تاروت پکن

تاروت پکن: بازآفرینی دسته رایدر-ویت-اسمیت در کوچه‌های هوتونگ

تاروت پکن (که تاروت پکن قدیم نیز نامیده می‌شود) یک دسته ۷۸ کارتی است که توسط انجمن آکادمی تاروت به سرپرستی اولنا ژوکووا و ولودیمیر ژوکوف خلق شده است. این دسته دقیقاً از سیستم رایدر-ویت-اسمیت با ۲۲ آرکانای کبیر، ۵۶ آرکانای صغیر، چهار خال و کارت‌های دربار کامل پیروی می‌کند، در حالی که هر صحنه سنتی را با لحظه‌ای از زندگی در پکن قدیم جایگزین می‌سازد: کوچه‌ها، چای‌خانه‌ها، بازارچه‌های معبد و حیاط‌های سنتی. اسکلت همان دسته کلاسیک است و تمامی معانی حفظ شده‌اند؛ تنها جامه بر تن، جامه این شهر است.

تاروت پکن چیست؟

این یک دسته کامل برای کارت‌خوانی است، نه صرفاً یک پروژه هنری. هر یک از ۷۸ کارت معنای استاندارد RWS را در بر دارد که از طریق صحنه‌ای مشخص از پکن به سبک فنگ زیکای بیان شده است. کارت احمق همان «تازه‌وارد» است که از ولایات رسیده و تنها یک گام با پایین آمدن از جدول خیابان و ورود به هزارتوی هوتونگ فاصله دارد. جادوگر همان «مرد فیگور شکرساز» است که در شکر مذاب می‌دمد تا اژدهایی بسازد و تنها از نفس و گرما، جهانی خلق می‌کند و آن را به بهای یک فِن می‌فروشد. درویش پیرمردی است که پیش از طلوع آفتاب قفس پوشیده پرنده‌اش را به گردش می‌برد و نورش را تا زمان نیاز پنهان می‌دارد. مرگ تک‌واژه 拆 به معنای «تخریب شود» است که با گچ بر دیواری خاکستری نقش بسته، در حالی که پرستوها دو کوچه آن‌سوتر گل به منقار دارند تا آشیانه‌ای نو بسازند. کارت‌خوانی که با دسته کلاسیک آموزش دیده باشد، هر کارت را بی‌درنگ می‌شناسد؛ تصویرها تنها به زبان مرکب و کاغذ کرافت سخن می‌گویند.

چهار خال چگونه بر شهر منطبق می‌شوند؟

آرکانای صغیر بر پایه چهار شیء از زندگی روزمره در پکن بازسازی شده است:

• بادبادک‌ها جایگزین چوبدست‌ها می‌شوند: آتش، اراده، جاه‌طلبی و کارآفرینی. آس، بادبادک پرستوی نوپایی است که به نخستین باد بهاری سپرده می‌شود؛ ده، مردی است که ده قرقره نخ را بر چوب‌دستی روی شانه حمل می‌کند و به سبب موفقیت‌های سنگین خود، راه پیش رو را نمی‌بیند.
• فنجان‌های چای جایگزین جام‌ها می‌شوند: آب، دل، پیوندها و احساسات. سه، سه پیرزن بر چهارپایه‌های کوتاه با چای، تخمه آفتابگردان، و سی سال رازگویی بدون حتی یک خیانت است؛ ده، چهار نسل زیر داربست انگور بر گرد قوری چایی است که هرگز خالی نمی‌شود، زیرا همواره کسی آن را پر می‌کند.
• قلم‌موها جایگزین شمشیرها می‌شوند: هوا، ذهن، کلام و آزمون‌ها. نه، ادیبی است که در پاس سوم شب در بستر نشسته و سایه قلم‌موها شبیه خطوط واژه اندوه بر دیوار افتاده است؛ ده، کارگزار برکنارشده‌ای است که سر بر میز نهاده و نخستین خط خاکستری و زرین سپیده‌دم از پنجره نمایان می‌شود.
• سکه‌ها جایگزین پنتاکل‌ها می‌شوند: زمین، کار، جسم و خانوار. پنج، دو گدا در برف زیر تابلوی چای‌خانه‌ای با عنوان «ده هزار برکت» هستند، در حالی که درِ ورودی درست در گوشه بعدی است؛ ده، یک سی‌هی‌یوان (حیاط سنتی) چنان دیرپای است که ثروت در آن به معماری تبدیل شده است.

کارت‌های دربار به شاگرد، پیک، بانو و استاد بازتعریف شده‌اند. برای نمونه، استاد سکه صاحب کهن‌سال یک تجارت‌خانه ابریشم در داشیلان است که ابریشم را با دو انگشت و آدم‌ها را با دو پرسش می‌آزماید و هرگز بها را با ارزش اشتباه نگرفته است؛ بازآفرینی مستقیمی از پادشاه سنتی سکه.

