Thurisaz

Kształt

Pionowa laska z trójkątem wyrastającym ze środka jednego boku. Jest to jedna z niewielu run, których forma jest naprawdę sugestywna: cierń na łodydze lub, jeśli ktoś woli nazwę skandynawską, coś z ciałem przyczepionym z boku.

Litera przeżyła system pisma. Gdy język staroangielski był zapisywany alfabetem łacińskim, skrybowie zachowali ᚦ jako þ, bo łacina nie miała litery dla tego dźwięku. Thorn pozostał w piśmie angielskim przez wieki i został wyparty dopiero przez kontynentalne prasy drukarskie, które nie miały odpowiedniej czcionki i zastępowały go przez y. Stąd pochodzi fałszywy archaizm Ye Olde: y na tych szyldach to zniekształcone þ, a słowem zawsze było the.

Olbrzym czy cierń

Zrekonstruowany pragermanski *þurisaz oznacza olbrzyma, jednego z þursar lub jötnar, wrogich sił stojących naprzeciw bogów w mitologii nordyckiej. Oba skandynawskie poematy zachowują to odczytanie i oba są ponure w swojej ocenie.

Staroangielski poszedł inną drogą i nazwał runę ðorn, cierń. Czy jest to autentycznie starsza alternatywa, czy chrześcijańskie złagodzenie, które zamienia pogańskiego potwora w roślinę, jest kwestią sporną i nierozstrzygniętą. Oba odczytania zbiegają się w tym samym praktycznym punkcie, co tłumaczy, dlaczego żadne z nich nie wyparło drugiego: oba nazywają coś, co rani tego, kto to uchwyci.

Często dorzuca się trzecią asocjację, łączącą runę z Úunraz, bogiem piorunów, a więc z Thorem. Nazwy są fonetycznie bliskie, a rola Thora polega na zabijaniu olbrzymów, więc powiązanie jest atrakcyjne. Nie jest ono poświadczone dla okresu Elder Futhark i wskazuje runę w kierunku przeciwnym do odczytu olbrzyma, czyniąc ją bronią przeciw zagrożeniu, a nie samym zagrożeniem. Oba odczyty są w obiegu; żaden nie jest udowodniony.

Jedyna runa, co do której poematy są zgodne

Uruz ma trzy poematy opisujące trzy różne rzeczy. Fehu ma trzy poematy spierające się o to, czy bogactwo jest dobre. Thurisaz uzyskuje jednomyślność i są to złe wieści w każdym języku.

Staroangielski: uchwycenie jest złem, niezmiernie sroga dla kogokolwiek, kto odpoczywa wśród cierni. Norweski: olbrzym sprawia ból kobietom, a mało kto cieszy się z nieszcźęścia. Islandzki: udręka kobiet, mieszkaniec skał, mąż olbrzymki.

Kiedy trzej niezależni średnowieczni świadkowie danej runy tak zbiegają się ze sobą, odczytanie stoi na o wiele pewniejszym gruncie niż zazwyczaj. Thurisaz to wroga siła. Współczesne książki, które przedstawiają ją jako przełom lub energię katalizującą, nie mylą się co do jej zachowania w odczycie, ale są zdecydowanie bardziej wygodne w tej kwestii niż jakiekolwiek źródło historyczne.

W inskrypcjach i formułach przeklensćw

Jako litera þ wykonuje zwykłą pracę w całym korpusie.

Pojawia się również w małej grupie jednoznacznie agresywnych inskrypcji. Kamienie Björketorp i Stentoften w Blekinge, wykute w proto-nordyckim w VI lub VII wieku, niosą formuły przeklensćw grożące temu, kto zniszczy pomnik. Tekst Björketorp mówi o ginnarunaz, runach mocy, ukrytych tam, i przepowiada podstępną śmierć i zniszczenie dla kogokolwiek, kto skruszy kamień. Björketorp ma 4,2 metra wysokości, więc groźba była zaprojektowana, by być czytana.

