معبد هاتور، حدود ۵۰ پیش از میلاد
زودیاک دندره
نقشهای مدور از آسمان که حدود ۵۰ پیش از میلاد بر سقف نیایشگاهی بر بام معبد هاتور در دندره کنده شد. سیوشش دکانوس مصری گرداگرد لبه آن راه میروند و در درونشان دوازده برج زودیاک که از بابل آمده بود میچرخند، و سیارات و دو گرفت در میان آنها جای دارند. این سنگ در ۱۸۲۱ با اره از بام جدا شد و از آن هنگام در پاریس است و قالبی جای آن را پر کرده است.
- دکانوس بر لبه
- 36
- برج در درون
- 12
- زمان کندهشدن
- حدود 50 پیش از میلاد
درون آسمان مدور
معبد و نیایشگاهی که آن را در خود داشت، بخشهای قرص از لبه به درون، گرفتهایی که تاریخش را معلوم میکنند، همتای مستطیلیاش در تالار پایین، و سرگذشت اینکه چگونه از جا کنده شد، بر سرش بحث درگرفت و سرانجام خوانده شد.
معبد هاتور
معبدی که امروز در دندره پابرجاست در ۵۴ پیش از میلاد در روزگار بطلمیوس دوازدهم بنیاد نهاده شد، در جایی که از بسیار پیشتر برای هاتور مقدس بود، و آرایش آن در دوران فرمانروایی کلئوپاترای هفتم و پس از آن در روزگار امپراتوران رومی ادامه یافت. این معبد، حتی بامش، از سالمترین معابد مصر است.
نیایشگاههای روی بام
شش نیایشگاه کوچک روی بام به رازآیینهای اوزیریس اختصاص داشت که در ماه خویاک برگزار میشد، هنگامی که مرگ و زایش دوباره این خدا از نو به نمایش درمیآمد. زودیاک مدور بر سقف یکی از نیایشگاههای شرقی کنده شده بود: آسمانی بر فراز آیینهای خدایی که دوباره برخاست.
قرصی بر دستها
آسمان قرصی است که چهار زن ایستاده در گوشهها و چهار جفت پیکره زانوزده شاهینسر در میان آنان آن را بالا نگاه داشتهاند. گرداگرد لبه، متنهای هیروگلیف صحنه را قاب گرفتهاند. آسمان مدور در هنر مصری کمیاب است و همین قرص این یکی را از دیگران متمایز میکند.
سیوشش بر لبه
گرداگرد لبه قرص، سیوشش دکانوس در صفی آیینی راه میروند و بسیاری از آنان در زورقاند. در میانشان سوپدت، یعنی سیریوس، بهصورت گاوی خفته در زورق با ستارهای میان شاخهایش دیده میشود. بدینسان گاهشمار ستارهای بومی مصر هرچه را در درون آن است قاب میگیرد.
دوازده برج در جامه مصری
در درون دکانوسها دوازده برج میچرخند که به جای حلقهای دقیق در مارپیچی گشاده چیده شدهاند: قوچ، گاو نر، دوپیکر، خرچنگ، شیر، دوشیزه، ترازو، کژدم، کماندار، بزماهی، آبریز و ماهیان. بیشترشان شکل بینالنهرینی خود را نگاه داشتهاند؛ آبریز به هاپی، خدای نیل، نزدیک کشیده شده است.
سیارات در شرف
پنج سیاره در هیئت خدایانی کنار برجها پدیدار میشوند. بیشتر شارحان یادآوری میکنند که هر یک در برج شرف خود در طالعبینی یونانی یا نزدیک آن ایستاده است: زهره کنار ماهیان، مریخ کنار بزماهی، مشتری کنار خرچنگ، زحل کنار ترازو و عطارد کنار دوشیزه. این یک آموزه است، نه آسمان یک لحظه.
دو گرفت و یک تاریخ
دو قرص نشان گرفتاند: نزدیک ماهیان قرص خورشیدی که ایزیس را در خود دارد و او بوزینهای را گرفته است، و نزدیک ترازو قرصی با چشم هوروس. سیلوی کوویل قرص کنار ماهیان را با کسوفی در مارس ۵۱ پیش از میلاد و چشم کنار ترازو را با خسوفی در سپتامبر ۵۲ پیش از میلاد تطبیق داد و بدینسان تاریخ این نقش را به دست داد.
