The Sugar-Figure Man

تصویرسازی و نمادشناسی

تاروت پکن به ساحر، حرفه و بساطی شهری می‌بخشد. او مرد فیگور شکرساز (吹糖人) است، هنرمندی خیابانی در بازارچه معبد که شکر مذاب را فوت می‌کند تا اژدهایی شفاف بسازد، در حالی که کودکان دور چرخ‌دستی‌اش جمع شده‌اند. در این تصویر خبری از محراب، جبه تشریفاتی یا عصای برافراشته نیست. جادو در اینجا حرفه‌ای کاربردی است که هم‌سطح چشم مردم اجرا می‌شود و به بهای یک فن به فروش می‌رسد.

دمیدن، همان عصاست. در حالی که ساحر کلاسیک انرژی آسمان را از راه دستِ برافراشته به پایین می‌کشد، این صنعت‌گر آن را از ریه‌های خود بیرون می‌راند؛ بدین ترتیب آفرینش به معنای واقعی کلمه به الهام و دمیدن بدل می‌شود: نفسی که وارد ماده شده و به آن پیکر می‌بخشد. رشته بخاری که از اژدها به سوی بالای کارت می‌پیچد، همان کاری را می‌کند که نماد بی‌نهایت (لمنیسکات) در جاهای دیگر انجام می‌دهد. این بخار نمادی شناور از ابدیت نیست، بلکه ردّ آشکار انرژی است که از جهان ناپیدا به این جهان می‌گذرد.

خودِ اژدها میان بی‌شکلی و شکل‌یافتگی معلق است. فوت بسیار ضعیف سبب فروپاشی آن می‌شود و فوت بسیار قوی آن را می‌ترکاند. کارت لحظه تجلی را منجمد می‌کند و تمام آموزش همین است: قدرت همان زمان‌بندی است.

بر روی چرخ‌دستی کوچک چهار ابزار قرار دارد. این یکی از دو جایی در کل دسته کارت است که هر چهار نماد خال‌ها کنار هم ظاهر می‌شوند (جای دیگر در گوشه‌های کارت جهان پنهان است، جایی که به چهار فصل بدل شده‌اند). قرقره بادبادک نماینده بادبادک‌ها، آتش و پیش‌دستی است. فنجان چای نماینده فنجان‌ها، آب و پیوندهاست. قلم‌موی نویسندگی نماینده قلم‌موها، هوا و واژه‌هاست. سکه مسی با سوراخ مربعی نماینده سکه‌ها، خاک و تدبیر خانگی است. ساحر کلاسیک عناصر را از روی میز فرمان می‌دهد. این ساحر، آن‌ها را روی چرخ‌دستی دست‌فروشی می‌چرخاند، زیرا در پکن به جای احضار عناصر، از آن‌ها به‌طور روزمره استفاده می‌شود.

کودکان همان تماشاگرانی هستند که کارت کلاسیک جایی برایشان ندارد. شگفت‌زدگی آن‌ها عمل ساختن را کامل می‌کند و ترکیب‌بندی کارت هر دو نیمه ساختن را هم‌زمان نگه می‌دارد: چشم‌های سازنده که از شدت تمرکز تقریباً بسته است و چشم‌های تماشاگران که کاملاً گشوده است. سکه مسی هم‌زمان نام عنصر و قیمت را بیان می‌کند. او جهانی را از هیچ می‌سازد و آن را به یک فن می‌فروشد و کارت حاضر نیست عمل مقدس را برتر از عمل تجاری بداند. آسمان گرد، زمین چهارگوش و هر دو در یک کف دست جای می‌گیرند. پرچم‌های جشن در بالا، کاغذ کاهی گرم با خال‌های طلایی، شستشوهای ملایم مرکب با لکه‌های شنگرف و مهر سرخ کوچکی در گوشه، صحنه را در زبان بصری فن زیکای قرار می‌دهند: چند خط قلم‌موی آرام، و نمایش امر کیهانی از میان امور کوچک و انسانی.

