Pareho ba ang Selyo ni Solomon at ang Bituin ni David?

Pareho sila ng hugis ngunit magkaiba ng kasaysayan. Bilang Selyo ni Solomon, isa itong mahikang tanda na ginamit sa buong Islamiko at Hudyong mahika mula pa noong sinaunang panahon. Bilang Magen David, isa itong sagisag ng komunidad. Una itong ipinagkaloob sa mga Hudyo sa Prague bilang watawat ng komunidad ni Charles IV noong ika-14 na siglo. Kumalat ito sa gitna at silangang Europa, tinanggap sa Unang Zionist Congress noong 1897, at inilagay sa watawat ng Israel noong 1948.

Mayroon ba itong limang sulok o anim na sulok?

Pareho, depende sa teksto. Ang alamat ng singsing ni Solomon ay nauugnay sa isang pentagram sa ilang mga teksto at sa isang hexagram sa iba. Parehong tinatawag na Selyo ni Solomon ang mga pigurang ito sa mahikang panitikan. Ang bersyong may anim na sulok ang mas karaniwan sa mga anting-anting ng mga Islam at Hudyo.

Sa proteksiyon, pangunahin laban sa mga jinn, demonyo, sakit, at masamang mata (evil eye). Sa pagsasanay, ang pigura ay madalas na gumagana bilang isang frame. Ang mga pangalan, titik, at bersikulo ay isinulat sa anim na sulok nito at sa gitnang hexagon, at ang pagsusulat ang nagdadala ng awtoridad.

Puwede ba itong gamitin ng taong hindi Hudyo o hindi Muslim?

Bilang isang makasaysayang mahikang tanda, hindi ito kailanman nilimitahan at malayang ginamit sa iba't ibang komunidad at wika. Bilang isang modernong sagisag ng mga Hudyo, nagdadala ito ng bigat sa pagkakakilanlan, at ang pagsusuot nito bilang alahas ay karaniwang babasahin sa paraang iyon anuman ang layunin. May kaugnayan dito ang punto ni Gershom Scholem. Ang hugis ay naging marka lamang ng komunidad sa nakalipas na anim o pitong siglo, at ang buhay nito sa mahika ay mas matanda at mas malawak na ibinabahagi.

Ano ang pitong selyo ni Solomon?

Isang nakapirming pagkakasunod-sunod ng pitong tanda. Kabilang dito ang isang bituin, isang pigurang parang pentagram, at ilang mga markang parang titik na ginagamit nang sabay-sabay sa mahikang Islamiko. Lumilitaw ang mga ito nang magkasama sa mga anting-anting, mangkok, at manuskrito sa buong mundo ng Islam, at itinuturing na isang pormula sa halip na pitong magkakahiwalay na anting-anting.

Mga Talisman · Mga senyas at selyo

Ang Selyo ni Solomon

Kilala rin bilang: Hexagram, khatam Sulayman, magen David

Dalawang tatsulok na magkabuhol, ipinangalan sa singsing na sinasabing ginamit ng isang hari upang utusan ang mga espiritu.

Sa isang sulyap

Hugis: Dalawang magkabuhol na equilateral na tatsulok
Pangalang Arabe: Khatam Sulayman
Pangalang Hebreo: Magen David
Panahon ng paggamit sa mahika: Noon pang sinaunang panahon; Tipan ni Solomon, ika-1 siglo CE
Simula bilang sagisag ng komunidad: Prague, ika-14 na siglo at patuloy
Iginuguhit din bilang: Isang limang-sulok na bituin na may parehong pangalan

Ang tanda at ang alamat

Dalawang equilateral na tatsulok na ipinatong sa animnapung digri, na bumubuo ng anim na sulok na bituin na may hexagon sa gitna. Minsan itong iginuguhit sa isang linya, minsan bilang dalawang magkahiwalay na tatsulok, at madalas ay may mga titik o pangalan na nakasulat sa anim na sulok at sa gitna.

Ang alamat nito ay hindi hango sa Bibliya. Inilalarawan ng apokripal na Tipan ni Solomon, na karaniwang tinatayang mula sa mga unang siglo CE, ang isang singsing na ibinigay kay Solomon. Nakaukit dito ang hindi mabigkas na pangalan ng Diyos, at ginamit niya ito para utusan ang mga demonyo, kabilang ang hari nilang si Ashmedai, na magtrabaho sa Templo. Ganito rin ang kuwento sa tradisyong Islamiko kasama ang mga jinn. Ang awtoridad ni Solomon sa kanila ay batay sa Quran at hindi lang isang kuwentong-bayan. Ang nakaukit na pigura sa singsing na iyon ay ang selyo. Nakakalito na inuugnay ng alamat ang selyo sa isang limang-sulok na bituin sa ilang teksto at sa isang anim na sulok sa iba. Parehong tinatawag ang mga ito na Selyo ni Solomon sa literaturang pangmahika.

