Σλαβικές γραμμές και εγκοπές

Μία φράση και τι δεν λέει

Όλα ξεκινούν από μία μόνο γραμμή που γράφτηκε γύρω στο 890–900 από έναν Βούλγαρο μοναχό, τον Chernorizets Hrabar (Χράμπρο τον Μοναχό), σε ένα σύντομο έργο με τίτλο O pismenah — Περί των Γραμμάτων. Υπερασπιζόταν το νέο σλαβικό αλφάβητο απέναντι στην ελληνική υπεροψία και, παρεμπιπτόντως, περιέγραψε τι προηγήθηκε αυτού: οι Σλάβοι, όντας παγανιστές, δεν είχαν βιβλία, αλλά μετρούσαν και μάντευαν μέσω cherty i rezy — γραμμών και εγκοπών.

Αυτή η πρόταση αποτελεί ολόκληρη την τεκμηριωτική βάση για την προχριστιανική σλαβική γραφή. Έχει επωμιστεί τεράστιο βάρος για περισσότερα από χίλια χρόνια.

Διαβάζοντάς την απλά, λέει μάλλον ελάχιστα. Cherty είναι γραμμές, χαράξεις, γρατζουνιές· rezy είναι τομές ή εγκοπές. Και οι δύο λέξεις ανήκουν στο λεξιλόγιο της χάραξης και του αυλακώματος, όχι της ανάγνωσης ή του λόγου — την ίδια σχέση που έχει το φινλανδικό runo, δανεισμένο νωρίς από τα γερμανικά, με την προέλευσή του ως χαραγμένο σημάδι. Και ο Hrabar μας λέει σε τι χρησίμευαν: για μέτρημα και μαντεία. Δεν αναφέρει ότι οι Σλάβοι έγραφαν με αυτά. Αναφέρει ακριβώς το αντίθετο — ότι δεν είχαν βιβλία.

Ένα επιχείρημα προβάλλεται τακτικά προς την αντίθετη κατεύθυνση, και είναι εύλογο. Οι πρώιμοι Σλάβοι ζούσαν ανάμεσα στα δάση. Οτιδήποτε είχε χαραχθεί σε ξύλο, φλοιό σημύδας ή οστό θα είχε αποσυντεθεί, και η σιωπή του αρχαιολογικού αρχείου είναι ακριβώς η σιωπή που θα περίμενε κανείς είτε υπήρχε γραφή είτε όχι. Αυτό είναι αλήθεια, και σημαίνει ότι η απουσία αποδείξεων αποτελεί αδύναμη απόδειξη σε αυτή την περίπτωση.

Αλλά αυτό λειτουργεί προς μία μόνο κατεύθυνση. Μας επιτρέπει να πούμε ότι δεν μπορούμε να το αποκλείσουμε. Δεν μας επιτρέπει να παρουσιάσουμε μια σειρά γραμμάτων και να ισχυριστούμε ότι ανακτήθηκε.

Πώς μοιάζουν στην πραγματικότητα τα σημάδια μέτρησης και μαντείας

Η πρακτική που περιγράφει ο Hrabar δεν είναι εξωτική ούτε μοναδική. Συστήματα ακριβώς αυτού του είδους είναι τεκμηριωμένα σε ολόκληρη την Ευρασία: tamgas, τα σημάδια ιδιοκτησίας και γενών των λαών της στέπας· σημάδια κεραμέων που προσδιορίζουν ένα εργαστήριο ή έναν ιδιοκτήτη· ραβδιά καταμέτρησης (tally sticks) που καταγράφουν χρέη, ημέρες και ποσότητες μέσω εγκοπών· και κλήροι ριγμένοι από σημαδεμένα κομμάτια ξύλου.