معنی اصلی

این کارتِ استادی، آغازها و لحظه‌ای است که ماده خام هنوز شکل‌پذیر است. مرد فیگور شکرساز می‌گوید که جوینده از پیش هر آنچه را برای رسیدن به هدف نیاز دارد در دست دارد و مهم‌تر آنکه موقعیت هنوز گرم است. اکنون به آن شکل بدهید. اگر صبر کنید، به خودی خود سخت می‌شود.

او نخستین آموزگاری است که تازه‌وارد پس از پیاده‌شدن از قطار با او روبرو می‌شود. آنچه او می‌آموزد خودکفایی کاملاً ملموس است: فردی با یک مهارت و یک چرخ‌دستی می‌تواند جهانی بسازد. در حالی که ساحر کلاسیک نیرو را از سطوح والاتر به پایین می‌کشد، این صنعت‌گر پکن آن را از نفس، تمرین و بدن بیرون می‌آورد. اراده او کیهانی نیست. دقیق و تکرارپذیر است، که در این دسته کارت عالی‌ترین ستایش به شمار می‌رود. قانون هرمسی در قالب زبان بازارچه دوباره ظاهر می‌شود: آنچه در ریه‌هاست به آنچه در دست است بدل می‌شود و حالت درونی در مجسمه نهایی خواناست.

معنی مستقیم

در حالت مستقیم، کارت نشان‌دهنده آغاز، اراده شخصی و استادیِ بی‌تلاشی است که حاصل تمرین مداوم است. این حالت می‌تواند شروع یک کسب‌وکار، معامله‌ای مهم، نمایش عمومی مهارت یا دوره‌ای از رشد فعال فردی را نوید دهد. توصیه کارت این است که از آنچه از قبل روی چرخ‌دستی قرار دارد استفاده کنید: قرقره، فنجان، قلم‌مو و سکه؛ ابزارهای معمولی که نتایجی فوق‌العاده می‌آفرینند. کار را در برابر دیدگان مردم انجام دهید، زیرا مهارتی که پنهان بماند راکد می‌شود.

در عشق. دوره‌ای از خواستگاری و دل‌ربایی فعال، با شگفتی‌های کوچکی که آگاهانه برای فردی خاص ساخته می‌شوند؛ همان‌گونه که صنعت‌گر اژدها را برای کودکی خاص شکل می‌دهد. کارت به شریکی اشاره می‌کند که مهر و محبت را به جای جارزدن، می‌سازد: غافل‌گیریِ ترتیب‌داده‌شده، یادگیری غذای محبوب، یا هدیه‌ای مناسب که گویی از هیچ پدید آمده است. در یک رابطه دیرپا، از شما دو نفر می‌خواهد که به ساختن چیزها برای یکدیگر ادامه دهید. جذابیت و دل‌ربایی وقتی دست‌های پشت آن صادق باشند، منافاتی با عمق رابطه ندارد.

در شغل. استادیِ آشکار؛ مرحله‌ای که تمرین‌های پنهانی به اعتبار عمومی بدل می‌شوند و همکاران همان‌گونه دور میز کار شما جمع می‌شوند که کودکان دور چرخ‌دستی. منتظر ارائه، رونمایی، نمایش زنده یا کاری دشوار باشید که زیر نظر دیگران انجام می‌شود. این وضعیت از کارهایی استقبال می‌کند که پاداشِ چابکی و زمان‌بندی درست دارند و می‌تواند ترفیعی حاصل از شایستگی اثبات‌شده یا فرصتی برای آموزش آموخته‌هایتان به همراه آورد.

در امور مالی. درآمد حاصل از مهارت، تجارت فعال و استفاده هوشمندانه از سرمایه کوچک. کل این کسب‌وکار یک چرخ‌دستی، یک شعله و یک کیسه شکر است و او را روزی می‌دهد زیرا ارزش در دست‌هاست نه در انبار. زمان مناسبی برای درآمدزایی از هنر و هنرنمایی، عمومی‌کردن کار، مذاکره یا سرمایه‌گذاری است، تا زمانی که شرایط هنوز شکل‌پذیر است. دریافت دستمزد عادلانه برای مهارت واقعی، چیزی از جادوی این دسته کارت نمی‌کاهد؛ این همان جادویی است که مدار خود را کامل می‌کند.

