Mga Ehipsiyong dekano sa Renaissance sa Europa

Ang pagbabalik sa Renaissance

Noong mga 1470, lumitaw ang mga dekano sa mga pader ng isang palasyo sa Ferrara bilang tatlong mahiwagang anyo sa tabi ng bawat tanda ng sodyako, na kinuha mula kay Abu Ma'shar sa pamamagitan ng mga saling Latin. Sa loob ng isang siglo, nailimbag sila sa Augsburg, isinaayos ni Agrippa bilang mga larawan ng talisman, at isinama sa sining ng alaala ni Giordano Bruno. Kinilala sila ni Aby Warburg noong 1912, at sa pagtuklas na iyon itinatag niya ang isang paraan ng kasaysayan ng sining.

mga buwan na nasa mga pader pa rin ng Ferrara
7
Nailimbag ang Tatlong Aklat ni Agrippa
1533
kinilala ni Warburg ang mga dekano
1912

Kung saan muling lumitaw ang mga dekano

Mga manuskrito, isang fresco sa palasyo, isang nakalimbag na aklat, isang manwal ng salamangkero at isang sistema ng alaala: ang mga anyo na kinuha ng mga dekano sa Renaissance sa Europa, at ang iskolarsip na kumilala sa kanila makalipas ang apat na siglo.

📜

Mga larawan sa mga manuskrito

Latin na Europa ika-13–ika-15 siglo

Ang mga manuskritong Latin ni Abu Ma'shar at kaugnay na mga teksto ay minsan naglalarawan ng mga anyo ng dekano. Gumawa ang mga pintor mula sa mga nakasulat na paglalarawan, kaya ang mga larawan ay muling naimbento sa bawat kopya, dinamtan ng mga kasabayang kasuotan at inalisan ng anumang makikilala ng isang Kanluraning mambabasa bilang Ehipsiyo.

🎓

Ang rutang Paduano

Padua mga 1300

Ang mga bersiyong Latin ni Pietro d'Abano ng Abraham ibn Ezra ay nagdala ng mga larawan ng dekano ni Abu Ma'shar sa hilagang Italya sa ikalawang landas, mula Arabe sa pamamagitan ng Ebreo at Pranses. Ginawa ng pamantasan ng Padua ang astrolohiya bilang bahagi ng medikal na pag-aaral, at kumalat ang mga teksto sa mga Italyanong iskolar sa sumunod na dalawang siglo.

🏛️

Ang Bulwagan ng mga Buwan

Ferrara mga 1469–1470

Sa Palazzo Schifanoia, ang palasyo ng aliwan ng pamilyang Este sa Ferrara, ipinapinta ni Borso d'Este sa Salone dei Mesi ang labindalawang buwan ng taon. Bawat buwan ay may dalang tanda ng sodyako na napapaligiran ng tatlong anyo. Pitong buwan, Marso hanggang Setyembre, ang nananatili sa malaking bahagi; nawala ang iba.

🧱

Tatlong banda para sa bawat buwan

Ferrara mga 1470

Bawat buwan ay isang patayong hanay sa tatlong antas. Sa itaas, isang diyos ng Olimpo ang matagumpay na sumasakay; sa gitna, sa asul na likuran, ang tanda ng sodyako kasama ang tatlong dekano nito; sa ibaba, ang korte ni Borso sa trabaho at paglilibang sa buwang iyon. Langit, ang mga bituin at ang pamahalaan ng duke sa iisang kolum.

🧍🏿

Ang maitim na lalaki ng Marso

Ferrara Fresco ng Marso

Sa tabi ng Aries ay nakatayo ang isang maitim na lalaki sa isang punit na puting kasuotan na may lubid sa kanyang baywang. Siya ang unang dekano ng Aries tulad ng inilalarawan ng pangkat na Indiyano ni Abu Ma'shar at ng Picatrix, ang matangkad na maitim na lalaking may puting sinturon. Ang kanyang presensiya ang nagbigay-daan kay Warburg upang makilala ang lahat ng anyo ng dekano.

