Rider–Waite–Smith Tarot

Ang Rider–Waite–Smith Tarot: Kasaysayan, Simbolismo, at Kahulugan

Ang Rider–Waite–Smith Tarot — kilala rin bilang Rider–Waite, Waite–Smith, o simpleng Rider Tarot — ay ang pinakamaimpluwensyang tarot deck na nilikha kailanman. Unang inilathala noong Disyembre 1909 ng William Rider & Son ng London, ginawa nitong pandaigdigang visual na wika para sa introspeksyon at espirituwal na paggalugad ang tarot mula sa isang natatanging kasangkapan sa panghuhula. Ngayon, na may tinatayang isandaang milyong kopya na umiikot sa higit sa dalawampung bansa, ito ay nagsisilbing estruktural na template para sa halos bawat makabagong deck. Ang pag-aaral ng Rider–Waite–Smith ay, sa katunayan, pag-aaral ng mismong balarila ng tarot.

Sino ang lumikha ng Rider–Waite Tarot?

Ang deck ay gawa ng dalawang magkaibang tao mula sa okultong eksena ng London noong pagsisimula ng siglo. Si Arthur Edward Waite (1857–1942) ay isang iskolar na mistiko na tapat sa pagtuklas ng tinatawag niyang Lihim na Tradisyon — isang nakatagong daloy ng espirituwal na kaliwanagan na pinaniniwalaan niyang dumadaan sa mga turong Masoniko, Rosicrucian, at Hermetiko. Bilang isang miyembro ng Hermetic Order of the Golden Dawn, naglayon si Waite na bumuo ng isang "itinama" na tarot: isang deck na inalisan ng mga naipong bahagi sa kasaysayan at nakaayon sa isang magkakaugnay na sistema ng unibersal na arketipo.

Gayunpaman, ang mga imahe ng deck ay kabilang kay Pamela Colman Smith (1878–1951). May palayaw na "Pixie," si Smith ay isang pintor, ilustrador, folklorist, at taga-disenyo ng teatro na nag-aral sa Pratt Institute at nagtanghal sa gallery ni Alfred Stieglitz sa New York. Noong 1909, ginawa niya ang lahat ng walumpung pinta para sa proyekto, at binayaran lamang ng isang maliit na halaga. Ang kanyang tungkulin ay isinantabi sa loob ng mga dekada, at namatay siya sa kahirapan sa Cornwall, inilibing sa isang walang markang libingan. Ang makabagong paglipat mula sa "Rider–Waite" patungo sa "Rider–Waite–Smith" o "Smith–Waite" ay isang sadyang hakbang ng pagkilala para sa artista na ang pananaw ay gumawa sa deck kung ano ito ngayon.

Ang rebolusyon ng nakalarawang Minor Arcana

Bago ang 1909, ipinapakita ng mga deck sa tradisyon ng Marseilles ang Minor Arcana bilang mga payak na ayos ng mga simbolo ng suit: tatlong espada, pitong kopita, at iba pa. Si Waite, na nakatuon sa mga trump, ay nagbigay lamang kay Smith ng kakaunting listahan ng mga keyword para sa 56 na baraha ng suit — at ang kalayaang iyon ay nagbunga ng tumutukoy na inobasyon ng deck: ang mga pip na may tanawin. Ang bawat baraha ng suit ay naging isang maliit na tagpo sa entablado, at ang kahulugan nito ay maaari na ngayong mabasa sa isang sulyap, na walang listahan ng keyword na sasauluhin.

Natagpuan ni Smith ang kanyang pangunahing inspirasyon sa Sola Busca Tarot, isang deck na Hilagang Italyano mula noong bandang 1491 at ang pinakaunang kilalang kumpletong 78-barahang tarot na may ganap na nakalarawang mga baraha ng suit. Pinag-aralan niya ang mga litrato nito sa British Museum noong 1907–1908, at ang impluwensya ay halata: ang kanyang Tatlo ng mga Espada — isang pusong tinusok ng tatlong talim — ay direktang kinuha mula sa Sola Busca, at ang nabibigatang pigura ng Sola Busca na Sampu ng mga Espada ay muling lumitaw bilang kanyang Sampu ng mga Tungkod. Sa paligid ng mga paghiram na ito sa Renaissance, iginuhit niya ang kanayunang pinakaalam niya, ang mga burol ng Kent at East Sussex, na nagbibigay maging sa pinakakakaibang mga baraha ng pamilyar na Ingles na likuran.

Ang mga reporma sa estruktura ni Waite: bakit ipinagpalit ang Lakas at Katarungan

Ang sariling ambag ni Waite ay ang sistematikong muling pag-aayos ng Major Arcana sa mga turo ng Golden Dawn. Ang kanyang pinakasikat na pagbabago ay binaliktad ang isang limandaang-taong kaugalian: sa tradisyong Marseilles, ang Katarungan ay trump VIII at ang Lakas ay trump XI; ipinagpalit sila ni Waite. Ang dahilan ay astrolohikal. Sa Lakas (ang Leon, Leo) sa VIII at Katarungan (ang Timbangan, Libra) sa XI, sinusundan ng mga trump ang natural na pagkakasunod-sunod ng zodiac — Cancer (Ang Karwahe), Leo (Lakas), Virgo (Ang Ermitanyo), Libra (Katarungan). Ang muling pagbilang ay naglalagay din sa Katarungan sa eksaktong matematikal na sentro ng 22 trump, isang angkop na posisyon para sa baraha ng kosmikong balanse.

