Sowilo

Ang hugis

Isang zigzag na may mga anggulong guhit, karaniwang tatlo o apat, minsan ay lima. Isa ito sa iilang runa na walang patayong stabe, kasama ang Kenaz at Jera.

Talagang nag-iiba ang bilang ng guhit nito sa buong korpus at walang mali sa alinmang baryasyon. Dahil walang stabe na mag-aangkla rito, maaari ding humilig ang runa sa alinmang direksyon nang hindi nagbabago ang pagkakakilanlan: ang Sowilo na nakasalamin mula kaliwa pakanan ay Sowilo pa rin.

Hindi ito isang kidlat. Moderno ang pagbasang iyon at halos nanggaling lang sa paggamit ng hugis na ito bilang isang sagisag kamakailan.

Ang pangalan

Proto-Germanic sōwilō, ang araw. Lumang Norse sól, Lumang Ingles sigel, Gothic sauil, Latin sol. Ligtas itong matukoy, at magkakaugnay sa buong Indo-European.

May isang punto na mahalagang linawin dahil itinatama nito ang isang napakalaganap na pagkakamali. Ang ibig sabihin ng Lumang Ingles na sigel ay araw. Ang Lumang Ingles na sigor ay nangangahulugang tagumpay. Magkaiba silang salita na may magkahiwalay na pinagmulan. Ipinangalan ang runa sa una.

Tinuring ng mga modernong okultista, sa pangunguna ni Guido von List, ang runang ito bilang runa ng tagumpay. Lumaganap nang husto ang interpretasyong ito dahil madali itong gamitin. Nakabatay ito sa paghahalo ng dalawang magkaibang salita mula sa Lumang Ingles. Ang araw ang tamang pagbasa at ito ang pinagbabasehan ng lahat ng tatlong tula.

Ang araw bilang isang instrumento

Walang isa man sa tatlong tula ang nagtuturing sa araw bilang init, paglago, o banal na kaluwalhatian, na siyang ipinapalagay ng karamihan sa mga modernong sanggunian.

Tungkol sa paglalayag ang saknong ng Lumang Ingles, at isa ito sa pinakatiyak na talata sa tula. Ang araw ay palaging pag-asa sa mga marino, habang tumatawid sila sa paliguan ng mga isda, hanggang sa dalhin sila ng kabayong pandagat sa kalupaan. Praktikal ang bawat detalye nito: bukas na tubig, walang palatandaan sa lupa, at may isang maasahang gabay sa kalangitan.

Tinawag ng saknong ng Norwegian ang araw bilang liwanag ng mga lupain, bago idinagdag ang ikalawang linyang Kristiyano tungkol sa pagyukod sa banal na paghuhusga.

Nagbigay ang Icelandic ng tatlong kenning, at ang ikatlo ang may pinakamatapang na paglalarawan sa araw sa lahat ng tula: ísa aldrtregi, ang panghabambuhay na kalungkutan ng yelo. Tinutukoy ang araw base sa kung ano ang kaya nitong sirain. Dahil ang Sowilo ang nagtatapos sa isang ætt na may yelo at graniso, mahalaga ang ibig sabihin ng pagbasang iyon.

Kaya ang araw dito ay isang tiyak na gabay sa paglalayag at ang tumatapos sa pagyelo. Hindi ginhawa, kundi oryentasyon.

Pagsasara sa malupit na ætt

Ang Sowilo ang huling runa sa ætt ni Hagal, at ang walong binubuo nito ay tumatakbo bilang: graniso, pangangailangan, yelo, ang umiikot na taon, ang yew, ang hindi alam, proteksyon, ang araw.

Kapag binasa bilang isang serye, ang ikalawang kalahati ay ang sagot sa una. Tatlong runa ng paghihirap, isang siklong umiikot, pagtitiis, isang bagay na hindi ibinunyag, bantay, at sa huli ay liwanag ng araw.

Walang nakakaalam kung sinadya ang istrukturang iyon, at ang pagkakasunod-sunod ng futhark ay permanente at walang paliwanag. Ngunit ang mga hangganan ng ætt ay nakikita sa mga bracteate ng Vadstena at Grumpan. Ang ikalawang pangkat na nagtatapos sa araw matapos magsimula sa graniso ay isa nang magandang lugar para huminto.

Sa mga inskripsiyon

Bilang letrang s, karaniwan itong ginagamit sa buong korpus.

Isa rin ito sa mga runa na madalas inuulit o pinapatong-patong sa mga bracteate at anting-anting. Kapareho ito ng pattern ng Algiz at Tiwaz. Tulad ng dati, hindi pa natutukoy ang kahulugan ng mga seryeng iyon at maaaring mahika sa alpabeto, pagbibilang, o simpleng dekorasyon. Totoo ang pattern; ngunit hindi pa sigurado ang interpretasyon nito.

Ang araw mismo ay makikita sa relihiyon ng Nordic Bronze Age, bago pa man umiral ang mga runa. Ipinapakita ng Trundholm sun chariot mula sa Denmark, na tinatayang ginawa noong 1400 BCE, ang isang kabayong humihila sa isang gintong disc. Pinapanatili rin ng mitolohiyang Norse ang kwento tungkol kay Sól na nagmamaneho sa araw sa kalangitan habang hinahabol ng isang lobo. Totoo ang tradisyong iyon at nagsimula isang libong taon bago ang mismong runa. Hindi nito ipinapaliwanag kung ano ang inisip ng mga tagaukit tungkol sa letra.