در سلامت. این هنر بر یک بازدم طولانی و کنترل‌شده استوار است، بنابراین کارت به تمرین‌های تنفسی، چی‌گونگ، شنا، آواز و سازهای بادی اشاره دارد. تغییرات جسمانی به جای نیروی خام، از راه تکنیک، زمان‌بندی و ریتم استوار حاصل می‌شود. در مسائل مربوط به ظواهر، این ظرافتِ صنعت‌گرانه است: آراستگی آگاهانه که با مهارت و اندکی نمایشگری انجام می‌شود.

معنی معکوس

در حالت معکوس، کارت همان نفسِ بی‌شکل و گرمای بی‌زمان‌بندی است. شکر در ظرف سرد شده یا با فوتِ بیش از حد ترکیده است. این حالت نشان‌دهنده استعدادهای به‌بارننشسته، دشواری در تجسم‌بخشیدن به یک ایده، تلاشی است که پیش از شکل‌گیری فرو می‌ریزد، و خودنمایی به جای جوهر کار. همچنین می‌تواند به معنای فریب و نیرنگ‌های ارزان باشد: وعده‌هایی بادشده مانند حباب و به همان اندازه توخالی، که در آن نمایش به جای مهارت فروخته می‌شود.

راه چاره این است که از میان جمعیت عقب‌نشینی کنید و به پای ظرف شکر بازگردید. هر استادی صدها اژدها را در حیاط پشتی، جایی که هیچ‌کس تماشا نمی‌کرد، خراب کرده است. به جای مانور دادن حول نبودِ مهارت، مهارتِ جامانده را کسب کنید.

در عشق. شیرینیِ بدون جوهر. مجسمه زیبا، شفاف و توخالی است و با نخستین باران ذوب می‌شود. کارت به جذابیتی اشاره دارد که به عنوان تکنیک به کار می‌رود، شریکی که در خواستگاری خیره‌کننده اما در سختی‌ها غایب است، یا کاریزمایی که به جای دوست‌داشتن، برای هدایت و کنترل به کار گرفته می‌شود. همچنین می‌تواند توصیف‌کننده جوینده‌ای باشد که به جای زندگی‌کردن رابطه، آن را برای خانواده و شبکه‌های اجتماعی نمایش می‌دهد. آن چیز زیبا را جلوی نور بگیرید و ببینید آیا چیزی درون آن هست یا خیر.

در شغل. شکاف میان شهرت و مهارت. یا مهارت واقعی نادیده می‌ماند، مانند استادی که در کوچه‌ای خلوت اژدها می‌سازد، یا آنکه نمایش از جوهر کار پیشی گرفته و مردم کم‌کم متوجه توخالی‌بودن مجسمه‌ها می‌شوند. پروژه‌ها پیش از تثبیت رونمایی می‌شوند یا آن‌قدر نگه داشته می‌شوند تا سخت شوند و ترک بخورند. بدون شرمساری به شاگردی بازگردید؛ جمعیت خود به خود بازمی‌گردد.

در امور مالی. پولی که مانند شکر زیر باران ذوب می‌شود. ممکن است جوینده پیش از آماده‌شدن مهارت دست به فروش بزند، استادی واقعی را از روی تردید به خود ارزان بفروشد، یا درآمد روز را صرف تشویق‌های شبانه کند. سرمایه در میان کسب‌وکارهای نیمه‌کاره پراکنده می‌شود. در بدترین حالت، کارت نسبت به کلاهبرداری و بازی‌های فریبنده هشدار می‌دهد: وعده‌های شفاف و درخشان که درونشان چیزی جز نفس نیست.

