دکانوسهای مصری در اروپای رنسانس
بازگشت دکانوسها در رنسانس
حدود ۱۴۷۰ دکانوسها بر دیوارهای کاخی در فرارا در قالب سه پیکره رازآلود کنار هر برج زودیاک پدیدار شدند که از راه ترجمههای لاتین از ابومعشر گرفته شده بودند. در کمتر از یک قرن در آوگسبورگ به چاپ رسیدند، آگریپا آنها را در مقام تصویرهای طلسمی مدون کرد و جوردانو برونو آنها را در هنر حافظه خود جای داد. آبی واربورگ در ۱۹۱۲ آنها را بازشناخت و روشی در تاریخ هنر را بر پایه همین یافته بنیاد نهاد.
- ماه بازمانده بر دیوارهای فرارا
- 7
- چاپ «سه کتاب» آگریپا
- 1533
- شناسایی دکانوسها به دست واربورگ
- 1912
جاهایی که دکانوسها دوباره پدیدار شدند
دستنوشتهها، دیوارنگارهای در یک کاخ، کتابی چاپی، دستنامهای جادویی و نظامی برای حافظه: صورتهایی که دکانوسها در اروپای رنسانس به خود گرفتند، و پژوهشی که چهار قرن بعد آنها را بازشناخت.
تصویرهایی در دستنوشتهها
دستنوشتههای لاتین ابومعشر و متون وابسته گاه پیکرههای دکانوسی را مصور میکردند. نقاشان از روی وصفهای نوشته کار میکردند، پس تصویرها با هر رونوشت از نو ساخته میشدند، جامه روزگار نقاش را میپوشیدند و از هر آنچه خوانندهای غربی آن را مصری میشناخت تهی میشدند.
راه پادووا
روایتهای لاتین پیترو د آبانو از ابراهیم ابن عزرا تصویرهای دکانوسی ابومعشر را از راهی دوم، از عربی و از طریق عبری و فرانسوی، به شمال ایتالیا رساند. دانشگاه پادووا طالعبینی را بخشی از دانش پزشکی کرد و این متون در دو قرن بعد میان دانشوران ایتالیایی دستبهدست شدند.
تالار ماهها
بورسو دسته در کاخ اسکیفانویا، کاخ تفریحی خاندان استه در فرارا، فرمان داد «سالونه دی مزی» (تالار ماهها) را با دوازده ماه سال نقاشی کنند. هر ماه برج زودیاکی خود را دارد که سه پیکره در دو سویش جای دارند. هفت ماه، از مارس تا سپتامبر، تا اندازه زیادی بر جای ماندهاند؛ بقیه از میان رفتهاند.
سه نوار برای هر ماه
هر ماه نواری عمودی در سه ردیف است. در بالا خدایی المپی سوار بر ارابه پیروزی پیش میرود؛ در میانه، بر زمینهای آبی، برج زودیاک با سه دکانوسش؛ در پایین، دربار بورسو در کار و فراغت آن ماه. آسمان، ستارگان و حکومت دوک در یک ستون.
مرد سیهچرده ماه مارس
کنار برج حمل مردی تیرهپوست با جامه سپید پاره و ریسمانی بر کمر ایستاده است. او وجه نخست حمل است آنگونه که مجموعه هندی ابومعشر و «پیکاتریکس» وصفش میکنند: مرد سیهچرده بلندبالایی در جامه سپید که بر کمر بسته است. حضور همین پیکره بود که به واربورگ امکان داد همه پیکرههای دکانوسی را شناسایی کند.
گلایه یک نقاش
فرانچسکو دل کوسا، که ماههای مارس، آوریل و مه را نقاشی کرد، در ۱۴۷۰ به بورسو نامه نوشت و گلایه کرد که دستمزدش به ازای هر فوت مربع همان نرخ نقاشان کممایهتر تالار است. این نامه تاریخ کار را معلوم میکند و نشان میدهد گروهی از نقاشان ماهها را میان خود بخش کرده بودند.
نخستین دکانوسهای چاپی
ارهارد راتدولت ترجمه لاتین هرمان کارینتیایی از ابومعشر را در ۱۴۸۹ در آوگسبورگ با باسمههای چوبی از پیکرههای دکانوسی منتشر کرد. چاپ برای نخستین بار تصویرها را ثابت کرد: اکنون هر نسخه همان پیکرهها را نشان میداد و چاپگران دیگر میتوانستند آنها را دوباره به کار ببرند، از نو بر چوب حک کنند و رونویسی کنند.
