Ger

Σε ευγενείς και σε ενδεείς

Το Παλαιοαγγλικό Ρουνικό Ποίημα προϋποθέτει γενικά έναν διαστρωματωμένο κόσμο. Οι στροφές του απευθύνονται σε ακόλουθους (thanes), πολεμιστές, ευγενείς και άρχοντες· τα παραδείγματά του προέρχονται από αίθουσες ηγεμόνων και αρχοντικά κτήματα· οι æþelingas εμφανίζονται επανειλημμένα.

Δύο στροφές σπάνε αυτό το μοτίβο, και αυτή είναι η μία από αυτές.

Beorhte bleda beornum ond ðearfum: λαμπροί καρποί σε ευγενείς και σε ενδεείς. Η γη προσφέρει και στους δύο, και το ποίημα το δηλώνει ρητά αντί να το αφήνει να εννοηθεί.

Η στροφή Dæg κάνει το ίδιο πράγμα, αποκαλώντας την ημέρα χαρά και ελπίδα eadgum and earmum, για τους ευημερούντες και τους δυστυχείς, χρήσιμη σε όλους.

Δύο στις είκοσι εννέα, και οι δύο αφορούν φυσικούς κύκλους που δεν ανήκουν σε κανέναν. Μια σοδειά και μια ανατολή ηλίου φτάνουν με τους δικούς τους όρους και δεν μπορούν να μοιραστούν κατά παραγγελία. Ο ποιητής το παρατηρεί, και αυτή η παρατήρηση είναι η ουσία.

Ο ρούνος που έπρεπε να ανακατασκευαστεί δύο φορές

Ο Jera του Πρεσβύτερου Φούθαρκ αποτελούνταν από δύο χωριστά γωνιώδη τμήματα στραμμένα σε αντίθετες κατευθύνσεις, χωρίς συνεχή κατακόρυφο κορμό. Ήταν γραφικά ο πιο ασυνήθιστος ρούνος στην αρχική σειρά και και οι δύο θυγατρικές γραφές τον εγκατέλειψαν.

Ο λόγος ήταν πρακτικός. Δύο αιωρούμενα κομμάτια είναι δύσκολο να χαραχτούν ομοιόμορφα και εύκολο να εκληφθούν λανθασμένα ως δύο ξεχωριστά σημάδια ή ως φθορά του υλικού. Κάθε άλλος ρούνος έχει έναν κεντρικό κορμό· αυτός δεν είχε.

Η Αγγλία τον έκλεισε σε μία ενιαία συνδεδεμένη μορφή, ᛄ, διατηρώντας τον ήχο /j/. Η Σκανδιναβία προχώρησε περισσότερο, επειδή η αρχαία σκανδιναβική είχε επίσης χάσει το αρχικό j- του ονόματος, αφήνοντας το ár. Εκεί ο ρούνος ακολούθησε το νέο του όνομα, έγινε ο ρούνος του a και ανασχεδιάστηκε ως ᛅ.

Έτσι, ένα γράμμα, δύο προβλήματα, δύο διαφορετικές λύσεις: η Αγγλία διόρθωσε το σχήμα, ενώ η Σκανδιναβία διόρθωσε το σχήμα και άλλαξε τον ήχο.

Τίνος σοδειά

Η στροφή αποδίδει στον God, halig heofones cyning (στον Θεό, τον άγιο βασιλιά των ουρανών) την άδεια να καρποφορήσει η γη.

Πρόκειται για ένα ρητά χριστιανικό πλαίσιο, και αξίζει να επισημανθεί επειδή αυτό το ποίημα συνήθως επιλέγει την αμφισημία. Το drihten στη στροφή Feoh λειτουργεί τόσο ως κοσμικός άρχοντας όσο και ως ο Κύριος· η στροφή Os χρησιμοποιεί διακριτικά μόνο την έννοια του στόματος για μια λέξη που σήμαινε επίσης έναν θεό. Εδώ δεν υπάρχει διπλή σημασία: ο βασιλιάς των ουρανών κατονομάζεται ξεκάθαρα.

Αυτό που δεν αλλάζει το πλαίσιο είναι ο μηχανισμός. Η γη προσφέρει καρπούς· η προσφορά είναι εποχική· κανείς δεν ελέγχει τον ρυθμό της. Ένας χριστιανός ποιητής και ένας παγανιστής θα περιέγραφαν ακριβώς το ίδιο χωράφι.

Το διακύβευμα για τη γεωργία ήταν επίσης το ίδιο. Τα αγγλοσαξονικά χρονικά καταγράφουν χρονιές λιμού, και μια αποτυχημένη σοδειά σε μια οικονομία επιβίωσης δεν είναι απλώς μια δύσκολη χρονιά, αλλά μια θανατηφόρα καταστροφή.

Στην ανάγνωση

Ο Ger αντιπροσωπεύει την ανταπόδοση του κόπου που έχει ήδη γίνει.

Σε ένα ρίξιμο σηματοδοτεί την ωρίμανση και τη συλλογή όσων φυτεύτηκαν νωρίτερα, αποτελώντας έναν από τους πιο ξεκάθαρα ευνοϊκούς ρούνους της σειράς. Ο περιορισμός του είναι ο χρόνος: μια σοδειά δεν μπορεί να επισπευσθεί με πιέσεις, επειδή ό,τι βρισκόταν υπό τον έλεγχο του γεωργού ολοκληρώθηκε μήνες πριν, και το χωράφι είναι αυτό που αποφασίζει. Σε ερωτήσεις για το πότε, ο Ger απαντά με έναν πλήρη κύκλο, ο οποίος είναι συνήθως μεγαλύτερος από όσο επιθυμεί ο ερωτών.

Αυτό που προσφέρει η αγγλική στροφή είναι η αμεροληψία. Η γη προσφέρει καρπούς τόσο στους ευγενείς όσο και στους ενδεείς, επομένως ο Ger δεν διαχωρίζει άξιους και ανάξιους. Διαχωρίζει τον κόπο που καταβλήθηκε από τον κόπο που δεν έγινε ποτέ. Σε αναγνώσεις όπου ο ερωτών νιώθει ότι του οφείλεται κάτι, αυτή είναι συχνά η πιο χρήσιμη διάκριση.

Και βρίσκεται στη μέση του σκληρού ætt, μετά το χαλάζι, την ανάγκη και τον πάγο. Ό,τι άλλο κι αν σημαίνει ο Ger, δείχνει ότι η δύσκολη περίοδος φέρει μέσα της ένα προκαθορισμένο τέλος.