✉️

Ang reklamo ng pintor

Ferrara 1470

Si Francesco del Cossa, na nagpinta ng Marso, Abril at Mayo, ay sumulat kay Borso noong 1470 na nagrereklamo na binayaran siya sa parehong halaga bawat kuwadradong talampakan gaya ng mga mas mababang pintor ng bulwagan. Pinepetsahan ng liham ang gawa at ipinapakita ang isang pangkat ng mga pintor na naghahati-hati sa mga buwan.

🖨️

Ang mga unang nakalimbag na dekano

Augsburg 1489

Inilimbag ni Erhard Ratdolt ang Latin na Abu Ma'shar ni Hermann ng Carinthia sa Augsburg noong 1489 na may mga ukit na kahoy ng mga anyo ng dekano. Itinakda ng paglilimbag ang mga larawan sa unang pagkakataon: bawat kopya ngayon ay nagpapakita ng parehong mga anyo, at maaari silang muling gamitin, muling ukitin at kopyahin ng ibang mga tagalimbag.

🕯️

Ang pag-iingat ni Ficino

Florence 1489

Sa ikatlo ng kanyang Tatlong Aklat sa Buhay, tinimbang ni Marsilio Ficino kung ang mga larawang pang-astrolohiya ay makakahugot ng makalangit na impluwensiya, ang teorya sa likod ng mga talisman ng dekano. Nag-ingat siya nang husto, mas pinili ang musika, mga amoy at likas na sangkap kaysa sa mga inukit na anyo, at ang kanyang pag-iingat ang humubog sa pagsulat ng mga sumunod na maalam na salamangkero.

📕

Ang mga mukha ni Agrippa

Cologne 1533

Ang ikalawa sa Tatlong Aklat ng Okultong Pilosopiya ni Agrippa ay nagtatala ng isang larawan para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na mukha kasama ang epekto nito, na malaking bahagi ay sumusunod sa Picatrix. Nang mailimbag nang buo noong 1533, inilagay nito ang mga larawan ng dekano sa harap ng bawat edukadong mambabasa ng salamangka at naging pinagkunan na kinopya ng mga sumunod na okultista.

🎡

Ang mga gulong ng alaala ni Bruno

Paris 1582

Sa akdang Sa mga Anino ng mga Ideya, binuksan ni Giordano Bruno ang kanyang serye ng mga makalangit na larawan gamit ang tatlumpu't anim na dekano at inilagay sila sa umiikot na mga gulong ng alaala. Sa kanyang mga kamay, ang mga dekano ay naging isang paraan ng pag-oorganisa ng lahat ng kaalaman sa isip, isang gamit na hindi naisip ninuman sa kanilang mga naunang may-ari.

🔎

Ang panayam ni Warburg

Roma 1912

Sa Pandaigdigang Kongreso ng Kasaysayan ng Sining sa Roma, ipinaliwanag ni Aby Warburg ang nakalilitong gitnang banda sa Schifanoia: ang mga anyo ay ang mga dekano, at sinubaybayan niya sila sa pamamagitan ng Latin na Abu Ma'shar pabalik sa Hellenistikong Ehipto. Ginamit niya ang akda ni Franz Boll tungkol kay Teucer upang buuin ang koneksiyon.

📚

Ang paaralang Warburg

Hamburg at London ika-20 siglo

Ang aklatan ni Warburg, na inilipat mula Hamburg patungong London noong 1933, ay naging Warburg Institute. Nagtala si Fritz Saxl ng mga may-larawang manuskritong pang-astrolohiya, muling binasa ni Frances Yates si Bruno at ang tradisyong Hermetiko, at inilathala ng Institute ang modernong edisyon ng Latin na Picatrix.

Mga tagapagtaguyod, pintor, salamangkero at iskolar

Ang duke at ang astrologo sa likod ng mga fresco sa Ferrara, ang mga pintor na nagsagawa sa kanila, ang tagalimbag at ang mga pilosopo na nagpalaganap ng mga larawan, at ang mga mananalaysay na kumilala sa kanila.

