Πέρα από την Ανατολική Ασία
Η δυτική πρόσληψη
Ένας Ιησουίτης στο Πεκίνο έστειλε στον Λάιμπνιτς ένα διάγραμμα των εξήντα τεσσάρων εξαγράμμων, κι εκείνος αναγνώρισε σε αυτό τη δική του δυαδική αριθμητική. Δυόμισι αιώνες αργότερα, το ίδιο βιβλίο γινόταν μπεστ σέλερ στο Σαν Φρανσίσκο. Ελάχιστα κείμενα μεταμορφώθηκαν τόσο ριζικά μέσα από την ίδια την πράξη της μετάφρασης.
- ρεύματα
- 12
- μορφές
- 12
- χρόνια στη Δύση
- 300
Τα ρεύματα
Κάθε γενιά ανακάλυπτε ένα διαφορετικό βιβλίο: μια απόδειξη χριστιανικής αποκάλυψης, ένα αξιοπερίεργο της ανατολικής λογικής, ένα ψυχολογικό εργαλείο, έναν αντικουλτουραλιστικό χρησμό και, τελικά, ένα τεκμήριο της Εποχής του Χαλκού.
Ιησουιτικός φιγουρισμός
Μια μειοψηφία Ιησουιτών ιεραποστόλων υποστήριξε ότι τα κινεζικά κλασικά κείμενα διέσωζαν μια αλλοιωμένη ανάμνηση της βιβλικής αποκάλυψης και αναζήτησε στα εξάγραμμα ίχνη των πατριαρχών. Η Ρώμη αποδοκίμασε το εγχείρημα, το οποίο ωστόσο αποτέλεσε την πρώτη συστηματική επαφή της Ευρώπης με το κείμενο.
Δυαδική αριθμητική
Ο Ζοακίμ Μπουβέ έστειλε στον Λάιμπνιτς τη διάταξη των εξήντα τεσσάρων εξαγράμμων κατά τον Φου Σι. Διαβάζοντας τις σπασμένες γραμμές ως μηδέν και τις συμπαγείς ως ένα, ο Λάιμπνιτς διαπίστωσε ότι προέκυπταν διαδοχικά οι αριθμοί από το μηδέν έως το εξήντα τρία, θεωρώντας το αρχαία επιβεβαίωση του δικού του συστήματος.
Οι πρώτες μεταφράσεις
Η εκδοχή του Τόμας ΜακΚλάτσι το 1876 και η απόδοση του Τζέιμς Λεγκ το 1882 για τη σειρά «Ιερά Βιβλία της Ανατολής» μετέφεραν ολόκληρο το κείμενο στα αγγλικά. Ο Λεγκ θεώρησε το έργο ανοίκειο και το δήλωσε απερίφραστα, κάτι που αποτυπώνεται καθαρά στη μετάφρασή του.
Η έκδοση Βίλχελμ-Μπέινς
Η γερμανική μετάφραση του Ρίχαρντ Βίλχελμ, καρπός συνεργασίας με τον λόγιο Λάο Ναϊσουάν, αποδόθηκε στα αγγλικά από την Κέρι Φ. Μπέινς με πρόλογο του Γιουνγκ. Καθιερώθηκε ως το πρότυπο δυτικό κείμενο και διαμόρφωσε την αντίληψη σχεδόν κάθε σύγχρονου αναγνώστη για το έργο.
Συγχρονικότητα
Η υπόθεση του Γιουνγκ για μια μη αιτιώδη συνδετική αρχή διαμορφώθηκε εν μέρει για να ερμηνεύσει όσα παρατηρούσε συμβουλευόμενος τις Αλλαγές. Πρόσφερε στους δυτικούς αναγνώστες ένα θεωρητικό πλαίσιο για να αντιμετωπίσουν τον χρησμό με σοβαρότητα, χωρίς να αποδέχονται τη μαντεία με τους δικούς της όρους.
