Mga stave ng Iceland

Kung ano sila

Galdrastafir, o mga mahiwagang stave, ay mga iginuhit na sigil mula sa tradisyon ng grimoire sa Iceland. Ang mga ito ay heometrikong pigura, kadalasang may simetriya, gawa sa mga nagkrus na linya na may mga dulo at kawit, na iginuhit sa papel, kahoy, balat o katawan.

Bawat isa ay may tiyak na layunin at ang mga layuning ito ay nakakagulat na karaniwan. Bukod sa mga sikat na halimbawa, may mga stave para makahanap ng magnanakaw, manalo sa pakikipagbuno, mapaibig ang isang babae, patigilin ang pagdurugo ng ilong, magbukas ng kandado, pigilan ang pagkatuyo ng gatas ng baka, at protektahan ang mga tupa mula sa mga lobo. Ang ilang grimoire ay nagtatakda ng mga nakakabahalang sangkap gaya ng dugo mula sa isang partikular na daliri o utak ng uwak, pati na rin ang mga tagubilin kung kailan at saan ito dapat iguhit.

Ang tradisyon ay totoo, naitala, at talagang kawili-wili. Ito rin ay kabilang sa maagang modernong Iceland: isang mahirap, Lutheran, at may kakayahang bumasa't sumulat na lipunan noong ika-16 hanggang ika-19 na siglo. Wala itong kinalaman sa Panahon ng Viking.

Ang isyu sa Vegvísir

Ang Vegvísir ay ang stave na may walong galamay na madalas na ibinebenta bilang Viking compass, ipinapatato sa napakaraming tao, at nakaimprinta sa maraming t-shirt. Mahalagang ilahad ang mga aktwal na ebidensya.

Lumilitaw ito sa manuskritong Huld, na tinipon ni Geir Vigfússon noong 1860. Dalawang iba pang manuskrito ng Iceland na may halos katulad na petsa ang naglalaman din nito. Ito lamang ang mga katibayan nito.

Sinasabi sa tekstong Huld na kung dadalhin ang senyas na ito, hindi maliligaw ang isang tao sa mga bagyo o masamang panahon kahit na hindi alam ang daan.

Kaya: isang manuskrito ng Iceland noong ikalabinsiyam na siglo, halos walong daang taon pagkatapos ng Panahon ng Viking, na naglalarawan ng isang anting-anting laban sa pagkaligaw sa lupa tuwing masama ang panahon. Hindi ito isang instrumentong nabigasyon, hindi pandagat, hindi Viking, at hindi runic. Ang Vegvísir ay walang mga rune at hindi binuo mula sa mga ito.

Hindi ibig sabihin na wala itong halaga. Ito ay nananatiling isang anting-anting ng Iceland noong ikalabinsiyam na siglo, na isang napakagandang kasaysayan. Ngunit hindi nito sinusuportahan ang mga pahayag na nakatatak sa mga binebentang produkto.

Ægishjálmur

Ang Ægishjálmur, o helm of awe at helm of terror, ay isa pang sikat na stave: walong trident na nakapalibot sa isang gitna.

Mas kumplikado ang sitwasyon dito dahil totoo na luma ang pangalan ngunit bago lamang ang disenyo.

Lumilitaw ang Ægishjálmr sa panitikang Norse noong kalagitnaang panahon. Sa Fáfnismál at sa Völsunga saga, ang dragon na si Fáfnir ay may ægishjálmr at nagbibigay ito ng takot sa lahat ng nakakakita sa kaniya. Ninakaw ito ni Sigurðr pagkatapos siyang patayin. Ginagamit din ang salita sa mga kwento bilang isang bagay na maaaring isalpak o dalhin, sa kontekstong malapit sa isang napakalakas na presensya.

Ngunit hindi inilalarawan ng mga tekstong ito ang isang iginuhit na simbolo. Ang pigurang may walong galamay ay lumitaw sa mga manuskrito ng grimoire sa Iceland pagkalipas ng ilang siglo, kung saan hiniram nito ang isang luma at makapangyarihang pangalan.

Ito ay isang karaniwang pattern sa mga materyal na ito: ang isang sigil mula sa maagang modernong panahon ay kumukuha ng pangalan mula sa panitikang medieval, at ipinapalagay ng mga mambabasa na ang sigil ay kasing luma ng pangalan nito.