مرکز شمالی
در مرکز، گرداگرد قطب، صورتهای فلکی شمالی کهن مصر نشستهاند: مسختیو، ران گاو نر که همان دب اکبر (هفتاورنگ) ماست، و ایزدبانوی اسبآبی با تمساحش. کهنترین لایه دانش ستارهای مصر در میانه تازهترین لایه جای گرفته است.
زودیاک مستطیلی
زودیاک دومی بخشی از سقف تالار بزرگ جلویی معبد را میپوشاند که در روزگار نخستین امپراتوران رومی ساخته شد. در اینجا پیکرههای کشیده نوت نوارهایی از برجها و دکانوسها را قاب میگیرند و پرتوهای خورشید از پیکر او بر سر هاتور فرو میریزد. این زودیاک هنوز در جای خود است.
کندهشده با اره در ۱۸۲۱
ژان-باتیست للوران به نمایندگی از سباستین لویی سولنیه، گردآورنده آثار عتیقه، در ۱۸۲۱ زودیاک مدور را با اره و باروت از بام نیایشگاه برید و به فرانسه فرستاد. لویی هجدهم آن را برای کتابخانه سلطنتی خرید و بعدها به موزه لوور منتقل شد.
کشمکش بر سر قدمت
دانشمندان همراه لشکرکشی ناپلئون زودیاکهای دندره و اسنا را ثبت آسمانی چند هزار ساله خواندند، ادعایی که گاهشماری کتاب مقدس را به خطر میانداخت. رمزگشایی شامپولیون و پژوهش لترون درباره کتیبههای یونانی نشان داد که این معابد از دورههای بطلمیوسی و رومیاند.
لوور و قالب
اصل اثر در تالارهای مصری موزه لوور در پاریس به نمایش گذاشته شده است. در دندره قالبی گچی سقف نیایشگاه را پر کرده که هنوز جایجای آن از دوده سیاه است، و زودیاک مستطیلی در تالار پایین پاکسازی شده تا رنگهایش پیدا شود.
سازندگان، جداکنندگان و خوانندگان
واپسین بطلمیوسیان که معبد در روزگارشان برآمد، دیدارکنندگان فرانسوی که آن را کشیدند، با اره از جا کندند و بر سر قدمتش جنگیدند، و مصرشناسانی که تاریخش را معلوم کردند و منتشرش ساختند.
بطلمیوس دوازدهم اولتس
پدر کلئوپاترای هفتم که معبد کنونی هاتور در ۵۴ پیش از میلاد در روزگار او بنیاد نهاده شد. زودیاک مدور به سالهای پایان فرمانروایی او و آغاز فرمانروایی دخترش تعلق دارد.
کلئوپاترای هفتم
واپسین فرمانروای مصر بطلمیوسی که همراه پسرش سزاریون بر دیوار پشتی معبد دندره نقش شده است. آرایش معبد در دوران فرمانروایی او ادامه یافت، همان نسلی که در آن زودیاک و دکانوسها در سنگ به هم پیوستند.
دومینیک ویوان دنون
هنرمندی که در پی ارتش فرانسه به مصر علیا رفت و در ۱۷۹۹ زودیاک مدور را کشید. کتاب او، «سفر در مصر سفلی و علیا» (۱۸۰۲)، این اثر را در اروپا پرآوازه کرد؛ او بعدها نخستین مدیر موزه لوور شد.
ژوزف فوریه
ریاضیدان و دبیر انستیتوی مصر که پیشگفتار تاریخی «وصف مصر» را نوشت. او از دانشمندانی بود که باور داشتند زودیاکهای مصری آسمانهایی بسیار کهن را ثبت کردهاند.
سباستین لویی سولنیه و ژان-باتیست للوران
گردآورندهای که هزینه جدا کردن زودیاک مدور را پرداخت و مهندسی که در ۱۸۲۱ آن را انجام داد: سنگ را از بام نیایشگاه برید و از راه نیل پایین برد و از آنجا به پاریس رساند.