Διαδικασίες τύχης στην τέχνη
Ο Τζον Κέιτζ χρησιμοποίησε ρίψεις εξαγράμμων για να καθορίσει το τονικό ύψος, τη διάρκεια και τις εντάσεις στο Music of Changes καθώς και σε μεταγενέστερα έργα του. Μετέτρεψε έτσι το βιβλίο σε συνθετικό εργαλείο, επηρεάζοντας μια ολόκληρη γενιά εικαστικών και χορογράφων.
Το λογοτεχνικό Ι Τσινγκ
Ο Φίλιπ Κ. Ντικ συμβουλευόταν το βιβλίο γράφοντας το μυθιστόρημα «Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο», όπου και οι ίδιοι οι ήρωες καταφεύγουν σε αυτό. Συγγραφείς όπως ο Έσσε και ο Μπόρχες ενσωμάτωσαν στοιχεία του, καθιστώντας το αναγνωρίσιμο μοτίβο της μεταπολεμικής πεζογραφίας.
Η αντικουλτούρα
Η έκδοση Βίλχελμ-Μπέινς σημείωσε τεράστιες πωλήσεις σε ένα αναγνωστικό κοινό χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τη σινολογία, λαμβάνοντας κεντρική θέση δίπλα στο Ζεν, τη Βεδάντα και τα ψυχεδελικά κινήματα. Η εξοικείωση της Δύσης με το κείμενο οφείλεται κυρίως σε αυτή την περίοδο.
Δυτικός αποκρυφισμός
Ο Άλιστερ Κρόουλι χρησιμοποίησε τις Αλλαγές ως κύριο χρησμό για δεκαετίες και επιχείρησε να συσχετίσει τα εξάγραμμα με το καββαλιστικό Δέντρο της Ζωής: μια σύνδεση που επιβιώνει ακόμη σε πτυχές του δυτικού εσωτερισμού.
Η αναλογία του γενετικού κώδικα
Η ύπαρξη εξήντα τεσσάρων εξαγράμμων και εξήντα τεσσάρων κωδικονίων του DNA τροφοδότησε μια εκτενή βιβλιογραφία αντιστοιχίσεων. Πρόκειται περισσότερο για αριθμολογία παρά για βιολογία, τάση τόσο επίμονη που καθιστά αναγκαία τη διευκρίνιση.
Οι χειρόγραφες ανακαλύψεις
Τα μεταξωτά χειρόγραφα του Μαβανγκντουί και μεταγενέστερα ευρήματα στο Γκουοντιάν αποκάλυψαν προγενέστερες μορφές με διαφορετική διάταξη εξαγράμμων και παραλλαγές γραφής, μεταμορφώνοντας όσα γνωρίζουμε για τη συγκρότηση του κειμένου.
Η ιστορική στροφή
Μελετητές όπως ο Ρίτσαρντ Ρατ, ο Έντουαρντ Σόνεσι και ο Ρίτσαρντ Τζ. Σμιθ διάβασαν το Τζόου Γι ως αρχείο μαντείας της Εποχής του Χαλκού και όχι ως εγχειρίδιο σοφίας, παραδίδοντας μεταφράσεις εντυπωσιακά διαφορετικές από εκείνη του Βίλχελμ.
Οι μορφές
Ιεραπόστολοι, μαθηματικοί, μεταφραστές, ένας ψυχολόγος, οι καλλιτέχνες που το αξιοποίησαν ως μέθοδο εργασίας και οι σινολόγοι που το επανέφεραν στις απαρχές του.
Joachim Bouvet
Ιησουίτης ιεραπόστολος και μαθηματικός στην αυλή του Κανγκσί, κορυφαίος εκπρόσωπος του φιγουρισμού. Αλληλογραφούσε επί χρόνια με τον Λάιμπνιτς και του έστειλε το διάγραμμα των εξαγράμμων που οδήγησε στην κατανόηση της δυαδικής δομής.
Gottfried Wilhelm Leibniz
Είχε ήδη αναπτύξει τη δυαδική αριθμητική όταν έλαβε το διάγραμμα του Μπουβέ το 1701. Ερμήνευσε τη διάταξη του Φου Σι ως ανεξάρτητη αρχαία επικύρωση και δημοσίευσε σχετική μελέτη, εξασφαλίζοντας στις Αλλαγές την πρώτη τους θέση στην ευρωπαϊκή ιστορία των ιδεών.
