga listahan ng puno ng isang kenning tungkol sa érgnaid fid o tungkol sa kalungkutan upang suportahan ito. Kabilang ang mga ito sa mga parirala na pinakamababa ang katatagan sa pagkakabasa sa manuskrito.

Kaya ganito ang nangyari: walang kilalang kahulugan na nauwi sa pagtatalaga ng puno na ang pangalan ay nangangahulugang panginginig na nagbunga naman ng emosyonal na kahulugan mula sa pangalan ng puno na nagkaroon ng kenning upang suportahan ito. Binigyang-kahulugan ito pabalik mula sa isang salita na nagsimula bilang hula lamang.

Ang Bráthair bethi o kapatid ng birch ang tanging parirala rito na may sariling kasaysayan. Lumalabas din ito sa ilalim ng Onn, at pinagtatalunan ang atribusyon nito sa pagitan ng dalawang titik.

Sa pagbasa

Walang tradisyonal na kahulugan na maibabalik kaya gawa-gawa lamang ang anumang pagbasa. Pareho ito sa posisyon ng Peorð sa Anglo-Saxon Futhorc at Cweorð sa mga manuskrito nito, at dapat din itong tratuhin nang pareho.

Nagbibigay ang mga modernong set ng aspen na may mga kahulugan tungkol sa pagtitiis, takot at pagtagumpay (namana mula sa salitang panginginig sa pamamagitan ni Graves).

Kung kailangan ng isang pagbasa, ang tapat na pagbasa ay kung ano talaga ang titik na ito: isang bagay na umiiral dahil kailangan ito sa disenyo. Nariyan ang puwang, kaya ginawa ang titik. Sa isang pagbasa, ito ay totoo at paminsan-minsang nakakatulong na ideya: ang papel na ginawa upang kumpletuhin ang isang istruktura, ang tao o bagay na naroroon dahil kailangan ng isa sa kaayusan, ang bagay na nabibigyang-katwiran ng simetriya sa halip na pangangailangan.

Nagbibigay ng pangalawang pagbasa ang pagpapares nito sa Idad: kalahati ng isang bagay, tinukoy ayon sa kung ano ang katabi nito sa halip na sa mismong sarili nito.

Dapat tukuyin ang parehong ito bilang mga modernong konstruksyon dahil totoo naman.