تاروت رایدر-ویت-اسمیت

تاروت رایدر-ویت-اسمیت: تاریخچه، نمادگرایی، و معنی

تاروت رایدر-ویت-اسمیت — همچنین شناخته شده با نام‌های رایدر-ویت، ویت-اسمیت، یا به سادگی تاروت رایدر — تأثیرگذارترین دسته تاروتی است که تاکنون ساخته شده است. اولین بار در دسامبر ۱۹۰۹ توسط ویلیام رایدر و پسر در لندن منتشر شد، و تاروت را از یک ابزار پیشگویی خاص به یک زبان بصری جهانی برای درون‌نگری و کاوش معنوی تبدیل کرد. امروز، با تخمین یکصد میلیون نسخه در گردش در بیش از بیست کشور، این کارت‌ها به عنوان الگوی ساختاری تقریباً هر دسته کارت مدرن عمل می‌کنند. یادگیری رایدر-ویت-اسمیت، در واقع، یادگیری گرامر خود تاروت است.

چه کسی تاروت رایدر-ویت را خلق کرد؟

این دسته کارت اثر دو فرد بسیار متفاوت از صحنه علوم غریبه لندن در آغاز قرن بیستم بود. آرتور ادوارد ویت (۱۸۵۷–۱۹۴۲) یک عارف پژوهشگر بود که خود را وقف کشف آنچه او سنت پنهان می‌نامید کرده بود — جریان پنهانی از روشنگری معنوی که او معتقد بود در میان آموزه‌های ماسونی، صلیب گلگون (Rosicrucian) و هرمسی جریان دارد. ویت به عنوان عضوی از فرقه هرمسی طلوع زرین، تصمیم گرفت یک تاروت "اصلاح شده" تولید کند: دسته‌ای پاک شده از زوائد تاریخی و همسو با یک سیستم منسجم از کهن‌الگوهای جهانی.

تصاویر این دسته کارت، با این حال، متعلق به پاملا کلمن اسمیت (۱۸۷۸–۱۹۵۱) است. اسمیت با نام مستعار "پیکسی" (Pixie)، یک نقاش، تصویرساز، فولکلوریست و طراح تئاتر بود که در موسسه پرات تحصیل کرده بود و آثاری در گالری آلفرد استیگلیتس در نیویورک به نمایش گذاشته بود. در سال ۱۹۰۹ او تمام هشتاد نقاشی پروژه را خلق کرد، و تنها دستمزدی نمادین دریافت کرد. نقش او برای دهه‌ها به حاشیه رانده شد، و او در فقر در کورنوال درگذشت و در یک گور بی‌نشان به خاک سپرده شد. تغییر نام مدرن از "رایدر-ویت" به "رایدر-ویت-اسمیت" یا "اسمیت-ویت" یک اقدام عمدی برای به رسمیت شناختن هنرمندی است که دیدگاهش این دسته کارت را به آنچه هست تبدیل کرد.

انقلاب آرکانای صغیر تصویرسازی شده

قبل از سال ۱۹۰۹، دسته‌ها در سنت مارسی، آرکانای صغیر را به صورت چیدمان‌های ساده از نمادهای خال نشان می‌دادند: سه شمشیر، هفت جام، و غیره. ویت که بر روی کارت‌های حکم متمرکز بود، فقط لیست‌های کوتاهی از کلمات کلیدی برای ۵۶ کارت خال به اسمیت داد — و آن آزادی منجر به نوآوری تعیین‌کننده این دسته کارت شد: کارت‌های خال تصویرسازی‌شده. هر کارت خال به یک صحنه مینیاتوری تئاتر تبدیل شد، و معنی آن اکنون می‌توانست با یک نگاه خوانده شود، بدون نیاز به حفظ لیست کلمات کلیدی.

اسمیت الهام اصلی خود را در تاروت سولا بوسکا (Sola Busca Tarot) یافت، یک دسته متعلق به شمال ایتالیا از حدود ۱۴۹۱ و اولین تاروت کامل ۷۸ کارتی شناخته شده با کارت‌های خال کاملاً تصویرسازی شده. او بین سال‌های ۱۹۰۷-۱۹۰۸ عکس‌های آن را در موزه بریتانیا مطالعه کرد، و این تأثیر غیرقابل انکار است: سه شمشیر او — قلبی سوراخ شده توسط سه تیغه — مستقیماً از سولا بوسکا کشیده شده است، و پیکر خمیده زیر بار ده شمشیر سولا بوسکا به عنوان ده چوبدست او دوباره ظاهر می‌شود. در اطراف این وام‌گیری‌های رنسانس، او حومه‌ای را که بهتر می‌شناخت نقاشی کرد، تپه‌های کنت و ساسکس شرقی، که حتی به عجیب‌ترین کارت‌ها نیز پس‌زمینه‌ای آشنا و انگلیسی می‌دهد.