Thomas McClatchie
Αγγλικανός ιεραπόστολος που εκπόνησε την πρώτη πλήρη αγγλική μετάφραση το 1876, προσεγγίζοντας το έργο μέσα από τη συγκριτική μυθολογία. Ο Λεγκ την έκρινε αυστηρά, και σήμερα διατηρεί κυρίως ιστορικό ενδιαφέρον.
James Legge
Ο επιφανέστερος βικτωριανός μεταφραστής των κινεζικών κλασικών έργων, του οποίου το Yi King (1882) κυκλοφόρησε στη σειρά «Ιερά Βιβλία της Ανατολής». Εργάστηκε με υποδειγματική αυστηρότητα πάνω σε ένα κείμενο που θεωρούσε δυσνόητο, και η εκδοχή του παραμένει πολύτιμη για την ακρίβειά της.
Lao Naixuan
Ο Κινέζος λόγιος που μύησε τον Ρίχαρντ Βίλχελμ στις Αλλαγές επί σειρά ετών, αναλύοντας το κείμενο γραμμή προς γραμμή. Η μετάφραση του Βίλχελμ αποτελεί καταγραφή της δικής του διδασκαλίας όσο και της φιλολογικής εργασίας του Γερμανού ερευνητή.
Richard Wilhelm
Ιεραπόστολος που εξελίχθηκε σε σινολόγο, έζησε πάνω από είκοσι χρόνια στην Κίνα και μετέφρασε τις Αλλαγές στα γερμανικά το 1924. Η εκδοχή του ερμηνεύει το έργο μέσα από την κομφουκιανική σχολιαστική παράδοση, διαμορφώνοντας τη δυτική πρόσληψη περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη.
Cary F. Baynes
Μεταφράστρια και ψυχαναλύτρια που απέδωσε το γερμανικό κείμενο του Βίλχελμ στην αγγλική έκδοση του 1950. Η προσεγμένη της εργασία κατέστησε το βιβλίο προσιτό και ευανάγνωστο στον αγγλόφωνο κόσμο.
C. G. Jung
Συμβουλευόταν τις Αλλαγές επί δεκαετίες και συνέταξε τον πρόλογο στην έκδοση της Μπέινς, όπου έριξε ένα εξάγραμμο για το ίδιο το βιβλίο. Η έννοια της συγχρονικότητας διατυπώθηκε εν μέρει για να εξηγήσει αυτή ακριβώς την εμπειρία.
Hellmut Wilhelm
Γιος του Ρίχαρντ Βίλχελμ και διακεκριμένος σινολόγος, του οποίου οι διαλέξεις και τα δοκίμια πρόσφεραν στη Δύση την πρώτη συστηματική επιστημονική ανάλυση της δομικής λειτουργίας των Αλλαγών.
John Cage
Χρησιμοποίησε ρίψεις εξαγράμμων για τη λήψη συνθετικών αποφάσεων από το Music of Changes το 1951 και επί σαράντα χρόνια. Χάρη σε αυτόν το βιβλίο κατέχει ξεχωριστή θέση στην ιστορία της μουσικής του εικοστού αιώνα.
Philip K. Dick
Συμβουλευόταν τις Αλλαγές κατά τη συγγραφή του μυθιστορήματος «Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο», όπου και οι πρωταγωνιστές πράττουν το ίδιο, δηλώνοντας αργότερα ότι ο χρησμός καθόρισε την πλοκή. Το έργο τιμήθηκε με το Βραβείο Hugo το 1963.
Edward L. Shaughnessy
Κορυφαίος δυτικός ειδικός στα πρώιμα κινεζικά χειρόγραφα, ο οποίος μετέφρασε τις Αλλαγές του Μαβανγκντουί και συνέβαλε καθοριστικά στην ανασύσταση της αρχικής μορφής του κειμένου πριν παγιωθεί η παραδεδεγμένη εκδοχή.