Όλα αυτά είναι γνήσια, χρήσιμα, μερικές φορές περίτεχνα — και κανένα από αυτά δεν αποτελεί γραφή. Ένα ραβδί καταμέτρησης δεν μπορεί να καταγράψει μια πρόταση. Ένα σημάδι ιδιοκτησίας προσδιορίζει ένα αντικείμενο χωρίς να δηλώνει τίποτα γι' αυτό. Αυτό ακριβώς εννοούν οι ειδικοί με τον όρο πρωτογραφή: σύμβολα που μεταφέρουν νόημα χωρίς να κωδικοποιούν γλώσσα.

Η αρχαιολογία συμφωνεί απόλυτα. Κεραμικά από τον πολιτισμό Chernyakhov του 4ου αιώνα — μια μικτή ζώνη όπου συναντήθηκαν σλαβικοί, γερμανικοί και σαρματικοί πληθυσμοί — καθώς και από τους μεταγενέστερους πολιτισμούς Prague-Korchak και συγγενείς ομάδες φέρουν εγχάρακτα σημάδια φτιαγμένα πριν από το ψήσιμο: σταυρούς, γεωμετρικά μοτίβα και περιστροφικά σχήματα. Οι εύλογες ερμηνείες αφορούν την ιδιοκτησία, την ταυτότητα του εργαστηρίου, το περιεχόμενο και την προστασία όσων αποθηκεύονταν στο εσωτερικό.

Μια επισήμανση για ένα σύμβολο που επανέρχεται συνεχώς. Περιστρεφόμενοι σταυροί και μοτίβα σε μορφή σβάστικας εμφανίζονται πράγματι σε πρώιμα κεραμικά σε όλη την Ευρασία, συμπεριλαμβανομένων σλαβικών ευρημάτων. Το όνομα kolovrat και το πολιτικό φορτίο που φέρει τώρα το σύμβολο στην πανσλαβική εθνικιστική χρήση είναι σύγχρονες προσθήκες σε ένα πολύ παλιό και εξαιρετικά διαδεδομένο διακοσμητικό μοτίβο. Το σχήμα είναι αρχαίο· το σύγχρονο νόημα προσκολλήθηκε αργότερα και δεν ανταποκρίνεται στο ιστορικό παρελθόν.

Το αγγείο από το Alekanovo

Το φθινόπωρο του 1897, ο Ρώσος αρχαιολόγος Vasily Gorodtsov ανέσκαψε μια σλαβική ταφή στο Alekanovo της περιφέρειας Ryazan. Στον τάφο μιας ηλικιωμένης γυναίκας, που χρονολογείται στον 10ο ή 11ο αιώνα, βρήκε ένα μικρό, αδρά κατασκευασμένο πήλινο δοχείο με μια συνεχή οριζόντια ζώνη δεκατεσσάρων χαρακτήρων να το περιβάλλει.

Ο Gorodtsov αναρωτήθηκε δημόσια αν θα μπορούσαν να είναι αυτόχθονες ρούνοι. Η συγκριτική ανάλυση δεν τον επιβεβαίωσε: μόνο δύο από τους δεκατέσσερις έμοιαζαν με οτιδήποτε στο γερμανικό ή τουρκικό ρουνικό ρεπερτόριο. Την επόμενη χρονιά, περισσότεροι από τους ίδιους χαρακτήρες βρέθηκαν σε θραύσματα κεραμικών στο ίδιο χωριό, γεγονός που τουλάχιστον απέδειξε ότι το αγγείο δεν ήταν απλώς το σκαρίφημα ενός ατόμου.

Μετά από περισσότερο από έναν αιώνα μελέτης, η επιγραφή του Alekanovo παραμένει εντελώς ανεξιχνίαστη.

