ᚘ

Ifín

orihinal na letrang P; naging tinik o gooseberry

Isang bagay na inimbento para sa isang layunin ngunit iniba ang papel

Ipinapakita ang mga glyph ng Ogham sa Unicode, na nakaayos mula kaliwa pakanan. Sa isang nakatayong bato, ang mga titik ay tumatakbo mula ibaba paitaas sa kahabaan ng arris, kaya ang hanay na ito ay para sa kaginhawaan kaysa isang eksaktong kopya.

Sound
io orihinal na /p/; naging diptonggo na io
Posisyon
24
Group
Ang forfeda
Root meaning
mula sa Latin na pinus, pino o tinik kaya't Pín ang orihinal na pangalan
Medieval tree gloss
gooseberry (ipinataw matapos palitan ang pangalan ng letra)
Unicode
U+1698
Panahon
Pinalitan
Oo / Hindi
Nagbago ang tungkulin

Patayo

  • isang hiniram na tunog
  • isang papel na iniba
  • pagkaluma
  • isang tinik
  • ang kinailangan at pagkatapos ay hindi na
  • pagpapalit
  • isang angkat

In the rune poems

milsem fedo

pinakamatamis na puno, ang mismong pariralang ibinigay sa Coll, na nagpapakita kung gaano kawalang-tatag ang mga kenning ng forfeda

Bríatharogam Morainn mac Moín · Ifín
the manuscript readings for this letter are unstable

walang maaasahang pangalawang kenning na nakaligtas

Bríatharogam Maic ind Óc · Ifín

Walang P ang mga Irish

Ito ang katotohanang nilulutas ng pag-iral ng letra, at ito ay nakakapanibago.

Tuluyang nawala ang Proto-Indo-European na *p sa mga wikang Celtic. Naglaho ito nang walang naiwang bakas. Ang pater sa Latin ay tumutugma sa athair sa Old Irish; ang piscis sa Latin ay íasc sa Irish. Ang unang katinig ay simpleng nawala.

Dahil dito, ang Primitive Irish ay walang phoneme na /p/, at dahil doon ang alpabetong may dalawampung letra ay walang pangangailangan para sa P at hindi nagkaroon nito. Para sa pagsusulat ng Irish, hindi ito isang depekto.

Dumating ang Kristiyanismo, at kasama nito ang Latin: Patricius, pascha, popul, pennit. Mga salitang may P na palaging ginagamit, na hindi kayang isulat ng alpabeto.

Kaya gumawa sila ng letra. Tinawag itong Pín, mula sa Latin na pinus, pino o tinik, isang pangalang napili dahil nagsisimula ito sa tunog na kailangang dalhin ng letra. Isang hiniram na salita para pangalanan ang isang hiniram na tunog.

At pagkatapos ay inalis ito

Ang sumunod na nangyari ang pinakanagpapakita ng kasaysayan ng Ogham sa manuskrito.

Gusto ng mga midyebal na eskriba na magkaroon ang forfeda ng isang maayos na ikalimang aicme na sumasalamin sa ikaapat: limang letra na puro patinig at tumutugma sa serye ng patinig. Ang totoong forfeda ay hindi ganito. Ito ay isang halong koleksyon ng mga katinig at diptonggo na nilikha para sa mga praktikal na pangangailangan.

Sa halip na tanggapin ang pagiging hindi maayos, iniba nila ang nakatalaga. Ang Ébad, na nagdadala ng /k/ sa mga totoong bato, ay naging ea. Ang Pín, na umiral lamang para isulat ang P, ay inalisan ng halagang iyon, binigyan ng diptonggong io, at pinangalanang Ifín.

Nalutas ng alpabeto ang isang totoong problema ngunit binawi nila ito para sa simetrya.

Dahil dito, wala na naman silang P. Kaya kinailangang umimbento ng isa pang letra para palitan ang katatanggal lamang: ang Peith, isang binagong Beithe na tinawag na beithe bog, malambot na birch.

Ang pagkakasunod-sunod na ito, pangangailangan, solusyon, pagsasaayos, parehong pangangailangan, pangalawang solusyon, ay ang pinakamalinaw na larawan kung ano ang ginagawa ng tradisyon ng manuskrito sa alpabetong ito. Naging mas mahalaga ang simetrya kaysa sa tungkulin dahil wala nang gumagamit nito para sumulat.

Ang gooseberry

May bagong pangalan at bagong halaga, kailangan ng Ifín ng isang puno, at itinalaga sa kanya ang gooseberry, ispín o mga katulad na anyo.

Ang dahilan ay tila ponetiko. Ang Ifín at ispín ay medyo magkatunog kaya naisip nila ito, kaysa sa semantiko. Isa itong laro sa salita na humalili sa etimolohiya.