Ένα βιβλίο που αλλάζει μαζί με τους αναγνώστες του
Η δυτική ιστορία του Βιβλίου των Αλλαγών αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ιστορίας της πρόσληψης. Σε κάθε περίοδο, οι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί αναγνώστες ανακάλυπταν το έργο που ήταν ήδη έτοιμοι να συναντήσουν. Η διαδοχή αυτών των αναγνώσεων αποτυπώνει ανάγλυφα τρεις αιώνες δυτικών διανοητικών ρευμάτων: τεκμήριο βιβλικής αποκάλυψης, αξιοπερίεργο της ανατολικής λογικής, ψυχολογικό εργαλείο, χρησμός της αντικουλτούρας και, τελικά, κείμενο της Εποχής του Χαλκού αφιερωμένο σε θυσίες και πολεμικές εκστρατείες.
Ο Λάιμπνιτς και το δυαδικό διάγραμμα
Η πρώτη συστηματική επαφή της Ευρώπης με το κείμενο πραγματοποιήθηκε μέσω της αποστολής των Ιησουιτών στο Πεκίνο. Μια ομάδα ιεραποστόλων, γνωστοί ως φιγουριστές, υποστήριζε ότι τα κινεζικά κλασικά έργα διατηρούσαν μια αλλοιωμένη ανάμνηση της βιβλικής αποκάλυψης και αναζητούσε στα αρχαία χειρόγραφα σχετικά ίχνη. Παρότι η Ρώμη παρέμεινε επιφυλακτική και η άποψη αυτή δεν υιοθετήθηκε ποτέ ως επίσημη γραμμή, έδωσε το έναυσμα για την πρώτη ουσιαστική ευρωπαϊκή μελέτη των Αλλαγών.
Ο Ζοακίμ Μπουβέ, μαθηματικός στην αυλή του Κανγκσί, διατηρούσε πολυετή αλληλογραφία με τον Λάιμπνιτς. Το 1701 του απέστειλε ένα διάγραμμα των εξήντα τεσσάρων εξαγράμμων στη διάταξη που αποδίδεται στον Φου Σι. Ο Λάιμπνιτς είχε ήδη αναπτύξει τη δυαδική αριθμητική. Διαβάζοντας τις διακεκομμένες γραμμές ως μηδέν και τις συνεχείς ως ένα, διαπίστωσε ότι η διάταξη παράγει με απόλυτη σειρά τους ακέραιους αριθμούς από το μηδέν έως το εξήντα τρία.
Η ερμηνεία του αντανακλούσε το πνεύμα της εποχής του: εξέλαβε το διάγραμμα ως αρχαία επιβεβαίωση, ως απόδειξη ότι ένας πανάρχαιος πολιτισμός είχε συλλάβει την ίδια αλήθεια. Η σύγχρονη επιστήμη έχει δείξει με σαφήνεια ότι η διάταξη του Σάο Γιονγκ από τον ενδέκατο αιώνα προέκυψε από διαδοχικές δυαδικές διαιρέσεις για κοσμολογικούς και όχι αριθμητικούς λόγους. Εντούτοις, η μορφική αντιστοιχία είναι απόλυτη και χάρισε στις Αλλαγές την πρώτη τους αναγνώριση στην ευρωπαϊκή σκέψη.
Η μετάφραση
Ο Τόμας ΜακΚλάτσι δημοσίευσε την πρώτη πλήρη αγγλική απόδοση το 1876, προσεγγίζοντας το κείμενο μέσα από το πρίσμα μιας συγκριτικής μυθολογίας που γρήγορα ξεπεράστηκε. Η μετάφραση του Τζέιμς Λεγκ το 1882 για τη σειρά «Ιερά Βιβλία της Ανατολής» υπήρξε σαφώς πιο στιβαρή. Ο Λεγκ δεν έκρυψε την αμηχανία και την αποστροφή του απέναντι στο έργο, παρέδωσε όμως μια πιστή απόδοση που διατηρεί την αξία της χάρη στην κυριολεξία της.