Αξίζει να είμαστε σαφείς ως προς το γιατί, επειδή το μυστήριο συχνά υπερεκτιμάται. Δεκατέσσερις χαρακτήρες δεν επαρκούν ποτέ για την αποκρυπτογράφηση οτιδήποτε, σε οποιαδήποτε γραφή — η αποκρυπτογράφηση απαιτεί όγκο κειμένου, επανάληψη και ιδανικά ένα δίγλωσσο κείμενο. Ακόμα κι αν επρόκειτο για πλήρως φωνητικό αλφάβητο, δεκατέσσερα σημάδια σε ένα μόνο αγγείο θα παρέμεναν αδιάβαστα. Οι υποθέσεις που ταιριάζουν στα στοιχεία είναι ένα τοπικό σύνολο σημαδιών της φυλής των Vyatichi, μια σειρά σημάνσεων κεραμέα ή μια πρωτογραφή που δεν διαδόθηκε ποτέ αρκετά ώστε να τυποποιηθεί προτού το κυριλλικό αλφάβητο την καταστήσει περιττή.

Αυτό που τεκμηριώνει το Alekanovo είναι πραγματικό αλλά ταπεινό: οι πρώτοι Σλάβοι δημιουργούσαν δομημένες ακολουθίες αφηρημένων σημείων. Αυτό είναι ένα γνήσιο εύρημα. Δεν είναι όμως αλφάβητο.

Το οστό στο Lány

Η σημαντικότερη ανακάλυψη σε ολόκληρο αυτό το πεδίο είναι πρόσφατη και δεν είναι αυτό που περίμενε κανείς.

Κατά την ανασκαφή ενός οικισμού του 6ου–7ου αιώνα στο Břeclav-Lány στη Νότια Μοραβία, οι αρχαιολόγοι ανέσυραν ένα θραύσμα πλευρού βοοειδούς από έναν λάκκο απορριμμάτων, το οποίο βρισκόταν μαζί με χειροποίητα κεραμικά τύπου Πράγας — αναμφισβήτητα πρώιμο σλαβικό υλικό. Κατά τον καθαρισμό στο εργαστήριο, μια μεταπτυχιακή φοιτήτρια, η Alena Slámová, παρατήρησε σκόπιμες εγκοπές στην επιφάνεια. Μια ομάδα με επικεφαλής τον Jiří Macháček του Πανεπιστημίου Masaryk δημοσίευσε την ανάλυση στο Journal of Archaeological Science το 2021.

Η έρευνα ήταν εξονυχιστική. Η σάρωση με ηλεκτρονικό μικροσκόπιο και η ανάλυση ιχνών χρήσης απέδειξαν ότι τα σημάδια είχαν σκαλιστεί και δεν ήταν χαράξεις από ρίζες ή ροκανίσματα ζώων. Η ραδιοχρονολόγηση με άνθρακα-14 στο κολλαγόνο, σε συνδυασμό με αρχαίο DNA (aDNA) που επιβεβαίωσε το είδος του ζώου, χρονολόγησε το οστό μεταξύ 585 και 640 μ.Χ.

Οι χαράξεις είναι ρούνοι — και συγκεκριμένα του Πρεσβύτερου Φούθαρκ, της γερμανικής σειράς. Ειδικότερα, έξι από τους τελευταίους οκτώ χαρακτήρες της ακολουθίας των είκοσι τεσσάρων ρούνων, σε απόλυτη σειρά. Επειδή πρόκειται για αλφαβητάριο (abecedary), ένα τμήμα του αλφαβήτου και όχι λέξη ή όνομα, ο ρουνολόγος Robert Nedoma το ερμήνευσε ως εξάσκηση. Ο χαράκτης δεν ήταν έμπειρος: λείπουν δύο ρούνοι της τελικής ομάδας, οι αναλογίες διαφέρουν και ορισμένες γραμμές επαναλαμβάνονται.

Κάποιος σε ένα σλαβικό χωριό γύρω στο 600 μ.Χ. εξασκούνταν στο γερμανικό αλφάβητο πάνω σε ένα πεταμένο οστό, περίπου τρεις αιώνες πριν από την επινόηση της γλαγολιτικής γραφής.