Borso d'Este

1413–1471 Ferrara

Panginoon ng Ferrara mula 1450 at unang duke nito noong 1471, na nagkomisyon ng Bulwagan ng mga Buwan sa Schifanoia at lumilitaw sa pinakamababang banda nito na nagbibigay ng hustisya, nangangaso at tumatanggap sa kanyang korte.

Pellegrino Prisciani

mga 1435–1518 Ferrara

Astrologo ng korte, katiwala ng aklatan at mananalaysay sa pamilyang Este, karaniwang kinikilala sa pagdidisenyo ng programang pang-astrolohiya ng mga fresco sa Schifanoia, kasama ang mga dekano, mula sa mga tekstong Latin sa aklatan ng duke.

Francesco del Cossa

mga 1436–mga 1478 Ferrara at Bologna

Pintor sa Ferrara ng mga fresco ng Marso, Abril at Mayo, ang pinakamahusay na naingatan at pinakahinahangaan sa siklo, na ang liham noong 1470 kay Borso tungkol sa kanyang bayad ay nakatulong sa pagpepetsa ng gawa.

Ercole de' Roberti

mga 1451–1496 Ferrara

Mas batang pintor sa Ferrara na karaniwang kinikilala sa fresco ng Setyembre, kasama ang tagumpay ni Vulcan sa itaas ng tanda ng Libra at ang tatlong dekano nito.

Erhard Ratdolt

1442–1528 Venecia at Augsburg

Tagalimbag ng mga aklat sa agham at astrolohiya na naglabas ng Latin na Abu Ma'shar sa Augsburg noong 1489 na may mga ukit na kahoy ng mga anyo ng dekano, ang mga unang nakalimbag na larawan ng mga dekano.

Marsilio Ficino

1433–1499 Florence

Tagasalin ni Plato at ng Hermetikong Kalipunan na ang Tatlong Aklat sa Buhay noong 1489 ay tumalakay sa mga larawang pang-astrolohiya at mga talisman nang may pag-iingat na humubog sa maalam na salamangka ng sumunod na siglo.

Heinrich Cornelius Agrippa

1486–1535 Cologne

May-akda ng Tatlong Aklat ng Okultong Pilosopiya, na binalangkas noong mga 1510 at inilimbag nang buo noong 1533, na ang talaan ng mga larawan ng mukha ay nagbigay sa mga dekano ng kanilang pamantayang nakalimbag na anyo para sa mga okultista.

Giordano Bruno

1548–1600 Nola, Paris at London

Pilosopo na ang Sa mga Anino ng mga Ideya noong 1582 ay gumamit ng tatlumpu't anim na larawan ng dekano bilang batayan ng kanyang sining ng alaala; sinunog siya dahil sa erehiya sa Roma noong 1600.

Aby Warburg

1866–1929 Hamburg

Mananalaysay ng sining na noong 1912 ay kumilala sa mga anyo sa Schifanoia bilang mga dekano at sumubaybay sa kanilang ruta mula Hellenistikong Ehipto sa pamamagitan ng Arabeng astrolohiya patungong Ferrara.

Frances Yates

1899–1981 London

Mananalaysay ng Warburg Institute na ang Giordano Bruno at ang Tradisyong Hermetiko noong 1964 ay nagpaliwanag sa paggamit ni Bruno ng mga larawan ng dekano at gumawa sa salamangka ng Renaissance bilang isang seryosong paksa ng pag-aaral.

Paano nakarating ang mga dekano sa Italya

Bumalik ang mga dekano sa Europa bilang teksto. Ang Dakilang Pagpapakilala ni Abu Ma'shar, na isinalin sa Latin sa Toledo noong mga dekada 1130 at 1140, ay nagbigay sa mga mambabasang Latin ng tatlong paglalarawan para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na mukha ng sodyako. Ang Picatrix, na isinalin mula Arabe patungong Kastila noong 1256 at mula roon patungong Latin, ay nagbigay sa bawat mukha ng isang larawan at isang talaan ng mga kapangyarihan. Ang mga Ebreong kasulatan ni Abraham ibn Ezra, na umulit sa mga larawan ni Abu Ma'shar, ay isinalin sa Latin ni Pietro d'Abano sa Padua noong mga 1300. Noong ikalabing-limang siglo, ang mga aklat na ito ay nasa mga aklatan ng mga korteng Italyano at mga pamantasan. Walang sinumang nagbabasa sa kanila ang nag-isip tungkol sa Ehipto. Ang mga dekano ay naging bahagi ng doktrinang pang-astrolohiya, ang mga mukha ng mga tanda, bawat isa ay may planetaryong panginoon at isang anyo na kadalasang may kaunting kahulugan lamang sa sarili nito, tulad ng isang maitim na lalaki sa isang puting kasuotan para sa unang mukha ng Aries.