Η καθοριστική καμπή σημειώθηκε με τον Ρίχαρντ Βίλχελμ. Ιεραπόστολος που εξελίχθηκε σε βαθύ γνώστη της κινεζικής γραμματείας, ο Βίλχελμ έζησε πάνω από είκοσι χρόνια στην Κίνα και μελέτησε τις Αλλαγές δίπλα στον Λάο Ναϊσουάν, λόγιο της παραδοσιακής εκπαίδευσης των Τσινγκ, αναλύοντας το έργο μαζί του επί σειρά ετών. Η γερμανική μετάφρασή του κυκλοφόρησε το 1924, αποδόθηκε στα αγγλικά από την Κέρι Φ. Μπέινς και η έκδοση της σειράς Bollingen το 1950 συνοδεύτηκε από τον περίφημο πρόλογο του Γιουνγκ.
Αυτή η έκδοση ευθύνεται για το γεγονός ότι οι περισσότεροι δυτικοί αναγνώστες θεωρούν τις Αλλαγές βιβλίο φιλοσοφικής σοφίας για τη διαγωγή του ανώτερου ανθρώπου. Ο Βίλχελμ μετέφερε με συνέπεια την κομφουκιανική σχολιαστική παράδοση, παρουσιάζοντας ωστόσο μία μόνο ανάγνωση ανάμεσα σε πολλές. Ένας μάντης της δυναστείας Τζόου δύσκολα θα αναγνώριζε το δικό του έργο σε αυτή την εκδοχή.
Ο Γιουνγκ και η συγχρονικότητα
Ο Γιουνγκ συμβουλευόταν το βιβλίο επί δεκαετίες και προβληματίστηκε βαθιά για τους λόγους της αποτελεσματικότητάς του. Στον πρόλογό του για την έκδοση της Μπέινς προχώρησε σε μια ασυνήθιστη κίνηση: έριξε ένα εξάγραμμο ρωτώντας τι έχουν να πουν οι Αλλαγές για την παρουσίασή τους στον αγγλόφωνο κόσμο, καταγράφοντας αναλυτικά την απάντηση.
Η θεωρία του για τη συγχρονικότητα, μια μη αιτιώδη συνδετική αρχή που συσχετίζει ψυχικές καταστάσεις με εξωτερικά γεγονότα, διαμορφώθηκε εν μέρει για να ερμηνεύσει αυτό το φαινόμενο. Ανεξάρτητα από την αξιολόγησή της, επιτέλεσε συγκεκριμένο ιστορικό ρόλο: επέτρεψε στο καλλιεργημένο δυτικό κοινό να αντιμετωπίσει τον χρησμό με σοβαρότητα χωρίς να πιστεύει στη μαντεία, εξηγώντας σε μεγάλο βαθμό γιατί το έργο προσλήφθηκε ως ψυχολογικό εργαλείο και όχι ως δεισιδαιμονία.
Το βιβλίο ως μέθοδος
Από το 1951 ο Τζον Κέιτζ χρησιμοποίησε ρίψεις εξαγράμμων για να προσδιορίσει το τονικό ύψος, τη διάρκεια και τις εντάσεις των φθόγγων, ξεκινώντας με το έργο Music of Changes και συνεχίζοντας για τέσσερις δεκαετίες. Στόχος του δεν ήταν η πρόβλεψη αλλά ο αποκλεισμός του προσωπικού γούστου από τη μουσική σύνθεση. Μέσω του Κέιτζ, η μέθοδος επηρέασε τον Μερς Κάνινγχαμ, τον Τζάσπερ Τζονς και έναν ευρύ κύκλο καλλιτεχνών.
Ο Φίλιπ Κ. Ντικ συμβουλευόταν το κείμενο κατά τη συγγραφή του έργου «Ο άνθρωπος στο ψηλό κάστρο», στο οποίο και οι ίδιοι οι χαρακτήρες πράττουν το ίδιο, δηλώνοντας εκ των υστέρων ότι ο χρησμός καθόρισε την εξέλιξη της πλοκής. Το μυθιστόρημα απέσπασε το Βραβείο Hugo το 1963.