Οι ερμηνείες παραμένουν ανοιχτές. Μπορεί να χαράχθηκε από ένα άτομο γερμανικής καταγωγής — ίσως από έναν πληθυσμό που παρέμεινε πίσω αντί να μετακινηθεί προς την Ιταλία — που ζούσε ανάμεσα σε Σλάβους. Μπορεί να ήταν ένας Σλάβος που μάθαινε τη γραφή ενός γείτονα. Μπορεί να ήταν κάποιος που αντέγραφε σχήματα τα οποία θεωρούσε μαγικά ή ισχυρά και όχι γράμματα.

Αυτό που σίγουρα δεν αποτελεί είναι απόδειξη σλαβικής γραφής. Είναι απόδειξη επαφής και πιθανώς Σλάβων που μάθαιναν να γράφουν στο σύστημα κάποιου άλλου — γεγονός από μόνο του εξαιρετικά ενδιαφέρον, που καταρρίπτει την παλαιότερη υπόθεση ότι αυτοί οι πληθυσμοί ζούσαν σε απόλυτη και ερμητική εχθρότητα. Η ακριβής ερμηνεία εξακολουθεί να συζητείται. Η χρονολόγηση και η χάραξη όχι.

Σκανδιναβικοί ρούνοι στα σλαβικά ποτάμια

Τρεις αιώνες αργότερα, οι ρούνοι έφτασαν ξανά στα σλαβικά εδάφη, σε αφθονία και με φυσική παρουσία. Σκανδιναβοί έμποροι και πολεμιστές — οι Βάραγγοι, οι Ρως — διέσχιζαν τις ποτάμιες διαδρομές κατά μήκος του Δνείπερου, του Βόλγα και του Βόλχοφ προς το Βυζάντιο, αφήνοντας βαθύ αποτύπωμα στην πολιτική της Ρωσίας του Κιέβου.

Άφησαν ελάχιστους ρουνολίθους, για δύο λόγους που δεν έχουν καμία σχέση με τους Σλάβους. Η σκανδιναβική συνήθεια βασίζεται στον άφθονο επιφανειακό γρανίτη, τον οποίο δεν διαθέτουν τα δάση, οι στέπες και οι βάλτοι της Ανατολικής Ευρώπης. Επιπλέον, ο Άραβας απεσταλμένος Ibn Fadlan, ο οποίος παρακολούθησε μια κηδεία των Ρως στον Βόλγα, καταγράφει ότι το επιμνημόσυνο κείμενο χαρασσόταν σε έναν ξύλινο πάσσαλο που τοποθετούνταν πάνω από τον τάφο — μια πρακτική που δεν αφήνει κανένα ίχνος σε υγρό κλίμα.

Το κύριο σωζόμενο μνημείο είναι η ρουνική πέτρα του Berezan, που βρέθηκε το 1905 από τον Ernst von Stern στο νησί Berezan, εκεί όπου ο Δνείπερος εκβάλλει στη Μαύρη Θάλασσα. Ένας έμπορος από το Γκότλαντ με το όνομα Grani τη χάραξε για τον Karl, τον félag του — τον εμπορικό του εταίρο. Είναι γραμμένη στο Νεότερο Φούθαρκ, απολύτως αυθεντική και εξ ολοκλήρου σκανδιναβική: μια εμπορική πρακτική της Βαλτικής που μεταφέρθηκε κατά μήκος ενός ποταμού, όχι μια τοπική σλαβική γραφή.

Καθώς η βαραγγική ελίτ αφομοιώθηκε μέσω γάμων και συγχωνεύτηκε με τη σλαβική πλειοψηφία, οι ρούνοι τους χάθηκαν μαζί τους και το κυριλλικό αλφάβητο κατέλαβε πλήρως τον χώρο.

Δύο αιώνες κατασκευασμένων αποδείξεων

Ένα εμφανές ιστορικό κενό σε συνδυασμό με το εθνικό συναίσθημα αποτελεί αξιόπιστη συνταγή για πλαστογραφίες, και αυτό το κενό παρήγαγε άφθονες.