در سلامت. بدنی که با نمایش و شکر اداره می‌شود، گاه به معنای واقعی کلمه. ورزش‌های سنگین نمایشی، رژیم‌های سخت و ناگهانی، محرک‌ها و شیرینی‌هایی که سوخت ریتمی می‌شوند که بدن توان نگهداری‌اش را ندارد. نفس کوتاه است، تلاش‌ها مقطعی و نتایج مانند مجسمه‌ای بادشده فرو می‌ریزند. همچنین می‌تواند نشان‌دهنده ظاهری باشد که حفظ شده در حالی که سلامتِ زیرین شکل نگرفته است.

یادداشت‌های تاریخی

کهن‌الگوی پشت این کارت به عنوان یک شعبده‌باز خیابانی آغاز شد، به همین دلیل تعبیر پکن به منشأ اولیه آن نزدیک‌تر است تا به اوج خرافه‌گرایی و باطن‌گرایی آن. در دسته کارت ویسکونتی-اسفورزا مربوط به حدود سال ۱۴۶۰، منسوب به بونیفاچیو بمبو، این شخصیت مردی نشسته است که با لیوان و توپ بازی می‌کند. سنت ایتالیایی او را «ایل باگاتو» (Il Bagatto)، به معنای شعبده‌باز یا معرکه‌گیر می‌نامید و در بازی تاروکی او «پاگات»، پایین‌ترین کارت حکم بود. حکاکی‌های مانتنیا شخصیت معادل او را «آرتیسانو» (Artixano) یا صنعت‌گر نامیدند که در نزدیکی پایین‌ترین رده از سلسله‌مراتب انسانی قرار داشت. تاروت پاریس مربوط به حدود سال ۱۶۲۵ او را با یک سگ، یک میمون و جمعیتی کوچک احاطه کرده است و فرانسوی‌ها بر نام «لو باتلور» (Le Bateleur) به توافق رسیدند. ابزارهای او در آن زمان تاس، لیوان‌های قمار و کارد بودند؛ ابزارهای کاریِ فریب‌کاری در بازارچه.

احیای باطن‌گرایی فرانسوی در قرن نوزدهم، عمدتاً به رهبری الیفاس لِوی، او را به چیزی دیگر تبدیل کرد. تاروت به عنوان حکمت رمزگذاری‌شده کهن بازآفرینی شد و شعبده‌باز به مرتبه هرمس-توت ارتقا یافت. میز قمار به محرابی مقدس و ابزارهای تقلب به سلاح‌های عنصری بدل شدند. آرتور ادوارد ویت و پاملا کولمن اسمیت این دگرگونی را با انتشار دسته کارت خود توسط ویلیام رایدر و پسر در دسامبر ۱۹۰۹ کامل کردند و استادی باوقار بر جای گذاشتند که امروزه بیشتر خوانندگان در ذهن دارند.

تاروت پکن تمام معنای رایدر-ویت از اراده، استادی و تجلی را حفظ می‌کند و در عین حال این شخصیت را به همان بازارچه‌ای بازمی‌گرداند که باطن‌گرایان او را از آن بیرون کشیده بودند. مرد شکرساز حرفه‌ای واقعی با تماشاگرانی واقعی و قیمتی واقعی است و این دسته کارت با این کار به جای تنزل مقام، آن را ارتقا می‌بخشد.

تطبیق‌ها و تناظرات

عدد. این کارت، کارت حکم I است و عدد ۱ علم اعداد را با خود دارد: آغازها، تقدم و یگانگی. یک کلوخه شکر کهربایی به اژدها بدل می‌شود و یک نفس بی‌شکل را از شکل‌یافته جدا می‌سازد. صنعت‌گر در پنهان تمرین نمی‌کند و شانس دومی برای ساخت همان مجسمه ندارد. هر مجسمه یک بار و در برابر دیدگان همگان ساخته می‌شود. حرف عبری آن، بِث (Beth)، دارای ارزش عددی ۲ است که دوگانگی را وارد می‌کند: سازنده و ماده.