Sa mahikang Islamiko at Hudyo

Sa mahikang Islamiko, ang khatam Sulayman ay isa sa mga pinakamadalas gamiting tanda. Makikita ito sa mga anting-anting, mangkok, barya, bandila, dekorasyon ng mosque at mga dayagram ng manuskrito mula Morocco hanggang Indonesia. Madalas itong kasama ng pitong tanda na kilala bilang pitong selyo.

Sumasabay rito ang paggamit ng mga Hudyo sa mahika. Lumilitaw ang hexagram sa mga anting-anting, sa Sefer Raziel at mga kaugnay na literatura, sa mga proteksiyon na mangkok at pergamino, at sa mga materyal na nakuha mula sa Cairo Genizah. Karaniwan itong lalagyan para sa mga banal na pangalan sa halip na nagtataglay ng sariling kapangyarihan. Iba-iba ang pananaw ng mga rabbi sa mga anting-anting, kaya ang pangmahika na kasaysayan ng tanda ay hindi ganap na tugma sa pangunahing tradisyon.

Ang mga maagang paglitaw ng hugis ay hindi katibayan ng panlipunang kahulugan nito sa mga Hudyo. May hexagram sa isang selyo noong ikapitong siglo BCE mula sa Sidon at sa ikatlong siglong CE sinagoga sa Capernaum. Sa Capernaum, nakalagay ito sa tabi ng mga swastika at iba pang geometrikong palamuti, na higit na pandekorasyon o malawak na pamprotekta sa halip na isang sagisag.

Libreng membership

Sa iisang libreng account, makakaugnay mo ang mga tagapagbasa ng tarot, mga mag-aaral at mga tagalikha sa 52 wika. Hindi kailangan ng credit card, walang trial period, at walang kailangang i-cancel.

Ang libreng 30-araw na kurso sa tarot, na naka-save ang iyong progreso
Pagiging miyembro ng komunidad, mga lokal na grupo at mga event para sa mga miyembro
Isang profile sa direktoryo ng mga miyembro para maipakilala ang iyong mga serbisyo
Isang personal na dashboard para sa iyong mga kurso, event, serbisyo, paninda at pahina ng negosyo

Gumawa ng libreng account Miyembro na? Mag-sign in

Kung paano ito naging sagisag ng komunidad

Ang pag-uugnay ng hexagram sa pagkakakilanlang Hudyo ay nagsimula nang mas huli kaysa sa inaakala ng marami. Ang limampung taon na ginugol ni Gershom Scholem sa pag-aaral nito ang dahilan kung bakit natin ito masasabi nang may katiyakan.

Nagsimula ang pagbabago noong ika-14 na siglo, nang bigyan ni Emperor Charles IV ang mga Hudyo sa Prague ng karapatang magdala ng sarili nilang watawat ng komunidad, at inilagay dito ang hexagram. Mula sa Prague, kumalat ito sa mga palimbagan at sementeryo ng gitna at silangang Europa. Malawak itong tinanggap noong ikalabinsiyam na siglo bilang katumbas ng krus. Ginamit ito ng Unang Zionist Congress sa Basel noong 1897, at umabot sa watawat ng Israel noong 1948.

Mahalagang tandaan ang argumento ni Scholem kung bakit ito pinili. Nanalo ang hexagram dahil wala itong malalim na teolohikong bigat. Hindi tulad ng menorah, malapit ito sa isang blangkong tanda, at ang isang blangkong tanda ay kayang magkaisa sa isang modernong kilusan.

Mahalaga ang landas na iyon para sa kung paano binabasa ang hugis ngayon. Ang hexagram sa isang ikalabing-walong siglong anting-anting sa Morocco ay isang mahiwagang pigura na walang pambansang kahulugan. Ang parehong hugis sa isang kuwintas ngayon ay halos palaging isang pahayag ng pagkakakilanlan. Pinapanatili ng aklatan na hiwalay ang dalawa sa halip na ituring silang iisa.

Bakit mga tatsulok

Sa pinakakaraniwang interpretasyon, na lumitaw na nang huli, binabasa ang pataas na tatsulok bilang apoy at ang pababa bilang tubig. Maaari rin itong espiritu at materya na nasa perpektong balanse. Ang iskema ay mula sa Renaissance sa Europa at inilapat sa hexagram pagkatapos.

Ang mas maagang paggamit sa mahika ay hindi gaanong nakatuon sa kahulugan ng mga tatsulok, kundi sa kung ano ang nagagawa ng pigura. Lumilikha ito ng pitong natatanging bahagi, anim na sulok at isang sentro, at ang mga bahaging ito ay naglalaman ng mga pangalan. Marami sa mga natitirang anting-anting ang gumagamit sa bituin bilang isang grid para sulatan, na nagpapakita ng pananaw ng mga gumawa nito.