Το 1768 αναφέρθηκε η ανεύρεση ενός θησαυρού από χάλκινα ειδώλια, πλάκες και τελετουργικά σκεύη κοντά στο Prillwitz του Μεκλεμβούργου. Προωθημένα από τον θεολόγο Andreas Gottlieb Masch, ο οποίος τα δημοσίευσε το 1771, και αργότερα από τον κόμη Jan Potocki, τα αντικείμενα υποτίθεται ότι προέρχονταν από τη Rethra, τον μεγάλο χαμένο ναό των Πολάβων Σλάβων. Περισσότερα από εκατόν ογδόντα αντικείμενα, πολλά από τα οποία έφεραν ρουνικές επιγραφές — φαινομενικά αδιάσειστη απόδειξη ενός εγγράμματου παγανιστικού σλαβικού πολιτισμού.

Είναι πλαστά. Η τεχνική χύτευσης ανήκει στην κατασκευή του 18ου αιώνα, και οι επιγραφές αποδεικνύεται ότι είναι χαρακτήρες παρμένοι από δημοσιευμένες σειρές γερμανικών ρούνων, τοποθετημένοι χωρίς καμία συνοχή ή νόημα.

Η Πολωνία παρήγαγε τη δική της εκδοχή στα μέσα του 19ου αιώνα: τους λίθους του Mikorzyn, χαραγμένους με ένα άλογο, μια ανθρώπινη μορφή και ρουνικούς χαρακτήρες. Υιοθετήθηκαν με ενθουσιασμό από εξέχοντες Πολωνούς σλαβιστές ως απόδειξη αυτόχθονης γραφής, για να αποδειχθούν πατριωτικές πλαστογραφίες πριν από το τέλος του αιώνα.

Το μοτίβο είναι αυτό που συναντάται σε κάθε περίπτωση στη σελίδα για τις πλαστογραφίες. Η ζήτηση προηγείται. Το εύρημα καταφθάνει για να την ικανοποιήσει, και καταφθάνει φέροντας ακριβώς αυτό που το κοινό επιθυμούσε ήδη να βρει.

Από πού προέρχονται στην πραγματικότητα οι δεκαοκτώ ρούνοι

Το «σλαβικό ρουνικό αλφάβητο» των 18 χαρακτήρων που κυκλοφορεί σήμερα έχει ανιχνεύσιμη ιστορία, και αυτή δεν ξεκινά στη σλαβική αρχαιότητα.

Ξεκινά στη Βιέννη το 1902, με τον Αυστριακό αποκρυφιστή Guido von List. Τυφλός για έντεκα μήνες μετά από εγχείρηση καταρράκτη, ο von List ανέφερε ένα όραμα που του αποκάλυψε αυτό που εξέλαβε ως τους αρχικούς ρούνους ενός αρχαίου άριου ιερατείου που ονόμαζε Armanen. Πήρε το ιστορικό Νεότερο Φούθαρκ των 16 ρούνων, το τροποποίησε και δημοσίευσε το αποτέλεσμα ως Armanen Futharkh — δεκαοκτώ χαρακτήρες. Ο αριθμός δεν είναι τυχαίος ούτε ιστορικά γερμανικός: επέλεξε το δεκαοκτώ για να ταιριάζει με τα δεκαοκτώ μαγικά τραγούδια που απαριθμεί ο Όντιν στην ενότητα Rúnatal του ποιήματος Hávamál.

Οι δεκαοκτώ ρούνοι του von List αποτέλεσαν τη ραχοκοκαλιά του γερμανικού αποκρυφισμού του 20ού αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των völkisch και πρωτοναζιστικών ρευμάτων του.