Pinalambot din ni Waite ang paglalarawang Katoliko ng medyebal ng deck tungo sa isang unibersal na simbolikong wika: ang Papess ay naging Ang Mataas na Paring Babae, nakoronahan ng mga sungay-buwan ni Isis at nakaupo sa pagitan ng mga haligi ng Templo ni Solomon; ang Papa ay naging Ang Hierophant, isang unibersal na tagapagsiwalat ng mga misteryo; Ang Magkasintahan ay muling iginuhit bilang sina Adan at Eba sa ilalim ng Arkanghel Raphael; at ang Bahay ng Diyos ay pinalitan ng pangalan na Ang Tore upang tumugma sa pag-uugnay ng Golden Dawn sa Mars.

Ang Qabalistikong arkitektura ng deck

Sa ilalim ng mga larawan ay may isang tiyak na mapa ng Puno ng Buhay ng Hermetic Qabalah. Ang apat na suit ay tumutugma sa apat na mundo ng paglikha at ang apat na letra ng banal na pangalan: Mga Tungkod para sa Atziluth at Apoy, Mga Kopita para sa Briah at Tubig, Mga Espada para sa Yetzirah at Hangin, Mga Pentakulo para sa Assiah at Lupa. Ang mga baraha ng pip mula Alas hanggang Sampu ay sumusubaybay sa pagbaba ng enerhiya sa pamamagitan ng sampung Sephirot: mula sa dalisay na kislap ng Alas (Keter) sa pamamagitan ng tunggalian ng Lima (Gevurah) at pagkakasundo ng Anim (Tiferet) hanggang sa buong materyal na manipestasyon ng Sampu (Malkuth). Ang 22 Major Arcana ay tumutugma sa 22 landas na nag-uugnay sa mga Sephirot, bawat isa ay itinalaga sa isang letrang Hebreo at isang astrolohikal na puwersa: Ang Hangal sa Aleph at Hangin, Ang Salamangkero sa Beth at Mercury, hanggang sa Ang Mundo, Tau, at Saturn.

Ang Paglalakbay ng Hangal at ang Celtic Cross

Ang salaysay ng deck ay nag-aanyaya na basahin ang Major Arcana bilang isang kwento: ang Paglalakbay ng Hangal. Ang walang bilang na Hangal ay naglalakbay sa tatlong pituhang baraha: ang una (Salamangkero hanggang Karwahe) ay nagpapaunlad sa may kamalayang sarili at pag-unawa sa materyal na mundo; ang pangalawa (Lakas hanggang Pagtitimpi) ay humaharap sa lipunan, mortalidad, at panloob na buhay; ang pangatlo (Diyablo hanggang Mundo) ay humaharap sa mga transpersonal na puwersa at nagtatapos sa kosmikong integrasyon.

Ang kasamang aklat ni Waite, ang The Pictorial Key to the Tarot, ay nagpasikat din sa sampung-barahang Celtic Cross, ang pinakaginagamit na latag pa rin sa mundo. Anim na baraha ay bumubuo ng krus na nagmamapa ng sitwasyon ng nagtatanong — kung ano ang tumatakip, tumatawid, nagpuputong, at nakapaloob sa kanila, kung ano ang nasa likuran at nasa unahan — habang ang apat-na-barahang staff ay nagbabasa ng sarili, kapaligiran, pag-asa at takot, at ang huling kalalabasan.

Mga edisyon at paglilimbag: mula Pam A hanggang sa Centennial

Ipinagkakaiba ng mga kolektor ang mga maagang paglilimbag sa pamamagitan ng kanilang line art at klase ng papel: ang pinahahalagahang "Pam A" (1910–1920) na may "cracked mud" na disenyo sa likod, na sinusundan ng muling-inukit na Pam C, Pam B, at Pam D na mga edisyon ng 1920s–1930s. Matapos makuha ng U.S. Games Systems ang mga karapatan noong 1971, dumami ang mga kinulayang edisyon: ang matingkad na Albano–Waite (1968), ang malambot na pastel na Universal Waite (1990), ang maningning na Radiant Rider–Waite (2003), at ang Smith–Waite Centennial Edition (2009), na nagpapanumbalik ng malamlam na kulay ng 1909 at naglalagay sa unahan ng pangalan ng artista. Pinananatili nilang lahat ang 1909 na estruktura na buo; tanging ang paleta, mga border at timbang ng linya ang nagbabago. Iyon ang dahilan kung bakit ang Pam A mula 1910 at ang isang makintab na walang border na edisyon na inilimbag noong nakaraang taon ay binabasa pa rin bilang parehong deck.