احتیاط فیچینو
مارسیلیو فیچینو در سومین کتاب از «سه کتاب درباره زندگی» سنجید که آیا تصویرهای نجومی میتوانند اثر آسمانی را فرود آورند، یعنی همان نظریهای که پشت طلسمهای دکانوسی بود. او با احتیاط بسیار سخن گفت و موسیقی، بوها و مواد طبیعی را بر پیکرههای حکاکیشده ترجیح داد، و همین احتیاط شیوه نوشتن جادوگران دانشور بعدی را شکل داد.
وجوه آگریپا
دومین کتاب از «سه کتاب فلسفه غیبی» آگریپا برای هر یک از سیوشش وجه تصویری همراه با اثرش فهرست میکند و بیشتر از «پیکاتریکس» پیروی میکند. این اثر که در ۱۵۳۳ کامل به چاپ رسید، تصویرهای دکانوسی را پیش چشم هر خواننده دانشآموخته جادو نهاد و به منبعی بدل شد که اهل علوم خفیه بعدها از آن رونویسی کردند.
چرخهای حافظه برونو
جوردانو برونو در «درباره سایههای ایدهها» رشته تصویرهای آسمانی خود را با سیوشش دکانوس آغاز کرد و آنها را بر چرخهای گردان حافظه نشاند. در دست او دکانوسها به راهی برای سامان دادن همه دانش در ذهن بدل شدند، کاربردی که هیچیک از دارندگان پیشین آنها به تصورش نرسیده بود.
سخنرانی واربورگ
آبی واربورگ در کنگره بینالمللی تاریخ هنر در رم نوار میانی معماگونه اسکیفانویا را توضیح داد: پیکرهها دکانوسها بودند، و او آنها را از راه ابومعشرِ لاتین تا مصر هلنیستی دنبال کرد. او برای برقراری این پیوند از پژوهش فرانتس بول درباره تئوکر بهره گرفت.
مکتب واربورگ
کتابخانه واربورگ، که در ۱۹۳۳ از هامبورگ به لندن منتقل شد، مؤسسه واربورگ شد. فریتس زاکسل دستنوشتههای مصور طالعبینی را فهرست کرد، فرانسیس ییتس برونو و سنت هرمسی را از نو خواند، و مؤسسه ویراست امروزی «پیکاتریکس» لاتین را منتشر کرد.
حامیان، نقاشان، جادوگران و پژوهشگران
دوک و طالعبینی که پشت دیوارنگارههای فرارا بودند، نقاشانی که آنها را اجرا کردند، چاپگر و فیلسوفانی که تصویرها را پراکندند، و تاریخنگارانی که آنها را بازشناختند.
بورسو دسته
فرمانروای فرارا از ۱۴۵۰ و نخستین دوک آن در ۱۴۷۱، که سفارش تالار ماهها را در اسکیفانویا داد و در ردیف پایینی آن در حال داوری، شکار و پذیرفتن درباریانش دیده میشود.
پللگرینو پریشانی
طالعبین، کتابدار و تاریخنگار دربار خاندان استه که طراحی برنامه نجومی دیوارنگارههای اسکیفانویا، از جمله دکانوسها، را بر پایه متون لاتین کتابخانه دوک معمولاً به او نسبت میدهند.
فرانچسکو دل کوسا
نقاش فراراییِ دیوارنگارههای مارس، آوریل و مه، سالمترین و ستودهترین بخشهای این مجموعه، که نامهاش در ۱۴۷۰ به بورسو درباره دستمزدش به تاریخگذاری کار کمک میکند.
ارکوله د روبرتی
نقاش جوانتر فرارایی که دیوارنگاره سپتامبر را عموماً به او نسبت میدهند، با پیروزی ولکان بر فراز برج میزان و سه دکانوسش.
ارهارد راتدولت
چاپگر کتابهای علمی و نجومی که ابومعشرِ لاتین را در ۱۴۸۹ در آوگسبورگ با باسمههای چوبی از پیکرههای دکانوسی منتشر کرد؛ نخستین تصویرهای چاپی دکانوسها.