Hindi sila mga rune

Ang puntong ito ay may kinalaman sa istraktura at hindi lamang pagiging maselan sa detalye.

Ang isang rune ay isang titik. Mayroon itong tunog, pangalan, at tiyak na pwesto sa isang pagkakasunud-sunod, at ang isang hanay ng mga rune ay nakakabuo ng isang salita sa isang wika.

Ang galdrastafur ay isang sigil. Wala itong tunog, walang pwesto sa anumang alpabeto, at walang binabaybay. Binubuo ito mula sa mga linya at dulo batay sa mga patakaran ng pagguhit, hindi ng pagsusulat.

Magkaiba silang teknolohiya. Maaari kang sumulat ng isang pangungusap gamit ang mga rune, ngunit hindi mo ito magagawa gamit ang mga stave. Maaari kang gumuhit ng isang Vegvísir, ngunit hindi ka makakaguhit ng isang Fehu; maaari mo lamang itong isulat.

Ang ilang stave ay may mga elementong mukhang runic, at ang tradisyon ng grimoire ay naglalaman din ng totoong materyal ng rune, mga mahiwagang alpabeto, hilera ng rune, at mga sistema ng cipher. Ngunit ang mga stave mismo ay isang hiwalay na kasanayan. Ang madalas na pagtukoy sa isang Vegvísir tattoo bilang rune ay isang malaking pagkakamali.

Ang pagkakapareho ay nakikita lamang sa salitang galdr, na sa panahong ito ay nagbago ng kahulugan mula sa pag-awit ng mahika patungo sa pagsusulat at pagguhit ng mahika.

Ang mga paglilitis

Ang konteksto kung saan naitala ang mga stave na ito ay hindi maganda.

Nagsagawa ang Iceland ng mga paglilitis sa pangkukulam noong ikalabimpitong siglo, at ang pattern nito ay lubos na naiiba sa karaniwan sa Europa. Mula sa humigit-kumulang dalawampu't limang tao na pinatay, halos lahat sa kanila ay mga lalaki. Ang mga ebidensyang iniharap laban sa kanila ay kadalasang isang aklat o isang iginuhit na stave, sa halip na mga akusasyon ng isang sabbath o kasunduan.

Sinunog si Jón Rögnvaldsson noong 1625. Ilang iba pa ang sumunod sa mga lumipas na dekada. Ang kanilang pagkakasala, sa madaling salita, ay ang pagmamay-ari o paggamit ng nakasulat na mahika.

Ang mga natitirang grimoire ay umiiral sa aninong iyon. Ang Galdrabók, isang koleksyon mula sa ika-16 at ika-17 siglo, ay nanatili dahil nailabas ito sa Iceland. Maraming iba pa ang malamang na sinira ng kanilang mga may-ari dahil sa takot.

Kaya ang tradisyong nababasa natin ngayon ay bahagya lamang at naipasa sa gitna ng panganib, at ang mga manuskrito na naglalaman nito ay mapanganib na ari-arian. Ito ay isang mas kawili-wiling kasaysayan kaysa sa kwento ng mga Viking, at ito rin ang totoong nangyari.

Paggamit sa kanila pa rin

Ang lahat ng ito ay hindi argumento laban sa mga stave.

Ang isang anting-anting ng Iceland noong ikalabinsiyam na siglo laban sa pagkaligaw ay isang tunay na kultural na artefact na may naitalang teksto at kilalang konteksto. Ang sinumang gumuguhit ng Vegvísir nang may ganoong pagkaunawa ay nakikisangkot sa isang bagay na totoo.

Ang problema lamang ay ang maling petsa, at ang maling petsa ay nagdudulot ng tiyak na pinsala. Itinatago nito ang walong daang taong tradisyon ng folk practice ng Iceland sa pamamagitan ng paglalagay ng tatak na Viking. Ikinakabit nito ang mahika ng maagang modernong panahon ng Kristiyanismo: ang mga grimoire ay patuloy na tumatawag sa Diyos, kay Kristo at sa mga santo, sa isang paganong panahon na wala itong kinalaman. Dahil dito, nagiging hindi nakikita ang aktwal at mas kakaibang kasaysayan nito.

Ang mas tamang paglalarawan: ang mga galdrastafir ay mga sigil ng grimoire ng maagang modernong Iceland, hindi mga rune ng Viking, at mas kawili-wili sila kapag malinaw iyon.