ژان-فرانسوا شامپولیون
رمزگشای هیروگلیف که تواناییاش، از ۱۸۲۲، در خواندن نامها و لقبهای فرمانروایان بطلمیوسی و رومی در کارتوشها راهی مستقیم برای تاریخگذاری معابدی چون دندره به دست داد و به پایان دادن کشمکش بر سر قدمت زودیاک کمک کرد.
ژان-آنتوان لترون
پژوهشگر ادبیات کلاسیک که با کتیبههای یونانی معابد مصری آنها را از دورههای بطلمیوسی و رومی دانست و استدلال کرد که زودیاکهای دندره و اسنا از همان روزگار متأخرند.
اوگوست ماریت
بنیانگذار اداره آثار باستانی مصر که معبد دندره را از شن و خانههایی که بعدها در آن ساخته شده و آن را پر کرده بودند پاکسازی کرد و نقشبرجستههایش را در چند جلد با عنوان «دندره» (Dendérah) منتشر کرد.
امیل شاسینا
مصرشناسی که انتشار کامل کتیبههای معبد را با عنوان «معبد دندره» (Le temple de Dendara) در ۱۹۳۴ آغاز کرد؛ مجموعهای که پژوهشگران بعدی آن را ادامه دادند و هنوز ویراست مرجع است.
سیلوی کوویل
مصرشناسی که انتشار «معبد دندره» را پیش برد و پژوهش معیار امروزی درباره زودیاک را نوشت و تاریخ آن را از روی دو گرفتش سالهای حدود ۵۰ پیش از میلاد تعیین کرد.
زودیاک دندره چیست
زودیاک دندره نقشهای مدور از آسمان است که حدود ۵۰ پیش از میلاد بر سقف نیایشگاهی کوچک بر بام معبد هاتور در دندره، در مصر علیا، از ماسهسنگ کنده شد. این اثر دو نظام را در یک تصویر نشان میدهد. گرداگرد لبه، سیوشش دکانوس راه میروند، گروههای ستارهای بومی مصر که دو هزار سال ساعتها و هفتههای دهروزه را نشان داده بودند. در درون آنان دوازده برج زودیاک میچرخند که تنها چند قرن پیشتر از بابل به مصر رسیده بودند. سیارات در میان برجها ایستادهاند، صورتهای فلکی شمالی در مرکز نشستهاند و دو گرفت نشان داده شده است. این نقش روشنترین تصویر بازمانده از لحظهای است که دکانوسها و زودیاک با هم درآمیختند، درست هنگامی که طالعبینان هلنیستی هر دکانوس را در یکسوم دهدرجهای از یک برج جای میدادند. این اثر در ۱۸۲۱ از معبد جدا شد و اکنون در موزه لوور است.
معبد و نیایشگاههای روی بامش
هاتور از پادشاهی کهن در دندره پرستیده میشد، اما معبدی که اکنون آنجا ایستاده متأخر است. این معبد در ۵۴ پیش از میلاد در روزگار بطلمیوس دوازدهم بنیاد نهاده شد و در دهههای بعد در روزگار کلئوپاترای هفتم، که همراه پسرش سزاریون بر دیوار پشتی آن نقش شده است، و سپس در روزگار امپراتوران رومی آرایش یافت. بر بام آن شش نیایشگاه کوچک، سه در هر سو، به اوزیریس اختصاص دارد. این نیایشگاهها به رازآیینهای اوزیریس خدمت میکردند که در ماه خویاک برگزار میشد، هنگامی که مرگ خدا، گردآوری پیکرش و زایش دوبارهاش با پیکرکهایی ساخته از خاک و دانه به نمایش درمیآمد. متن این آیینها بر دیوارهای نیایشگاهها کنده شده است. زودیاک مدور بر سقف یکی از نیایشگاههای شرقی بود، پس آسمانی که نشان میدهد بر فراز آیین مرگ و بازگشت نهاده شده بود، همان الگویی که خود دکانوسها در اندیشه مصری دنبال میکردند.