Mga larawan mula sa mga paglalarawan

Ang mga may-larawang manuskritong Latin ng mga tekstong ito ay lumitaw mula noong ikalabintatlong siglo. Walang ibang makopya ang kanilang mga pintor kundi ang mga salita, kaya iginuhit ng bawat manuskrito ang mga anyo nang bago. Ang parehong nakasulat na paglalarawan ay maaaring maging isang mamamayan ng bayan, isang kabalyero o isang manggagawa depende sa bayan at siglo ng pintor. Ito ang dahilan kung bakit ibang-iba ang hitsura ng mga larawan ng dekano sa sining ng Ehipto nang marating nila ang Renaissance. Napanatili ng teksto ang mga paglalarawan na halos matatag sa loob ng isang libong taon; ang mga larawan ay muling iniimbento sa bawat pagkakataon. Ang mga katalogo ni Fritz Saxl ng mga may-larawang manuskritong pang-astrolohiya, na sinimulan noong mga dekada 1910, ay nagpapakita kung gaano kalawak ang pagkakaiba-iba ng mga anyo.

Ang Bulwagan ng mga Buwan sa Ferrara

Ang pinakakilalang mga larawan ng dekano sa Renaissance ay nasa mga pader ng Salone dei Mesi, ang Bulwagan ng mga Buwan, sa Palazzo Schifanoia sa Ferrara. Si Borso d'Este, panginoon ng Ferrara, ay nagpapinta sa silid noong mga 1469 at 1470 sa isang pangkat ng mga lokal na artista. Ang siklo ay orihinal na nagpakita ng lahat ng labindalawang buwan. Pito sa kanila, Marso hanggang Setyembre, ang nananatili sa malaking bahagi; nawala ang iba, at ang mga fresco mismo ay gumugol ng mahabang panahon sa ilalim ng apog bago natuklasan noong ikalabinsiyam na siglo. Ipininta ni Francesco del Cossa ang Marso, Abril at Mayo sa silangang pader. Si Ercole de' Roberti ang karaniwang kinikilala sa Setyembre. Ang iba pang mga buwan ay gawa ng mga pintor na ang mga pangalan ay hindi gaanong tiyak.

Pagbasa sa isang buwan

Bawat buwan ay isang patayong hanay sa tatlong antas. Ang itaas na antas ay nagpapakita ng isang diyos ng Olimpo na sumasakay sa isang karwahe ng tagumpay, napapaligiran ng mga taong abala sa mga gawaing pinoprotektahan ng diyos na iyon. Ang gitnang antas, sa isang madilim na asul na likuran, ay nagpapakita ng tanda ng sodyako ng buwan, na may tatlong anyo na nakatayo o nakaupo sa tabi nito. Ang ibabang antas ay nagpapakita kay Borso mismo at sa kanyang korte: nangangaso, tumatanggap ng mga petisyon, nagbibigay ng hatol, nanonood ng karera ng kabayo. Ang pagsasaayos ay binabasa mula langit pababa sa lupa, mula sa mga diyos sa pamamagitan ng sodyako patungo sa pamahalaan ng duke, at inihaharap nito ang pamamahala ni Borso bilang bahagi ng isang kosmikong kaayusan. Ipinapakita ng hanay ng Abril kung paano nagtutulungan ang mga antas: sa itaas, matagumpay na sumasakay si Venus habang nakaluhod si Marte na may mga tanikala sa kanyang harapan at may mga pares ng mangingibig sa paligid ng kanyang karwahe; sa gitna, ang Toro kasama ang tatlong dekano nito; sa ibaba, si Borso sa gitna ng kanyang mga kortesano. Ang mga dekano sa gitnang banda ay bawat isa namamahala sa humigit-kumulang sampung araw ng buwan sa itaas at ibaba nila, kaya sila ang bisagra sa pagitan ng kalendaryo ng mga diyos at ng korte.