مارسیلیو فیچینو
مترجم افلاطون و «مجموعه هرمسی» که «سه کتاب درباره زندگی» او (۱۴۸۹) از تصویرهای نجومی و طلسمها با احتیاطی سخن گفت که جادوی دانشورانه قرن بعد را شکل داد.
هاینریش کورنلیوس آگریپا
نویسنده «سه کتاب فلسفه غیبی» که حدود ۱۵۱۰ پیشنویس شد و در ۱۵۳۳ کامل به چاپ رسید، و فهرست تصویرهای وجوهش به دکانوسها صورت چاپی معیار را برای اهل علوم خفیه داد.
جوردانو برونو
فیلسوفی که در «درباره سایههای ایدهها» (۱۵۸۲) سیوشش تصویر دکانوسی را پایه هنر حافظه خود کرد؛ او در ۱۶۰۰ در رم به جرم بدعت سوزانده شد.
آبی واربورگ
تاریخنگار هنر که در ۱۹۱۲ پیکرههای اسکیفانویا را دکانوسها شناخت و راهشان را از مصر هلنیستی و از طریق طالعبینی عربی تا فرارا دنبال کرد.
فرانسیس ییتس
تاریخنگار مؤسسه واربورگ که «جوردانو برونو و سنت هرمسی» (۱۹۶۴) او کاربرد تصویرهای دکانوسی نزد برونو را توضیح داد و جادوی رنسانس را به موضوعی جدی برای پژوهش بدل کرد.
دکانوسها چگونه به ایتالیا رسیدند
دکانوسها در قالب متن به اروپا بازگشتند. «المدخل الکبیر» ابومعشر، که در دهههای ۱۱۳۰ و ۱۱۴۰ در طلیطله به لاتین ترجمه شد، به خوانندگان لاتینزبان برای هر یک از سیوشش وجه زودیاک سه وصف داد. «پیکاتریکس»، که در ۱۲۵۶ از عربی به کاستیلی و از آنجا به لاتین ترجمه شد، به هر وجه تصویری و فهرستی از نیروها داد. رسالههای عبری ابراهیم ابن عزرا، که تصویرهای ابومعشر را تکرار میکردند، حدود ۱۳۰۰ به دست پیترو د آبانو در پادووا به لاتین درآمدند. در قرن پانزدهم این کتابها دیگر در کتابخانههای دربارها و دانشگاههای ایتالیا جای داشتند. هیچکس که آنها را میخواند به یاد مصر نمیافتاد. دکانوسها بخشی از آموزه طالعبینی شده بودند، وجوه برجها، هر یک با خداوندی سیارهای و پیکرهای که بهتنهایی اغلب معنای چندانی نداشت، مانند مردی سیهچرده در جامهای سپید برای وجه نخست حمل.
تصویرهایی از روی وصفها
دستنوشتههای مصور لاتین این متون از قرن سیزدهم پدیدار میشوند. نقاشانشان جز واژهها چیزی برای رونویسی نداشتند، پس هر دستنوشته پیکرهها را از نو میکشید. یک وصف نوشته واحد، بسته به شهر و قرن نقاش، میتوانست به یک بازرگان شهری، یک شوالیه یا یک کارگر بدل شود. از همین روست که تصویرهای دکانوسی تا رسیدن به رنسانس اینهمه با هنر مصری بیگانهاند. متن وصفها را هزار سال کمابیش ثابت نگاه داشته بود؛ تصویرها هر بار از نو ساخته میشدند. فهرستهای فریتس زاکسل از دستنوشتههای مصور طالعبینی، که در دهه ۱۹۱۰ آغاز شد، نشان میدهد پیکرهها تا چه اندازه گوناگون بودند.