Μετά το 1991, η αναβίωση της Σλαβικής Αυτόχθονης Πίστης — Rodnovery — σε Ρωσία, Ουκρανία και Πολωνία δημιούργησε ζήτηση για μια ιερή αυτόχθονη γραφή με το μυστικιστικό κύρος που είχαν οι γερμανικοί ρούνοι. Ρώσοι εσωτεριστές συγγραφείς, με κυριότερο τον Anton Platov, την παρείχαν. Κατασκεύασαν μια σειρά δεκαοκτώ χαρακτήρων, συνέδεσαν σλαβικές θεότητες με αυτούς — Περούν, Βέλες, Νταζντμπόγκ, Μάκος — ενσωμάτωσαν τη λαογραφική κοσμολογία των Ναβ, Πραβ και Γιαβ καθώς και τον λίθο Alatyr, και παρουσίασαν το αποτέλεσμα ως τις ανακτημένες cherty i rezy της φράσης του Hrabar.

Ο δανεισμός είναι ορατός στην ίδια τη δομή, γεγονός που καθιστά το συμπέρασμα κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή κατηγορία:

• Η σειρά έχει δεκαοκτώ χαρακτήρες. Δεκαοκτώ είναι ο αριθμός των τραγουδιών σε ένα σκανδιναβικό ποίημα, επιλεγμένος από έναν Αυστριακό το 1902. Καμία σλαβική πηγή δεν προσδιορίζει δεκαοκτώ οτιδήποτε.
• Ο ρούνος Mir σχεδιάζεται ως ο γερμανικός κορμός Algiz, και ο Chernobog είναι το ίδιο σχήμα ανεστραμμένο. Αυτό το αντιτιθέμενο ζεύγος είναι ακριβώς το Man και Yr του von List.
• Στους χαρακτήρες αποδίδονται φωνητικές αξίες που αντιστοιχούν σε κυριλλικά γράμματα — ένα αλφάβητο που δημιουργήθηκε τον ένατο αιώνα, ακριβώς από τον εκχριστιανισμό από τον οποίο η σειρά υποτίθεται ότι προηγείται.

Οι μελετητές της θρησκείας έχουν έναν καθιερωμένο όρο για τέτοια φαινόμενα, και δεν είναι απλώς απάτη: είναι μια επινοημένη παράδοση (invented tradition). Η κατασκευή είναι πρόσφατη και η υποτιθέμενη καταγωγή ψευδής, αλλά η πρακτική που χτίστηκε πάνω της είναι πραγματική, χρησιμοποιείται με ειλικρίνεια από πολλούς ανθρώπους και επιτελεί τον σκοπό για τον οποίο τη χρειάζονται.

Οι δεκαοκτώ, όπως χρησιμοποιούνται στην πράξη

Αυτός ο πίνακας τεκμηριώνει μια ζωντανή σύγχρονη πρακτική. Δεν πρόκειται για αρχαίο αλφάβητο και τίποτα σε αυτόν δεν μπορεί να αναχθεί σε προχριστιανική πηγή. Όποιος συναντά αυτά τα σύμβολα εξυπηρετείται καλύτερα έχοντας τον πλήρη κατάλογο με τη χρονολογία του προσαρτημένη, παρά αν απορριφθεί απλώς το θέμα.