Buwan Tanda Diyos sa itaas na banda
Marso Aries Minerva
Abril Tauro Venus
Mayo Gemini Apollo
Hunyo Kanser Merkuryo
Hulyo Leo Hupiter
Agosto Virgo Ceres
Setyembre Libra Vulcan

Ang unang mukha ng Aries

Ang tatlong anyo sa gitnang antas ay naging palaisipan sa loob ng maraming siglo. Ang ilan ay mukhang mga kortesano, ang ilan ay mukhang mga manggagawa, ang ilan ay walang malinaw na hitsura. Ang pinakamalinaw ay ang unang anyo sa tabi ng Aries sa fresco ng Marso: isang lalaking maitim ang balat, malakas at magaspang ang tindig, sa isang punit na puting kasuotan na may lubid na nakatali sa kanyang baywang. Inilalarawan ng Picatrix ang unang mukha ng Aries bilang isang matangkad at maitim na lalaki na may mapupulang mata, nakatayo, nakasuot ng puting kasuotan na may sinturon sa baywang, malakas at galit. Ang parehong anyo ay nasa pangkat na Indiyano ni Abu Ma'shar at, mas maaga pa, sa mga talaan ng Sanskrit na drekkana noong mga unang siglo CE, kung saan may hawak din siyang palakol. Nang maitugma iyon, ang iba pang mga anyo sa gitnang banda ay nabasa sa parehong paraan, bawat dekano.

Sino ang nagplano ng programa

Hindi inimbento ng mga pintor ang mga dekano. Isang taong may hawak na mga tekstong pang-astrolohiya sa Latin ang nagbigay sa kanila ng mga anyo upang ipinta. Ang taong iyon ay karaniwang kinikilala bilang si Pellegrino Prisciani, ang astrologo ng korte ng Este, katiwala ng aklatan at mananalaysay, na nalalamang nagtrabaho sa mga tekstong ito. Ang pagpapatungkol ay isang hinuha ng iskolar, hindi isang nakatalang komisyon, ngunit tumutugma ito sa nalalaman tungkol sa korte ng Ferrara. Ang mga pintor mismo ay nag-iwan ng isang direktang dokumento: isang liham na ipinadala ni Francesco del Cossa kay Borso noong Marso 1470, na nagpoprotesta na binayaran siya ng parehong halaga bawat kuwadradong talampakan gaya ng pinakamahihinang pintor sa bulwagan, bagaman nagtrabaho siya nang mas masikap at mas mahusay. Iniulat na tinanggihan ni Borso ang kahilingan.

Ang mga unang nakalimbag na dekano

Noong 1489, si Erhard Ratdolt, isang tagalimbag na nagtrabaho sa Venecia bago bumalik sa kanyang sariling bayan sa Augsburg, ay naglathala ng bersiyong Latin ni Hermann ng Carinthia ng Dakilang Pagpapakilala ni Abu Ma'shar na may mga ilustrasyong ukit sa kahoy ng mga anyo ng dekano. Ito ang unang pagkakataon na lumitaw ang mga dekano sa limbag. Hindi ginawa ng mga ukit sa kahoy na mas Ehipsiyo ang mga anyo, ngunit ginawa nilang magkakapareho ang mga ito: bawat kopya ng aklat ay nagpakita ng parehong mga larawan, at maaaring kopyahin ng mga tagalimbag sa ibang lugar ang mga ito. Mula sa puntong ito, nagkaroon ang mga dekano ng isang pamantayang hitsura, na hindi kailanman naibigay sa kanila ng ilustrasyon sa manuskrito.