تالار ماهها در فرارا
شناختهترین تصویرهای دکانوسی رنسانس بر دیوارهای «سالونه دی مزی»، یعنی تالار ماهها، در کاخ اسکیفانویا در فرارا است. بورسو دسته، فرمانروای فرارا، فرمان داد حدود ۱۴۶۹ و ۱۴۷۰ گروهی از هنرمندان محلی این تالار را نقاشی کنند. این مجموعه در اصل هر دوازده ماه را نشان میداد. هفت ماه، از مارس تا سپتامبر، تا اندازه زیادی بر جای ماندهاند؛ بقیه از میان رفتند، و خود دیوارنگارهها مدتی دراز زیر دوغاب آهک ماندند تا در قرن نوزدهم از زیر آن بیرون آورده شدند. فرانچسکو دل کوسا مارس، آوریل و مه را بر دیوار شرقی نقاشی کرد. سپتامبر را عموماً به ارکوله د روبرتی نسبت میدهند. ماههای دیگر کار نقاشانی است که نامشان کمتر قطعی است.
خواندن یک ماه
هر ماه نواری عمودی در سه ردیف است. ردیف بالا خدایی المپی را نشان میدهد که بر ارابه پیروزی سوار است و گرداگردش مردمانی به کارهایی مشغولاند که آن خدا پشتیبانشان است. ردیف میانی، بر زمینهای آبی تیره، برج زودیاکی آن ماه را نشان میدهد و سه پیکره که کنارش ایستاده یا نشستهاند. ردیف پایین خود بورسو و دربارش را نشان میدهد: در شکار، در پذیرفتن دادخواستها، در داوری، در تماشای اسبدوانی. این چینش از آسمان به زمین خوانده میشود، از خدایان و از راه زودیاک تا حکومت دوک، و فرمانروایی بورسو را بخشی از نظمی کیهانی نشان میدهد. نوار آوریل نشان میدهد ردیفها چگونه با هم کار میکنند: در بالا ونوس با شکوه پیروزی پیش میرود، مارس، خدای جنگ، در زنجیر پیش او زانو زده و جفتهای دلداده گرداگرد ارابهاشاند؛ در میانه، برج ثور (گاو) با سه دکانوسش؛ در پایین، بورسو در میان درباریانش. هر یک از دکانوسهای نوار میانی بر حدود ده روز از ماهی که بالا و پایینشان است فرمان میراند، پس آنها لولای میان گاهشمار خدایان و گاهشمار دربارند.
| ماه | برج | خدای نوار بالا |
|---|---|---|
| مارس | حمل | مینروا |
| آوریل | ثور | ونوس |
| مه | جوزا | آپولون |
| ژوئن | سرطان | مرکوری |
| ژوئیه | اسد | ژوپیتر |
| اوت | سنبله | سرس |
| سپتامبر | میزان | ولکان |
وجه نخست حمل
سه پیکره ردیف میانی قرنها معما بودند. برخی به درباریان میمانستند، برخی به کارگران، برخی به هیچ چیز آشکاری. روشنترینشان نخستین پیکره کنار حمل در دیوارنگاره مارس است: مردی تیرهپوست، نیرومند و درشتهیئت، در جامه سپید پاره با ریسمانی بسته بر کمر. «پیکاتریکس» وجه نخست حمل را مردی سیهچرده و بلندبالا با چشمانی سرخفام وصف میکند که ایستاده، جامهای سپید که بر کمر بسته شده پوشیده، نیرومند و خشمگین است. همین پیکره در مجموعه هندی ابومعشر و، دورتر، در فهرستهای درکانه سنسکریت از نخستین قرنهای میلادی هست، جایی که تبری هم در دست دارد. همین که این تطبیق انجام شد، پیکرههای دیگر نوار میانی را هم میشد به همین شیوه، دکانوس به دکانوس، خواند.
چه کسی برنامه را طراحی کرد
نقاشان دکانوسها را از خود نساختند. کسی که به متون نجومی لاتین دسترسی داشت پیکرههایی را که باید نقاشی میشد به آنان داد. این شخص را معمولاً پللگرینو پریشانی میدانند، طالعبین، کتابدار و تاریخنگار دربار استه، که میدانیم با این متون کار میکرد. این انتساب استنباطی پژوهشی است، نه سفارشی ثبتشده، اما با آنچه از دربار فرارا میدانیم جور درمیآید. خود نقاشان یک سند مستقیم بر جای گذاشتند: نامهای که فرانچسکو دل کوسا در مارس ۱۴۷۰ به بورسو فرستاد و در آن گلایه کرد که با وجود کار بیشتر و بهترش، به ازای هر فوت مربع همان نرخ ضعیفترین نقاشان تالار را گرفته است. گزارش شده است که بورسو این درخواست را نپذیرفت.