اخترشناسی. عطارد بر این کارت حاکم است و از طریق عطارد بر نشان‌های دوپیکر (جوزا) و دوشیزه (سنبله). عطارد خدای بازرگانان، پیام‌آوران و دست‌های چابک است و مرد فیگور شکرساز هر سه را یک‌جا دارد: در بازارچه تجارت می‌کند، آفرینش‌هایش شادی را از دست‌های او به دست‌های کودکان می‌برد و انگشتانش سریع‌تر از سردشدن شکر حرکت می‌کنند. دوپیکر مجاب‌گری و انطباق‌پذیری را فراهم می‌سازد و دوشیزه دقت و روش گام‌به‌گام را. شکر مذاب، مانند ذهن عطاردی، منتظر نمی‌ماند.

عنصر. هوا در اینجا جنبه ملموس یافته است، زیرا ابزار آفرینش خودِ نفس است. او از طریق چرخ‌دستی با هر چهار عنصر نیز سر و کار دارد: قرقره بادبادک آتش است، فنجان چای آب، قلم‌مو هوا و سکه خاک.

کابالا. او مسیر دوازدهم درخت زندگی را در دست دارد؛ پلی از کثر (تاج) به بیناه (فهم). متون کهن‌تر آن را عقل شفافیت (Sekhel Bahir) می‌نامند. استاد مانند عدسیِ شفافی عمل می‌کند تا نور بدون تغییر شکل عبور کند و حرف عبری بث به معنای خانه است: ساختن ظروفی که روح بی‌شکل بتواند در آن به سلامت مسکن گزیند.

قدرت عنصری. در کنار خال قلم‌موها، یعنی خال هوایی این دسته کارت، جریان عطاردی تقویت می‌شود و خوانش کارت به سوی واژه‌ها، آموزش و مذاکره سوق می‌یابد.

دیدگاه روان‌شناختی

از نظر روان‌شناختی، این استادیِ درونی‌شده‌ای است که چنان عمق یافته که مانند بازی به نظر می‌رسد. ویژگی اصلی بر اراده‌ای استوار است که به جای زور، از راه مهارت ابراز می‌شود: اشتیاق برای تبدیل ایده‌ها به اشیاء، همراه با خونسردی برای انجام آن زیر نگاه دیگران. خویشتنداری در طول سال‌ها پای ظرف شکر به طور پنهانی انباشته شده و اکنون در برابر عموم، به آرامی و با خوش‌رویی خرج می‌شود. این نوع اعتمادبه‌نفس پایه‌ای استوار دارد، زیرا بر تکرار استوار است نه بر خلقیات لحظه‌ای.

نقاط قوت عبارتند از سرسختی در کارهای ظریف و بی‌گذشت، زمان‌بندی برای اقدام زمانی که ماده آماده است نه زمانی که غرور ایجاب می‌کند، و حضور آموزنده‌ای که بدون آموزش مستقیم عمل می‌کند. دیگران با ایستادن در کنار او می‌آموزند. چنین افرادی فرصت را در منابع محدود می‌بینند و منطبق‌پذیر باقی می‌مانند: همان کلوخه شکر بسته به اینکه چه کسی در برابرشان ایستاده، به اژدها، خروس یا میمون بدل می‌شود.

در حالت عدم تعادل، نمایشگر وجود صنعت‌گر را می‌بلعد. اعتمادبه‌نفس به نمایشگری محض بدل می‌شود و فرد بیش از کار نهایی، به چهره‌های شگفت‌زده نیاز پیدا می‌کند؛ میان‌برهایی می‌زند که هیچ تماشاگری نمی‌بیند و تشویق را با تأیید واقعی اشتباه می‌گیرد. خودکفایی افراطی به شکل امتناع از همکاری سخت می‌شود: یک مرد، یک چرخ‌دستی، بدون هیچ شریکی. سایه فریب‌کار همواره در دسترس باقی می‌ماند، زیرا دست‌هایی با این مهارت می‌توانند به همان روانی که می‌آفرینند، فریب دهند.