Thurisaz to także połowa runy wiązanej opisanej we współczesnej literaturze okultystycznej jako bojowa ligatura z Algiz (ᛉ), łącząca ochronę z agresją. Runy wiązane same w sobie są prawdziwe i dobrze poświadczone; ta konkretna kombinacja jest twierdzeniem współczesnym, nie udokumentowaną formułą z epoki żelaza, i warto traktować ją jako taką.

W odczycie, prawa

Thurisaz to runa siły z ostrym końcem. W rozkładzie zazwyczaj wskazuje punkt, w którym coś zostanie oparte, bronione, złamane lub przecięte.

W prawej pozycji zwykle odczytywana jest jako siła wykonująca swoją pracę. Utrzymana granica, przeszkoda okazująca się ochroną, konfrontacja, która czyści sytuację, której nic innego nie oczyściłoby. Cierń utrzymuje rzeczy poza żywopłotem.

Ostrzeżenie z poemaćw nie znika, gdy runa stoi prosto. Thurisaz kosztuje coś. To runa kłótni, którą słusznie prowadziłeś i za którą nadal płacisz; czytelnicy traktujący ją jako jednoznacznie pozytywną mają tendencję do późniejszych niespodzianek.

W odczycie, odwrócona

Thurisaz odwraca się, a w odwróconej pozycji zazwyczaj oznacza, że siła poszła w złym kierunku.

Agresja skierowana do wewnątrz: samoatakowanie, osoba rozkładająca siebie. Lub agresja skierowana na zewnątrz bez powodu: wywołana bójka, złośliwość, ktoś używający ostrego końca, bo lubi go używać. Można ją też odczytać jako przeciwną awarię: obrona nie wystawiona, osoba stojąca na otwartej przestrzeni bez żadnego ciernia.

Praktyczny test: czy ostrze jest między tobą a zagrożeniem, czy między tobą a tobą samym.

Współczesne warstwy ezoteryczne

Element, drzewo i bóstwo wymienione powyżej pochodzą z renesansu XX wieku, głównie od Thorssona i Aswynn. żadne średnowieczne źródło ich nie przypisuje.

Thurisaz przyciągnęła więcej nowoczesnej uwagi okultystycznej niż większość run w rzędzie, w dużej mierze ze względu na olbrzyma i połączenie z Thorem. Część tego materiału traktuje ją jako runę, którą należy traktować z rytualną ostrożnością. To ujęcie jest wybonem estetycznym dokonanym w ostatnim stuleciu, nie odziedziczoną instrukcją.

Rząd Armanen Guido von Lista z 1902 roku ma Thorn lub Thurs na trzeciej pozycji z jego własnej inwencji znaczeniami. Jak w przypadku reszty tego systemu, nie ma podstaw w epigrafezie i później nabrał ideologicznego bagażu ruchu Völkisch w symbolice Trzeciej Rzeszy.

Z innymi runami

Thurisaz z Algiz (ᛉ) to klasyczna para obronna: cierń i uniesiona dłoń, zagrożenie spotkane z gardą.

Thurisaz z Uruz (ᛚ) to surowa siła plus ostrze tnące i rzadko jest łagodna w jakiejkolwiek pozycji.

Thurisaz z Naudhiz (ᚾ) lub Hagalaz (ᚺ) kumuluje trudności na trudnościach. W towarzystwie ætt Hagala zazwyczaj przestaje być wybraną walką i staje się czymś, co ci się przydarza.

Thurisaz z Gebo (ᚷ) lub Wunjo (ᚹ) to prawdziwe napięcie warte uważnego odczytania: ostrość contra wzajemność lub zadowolenie. Często wskazuje związek, w którym granica jednej osoby jest zranieniem drugiej.

Thurisaz z Tiwaz (ᛏ) stawia siłę pod prawem i jest najbardziej dającą się obronić wersją konfliktu, jaką oferuje rząd.