آسمانی مدور بر دستها
این طرح در هنر مصری غیرعادی است. بیشتر آسمانهای مصری نوارهایی دراز یا پیکر خمیده نوتاند، حال آنکه این یکی قرص است. چهار زن ایستاده آن را در گوشهها بالا نگاه داشتهاند و میان آنان چهار جفت پیکره زانوزده شاهینسر دستهایشان را برای نگاه داشتن آن بالا بردهاند. گرداگرد قرص متنهای هیروگلیف میگردد. در درون، پیکرهها در حلقههایی کمابیش هممرکز چیده شدهاند، از دکانوسها در لبه تا ستارگان شمالی در مرکز. شکل مدور یونانی مینماید و شاید چیزی از کرهها و نقشههای آسمانی یونانی وام گرفته باشد، اما هر پیکرهای در آن به سبک مصری کشیده شده است.
دکانوسها گرداگرد لبه
حلقه بیرونی سیوشش دکانوس را در صفی از پیکرهها نشان میدهد که بسیاری از آنان در زورق ایستاده یا نشستهاند، همانگونه که قرنها بر سقف آرامگاهها کشیده میشدند. سوپدت، یعنی سیریوس، در میان آنان بهصورت گاوی خفته در زورق با ستارهای میان شاخهایش پدیدار میشود، و ستارگان شکارچی (اوریون) بهصورت مردی. دکانوسهای اینجا همان فهرست کهن مصریاند با نامها و تصویرهای خودشان، نه مجموعهای که برای جور شدن با زودیاک ساخته شده باشد. جایگاهشان بر لبه نکته اصلی کل طرح را آشکار میکند: گاهشمار ستارهای بومی گاهشمار وارداتی را در بر میگیرد. چند نسل پس از این نقش، طالعبینی یونانی دکانوسها را بخشهایی از برجها میشمرد. در دندره آنان هنوز قاباند.
دوازده برج در صورت مصری
در درون دکانوسها دوازده برج زودیاک به جای حلقهای کامل در مارپیچی گشاده چیده شدهاند: قوچ، گاو نر، دوپیکر، خرچنگ، شیر، دوشیزهای با خوشهای غله، ترازو، کژدم، کماندار، بزماهی، آبریز و دو ماهی. اینها پیکرههای بابلیاند که برخی از آنها، مانند بزماهی، در بینالنهرین بسیار کهناند، و بیشترشان شکل بینالنهرینی خود را نگاه داشتهاند. چند پیکره مصری شدهاند. آبریز نزدیک به هاپی، خدای طغیان نیل، کشیده شده که از دو ظرف آب میریزد. زودیاک در دوره بطلمیوسی به مصر رسید و راه یافتنش به آرایش معابد یکی از روشنترین نشانههای آن است که چه زود جذب شد.
سیارات و شرفهایشان
پنج سیاره شناختهشده در دوران باستان در هیئت خدایانی ایستاده در میان برجها پدیدار میشوند. به نظر نمیرسد جایگاهشان ثبت شبی خاص باشد. بیشتر شارحان یادآوری میکنند که هر یک در برج شرف خود یا نزدیک آن نشسته است، برجی که طالعبینی یونانی سیاره را در آن در اوج نیرویش میدانست: زهره کنار ماهیان، مریخ کنار بزماهی، مشتری کنار خرچنگ، زحل کنار ترازو و عطارد کنار دوشیزه. اگر این خوانش درست باشد، سقف پارهای از آموزه طالعبینی هلنیستی را در خود دارد که با تاریخش جور درمیآید. معنای دیگرش این است که این زودیاک زایچه نیست و تلاش برای تاریخگذاری آن تنها از روی جایگاه سیارات به خطا میرود.
دو گرفت و یک تاریخ
دو قرص در درون حلقه برجها نشان گرفتاند. نزدیک ماهیان، قرص خورشیدی ایزیس را در خود دارد که دم بوزینهای را گرفته است؛ نزدیک ترازو، قرصی چشم هوروس را در بر دارد که تصویری رایج برای ماه بود. سیلوی کوویل، که زودیاک را برای انتشار «معبد دندره» بررسی کرد، قرص کنار ماهیان را با کسوفی در مارس ۵۱ پیش از میلاد و چشم کنار ترازو را با خسوفی در سپتامبر ۵۲ پیش از میلاد تطبیق داد که هر دو در برجهای درست روی داده بودند. این کار طرح را در سالهای حدود ۵۰ پیش از میلاد، در پایان فرمانروایی بطلمیوس دوازدهم و آغاز فرمانروایی کلئوپاترای هفتم، جای میدهد که با آنچه تاریخچه ساخت خود معبد حاکی از آن است همخوان است. این تاریخ اکنون مورد اجماع پژوهشگران است.