مرد فیگور شکرساز در دسته کارت‌های مختلف

تاروت مارسی. لو باتلور نماد بی‌نهایت خود را به جای معلق‌کردن بالای سر، در لبه‌های کلاه عریض خود پنهان می‌کند. او پشت میزی سه پایه و موقت با فنجان‌ها، سکه‌ها و کاردها ایستاده است، عصایش را در دست چپ دارد و اغلب با شش انگشت کشیده شده که خوانندگان آن را نشانه‌ای از قدرت‌های فرابشری می‌دانند. پایه چهارمِ مفقود، بیننده را به درون صحنه می‌کشد و گیاهی کوچک در زیر پای او می‌روید.

رایدر-ویت-اسمیت. ویت و اسمیت استاد را در باغی از رزهای سرخ و زنبق‌های سفید قرار دادند؛ یک دست با عصای دوطرفه برافراشته و یک انگشت اشاره به پایین دارد که «هرچه در بالاست، در پایین نیز هست» را تصویر می‌کند. لمنیسکات بالای سر او معلق است، اوروبوروس (مار دم‌به‌دهان) کمربند اوست و عصا، سکه، شمشیر و جام بر روی محرابی محکم قرار دارند.

کرولی-توث. کرولی نام کارت را به «ماگوس» (The Magus) تغییر داد و از لیدی فریدا هریس خواست تا آن را بین سال‌های ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۳ نقاشی کند. این شخصیت دوجنسیتی و پویا است و عناصر را در فضایی باز بدون هیچ میزی معلق نگه می‌دارد، و سینوسفالوس (میمون توث) او را تمسخر می‌کند تا یادآوری کند حقیقت به محض ورود به زبان، دچار تحریف می‌شود.

جایگاه تاروت پکن. خط مرکبی فن زیکای و بازارچه معبد جایگزین باغ، محراب و خلأ کوانتومی شده‌اند. مرد فیگور شکرساز تنها کارتی در میان این چهار کارت است که مشتری دارد. مارسی به این کهن‌الگو میزی می‌دهد که می‌تواند آن را جمع کند، ویت میزی می‌دهد که نمی‌تواند آن را بلند کند، کرولی میز را به کلی برمی‌دارد و پکن برای آن چرخ می‌گذارد. چهار ابزار عنصری از این تغییرات جان سالم به در می‌برند اما به عنوان کالا و ابزار کار وارد می‌شوند؛ این همان نکته‌ای است که این دسته کارت درباره محل واقعی جادو بیان می‌کند.

در ترکیب و زمینه

کارت رنگ و بوی خود را از کارت‌های مجاور می‌گیرد. در برابر پاپ‌بانو (کاهنه بزرگ)، این کارت عمل بیرونی، فعال و کلامی است، در حالی که او آگاهی درونی، پذیرنده و خاموش است. یک استاد کامل از شهود او برای تصمیم‌گیری درباره آنچه باید ساخته شود و از اراده این کارت برای چگونگی اجرای آن استفاده می‌کند. در برابر کارت ارابه، تفاوت در مرحله است نه در نوع: مرد فیگور شکرساز لحظه نیت و شکل‌دادن به ماده در یک عمل پیوسته است، در حالی که ارابه شتاب مداومی است که پس از آن می‌آید.

در کنار خال قلم‌موها، جنبه هوایی و عطاردی تقویت می‌شود و خوانش کارت به سوی ارتباطات، آموزش و مذاکره سوق می‌یابد. در کنار سکه‌ها، به سوی سکه مسی روی چرخ‌دستی می‌چرخد: معیشت، دستمزد عادلانه و درآمدزایی از هنر. در کنار کارت‌های رابطه، معمولاً به عنوان قدرت شخصی تعبیر می‌شود تا سرنوشت مشترک، زیرا انرژی آن ذاتاً فردی است. در موقعیت چالش یا معکوس، انتظار سایه بازارچه را داشته باشید: نمایشی خیره‌کننده در حالی که محصول در حال ذوب‌شدن است.

یک نکته دیگر که کارت‌های مجاور آشکار می‌کنند: اژدهای شکری پیش از غروب آفتاب خورده خواهد شد و با این حال صنعت‌گر آن را با تمرکز کامل می‌سازد. استادی در این دسته کارت، اجرای کامل عمل کنونی است، نه ساختن بناهای یادبود.