نخستین دکانوسهای چاپی
در ۱۴۸۹ ارهارد راتدولت، چاپگری که پیش از بازگشت به زادگاهش آوگسبورگ در ونیز کار کرده بود، ترجمه لاتین هرمان کارینتیایی از «المدخل الکبیر» ابومعشر را با باسمههای چوبی از پیکرههای دکانوسی منتشر کرد. این نخستین بار بود که دکانوسها به چاپ میرسیدند. باسمههای چوبی پیکرهها را مصریتر نکردند، اما یکدستشان کردند: هر نسخه کتاب همان تصویرها را نشان میداد و چاپگران جاهای دیگر میتوانستند از آنها رونویسی کنند. از این پس دکانوسها ظاهری معیار داشتند، چیزی که مصورسازی دستنوشتهها هرگز به آنها نداده بود.
تصویرها و پروای فلورانسی
در همان سال ۱۴۸۹ مارسیلیو فیچینو «سه کتاب درباره زندگی» را در فلورانس منتشر کرد. کتاب سوم، درباره به دست آوردن زندگی از آسمانها، به این میپردازد که آیا تصویرهای نجومی میتوانند اثر ستارگان را به دام اندازند، یعنی همان نظریهای که طلسمهای دکانوسی بر آن استوارند. فیچینو ادعاهای تصویرسازان و مراجعی را که به آنها استناد میکردند گزارش میکند، اما موضع خود را با احتیاط بیان میکند و موسیقی، بوها، داروها و مواد طبیعی را بر پیکرههای کندهشده ترجیح میدهد، که بیم آن میرفت جادوی اهریمنی به نظر آیند. احتیاط او لحن جادوی دانشورانه قرن بعد را تعیین کرد: از تصویرها سخن گفته میشد، و اهل این کار مراقب بودند که چگونه از آنها سخن بگویند.
دستنامه آگریپا
هاینریش کورنلیوس آگریپا بر روی کاغذ چنین پروایی نداشت. «سه کتاب فلسفه غیبی» او، که حدود ۱۵۱۰ پیشنویس شد و در ۱۵۳۳ در کلن کامل به چاپ رسید، ادبیات جادوییای را که در دسترسش بود در یک نظام گرد آورد. در کتاب دوم، در میان تصویرهای سیارهای، برای هر یک از سیوشش وجه تصویری همراه با اثرش فهرست میکند. فهرست او بیشتر از «پیکاتریکس» پیروی میکند: وجه نخست حمل باز مردی سیهچرده و درشتاندام است، ایستاده، در جامهای سپید، که بر بیباکی و نیرو دلالت دارد. آگریپا را بسیار خواندند، از او رونویسی کردند و ترجمهاش کردند، و تصویرهای وجوه او به روایتی بدل شد که اهل علوم خفیه بعدی میشناختند. از آگریپا خطی مستقیم به احیای جادو در قرن نوزدهم و به گلدن داون میرسد.
هنر حافظه برونو
جوردانو برونو کاربرد تازهای برای این تصویرها یافت. او در «درباره سایههای ایدهها»، که در ۱۵۸۲ در پاریس منتشر شد، نظامی برای حافظه از چرخهایی هممرکز ساخت که به بخشهایی تقسیم شده بودند و هر بخش تصویری داشت. رشته تصویرهای آسمانی او با سیوشش دکانوس آغاز میشود که از فهرست آگریپا گرفته شدهاند و پس از آنها تصویرهای سیارات و منازل قمر میآیند. برای برونو تصویرهای دکانوسی صورتهایی آسمانی بودند و به خاطر سپردن دانش از راه آنها شیوهای بود برای سامان دادن ذهن همسو با آسمانها. «جوردانو برونو و سنت هرمسی» فرانسیس ییتس در ۱۹۶۴ این کاربرد را توضیح داد و برونو را درون احیای هرمسیای جای داد که فیچینو آغاز کرده بود.