Ακολούθησε το κίνημα της αντικουλτούρας, κατά το οποίο η έκδοση Βίλχελμ-Μπέινς κατέγραψε πωλήσεις πρωτοφανείς για επιστημονική μετάφραση. Επί δύο δεκαετίες συνυπήρχε με το Ζεν, τη Βεδάντα και τα ψυχεδελικά ρεύματα ως αναπόσπαστο στοιχείο της εποχής, περίοδος κατά την οποία διαμορφώθηκε ουσιαστικά η δυτική εξοικείωση με το έργο.
Η ιστορική στροφή
Δύο εξελίξεις ανέτρεψαν την κατεύθυνση της έρευνας. Αφενός, η αρχαιολογία έφερε στο φως αρχαιότερες εκδοχές του κειμένου: τα μεταξωτά χειρόγραφα του Μαβανγκντουί, που ανασκάφηκαν το 1973, παρουσιάζουν διαφορετική σειρά εξαγράμμων και πολυάριθμες γραφές, ενώ μεταγενέστερα ευρήματα στο Γκουοντιάν και σε άλλες τοποθεσίες πρόσθεσαν νέα δεδομένα.
Αφετέρου, μια νέα γενιά ερευνητών επιχείρησε να διαβάσει το Τζόου Γι όπως ακριβώς εμφανίζεται: ως κατάστιχο μαντείας της Εποχής του Χαλκού. Ο υπότιτλος του Ρίτσαρντ Ρατ το όρισε ρητά ως τέτοιο. Ο Έντουαρντ Σόνεσι μελέτησε συστηματικά τα χειρόγραφα. Ο Ρίτσαρντ Τζ. Σμιθ συνέγραψε τη θεμελιώδη πολιτισμική ιστορία του έργου. Οι μεταφράσεις τους διαφέρουν ριζικά από εκείνη του Βίλχελμ: λιγότερη φιλοσοφία, περισσότερα κοπάδια, αιχμάλωτοι, θυσίες και πολεμικές εκστρατείες.
Δύο βιβλία, εξίσου πραγματικά
Οι σύγχρονοι δυτικοί αναγνώστες έχουν πλέον πρόσβαση σε δύο εντελώς διαφορετικές εκδοχές των Αλλαγών, και αξίζει να τονιστεί ότι αμφότερες είναι νόμιμες και αυθεντικές.
Η πρώτη είναι το παραδεδεγμένο κλασικό κείμενο όπως διαβάστηκε στην Ανατολική Ασία επί δύο χιλιετίες, εμπλουτισμένο με τα Δέκα Φτερά και τα κομφουκιανικά σχόλια: ένα έργο επικεντρωμένο στη διαγωγή και τη στάση απέναντι στις περιστάσεις. Αυτό είναι το βιβλίο του Βίλχελμ, και αυτό ακριβώς εννοούσε κατά κανόνα η ίδια η παράδοση με τον τίτλο «Αλλαγές».
Η δεύτερη είναι το αρχικό κείμενο των Τζόου πριν από τη διαμόρφωση αυτής της ερμηνείας, λιτό και συχνά δυσπρόσιτο, αφιερωμένο σε θυσίες, κυνήγι και πολέμους. Αυτό είναι το βιβλίο του Ρατ και του Σόνεσι, σαφώς εγγύτερο στις πρωταρχικές καταγραφές.
Η προτίμηση του αρχαιότερου στρώματος δεν συνεπάγεται μεγαλύτερη αυθεντικότητα με απλοϊκό τρόπο. Οι Αλλαγές υπήρξαν φιλοσοφικό κλασικό κείμενο για πολύ περισσότερο καιρό απ' ό,τι εγχειρίδιο της Εποχής του Χαλκού, και η ερμηνευτική παράδοση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του ίδιου του έργου. Ο αναγνώστης οφείλει ωστόσο να γνωρίζει ποια από τις δύο εκδοχές κρατά στα χέρια του, κάτι που οι περισσότερες εκδόσεις παραλείπουν να διευκρινίσουν.