Mga larawan at ang pag-aatubiling Florentino

Nang taon ding iyon, 1489, inilathala ni Marsilio Ficino ang kanyang Tatlong Aklat sa Buhay sa Florence. Ang ikatlong aklat, tungkol sa pagkuha ng buhay mula sa kalangitan, ay tumatalakay kung ang mga larawang pang-astrolohiya ay makakahuli ng impluwensiya ng mga bituin, ang teorya kung saan nakasalalay ang mga talisman ng dekano. Iniulat ni Ficino ang mga pag-aangkin ng mga gumagawa ng larawan at ang mga awtoridad na kanilang binanggit, ngunit nag-ingat siya sa kanyang sariling posisyon, mas pinili ang musika, mga amoy, mga gamot at likas na sangkap kaysa sa mga inukit na anyo, na nanganganib na magmukhang demonikong salamangka. Ang kanyang pag-iingat ang nagtakda ng tono para sa maalam na salamangka sa sumunod na siglo: tinalakay ang mga larawan, at maingat ang mga nagsasagawa kung paano nila tinalakay ang mga ito.

Ang manwal ni Agrippa

Walang ganoong pag-aatubili si Heinrich Cornelius Agrippa sa pahina. Ang kanyang Tatlong Aklat ng Okultong Pilosopiya, na binalangkas noong mga 1510 at inilimbag nang buo sa Cologne noong 1533, ay nagtipon ng mahiwagang panitikan na magagamit niya sa isang sistema. Sa ikalawang aklat, sa gitna ng mga planetaryong larawan, nagtala siya ng isang larawan para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na mukha kasama ang epekto nito. Ang kanyang talaan ay malaking bahagi na sumusunod sa Picatrix: ang unang mukha ng Aries ay muling isang malaking lalaking maitim, nakatayo, sa isang puting kasuotan, na nagpapahiwatig ng katapangan at lakas. Malawakang binasa, kinopya at isinalin si Agrippa, at ang kanyang mga larawan ng mukha ang naging bersiyon na nalaman ng mga sumunod na okultista. Mula kay Agrippa, isang direktang linya ang tumatakbo patungo sa muling pagsilang ng okulto noong ikalabinsiyam na siglo at patungo sa Golden Dawn.

Ang sining ng alaala ni Bruno

Nakatuklas si Giordano Bruno ng bagong gamit para sa mga larawan. Sa akdang Sa mga Anino ng mga Ideya, na inilathala sa Paris noong 1582, bumuo siya ng isang sistema ng alaala mula sa magkakasentrong gulong na hinati sa mga bahagi, bawat bahagi ay may dalang larawan. Ang kanyang serye ng mga makalangit na larawan ay nagbubukas sa tatlumpu't anim na dekano, na kinuha mula sa talaan ni Agrippa, na sinusundan ng mga larawan ng mga planeta at ng mga mansiyon ng buwan. Para kay Bruno, ang mga larawan ng dekano ay mga makalangit na anyo, at ang pagsasaulo ng kaalaman sa pamamagitan nila ay isang paraan ng pagsasaayos ng isip alinsunod sa kalangitan. Ang Giordano Bruno at ang Tradisyong Hermetiko ni Frances Yates noong 1964 ay nagpaliwanag sa gamit na ito at naglagay kay Bruno sa loob ng Hermetikong muling pagsilang na sinimulan ni Ficino.

Mula kay Agrippa patungo sa muling pagsilang ng okulto

Nanatiling nakalimbag at nasa salin ang aklat ni Agrippa sa loob ng tatlong siglo. Isang bersiyong Ingles ang lumitaw noong 1651, at ang The Magus ni Francis Barrett noong 1801 ay humugot nang malaki rito, na nagpasa ng marami sa mga materyal nito, mga planetaryo at sodyakal na larawan sa gitna ng mga ito, sa mga okultista ng Inglatera at Pransiya noong ikalabinsiyam na siglo. Sa panahong iyon, ang mga larawan ng dekano ay hindi na pinag-aralan bilang astronomiya, o kahit bilang astrolohiya. Bahagi na sila ng isang kalipunan ng mga korespondensya, mga tanda, planeta, anghel, bato at larawan, na ginamit ng mga salamangkero upang bumuo ng mga ritwal at talisman. Iyon ang anyo kung saan nakatagpo sila ng mga tagapagtatag ng Golden Dawn noong mga dekada 1880, at mula roon ay lumipat ang mga dekano sa mga may-numerong baraha ng tarot, tulad ng inilalarawan sa susunod na pahina.