اصلاحات ساختاری ویت: چرا قدرت و عدالت جابه‌جا شدند

مشارکت خود ویت، هم‌ترازی سیستماتیک آرکانای کبیر با آموزه‌های طلوع زرین بود. مشهورترین تغییر او یک قرارداد پانصد ساله را معکوس کرد: در سنت مارسی، عدالت کارت هشتم و قدرت کارت یازدهم بود؛ ویت آنها را عوض کرد. دلیل آن هم‌ترازی نجومی بود. با قرار گرفتن قدرت (شیر، صورت فلکی اسد) در موقعیت VIII و عدالت (ترازو، صورت فلکی میزان) در XI، کارت‌های حکم از نظم طبیعی زودیاک پیروی می‌کنند — سرطان (ارابه)، اسد (قدرت)، سنبله (درویش)، میزان (عدالت). این شماره‌گذاری مجدد همچنین عدالت را در مرکز دقیق و ریاضی ۲۲ کارت حکم قرار می‌دهد، که موقعیتی مناسب برای کارت تعادل کیهانی است.

ویت همچنین تصاویر کاتولیک قرون وسطایی دسته را به یک زبان نمادین جهانی تلطیف کرد: پاپس به کاهنه اعظم تبدیل شد، که تاج شاخدار قمری ایزیس را بر سر داشت و بین ستون‌های معبد سلیمان نشسته بود؛ پاپ به هیروفانت تبدیل شد، آشکارکننده جهانی رازها؛ عشاق به عنوان آدم و حوا در زیر فرشته مقرب رافائل دوباره کشیده شدند؛ و خانه خدا به برج تغییر نام داد تا با تناظر طلوع زرین آن با مریخ مطابقت داشته باشد.

معماری کابالایی دسته کارت

در زیر تصاویر، یک نقشه دقیق از درخت زندگی کابالای هرمسی قرار دارد. چهار خال با چهار جهان آفرینش و چهار حرف نام الهی مطابقت دارند: چوبدست‌ها به آتزیلوت و آتش، جام‌ها به بریا و آب، شمشیرها به یتزیرا و هوا، سکه‌ها به آسیا و زمین. کارت‌های پیپ از آس تا ده، نزول انرژی را در ده سفیروت دنبال می‌کنند: از جرقه خالص آس (کتر) از طریق تضاد پنج (گبورا) و هماهنگی شش (تیفارت) تا تجلی کامل مادی ده (مالکوت). ۲۲ آرکانای کبیر با ۲۲ مسیر متصل‌کننده سفیروت مطابقت دارند، که به هر کدام یک حرف عبری و یک نیروی نجومی اختصاص داده شده است: احمق به الف و هوا، جادوگر به بث و عطارد، تا پایان که جهان به تاو و زحل متصل است.

سفر احمق و صلیب سلتیک

تراکم روایی این دسته کارت، خواندن آرکانای کبیر را به عنوان یک داستان واحد دعوت می‌کند: سفر احمق. احمق بدون شماره از طریق سه گروه هفت‌تایی کارت سفر می‌کند: گروه اول (جادوگر تا ارابه) خودآگاهی و تسلط بر جهان مادی را توسعه می‌دهد؛ گروه دوم (قدرت تا اعتدال) با جامعه، فناپذیری و زندگی درونی روبرو می‌شود؛ گروه سوم (شیطان تا جهان) با نیروهای فراشخصی مواجه می‌شود و در یکپارچگی کیهانی به پایان می‌رسد.

کتاب همراه ویت، یعنی کلید تصویری تاروت، همچنین چیدمان ده کارتی صلیب سلتیک را رواج داد، که هنوز هم پرکاربردترین چیدمان در جهان است. شش کارت یک صلیب را تشکیل می‌دهند که وضعیت پرسشگر را نقشه‌برداری می‌کند — آنچه او را می‌پوشاند، قطع می‌کند، تاج‌گذاری می‌کند، و زیربنای اوست، آنچه پشت سر و پیش رو قرار دارد — در حالی که یک ستون چهار کارتی خود، محیط، امیدها و ترس‌ها، و نتیجه نهایی را می‌خواند.

نسخه‌ها و چاپ‌ها: از Pam A تا صد سالگی

مجموعه‌داران چاپ‌های اولیه را از روی هنر خطی و جنس کارت تشخیص می‌دهند: ارزشمندترین نسخه "Pam A" (۱۹۱۰–۱۹۲۰) با طراحی پشت "گل ترک خورده"، و به دنبال آن نسخه‌های بازآفرینی‌شده Pam C، Pam B، و Pam D در دهه‌های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۰. پس از اینکه U.S. Games Systems حقوق آن را در سال ۱۹۷۱ به دست آورد، نسخه‌های رنگی دوباره افزایش یافت: آلبانو-ویت درخشان (۱۹۶۸)، ویت جهانی با رنگ‌های پاستلی ملایم (۱۹۹۰)، رایدر-ویت تابناک (۲۰۰۳)، و نسخه صد سالگی اسمیت-ویت (۲۰۰۹)، که پالت رنگی ملایم ۱۹۰۹ را بازیابی می‌کند و نام هنرمند را در ابتدا قرار می‌دهد. همه آنها ساختار ۱۹۰۹ را دست نخورده نگه می‌دارند؛ فقط پالت رنگی، حاشیه‌ها و ضخامت خطوط تغییر می‌کنند. به همین دلیل است که یک نسخه Pam A از سال ۱۹۱۰ و یک نسخه بدون حاشیه براق که سال گذشته چاپ شده، هنوز به عنوان یک دسته کارت خوانده می‌شوند.