Συχνές ερωτήσεις
Επηρέασε το Ι Τσινγκ την επινόηση του δυαδικού συστήματος από τον Λάιμπνιτς;
Όχι. Ο Λάιμπνιτς είχε ήδη διατυπώσει τη δυαδική αριθμητική προτού ο Ζοακίμ Μπουβέ του στείλει το διάγραμμα των εξαγράμμων το 1701. Το διάγραμμα λειτούργησε ως επιβεβαίωση, την οποία ο φιλόσοφος εκτίμησε βαθιά και δημοσίευσε, θεωρώντας την απόδειξη ότι ένας αρχαίος πολιτισμός είχε συλλάβει την ίδια αρχή. Η αντιστοιχία μεταξύ της διάταξης του Φου Σι και της δυαδικής αρίθμησης είναι απόλυτη, όμως η πραγματική επιρροή κινήθηκε αντίστροφα από ό,τι συχνά λέγεται.
Ποια αγγλική μετάφραση αξίζει να διαβάσει κανείς;
Εξαρτάται από τον στόχο της ανάγνωσης. Η έκδοση Βίλχελμ-Μπέινς προσφέρει το κλασικό έργο όπως διαμορφώθηκε στην Ανατολική Ασία, συνοδευόμενο από τα κομφουκιανικά σχόλια, αποτελώντας την εκδοχή στην οποία παραπέμπει η πλειονότητα των μελετών. Ο Ρίτσαρντ Ρατ ή ο Έντουαρντ Σόνεσι παραδίδουν το κείμενο της Εποχής του Χαλκού πριν από τη συσσώρευση μεταγενέστερων ερμηνειών. Ο Λεγκ παραμένει χρήσιμος για την κυριολεξία του. Η παράλληλη ανάγνωση του Βίλχελμ με τον Ρατ συνιστά τον πλέον διδακτικό συνδυασμό.
Γιατί η μετάφραση του Βίλχελμ έχει τόσο έντονο φιλοσοφικό ύφος;
Επειδή μετέφρασε το παραδεδεγμένο κλασικό έργο μαζί με τα Δέκα Φτερά και την κομφουκιανική σχολιαστική παράδοση, έχοντας μαθητεύσει πλάι στον Λάο Ναϊσουάν, έναν λόγιο γαλουχημένο σε αυτό το περιβάλλον. Το ηθικό λεξιλόγιο και η επαναλαμβανόμενη μορφή του ανώτερου ανθρώπου προέρχονται από εκείνο το μεταγενέστερο στρώμα και όχι από το πρωταρχικό κείμενο.
Τι είναι η συγχρονικότητα;
Πρόκειται για τη μη αιτιώδη συνδετική αρχή που πρότεινε ο Γιουνγκ, σύμφωνα με την οποία μια ψυχική κατάσταση και ένα εξωτερικό γεγονός μπορούν να συνδέονται νοηματικά χωρίς να υπάρχει αιτιώδης σχέση μεταξύ τους. Διατύπωσε την έννοια εν μέρει για να εξηγήσει την εμπειρία του από τη συμβουλευτική χρήση των Αλλαγών, προσφέροντας στους δυτικούς αναγνώστες έναν τρόπο προσέγγισης του χρησμού που δεν προϋπέθετε πίστη στη μαντεία.
Είναι πραγματική η σύνδεση με τα κωδικόνια του DNA;
Υπάρχουν εξήντα τέσσερα εξάγραμμα και εξήντα τέσσερα κωδικόνια του DNA, και τα δύο συστήματα μπορούν να περιγραφούν ως τρεις θέσεις με τέσσερις καταστάσεις. Εκεί όμως σταματά η ομοιότητα. Τα εξάγραμμα αποτελούνται από έξι δυαδικές γραμμές, ενώ τα κωδικόνια από τρεις βάσεις επιλεγμένες ανάμεσα σε τέσσερις. Η αντιστοίχιση είναι αυθαίρετη και δεν προκύπτει κανένα βιολογικό συμπέρασμα από αυτήν: πρόκειται για αριθμητική σύμπτωση γύρω από την οποία αναπτύχθηκε μια επίμονη φιλολογία.