از آگریپا تا احیای علوم خفیه
کتاب آگریپا سه قرن پیوسته چاپ و ترجمه میشد. ترجمهای انگلیسی در ۱۶۵۱ منتشر شد، و «مغ» (The Magus) اثر فرانسیس بارت در ۱۸۰۱ بسیار از آن برگرفت و بخش بزرگی از موادش، از جمله تصویرهای سیارهای و زودیاکی، را به اهل علوم خفیه قرن نوزدهم در انگلستان و فرانسه رساند. تا آن زمان تصویرهای دکانوسی دیگر در مقام نجوم، و حتی چندان در مقام طالعبینی، مطالعه نمیشدند. بخشی از مجموعهای از تناظرها بودند، برجها، سیارات، فرشتگان، سنگها و تصویرها، که جادوگران برای ساختن آیینها و طلسمها به کار میبردند. بنیانگذاران گلدن داون در دهه ۱۸۸۰ آنها را به همین صورت دیدند، و از آنجا دکانوسها به کارتهای عددی تاروت راه یافتند، چنانکه صفحه بعد شرح میدهد.
کشف واربورگ
آبی واربورگ در ۱۹۱۲ در کنگره بینالمللی تاریخ هنر در رم راهحل خود را برای نوار میانی اسکیفانویا عرضه کرد. او نشان داد که پیکرهها دکانوسها هستند که از روی وصفهای لاتین ابومعشر نقاشی شدهاند. او ویراست فرانتس بول از تئوکر را به کار گرفت تا وصفها را تا مصر هلنیستی دنبال کند، و استدلال کرد که دیوارنگارهها تصویرهای باستانیای را نشان میدهند که در لباس مبدل و پس از گذر از صافی منابع عربی و سدههای میانه زنده ماندهاند. این سخنرانی، که در ۱۹۲۲ منتشر شد، به یکی از متون بنیادین شمایلشناسی بدل شد، یعنی مطالعه اینکه تصویرها و معناهایشان چگونه سفر میکنند. کتابخانه واربورگ در ۱۹۳۳ از هامبورگ به لندن منتقل شد و مؤسسه واربورگ شد، جایی که زاکسل، ییتس و بعدها دیوید پینگری، که مؤسسه ویراست او از «پیکاتریکس» لاتین را در ۱۹۸۶ منتشر کرد، کار بر تصویرهای نجومی را ادامه دادند. خود واربورگ در واپسین طرحش، «اطلس منموسینه»، دوباره به پیکرههای اسکیفانویا بازگشت؛ مجموعهای از تابلوهای تصویری که در دهه ۱۹۲۰ گرد آورد تا بقای (حیات پسین) تصویرهای باستانی را دنبال کند و مواد نجومی در آن جایگاهی محوری دارد. برای او مرد سیهچرده ماه مارس گواهی بود بر اینکه دوران باستان هرگز از هنر اروپا ناپدید نشده بود؛ در کتابهای ستارگان، در لباس مبدل، زنده مانده بود.
پرسشهای متداول
دکانوسها در کاخ اسکیفانویا چه هستند؟
سه پیکرهای که کنار هر برج زودیاک در ردیف میانی تالار ماهها در فرارا جای دارند و حدود ۱۴۶۹ و ۱۴۷۰ برای بورسو دسته نقاشی شدند. هر پیکره نماینده یکی از وجوه دهدرجهای برج است و از روی وصفهای روایتهای لاتین «المدخل الکبیر» ابومعشر نقاشی شده است. آبی واربورگ در ۱۹۱۲ آنها را شناسایی کرد.
چند ماه در اسکیفانویا بر جای مانده است؟
هفت ماه از دوازده ماه، از مارس تا سپتامبر، تا اندازه زیادی بر جای ماندهاند. بقیه از میان رفتند. دیوارنگارهها مدتی دراز پوشیده ماندند و در قرن نوزدهم از زیر پوشش بیرون آورده شدند، و وضعیتشان یکسان نیست. ماههایی که فرانچسکو دل کوسا بر دیوار شرقی نقاشی کرد، یعنی مارس، آوریل و مه، سالمتریناند.
برنامه اسکیفانویا را چه کسی طراحی کرد؟
نقاشان آن را اجرا کردند، اما محتوای نجومیاش باید از مشاوری دانشور آمده باشد. بیشتر پژوهشگران آن را به پللگرینو پریشانی، طالعبین و کتابدار دربار استه، نسبت میدهند که متون نجومی لاتینی را که پیکرههای دکانوسی از آنها گرفته شدهاند میشناخت. هیچ سفارشی که نام او را ببرد بر جای نمانده است، پس این انتساب همچنان استنباطی است.