Sa pagbasa

Ang Sowilo ay kabilang sa iilang runa na may malinaw na magandang kahulugan, at madalas natutuwa ang mga mambabasa kapag nakikita ito.

Oryentasyon ang pangunahing kahulugan nito. May naging malinaw, nakikita na ngayon ang direksyon, at alam ng nagtatanong kung nasaan siya. Sa isang spread na puro kalabuan, ito ang runa na nagsasabing may isang tiyak na batayan na umiiral.

Ang pagbasa bilang tagumpay ay sumusunod dito at lehitimo rin. Bagaman dapat tandaan na nagmula ito sa kahulugan ng paglalayag at hindi sa mismong tagumpay. Hindi sinasabi ng Sowilo na nanalo ka na. Sinasabi nitong natatanaw mo na ang baybayin.

Ang sigla ay ang ikatlong antas: enerhiya, kalusugan, at ang pagbabalik ng lakas pagkatapos ng pagod. Dahil nakapwesto ito pagkatapos ng mga malupit na runa, madalas itong tumutukoy sa mismong paggaling.

At mahalagang panatilihin ang kenning ng Icelandic. Tinatapos ng Sowilo ang mga bagay. Ito ang panghabambuhay na kalungkutan ng yelo, at sa isang pagbasa, madalas nitong ipinapakita ang punto kung saan humihinto ang pagyelo ng isang sitwasyon, handa man ang nagtatanong o hindi.

Kung bakit wala itong kabaligtarang kahulugan

May 180-degree rotational symmetry ang Sowilo. Kahit baligtarin, mananatili ang zigzag sa parehong posisyon.

Isa ito sa siyam na hindi nababaligtad na runa ng Elder Futhark, kasama ng Gebo, Hagalaz, Naudhiz, Isa, Jera, Eihwaz, Ingwaz at Dagaz.

Isang babala para sa runang ito: mayroon itong rotational symmetry pero wala itong mirror symmetry, kaya maaaring ukitin ang Sowilo nang nakahilig sa alinmang direksyon. Sa isang pisikal na set, ang runa na mukhang pabaligtad ay hindi talaga baligtad, kundi nakaharap lamang sa ibang direksyon. Ang mga mambabasa na itinuturing ang salaming Sowilo bilang baligtad ay nagbabasa lamang ng baryasyon sa pagkakagawa.

Modernong paggamit, at maling paggamit

Dala ng runang ito ang pinakakilalang modernong maling pag-aangkop kumpara sa anumang nasa hilera.

Nang dinoble, naging insignia ng Schutzstaffel (SS ng Nazi) ang hugis ng Sowilo. Idinisenyo ito noong 1932 ni Walter Heck. Nakarating ito sa ganoong paggamit sa pamamagitan ng Armanen system na inimbento ni Guido von List noong 1902. Tinawag niyang Sig ang runa at binasa ito bilang tagumpay, pinaghalo ang salitang sigel at sigor ng Lumang Ingles. Nananatiling ilegal na ipakita ang dinobleng hugis sa Germany at sa iba pang mga bansa.

Ang mismong runa ay isang letrang may dalawang libong taong gulang na kumakatawan sa tunog na s, at ang makasaysayang pangalan nito ay nangangahulugang araw. Ang pag-angkop dito ay nangyari lamang noong ikadalawampung siglo at walang koneksyon sa Iron Age. Parehong totoo ang dalawang bagay, at sinumang nagtatrabaho sa mga runa para sa publiko ay dapat malaman na kapag dinoble, hindi ito binabasa bilang bahagi ng alpabeto.

Ang mga kaugnayang nabanggit, juniper, apoy, Sól at Baldr, ay nagmula sa muling pagkabuhay nito noong ikadalawampung siglo, partikular na kina Thorsson at Aswynn.

Kasama ng ibang mga runa

Ang Sowilo na may Isa (ᛁ) ay direktang bersyon ng Icelandic kenning: ang araw laban sa yelo, pagtatapos ng isang nagyeyelong sitwasyon.

Ang Sowilo na may Algiz (ᛉ) ay nagsasara sa ætt nang may proteksyon at liwanag ng araw, isa sa pinakamalakas na kombinasyong magagamit.

Lumalakas ang Sowilo kapag kasama ang Kenaz (ᚲ), mula sa sulo patungo sa araw, at kadalasang nangangahulugang ang isang pribadong kalinawan ay nagiging pampubliko.

Ang Sowilo na may Raidho (ᚱ) ay ang saknong ng Lumang Ingles sa dalawang runa: ang paglalakbay at ang bagay na nagsisilbing gabay nito.

Ang Sowilo na may Tiwaz (ᛏ) ay ang kombinasyong madalas inilalarawan sa modernong paggamit bilang tagumpay. Nararapat tandaan na ang kahulugan ng tagumpay ay nanggaling sa Tiwaz, hindi sa Sowilo.