Ang mga kenning ay sadyang walang tatag. Ang pariralang pinakamadalas na ikabit, milsem fedo (pinakamatamis na puno), ay ang mismong parirala na ibinigay ng mga Bríatharogaim sa Coll, ang hazel. Maaaring lumipat ito, o pinunan ng isang eskriba ang isang puwang gamit ang isang pariralang nasa sistema na.

Ang pagdobleng iyon ay mahalaga dahil ipinapakita nito ang tungkol sa forfeda sa pangkalahatan. Ang mga letrang ito ay walang tradisyon ng tatlong hiwalay na kenning na meron ang pangunahing dalawampu. Ang kanilang mga kenning ay pabaha-bahagi, nagkakasalungatan at minsan ay hiram mula sa iba, dahil hindi kailanman naging bahagi ang mga ito ng mnemonic system na pinaggamitan ng mga Bríatharogaim.

Sa pagbabasa

Walang matibay na tradisyonal na kahulugan dito, at ang sinumang magbibigay ng tiyak ay gumagawa lang nito.

Ang sinusuportahan ng kasaysayan ng letra ay natatangi at nararapat gamitin: isang bagay na nilikha para sa isang tunay na pangangailangan ngunit inalis sa tungkulin. Ang Ifín ay isang solusyon na gumagana, na tinanggal hindi dahil sa hindi ito nakakatulong, at pinalitan ng pangalawang solusyon na pareho rin ang ginagawa.

Sa isang pagbabasa, ito ay tumutukoy sa isang tungkuling binago dahil sa pangangailangan ng iba para sa kaayusan, o isang tao o kasunduang pinagretiro habang may silbi pa. Isa itong totoong sitwasyon, karaniwan ito, at walang ibang letra sa alpabeto ang naglalarawan nito.

Ang kahulugan ng tinik mula sa pinus ay pwede bilang pangalawang pagbabasa, at ang gooseberry ay maaari ring gamitin kung gusto mo ang midyebal na bersyon. Parehong dapat bigyan ng label.

Questions to sit with

  • Ano ang nagtatrabaho ngunit tinanggal nang walang kinalaman sa kakayahan nito?
  • Mayroon bang inaayos dito kahit na masisira ang silbi nito?
  • Tinanggal nila ang P at pagkatapos ay kinailangang umimbento ng bago. Ano ang malapit mo nang bawiin at kakailanganin mo rin ulit?

Mga madalas itanong

Dahil tuluyang nawala sa Irish ang tunog na ito. Ang Proto-Indo-European na *p ay naglaho sa mga wikang Celtic. Ang pater sa Latin ay tumutugma sa athair sa Old Irish, at ang piscis ay íasc. Ang Primitive Irish ay walang /p/ at ang alpabetong may dalawampung letra ay walang pangangailangan para dito. Dinala ng Kristiyanismo ang mga salitang Latin tulad ng Patricius at pascha na hindi maisulat.

Dahil gusto ng mga midyebal na eskriba na ang forfeda ay bumuo ng maayos na ikalimang aicme na may limang patinig na sumasalamin sa serye ng patinig. Iniba nila ang itinalaga sa mga letra, kaya ang Pín ay nawalan ng halagang /p/, binigyan ng diptonggong io, at pinalitan ng pangalan. Mas ginusto ang simetrya kaysa sa tungkulin.

Kailangang umimbento ng karagdagang letra para palitan ang katatanggal lamang: ang Peith, isang binagong Beithe na tinawag na beithe bog o malambot na birch. Ang pagkakasunod-sunod ng pangangailangan, solusyon, pagsasaayos, parehong pangangailangan, at pangalawang solusyon ay nagpapakita kung ano ang ginagawa ng tradisyon ng manuskrito, dahil sa panahong iyon ay wala nang sumusulat gamit ang alpabeto.

Malamang dahil sa laro sa salita sa halip na etimolohiya: Ang Ifín at ispín ay halos magkatunog. Ang mga kenning nito ay walang tatag at ang pariralang pinakamadalas na ikabit, ang milsem fedo na nangangahulugang pinakamatamis na puno, ay ang mismong ibinigay ng mga Bríatharogaim sa Coll o hazel.

Walang matibay na tradisyonal na kahulugan ang natitira kaya ang anumang pagbabasa ay ginagawa-gawa lang. Ang sinusuportahan ng kasaysayan nito ay tiyak: isang bagay na nilikha para sa tunay na pangangailangan at inalis habang gumagana pa. Ito ay tumutukoy sa isang tungkuling binago dahil sa pangangailangan ng iba para sa kaayusan, o isang maayos na sistema na tinanggal.

Ogham

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.