واربورگ دکانوسهای فرارا را چگونه شناسایی کرد؟
با تطبیق پیکرههای نقاشیشده با وصفهای نوشته وجوه در روایتهای لاتین ابومعشر. وجه نخست حمل، مردی سیهچرده در جامهای سپید که ریسمانی بر کمر دارد، بهخوبی با متن جور درمیآمد و پیکرههای دیگر از پی آن آمدند. سپس واربورگ پژوهش فرانتس بول درباره تئوکر بابلی را به کار گرفت تا وصفها را تا مصر هلنیستی دنبال کند.
آگریپا درباره دکانوسها چه نوشت؟
آگریپا در دومین کتاب از «سه کتاب فلسفه غیبی»، که در ۱۵۳۳ کامل به چاپ رسید، برای هر یک از سیوشش وجه زودیاک تصویری همراه با اثری که گمان میرفت داشته باشد فهرست میکند. این فهرست از نزدیک از «پیکاتریکس» پیروی میکند. این اثر منبع معیار جادوگران بعدی شد، از جمله اهل علوم خفیه قرن نوزدهم که دکانوسها را در تاروت جای دادند.
نخستین تصویرهای چاپی دکانوسها کدام بودند؟
باسمههای چوبی در ویراست ۱۴۸۹ ارهارد راتدولت از «المدخل الکبیر» ابومعشر در آوگسبورگ، در ترجمه لاتین هرمان کارینتیایی. پیش از آن هر مصورساز دستنوشته پیکرهها را از روی وصفها میکشید، پس از نسخهای به نسخه دیگر فرق میکردند. چاپ به آنها صورتی یگانه و تکرارپذیر داد.
آیا مارسیلیو فیچینو طلسمهای دکانوسی به کار میبرد؟
هیچ شاهدی نیست که آنها را ساخته باشد. فیچینو در سومین کتاب از «سه کتاب درباره زندگی»، که در ۱۴۸۹ منتشر شد، به این پرداخت که آیا تصویرهای نجومی میتوانند اثر آسمانی را به دام اندازند و ادعاهای مراجع پیشین را گزارش کرد. او محتاط بود و موسیقی، بوها و مواد طبیعی را بر پیکرههای حکاکیشده ترجیح میداد، تا اندازهای برای آنکه از هر چیزی که بتوان جادوی اهریمنیاش خواند دور بماند.
جوردانو برونو دکانوسها را چگونه به کار برد؟
در مقام تصویرهای حافظه. برونو در «درباره سایههای ایدهها»، که در ۱۵۸۲ در پاریس منتشر شد، نظامی از چرخهای گردان حافظه ساخت، و نخستین رشته از تصویرهای آسمانی او سیوشش پیکره دکانوسی است که از آگریپا گرفته شدهاند. فرانسیس ییتس این نظام را در کتاب ۱۹۶۴ خود درباره برونو و سنت هرمسی توضیح داد.
آیا نویسندگان رنسانس میدانستند دکانوسها مصریاند؟
بهطور کلی. جادوگران رنسانس باور داشتند بخش بزرگی از دانششان از هرمس تریسمگیستوس و مصر باستان آمده است، پس برای بسیاری چیزها خاستگاهی مصری فرض میشد، گاه به خطا. راه مشخص تصویرهای دکانوسی، از ساعتهای ستارهای مصری و از طریق منابع یونانی، ایرانی، هندی و عربی، تنها در قرن بیستم به دست بول، واربورگ و جانشینانشان بازسازی شد.
دیوارنگارههای اسکیفانویا را کجا میتوان دید؟
در کاخ اسکیفانویا در فرارا که اکنون بخشی از موزههای شهری است. این کاخ در زمینلرزه ۲۰۱۲ آسیب دید و پس از مرمت دوباره گشوده شد، پس بازدیدکنندگان بهتر است پیش از سفر از وضعیت کنونی ساعات بازدید آگاه شوند.
آخرین نوشتهها
حکمت باستانی کارتهای تاروت را کشف کنید و اسرار سفر معنوی خود را باز کنید. وبلاگ ما دروازه شما به درک نمادگرایی غنی، معانی و کاربردهای عملی خواندن تاروت است.