Ρούνος	Ήχος	Συσχετισμός	Σημασία στη χρήση
Mir	M	Μπελομπόγκ, το Δέντρο του Κόσμου	Τάξη, προστασία, κοινότητα, η θεϊκή σπίθα μέσα μας
Chernobog	Ch	Τσερνομπόγκ, χάος	Εντροπία, διάσπαση παλαιών δεσμών, αναγκαία καταστροφή
Alatyr	A	Ο κοσμικός λίθος και το βουνό	Το κέντρο, ο βωμός, απαρχές και τέλη
Raduga	R	Η γέφυρα του ουράνιου τόξου	Το μονοπάτι ανάμεσα στα βασίλεια, ταξίδι, ευνοϊκές εκβάσεις
Nuzhda	N	Ο Βέλες ως κύριος των νεκρών	Αναπόδραστη μοίρα, περιορισμός, αντιξοότητα, απαγόρευση
Krada	G, K	Η θυσιαστική πυρά	Εξαγνισμός, κάψιμο του ψεύδους, αποκαλυμμένη πρόθεση
Treba	T	Ο πολεμιστής του πνεύματος	Θυσία — του εγώ μάλλον παρά υλικών αγαθών
Sila	S	Νίκη	Ακεραιότητα, ένωση δύναμης σώματος και νου, θρίαμβος
Veter	V	Ο Βέλες ως προστάτης της μαγείας	Έμπνευση, πνοή, ποίηση, ανάβαση
Bereginya	B	Μάκος, η Μητέρα Γη	Γονιμότητα, προστασία, μοίρα· τόσο γέννηση όσο και θάνατος
Ud	U	Γιαροβίτ, γενεσιουργός φωτιά	Πάθος, νεότητα, η γονιμοποιός δύναμη
Lelya	L	Λέλια, ζωντανό νερό	Διαίσθηση, το υποσυνείδητο, ροή, άνοιξη
Rok	—	Ανεκδήλωτο πνεύμα	Μοίρα πέρα από τον ανθρώπινο έλεγχο· υποταγή στον κοσμικό σχεδιασμό
Opora	O	Ο προγονικός στύλος	Γείωση, πατρίδα, η στήριξη των προγόνων
Dazhdbog	D	Νταζντμπόγκ, ο δωρητής	Πλούτος, συγκομιδή, ανεξάντλητη ροή δώρων
Perun	P	Περούν, κεραυνός	Δικαιοσύνη, οργή, υπεράσπιση της αλήθειας, δύναμη ενάντια στο κακό
Yest	E	Ζίβα, ζωτική δύναμη	Ζωή, κίνηση, ανανέωση, αισιοδοξία
Istok	I	Πάγος	Ακινησία, στασιμότητα, συσσωρευμένο δυναμικό, αναμονή

Ο εσωτερικός σχεδιασμός είναι πραγματικά συνεκτικός. Είναι οργανωμένος σε αντιτιθέμενα ζεύγη — Mir εναντίον Chernobog, Ud εναντίον Bereginya, η φωτιά της Krada εναντίον του νερού της Lelya, ο παγετός του Istok εναντίον της ζωτικότητας της Yest — με τον Alatyr στο κέντρο και τον Rok έξω από ολόκληρο το σύστημα ως τη μοίρα που δεσμεύει ακόμα και τους θεούς. Όποιος το συνέθεσε κατανοούσε απόλυτα τι έκανε.

Η συνοχή δεν ισοδυναμεί με αρχαιότητα. Ένα καλοφτιαγμένο σύγχρονο δημιούργημα παραμένει σύγχρονο δημιούργημα.

Η πολιτική διάσταση, με το όνομά της

Αυτό το υλικό έχει πολιτική διάσταση, και η ειλικρινής αντιμετώπιση είναι η ίδια που εφαρμόζει αυτή η ενότητα στους γερμανικούς ρούνους.

Το Rodnovery δεν είναι ένα ενιαίο κίνημα. Μεγάλο μέρος του αποτελεί ανασυστατική θρησκεία της φύσης που ασκείται από ανθρώπους χωρίς κανένα πολιτικό πρόγραμμα, οι οποίοι ενδιαφέρονται για εποχικές γιορτές, τη λαογραφία και τη σχέση με τη γη και τους προγόνους. Ορισμένα ρεύματα είναι ρητά εθνοεθνικιστικά και λίγα είναι ανοιχτά ρατσιστικά. Η πιο ξεκάθαρη περίπτωση είναι το κίνημα των Ynglist που ίδρυσε ο Alexander Khinevich, το οποίο προωθεί μια ξεχωριστή δική του επινοημένη γραφή παράλληλα με τις κατασκευασμένες «Σλαβο-Άριες Βέδες». Στο ψευδοεπιστημονικό άκρο, ο Valery Chudinov απέκτησε μεγάλο κοινό ισχυριζόμενος ότι διαβάζει σλαβικές επιγραφές σε ό,τι, μετά από εξέταση, αποδεικνύεται ότι είναι υφές βράχων, φωτογραφικός θόρυβος και φυσικές ρωγμές.