زودیاک مستطیلی
دندره زودیاک دومی هم دارد. تالار بزرگ جلویی معبد، پروناؤوس، در روزگار نخستین امپراتوران رومی در قرن یکم میلادی افزوده شد و سقفش به نوارهای درازی از صحنههای نجومی بخش شده است. در نوارهای بیرونی، پیکرههای نوت در سراسر طول تالار کشیده شدهاند که شامگاه خورشید را فرو میبلعند و سپیدهدم آن را میزایند، و برجها و دکانوسها در زورقهایی در طول پیکر او سفر میکنند. در یک صحنه پرتوهای خورشید از نوت بر سر هاتور، ایزدبانوی معبد، فرو میریزد. زودیاک مستطیلی برخلاف زودیاک مدور هنوز در جای خود است. دوده قرنها آتشی که درون معبد روشن میشد آن را سیاه کرده بود و یک دوره پاکسازی در دهههای ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ رنگهایش را بازگرداند.
| زودیاک مدور | زودیاک مستطیلی | |
|---|---|---|
| جایگاه | سقف یکی از نیایشگاههای شرقی اوزیریس بر بام | سقف پروناؤوس، تالار جلویی |
| تاریخ | حدود ۵۰ پیش از میلاد | قرن یکم میلادی |
| شکل | قرصی بر دست چهار زن و هشت پیکره شاهینسر | نوارهای دراز در قاب پیکرههای نوت |
| دکانوسها | صفی آیینی گرداگرد لبه | در زورقهایی در طول نوارها |
| جای کنونی | موزه لوور، پاریس؛ قالبی در دندره | در جای خود در دندره |
کشیده، بریده و فرستاده
توجه اروپاییان با ارتش ناپلئون آغاز شد. در ۱۷۹۹ دومینیک ویوان دنون، که همراه سپاهیان در مصر علیا سفر میکرد، زودیاک مدور را کشید و کتابش در ۱۸۰۲ آن را پرآوازه کرد. مهندسان لشکرکشی برای «وصف مصر» طرحهای دقیقتری فراهم آوردند. در ۱۸۲۱ سباستین لویی سولنیه، گردآورنده آثار عتیقه، ژان-باتیست للوران را برای جدا کردن آن فرستاد. للوران سنگ را با اره و باروت از بام نیایشگاه برید، از راه نیل پایین برد و به فرانسه فرستاد و در ۱۸۲۲ به آنجا رسید. لویی هجدهم، پادشاه فرانسه، آن را برای کتابخانه سلطنتی خرید و بعدها به موزه لوور منتقل شد. مقامهای مصری در دهههای اخیر بازگرداندن آن را خواستهاند. قالبی گچی سقف نیایشگاه را در دندره پر کرده است.
کشمکش بر سر قدمت
زودیاک در پاریس به میانه یک نزاع رسید. برخی از دانشمندان لشکرکشی، از جمله ژوزف فوریه، چینش برجها را در زودیاکهای دندره و اسنا ثبت جای انقلابها و اعتدالها در زمان کندهشدنشان خوانده بودند و از راه تقدیم اعتدالین آن آسمان را چند هزار سال به گذشته برده بودند. اگر چنین بود، نجوم مصری از گاهشماری کتاب مقدس که در آن زمان بهطور گسترده پذیرفته شده بود کهنتر میشد، و زودیاک جنگافزاری برای هر دو طرف شد. دو رشته از شواهد به این بحث پایان داد. رمزگشایی شامپولیون که در ۱۸۲۲ اعلام شد خواندن نامها و لقبهای فرمانروایان را در کارتوشهای معبد ممکن کرد، و این نامها از آنِ بطلمیوسیان و امپراتوران رومی بود. ژان-آنتوان لترون با کتیبههای یونانی معابد به همان تاریخ متأخر رسید. دو تاریخنگار، جد باکوالد و دایان گرکو جوزفوویچ، سراسر این ماجرا را در کتاب «زودیاک پاریس» (۲۰۱۰) روایت کردند. ادعای قدمت بسیار هنوز در اینترنت دستبهدست میشود، اما بر همان بدخوانی تکیه دارد.