Ang pagkakatuklas ni Warburg

Noong 1912, sa Pandaigdigang Kongreso ng Kasaysayan ng Sining sa Roma, iniharap ni Aby Warburg ang kanyang kalutasan sa gitnang banda sa Schifanoia. Ang mga anyo, ipinakita niya, ay ang mga dekano, na ipininta mula sa mga paglalarawan sa Latin ni Abu Ma'shar. Ginamit niya ang edisyon ni Franz Boll ng Teucer upang subaybayan ang mga paglalarawan pabalik sa Hellenistikong Ehipto, at ikinatwiran niya na ipinakita ng mga fresco ang mga sinaunang larawan na nananatiling nakabalatkayo, na sinala sa pamamagitan ng mga pinagmulang Arabe at medyebal. Ang panayam, na inilathala noong 1922, ay naging isang panimulang teksto ng ikonolohiya, ang pag-aaral kung paano naglalakbay ang mga larawan at ang kanilang mga kahulugan. Ang aklatan ni Warburg ay lumipat mula Hamburg patungong London noong 1933 at naging Warburg Institute, kung saan ipinagpatuloy nina Saxl, Yates at kalaunan David Pingree, na ang edisyon ng Latin na Picatrix ay inilathala ng Institute noong 1986, ang gawain sa mga larawang pang-astrolohiya. Si Warburg mismo ay bumalik sa mga anyo sa Schifanoia sa kanyang huling proyekto, ang Mnemosyne Atlas, isang pangkat ng mga panel ng larawan na kanyang binuo noong mga dekada 1920 upang subaybayan ang patuloy na buhay ng mga sinaunang larawan, kung saan ang materyal na pang-astrolohiya ay may gitnang lugar. Para sa kanya, ang maitim na lalaki ng Marso ay patunay na ang sinaunang panahon ay hindi kailanman naglaho mula sa sining ng Europa; nanatili ito sa mga aklat ng bituin, nakabalatkayo.

Mga madalas itanong

Ano ang mga dekano sa Palazzo Schifanoia?

Sila ang tatlong anyo sa tabi ng bawat tanda ng sodyako sa gitnang antas ng Bulwagan ng mga Buwan sa Ferrara, na ipininta noong mga 1469 at 1470 para kay Borso d'Este. Bawat anyo ay kumakatawan sa isang sampung-digring mukha ng tanda, na ipininta mula sa mga paglalarawan sa mga bersiyong Latin ng Dakilang Pagpapakilala ni Abu Ma'shar. Kinilala sila ni Aby Warburg noong 1912.

Ilang buwan ang nananatili sa Schifanoia?

Pito sa labindalawa, Marso hanggang Setyembre, ang nananatili sa malaking bahagi. Nawala ang iba. Ang mga fresco ay natakpan sa mahabang panahon at natuklasan noong ikalabinsiyam na siglo, at iba-iba ang kanilang kalagayan. Ang mga buwan na ipininta ni Francesco del Cossa sa silangang pader, Marso, Abril at Mayo, ang pinakamahusay na naingatan.

Sino ang nagdisenyo ng programa sa Schifanoia?

Isinagawa ito ng mga pintor, ngunit ang nilalamang pang-astrolohiya ay tiyak na nagmula sa isang maalam na tagapayo. Karamihan sa mga iskolar ay kumikilala kay Pellegrino Prisciani, ang astrologo ng korte at katiwala ng aklatan ng Este, na nakaaalam sa mga tekstong pang-astrolohiya sa Latin kung saan nanggaling ang mga anyo ng dekano. Walang natitirang komisyon na nagpapangalan sa kanya, kaya ang pagpapatungkol ay nananatiling isang hinuha.

Paano kinilala ni Warburg ang mga dekano sa Ferrara?