Ο συσχετισμός έχει σημασία επειδή η πραγματική καταγωγή της σειράς περνά μέσα από τον von List, του οποίου το σύστημα Armanen τροφοδότησε άμεσα τον völkisch και μετέπειτα ναζιστικό αποκρυφισμό. Αυτή η κληρονομιά είναι ένα ιστορικό γεγονός για τα σύμβολα, όχι για τους ανθρώπους που τα χρησιμοποιούν.

Έτσι, η ίδια στενή και αληθής διαπίστωση ισχύει εδώ όπως και αλλού σε αυτόν τον ιστότοπο: μερικά σχήματα φέρουν δημόσιο νόημα το οποίο ο χρήστης τους δεν ελέγχει. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ελκύονται από αυτά τα σύμβολα δεν έχουν καμία απολύτως πολιτική πρόθεση. Μερικοί από αυτούς που γράφουν και δημοσιεύουν γι' αυτά έχουν. Και οι δύο διαπιστώσεις ισχύουν ταυτόχρονα, και το να γνωρίζει κανείς ποιο είναι ποιο αποτελεί την πρακτική αξία της γνώσης της προέλευσης των δεκαοκτώ ρούνων.

Γιατί δεν υπάρχει ρουνική σειρά σε αυτή τη σελίδα

Κάθε άλλη γραφή σε αυτή την ενότητα διαθέτει μια σειρά γραμμάτων και, όπου τα γράμματα είναι ιστορικά μαρτυρημένα, μια σελίδα για το καθένα. Αυτή εδώ περιλαμβάνει ένα δοκίμιο, και ο λόγος είναι το ίδιο το ιστορικό πόρισμα.

Δεν υπάρχει σλαβική ρουνική σειρά για να αναλυθεί σε επιμέρους σελίδες. Ούτε χαμένη ούτε αμφισβητούμενη — καμία δεν έχει μαρτυρηθεί ποτέ ιστορικά. Αυτό που υπάρχει είναι μια πρόταση για μέτρημα και μαντεία, διάσπαρτα σημάδια σε αγγεία, μια μη αποκρυπτογραφημένη ζώνη δεκατεσσάρων χαρακτήρων και, το πιο ενδιαφέρον, ένα γερμανικό αλφάβητο στο οποίο εξασκούνταν κάποιος σε ένα σλαβικό χωριό γύρω στο 600 μ.Χ.

Η δημιουργία δεκαοκτώ σελίδων γραμμάτων εδώ θα τοποθετούσε ένα σύστημα κατασκευασμένο τη δεκαετία του 1990 ακριβώς στην ίδια αρχιτεκτονική με το Πρεσβύτερο Φούθαρκ, το οποίο μαρτυρείται σε εκατοντάδες αντικείμενα κατά τη διάρκεια πέντε αιώνων. Η ίδια η αρχιτεκτονική θα προέβαλλε τον ισχυρισμό από μόνη της, ανεξάρτητα από οποιαδήποτε διευκρίνιση γραφόταν από κάτω. Το μόνο πράγμα που δεν πρέπει να κάνει αυτή η σελίδα είναι να κατασκευάσει τη γραφή της οποίας την απουσία καταγράφει.

Έτσι, οι δεκαοκτώ απαριθμούνται μία φορά, παραπάνω, πλήρως, με τον δημιουργό και τη χρονολογία τους — πράγμα που χρειάζεται στην πραγματικότητα όποιος αναζητά τις σημασίες τους, και είναι περισσότερο από όσα θα του πουν οι περισσότερες πηγές.