خواندن آن در روزگار ما
پژوهش امروزی درباره زودیاک بر انتشار کامل نقشها و کتیبههای معبد استوار است. اوگوست ماریت در قرن نوزدهم بنا را پاکسازی کرد و نقشبرجستههایش را منتشر کرد، امیل شاسینا در ۱۹۳۴ ویراست کامل کتیبههایش را آغاز کرد و پژوهشگران بعدی، و بیش از همه سیلوی کوویل، آن را ادامه دادند. اوتو نویگهباوئر و ریچارد پارکر زودیاکهای دندره را در جلد سوم «متون نجومی مصری» در ۱۹۶۹ گنجاندند. برای تاریخ طالعبینی، زودیاک مدور تصویر کلیدی دورهای کوتاه و سرنوشتساز است. دکانوسها هنوز مصری بودند و هنوز صفی از خدایان با نامهای خودشان. چند نسل بعد آنان سیوشش وجه میشدند، هر یک ده درجه، با فرمانروایان سیارهای، درون زودیاکی یونانی، و همین صورت از راه طالعبینی عربی و لاتین به تاروت رسید.
چگونه این بخش را بخوانیم
کارتهای بالا زودیاک را از بیرون به درون میپیمایند: معبد و نیایشگاه روی بام، پیکرههای نگاهدارنده، دکانوسهای لبه، برجها، سیارات، گرفتها و ستارگان شمالی در مرکز، سپس زودیاک مستطیلی در تالار پایین و سرگذشت جدا کردن، کشمکش و پژوهش. چهرههای پایین فرمانروایانیاند که این اثر در روزگارشان ساخته شد، دیدارکنندگان فرانسوی که آن را کشیدند، از جا کندند و بر سرش بحث کردند، و مصرشناسانی که تاریخش را معلوم کردند و منتشرش ساختند. برای سقفهای کهنتر آرامگاهها و معابد که پیش از آن آمدند، صفحه «سقفهای نجومی» را ببینید؛ برای دکانوسها در مقام وجوه دهدرجهای برجها، به صفحه «وجوه طالعبینی» سر بزنید. این صفحه بخشی از دانشنامه Tarot Academy به پنجاهودو زبان است.
پرسشهای متداول
زودیاک دندره چیست؟
نقشهای مدور از آسمان که حدود ۵۰ پیش از میلاد بر سقف نیایشگاهی بر بام معبد هاتور در دندره، در مصر علیا، کنده شد. این اثر سیوشش دکانوس مصری را گرداگرد لبه و دوازده برج زودیاک را در درون، همراه با سیارات، دو گرفت و صورتهای فلکی شمالی، نشان میدهد. اکنون در موزه لوور در پاریس است و قالبی جای آن را در دندره پر کرده است.
زودیاک دندره چقدر قدمت دارد؟
تاریخ آن به حدود ۵۰ پیش از میلاد، در واپسین سالهای مصر بطلمیوسی، بازمیگردد. معبد در ۵۴ پیش از میلاد بنیاد نهاده شد و دو نماد گرفت در زودیاک با خسوفی در سپتامبر ۵۲ پیش از میلاد و کسوفی در مارس ۵۱ پیش از میلاد جور درمیآیند. ادعاهای قدیمیتر که آن را ثبت آسمانی چند هزار ساله میدانستند در دهه ۱۸۲۰ رد شدند و پژوهشگران آنها را نمیپذیرند.
چرا برای طالعبینی اهمیت دارد؟
این اثر روشنترین تصویر از دیدار دو نظام است: دکانوسهای مصری که از حدود ۲۱۰۰ پیش از میلاد برای زمانسنجی به کار میرفتند، و زودیاک بابلی که در روزگار بطلمیوسیان به مصر رسید. اندکی بعد طالعبینان هلنیستی در هر یکسوم دهدرجهای برج یک دکانوس جای دادند؛ همان وجوهی که هنوز در طالعبینی به کار میروند و، از راه گلدن داون، در کارتهای عددی آرکانای صغیر تاروت.