Sa pamamagitan ng pagtutugma ng mga ipinintang anyo sa mga nakasulat na paglalarawan ng mga mukha sa mga bersiyong Latin ni Abu Ma'shar. Ang unang dekano ng Aries, isang maitim na lalaki sa isang puting kasuotan na may bigkis na lubid, ay tumugma nang husto sa teksto, at sumunod ang iba pang mga anyo. Pagkatapos ay ginamit ni Warburg ang akda ni Franz Boll tungkol kay Teucer ng Babilonya upang subaybayan ang mga paglalarawan pabalik sa Hellenistikong Ehipto.

Ano ang isinulat ni Agrippa tungkol sa mga dekano?

Sa ikalawa ng kanyang Tatlong Aklat ng Okultong Pilosopiya, na inilimbag nang buo noong 1533, nagtala si Agrippa ng isang larawan para sa bawat isa sa tatlumpu't anim na mukha ng sodyako kasama ang epekto na pinaniniwalaang taglay nito. Ang talaan ay sumusunod nang malapit sa Picatrix. Naging pamantayang sanggunian ito para sa mga sumunod na salamangkero, kabilang ang mga okultista noong ikalabinsiyam na siglo na nagsama ng mga dekano sa tarot.

Ano ang mga unang nakalimbag na larawan ng mga dekano?

Ang mga ukit sa kahoy sa edisyon sa Augsburg noong 1489 ni Erhard Ratdolt ng Dakilang Pagpapakilala ni Abu Ma'shar, sa bersiyong Latin ni Hermann ng Carinthia. Bago noon, bawat tagaguhit ng manuskrito ay gumuhit ng mga anyo mula sa mga paglalarawan, kaya nag-iba-iba sila sa bawat kopya. Nagbigay ang limbag sa kanila ng isang isahan at nauulit na anyo.

Gumamit ba si Marsilio Ficino ng mga talisman ng dekano?

Walang katibayan na gumawa siya ng mga ito. Sa ikatlo ng kanyang Tatlong Aklat sa Buhay, na inilathala noong 1489, tinalakay ni Ficino kung ang mga larawang pang-astrolohiya ay makakahuli ng makalangit na impluwensiya at iniulat kung ano ang inangkin ng mga naunang awtoridad. Maingat siya, mas pinili ang musika, mga amoy at likas na sangkap kaysa sa mga inukit na anyo, bahagyang upang lumayo sa anumang matatawag na demonikong salamangka.

Paano ginamit ni Giordano Bruno ang mga dekano?

Bilang mga larawan ng alaala. Sa akdang Sa mga Anino ng mga Ideya, na inilathala sa Paris noong 1582, bumuo si Bruno ng isang sistema ng umiikot na mga gulong ng alaala, at ang una sa kanyang serye ng mga makalangit na larawan ay ang tatlumpu't anim na anyo ng dekano mula kay Agrippa. Ipinaliwanag ni Frances Yates ang sistema sa kanyang aklat noong 1964 tungkol kay Bruno at sa Hermetikong tradisyon.

Alam ba ng mga manunulat sa Renaissance na Ehipsiyo ang mga dekano?

Sa pangkalahatang paraan. Naniwala ang mga salamangkero sa Renaissance na marami sa kanilang kaalaman ay nagmula kay Hermes Trismegistus at sa sinaunang Ehipto, kaya ipinalagay ang isang Ehipsiyong pinagmulan para sa maraming bagay, kung minsan ay mali. Ang tiyak na ruta ng mga larawan ng dekano, mula sa mga Ehipsiyong orasan ng bituin sa pamamagitan ng mga pinagmulang Griyego, Persyano, Indiyano at Arabe, ay muling binuo lamang noong ikadalawampung siglo nina Boll, Warburg at ng kanilang mga kahalili.

Saan makikita ang mga fresco sa Schifanoia?

Sa Palazzo Schifanoia sa Ferrara, bahagi na ngayon ng mga pambayang museo ng lungsod. Nasira ang palasyo ng lindol noong 2012 at muling binuksan pagkatapos ng restorasyon, kaya dapat suriin ng mga bisita ang kasalukuyang mga kaayusan sa pagbubukas bago maglakbay.

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.