Τι άλλαξε με τα χειρόγραφα του Μαβανγκντουί;
Τα μεταξωτά χειρόγραφα που ανασκάφηκαν το 1973 διασώζουν μια εκδοχή γύρω στο 200 π.Χ. με εντελώς διαφορετική σειρά εξαγράμμων, παραλλαγές χαρακτήρων και σχολιαστικό υλικό άγνωστο στο παραδεδεγμένο κείμενο. Μαζί με μεταγενέστερα ευρήματα, απέδειξαν ότι οι Αλλαγές παρέμεναν ρευστές σε μια εποχή που θεωρούνταν πλέον παγιωμένες, αποτελώντας τη βάση της σύγχρονης επιστημονικής έρευνας για τη συγκρότηση του βιβλίου.
Πώς χρησιμοποίησε ο Τζον Κέιτζ το Ι Τσινγκ;
Ως διαδικασία λήψης αποφάσεων. Ξεκινώντας με το έργο Music of Changes το 1951, έριχνε εξάγραμμα για να καθορίσει τονικά ύψη, διάρκειες, εντάσεις και άλλες παραμέτρους, επιδιώκοντας να απαλλάξει τη σύνθεση από τις προσωπικές του προτιμήσεις. Χρησιμοποίησε αυτή τη μέθοδο επί τέσσερις δεκαετίες, και μέσω αυτού η πρακτική διαδόθηκε στον Μερς Κάνινγχαμ, τον Τζάσπερ Τζονς και έναν ευρύ κύκλο καλλιτεχνών.
Γιατί έγινε δημοφιλές το Ι Τσινγκ τη δεκαετία του 1960;
Η έκδοση Βίλχελμ-Μπέινς κυκλοφόρησε το 1950 με τη σύσταση του Γιουνγκ, γεγονός που της προσέδωσε κύρος, και στη συνέχεια η αντικουλτούρα την αγκάλιασε δίπλα στο Ζεν, τη Βεδάντα και τα ψυχεδελικά κινήματα. Πρόσφερε τη δυνατότητα αναζήτησης καθοδήγησης έξω από τον εαυτό χωρίς αναφορά σε κάποια δυτική εκκλησία, σημειώνοντας πωλήσεις πρωτόγνωρες για επιστημονική μετάφραση.
Τι είναι ο φιγουρισμός;
Μια θεώρηση που υποστηρίχθηκε από μια μειοψηφία Ιησουιτών ιεραποστόλων στην Κίνα, με προεξάρχοντα τον Ζοακίμ Μπουβέ, σύμφωνα με την οποία τα κινεζικά κλασικά κείμενα διασώζουν μια παραμορφωμένη ανάμνηση της βιβλικής αποκάλυψης και μπορούν να διαβαστούν προς αναζήτηση ιχνών των πατριαρχών. Η Ρώμη υπήρξε αντίθετη και η θέση αυτή δεν κατέστη ποτέ επίσημη πολιτική, παρήγαγε ωστόσο την πρώτη συστηματική ενασχόληση της Ευρώπης με τις Αλλαγές.
Είναι η αρχαιότερη ανάγνωση της Εποχής του Χαλκού η μόνη ορθή;
Βρίσκεται πιο κοντά στο αρχικό κείμενο, αυτό όμως δεν την καθιστά τη μόνη έγκυρη προσέγγιση. Οι Αλλαγές υπήρξαν φιλοσοφικό κλασικό έργο για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια και εγχειρίδιο μαντείας των Τζόου για λίγους αιώνες πριν από αυτό. Η σχολιαστική παράδοση αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι αυτού που είναι το βιβλίο σήμερα. Το ουσιώδες είναι να γνωρίζει κανείς ποιο στρώμα του κειμένου διαβάζει κάθε φορά.
Τελευταίες Αναρτήσεις
Ανακαλύψτε την αρχαία σοφία των καρτών ταρώ και ξεκλειδώστε τα μυστήρια του πνευματικού σας ταξιδιού. Το ιστολόγιό μας είναι η πύλη σας για την κατανόηση του πλούσιου συμβολισμού, των νοημάτων και των πρακτικών εφαρμογών της ανάγνωσης ταρώ.