پیکرههای گرداگرد لبه چه چیزی را نشان میدهند؟
سیوشش دکانوس که در صفی از خدایان کشیده شدهاند و بسیاری از آنان در زورقاند. در میانشان سیریوس بهصورت گاوی خفته در زورق با ستارهای میان شاخهایش پدیدار میشود. بیرون از قرص، چهار زن ایستاده و چهار جفت پیکره زانوزده شاهینسر آسمان را بالا نگاه داشتهاند.
آیا سیارات در جایی نشان داده شدهاند که در شبی خاص بودند؟
ظاهراً نه. بیشتر شارحان یادآوری میکنند که سیارات در برج شرف خود یا نزدیک آن ایستادهاند که آموزهای از طالعبینی یونانی است: زهره کنار ماهیان، مریخ کنار بزماهی، مشتری کنار خرچنگ، زحل کنار ترازو و عطارد کنار دوشیزه. پس این زودیاک زایچه نیست و تاریخگذاری آن تنها از روی جایگاه سیارات به نتیجههای نادرست میرسد.
زودیاک چگونه به موزه لوور رسید؟
در ۱۸۲۱ ژان-باتیست للوران، به نمایندگی از سباستین لویی سولنیه، گردآورنده آثار عتیقه، آن را با اره و باروت از بام نیایشگاه برید و به فرانسه فرستاد. لویی هجدهم، پادشاه فرانسه، آن را برای کتابخانه سلطنتی در پاریس خرید و بعدها به موزه لوور منتقل شد که در تالارهای مصری آن به نمایش گذاشته شده است.
آیا در دندره زودیاک دومی هم هست؟
بله. زودیاک مستطیلی بخشی از سقف پروناؤوس، تالار بزرگ جلویی معبد، را میپوشاند که در قرن یکم میلادی در روزگار امپراتوران رومی ساخته شد. پیکرههای نوت در طول نوارها کشیده شدهاند و برجها و دکانوسها در زورقهایی در طول پیکر او جای دارند. این زودیاک هنوز در جای خود است و در یک دوره مرمت در دهههای ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰ از دوده پاک شد.
چرا مردم گمان میکردند چند هزار سال قدمت دارد؟
دانشمندان همراه لشکرکشی ناپلئون چینش برجها را ثبت جای انقلابها و اعتدالها در زمان کندهشدن آن تعبیر کردند و با تقدیم اعتدالین آن تاریخ را بسیار به عقب بردند. این استدلال هنگامی فروریخت که شامپولیون توانست کارتوشها را نامهای شاهانه بطلمیوسی و رومی بخواند و لترون تاریخ معابد را از روی کتیبههای یونانیشان معلوم کرد.
آیا زودیاک دندره کهنترین زودیاک است؟
نه. زودیاک حدود قرن پنجم پیش از میلاد در بابل پدید آمد و متون و زایچههای بابلی قرنها پیش از دندره آن را به کار میبرند. تنها زودیاک مصری هم نیست: اسنا و دیگر معابد و آرامگاههای بطلمیوسی و رومی نیز زودیاک دارند. این اثر شناختهشدهترین و سالمترین نمونه مدور است و روشنترین تصویر دکانوسها و برجها در کنار هم.
آیا هنوز میتوان آن را در دندره دید؟
در دندره قالبی گچی را در نیایشگاه اصلی بر بام معبد میبینید؛ اصل اثر در موزه لوور است. زودیاک مستطیلی در پروناؤوس اصل است و در جای خود قرار دارد. معبد هاتور از سالمترین معابد مصر است و نیایشگاههای بام و پلکانهایش دستنخورده ماندهاند، و بازدیدکنندگان بهطور منظم از اقصر و قنا به آنجا میروند.
آخرین نوشتهها
حکمت باستانی کارتهای تاروت را کشف کنید و اسرار سفر معنوی خود را باز کنید. وبلاگ ما دروازه شما به درک نمادگرایی غنی، معانی و کاربردهای عملی خواندن تاروت است.