چه کسی این دسته کارت را خلق کرد؟

تاروت پکن اثر انجمن آکادمی تاروت است؛ گروهی هنری به سرپرستی اولنا ژوکووا و ولودیمیر ژوکوف. این انجمن دسته کارت را به عنوان یک سیستم کامل پدید آورده است: در کنار تصویرسازی، هر کارت در ۱۹ بخش محتوایی مستند شده است؛ از جمله کلمات کلیدی، تفسیرهای چیدمان برای شش موضوع زندگی (پول، کسب‌وکار، کار، روابط عاشقانه، روابط اجتماعی، و جنبه فیزیکی)، ویژگی‌های شخصیتی، حرفه‌ها، نمادگرایی، تناظر نجومی، عددشناسی، کهن‌الگو، خوانش‌های فلسفی و روان‌شناختی، کاربرد سیگنیفیکاتور، متن آرکانای روز و یک مدیتیشن هدایت‌شده.

چرا کارت قدرت «دختر و شیر» نامیده شده است؟

کارت قدرت در جایگاه VIII، جایگاه رایدر-ویت-اسمیت، به صورت رقص شیر سال نو بازنموده شده است: شیر بزرگ ابریشمی سر غول‌آسایش را در برابر دختری خردسال با ژاکت سرخ فرود می‌آورد و دخترک بی هیچ ترسی، زیر چانه شیر را نوازش می‌کند. دو مرد بالغ درون کالبد شیر جای دارند، اما نکته دقیقاً همین است: قدرت واقعی نیرویی است که توانمندی را با خشنودی به زانو درمی‌آورد. عدالت جایگاه XI را با عنوان «ترازو دستی» حفظ می‌کند: دست‌فروشی سالخورده که گلابی‌ها را با ترازوی دستی بالا گرفته می‌کشد تا تمامی اهل کوچه نقطه تعادل را ببینند.

سایر آرکانای کبیر چگونه بازآفرینی شدند؟

هر یک از آرکانای کبیر شماره و معنای محوری خود را حفظ کرده است. امپراتریس، «مادربزرگ حیاط» در پای درخت انار است که میوه صددانه‌ای‌اش تاج اوست. امپراتور، پیرمردی است که هنگام سپیده‌دم بر فراز تپه جینگ‌شان بر محور مرکزی ایستاده و به شهر ممنوعه چون صفحه شطرنج خویش می‌نگرد. هیروفانت، استاد خوشنویسی در آکادمی امپراتوری است که دست‌به‌دست، نخستین خطوط قلم‌مو را به دو پسر نوجوان آموزش می‌دهد. چرخ سرنوشت، فرفره‌فروشی است که ده‌ها فرفره کاغذی‌اش همگی در یک باد می‌چرخند. شیطان، لانه جیرجیرک‌بازی است که در آن هیچ‌کس در بند زنجیر نیست، اما هیچ‌کس متوجه درِ باز در تمام طول شب نمی‌شود. برج، کارگرانی هستند که برج دروازه قدیمی را فرومی‌ریزند؛ رویدادی هولناک اما ناگزیر، و آسمانی که بسیار پاک و زلال است. جهان، چشم‌انداز از تپه جینگ‌شان است؛ سراسر شهر بر محور مرکزی که هر چهار فصل هم‌زمان در چهار گوشه‌اش جاری است، و تازه‌واردِ کارت ۰ که در مرکز گام برمی‌دارد و دیگر گم‌گشته نیست.

چگونه با این دسته کارت بخوانیم؟

دقیقاً همان‌گونه که با رایدر-ویت-اسمیت می‌خوانید. کارت احمق (تازه‌وارد) با شماره ۰ مشخص شده، قدرت شماره VIII و عدالت شماره XI است، و کارت‌های معکوس کاملاً پشتیبانی می‌شوند؛ بیشترِ ۱۹ بخش محتوایی دارای متن‌های جداگانه برای حالت مستقیم و معکوس هستند. شش بخش چیدمان موضوعی، این دسته را برای پرسش‌های متمرکز کاربردی می‌سازد. بخش مدیتیشن در هر کارت نیز علاوه بر چیدمان‌های پیشگویانه، از تمرین‌های تأملی تک‌کارتی پشتیبانی می‌کند.

سبک هنری و تصویرسازی چگونه است؟

تصاویر به شیوه طرح مرکبی به سبک فنگ زیکای هستند: چند خط آرام قلم‌مو، سایه‌روشن‌های ملایم سیاه و خاکستری با یک یا دو رگه از رنگ شنگرف یا فیروزه‌ای، بر کاغذ کرافت گرم و کهنه آراسته به ذرات طلا، و مهری سرخ و کوچک در گوشه هر کارت. آرکانای صغیر به جای نمادهای هندسی تکرارشونده، صحنه‌های کاملاً تصویرسازی‌شده هستند. چهار نمادِ خال‌ها (بادبادک، فنجان چای، قلم‌مو و سکه) در کل دسته تنها دو بار با هم ظاهر می‌شوند: بر چرخ‌دستی جادوگر که ابزارهای کار او هستند، و پنهان در چهار گوشه کارت جهان که به چهار فصل تبدیل شده‌اند. هفتاد و هشت کارت، یک شهر، ترسیم‌شده با مرکب و کاغذ کرافت.