Kung paano ginagawa at ginagamit ang selyo

Sa parehong tradisyon, ang pigura ay mas madalas gamitin bilang isang frame para sa teksto kaysa sa isang imahe.

I-drowing ang dalawang tatsulok, alinman bilang isang tuloy-tuloy na linya o dalawang magkahiwalay na guhit; magkakaiba ang mga teksto at pareho itong ginagamit.
Isulat ang mga banal na pangalan, mga titik o teksto ng Quran sa anim na sulok at sa gitnang hexagon.
I-ukit ito sa pilak para sa isang palawit o singsing, o isulat sa pergamino o papel para itupi at ilagay sa kaha.
Sa gawaing Islamiko, madalas itong isinasama sa pitong selyo, isang nakapirming pagkakasunod-sunod ng mga tanda na ginagamit nang sabay-sabay.
Ilagay ito sa itaas ng pintuan, sa pambungad na pahina ng manuskrito, o sa isang mangkok na may nakasulat na spiral sa loob.

Kung gusto mo ang mahikang tanda kaysa sa modernong sagisag, ang mga makasaysayang modelo na dapat tingnan ay ang mga anting-anting na Islamiko at ang Hudyong parchment na kame'ot, hindi ang mga kontemporaryong alahas.

Kung saan nabibilang ang Selyo ni Solomon

Ang mga tanda at materyales na bahagi ng tradisyon nito.

Mga tanong para sa pagninilay

Ang parehong hugis ay isang mahikang tanda sa isang siglo at naging pambansang watawat sa iba. Nakaligtas ba rito ang mas lumang kahulugan?
Karamihan sa mga natitirang halimbawa ay gumagamit sa bituin bilang isang grid para sulatan ng mga pangalan. Ano ang ipinapahiwatig nito tungkol sa pinagmumulan ng kapangyarihan?
Dalawang tradisyon ang madalas na gumamit sa tandang ito, ngunit parehong hindi lubos na kumportable sa mga anting-anting. Paano nakaliligtas ang mga kasanayan mula sa sarili nilang mga teologo?

Mga madalas itanong

: Pareho sila ng hugis ngunit magkaiba ng kasaysayan. Bilang Selyo ni Solomon, isa itong mahikang tanda na ginamit sa buong Islamiko at Hudyong mahika mula pa noong sinaunang panahon. Bilang Magen David, isa itong sagisag ng komunidad. Una itong ipinagkaloob sa mga Hudyo sa Prague bilang watawat ng komunidad ni Charles IV noong ika-14 na siglo. Kumalat ito sa gitna at silangang Europa, tinanggap sa Unang Zionist Congress noong 1897, at inilagay sa watawat ng Israel noong 1948.
: Pareho, depende sa teksto. Ang alamat ng singsing ni Solomon ay nauugnay sa isang pentagram sa ilang mga teksto at sa isang hexagram sa iba. Parehong tinatawag na Selyo ni Solomon ang mga pigurang ito sa mahikang panitikan. Ang bersyong may anim na sulok ang mas karaniwan sa mga anting-anting ng mga Islam at Hudyo.
: Sa proteksiyon, pangunahin laban sa mga jinn, demonyo, sakit, at masamang mata (evil eye). Sa pagsasanay, ang pigura ay madalas na gumagana bilang isang frame. Ang mga pangalan, titik, at bersikulo ay isinulat sa anim na sulok nito at sa gitnang hexagon, at ang pagsusulat ang nagdadala ng awtoridad.
: Bilang isang makasaysayang mahikang tanda, hindi ito kailanman nilimitahan at malayang ginamit sa iba't ibang komunidad at wika. Bilang isang modernong sagisag ng mga Hudyo, nagdadala ito ng bigat sa pagkakakilanlan, at ang pagsusuot nito bilang alahas ay karaniwang babasahin sa paraang iyon anuman ang layunin. May kaugnayan dito ang punto ni Gershom Scholem. Ang hugis ay naging marka lamang ng komunidad sa nakalipas na anim o pitong siglo, at ang buhay nito sa mahika ay mas matanda at mas malawak na ibinabahagi.
: Isang nakapirming pagkakasunod-sunod ng pitong tanda. Kabilang dito ang isang bituin, isang pigurang parang pentagram, at ilang mga markang parang titik na ginagamit nang sabay-sabay sa mahikang Islamiko. Lumilitaw ang mga ito nang magkasama sa mga anting-anting, mangkok, at manuskrito sa buong mundo ng Islam, at itinuturing na isang pormula sa halip na pitong magkakahiwalay na anting-anting.

Nakaraan Pentagram

Susunod Ang parisukat ng Sator

Lahat ng dalawampung agimat

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.

The King of Pentacles Tarot Card: A Comprehensive Guide to Its Symbolism and Meaning

18 Mar 2025