Ισλαμική & αραβική αστρολογία

Τι είναι η ισλαμική και αραβική αστρολογία

Η ισλαμική ή αραβική αστρολογία είναι η αστρολογία που ασκήθηκε στα αραβικά και στα περσικά σε ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο από τον 8ο έως τον 14ο αιώνα. Οι ασκούμενοί της ήταν Μουσουλμάνοι, Εβραίοι, Χριστιανοί και Σαβαίοι, γι' αυτό οι ιστορικοί προτιμούν συχνά τον όρο «αραβική» για τη γλώσσα παρά τον όρο «ισλαμική» για την πίστη. Οι συγγραφείς της την ονόμαζαν 'ιλμ αχκάμ αλ-νουτζούμ, η επιστήμη των κρίσεων των άστρων, και την κρατούσαν χωριστά από το 'ιλμ αλ-χαϊά, τη μαθηματική αστρονομία που της παρείχε τους αριθμούς της. Ο αστρολόγος, ο μουνάτζιμ, ήταν τόσο κρατικός αξιωματούχος όσο και σύμβουλος. Κατέστρωνε γενέσεις, αλλά προέβλεπε επίσης τις τύχες των δυναστειών, επέλεγε την ώρα για μια εκστρατεία ή μια στέψη και απαντούσε σε ερωτήσεις που έθεταν βεζίρηδες και έμποροι. Η παράδοση δεν διέσωσε απλώς την ελληνική αστρολογία. Συγχώνευσε την ελληνική γεωμετρία, τους περσικούς κύκλους της ιστορίας και τα ινδικά μαθηματικά σε ένα ενιαίο σύστημα, επιχειρηματολόγησε υπέρ της με τους όρους της φυσικής του Αριστοτέλη και έστειλε το αποτέλεσμα στην Ευρώπη.

Βαγδάτη: μια πόλη που ιδρύθηκε από τα άστρα

Η δυναστεία των Αββασιδών ανέλαβε την εξουσία το 750 και δανείστηκε μεγάλο μέρος της ιδέας της για τη βασιλεία από την Περσία των Σασσανιδών, συμπεριλαμβανομένης της περσικής συνήθειας να διαβάζεται η βασιλική εξουσία στα άστρα και να χρηματοδοτείται η λογιοσύνη. Η πιο διάσημη αστρολογική πράξη της ήταν η ίδρυση της Βαγδάτης. Ο χαλίφης αλ-Μανσούρ ζήτησε από τους αστρολόγους του Ναουμπάχτ, έναν Πέρση, και Μασααλάχ, έναν Εβραίο από τη Βασόρα, να επιλέξουν τη στιγμή για τα πρώτα τούβλα της Στρογγυλής Πόλης του, και εκείνοι επέλεξαν το απόγευμα της 31ης Ιουλίου του 762. Στον χάρτη, όπως τον έχουν ανακατασκευάσει οι σύγχρονοι ιστορικοί, ο Τοξότης ανατέλλει και ο κυβερνήτης του, Δίας, ο μεγαλύτερος ευεργέτης, βρίσκεται στον πρώτο οίκο, μια υπόσχεση για μακροχρόνια και ευημερούσα διακυβέρνηση. Ο Άρης, ο πλανήτης του πολέμου, είναι τοποθετημένος στον έκτο οίκο. Ο έκτος είναι ένας αδύναμος, κατιών οίκος, ο οποίος περιορίζει τη ζημιά που μπορεί να κάνει ο Άρης, και είναι επίσης ο οίκος της χαράς του Άρη στο ελληνιστικό σχήμα, οπότε η πόλη θα διατηρούσε την πολεμική της ισχύ χωρίς να τη στρέψει ενάντια στον εαυτό της. Οι ιστορικοί εξακολουθούν να διαφωνούν για λεπτομέρειες, όπως το αν οι αστρολόγοι δούλεψαν με έναν αστρικό περσικό ζωδιακό παρά με τον τροπικό.

Το μεταφραστικό κίνημα

Τους επόμενους δύο αιώνες η Βαγδάτη έγινε το κέντρο μιας τεράστιας μεταφραστικής προσπάθειας. Χαλίφηδες, ιδιαίτερα ο αλ-Μαμούν, που βασίλεψε από το 813 έως το 833, και πλούσιες οικογένειες στην αυλή πλήρωναν για να μεταφραστούν ελληνικά, συριακά, περσικά και σανσκριτικά έργα στα αραβικά. Η παράδοση της βιβλιοθήκης και της ακαδημίας που είναι γνωστή ως Μπάιτ αλ-Χίκμα, ο Οίκος της Σοφίας, αντιπροσωπεύει ολόκληρο το εγχείρημα. Η Τετράβιβλος του Πτολεμαίου έγινε το Κιτάμπ αλ-Άρμπαα, το Βιβλίο των Τεσσάρων· το αστρολογικό ποίημα του Δωρόθεου του Σιδώνιου έφτασε μέσω μιας περσικής εκδοχής· ο Ουέττιος Ουάλης ήταν γνωστός· και οι περσικοί και ινδικοί αστρονομικοί πίνακες, τα ζιτζ, έδωσαν στους αστρολόγους τις πλανητικές θέσεις που χρειάζονταν. Οι Σαβαίοι της Χαρράν, μια κοινότητα που είχε κρατήσει ζωντανή την παλιά αστρική θρησκεία και την ερμητική παράδοση, έπαιξαν μεγάλο ρόλο. Ο πιο γνωστός μελετητής τους, ο Θαμπίτ ιμπν Κούρα, διάβαζε ελληνικά, συριακά και αραβικά και μετέφρασε και διόρθωσε τα μαθηματικά έργα στα οποία στηριζόταν η αστρολογία.

Αλ-Κίντι: η αστρολογία ως φυσική

Η ελληνιστική αστρολογία ήρθε τυλιγμένη στη στωική μοίρα, την αστρική θρησκεία και τον ερμητικό μυστικισμό, τα οποία ήταν όλα δύσκολο να συμβιβαστούν με το ταουχίντ, την απόλυτη ενότητα του Θεού, και με έναν Δημιουργό που ενεργεί ελεύθερα. Οι αστρολόγοι που ήθελαν μια θέση στην ισλαμική πνευματική ζωή χρειάζονταν έναν φυσικό μηχανισμό, όχι ένα πάνθεον. Ο φιλόσοφος αλ-Κίντι, ο οποίος πέθανε γύρω στο 873, παρείχε έναν. Στο «Περί των ακτίνων των άστρων», που σώζεται στα λατινικά ως «De radiis», υποστήριξε ότι κάθε πράγμα στον κόσμο εκπέμπει ακτίνες προς όλες τις κατευθύνσεις, και ότι τα άστρα, όντας τεράστια, αιώνια και φτιαγμένα από την καθαρή ουράνια ουσία, εκπέμπουν τις ισχυρότερες και πιο τακτοποιημένες ακτίνες από όλες. Αυτές οι ακτίνες περνούν κάτω στον κόσμο κάτω από τη Σελήνη και δρουν ως αίτια εκεί, θερμαίνοντας και ψύχοντας, κινώντας και συνδυάζοντας τα τέσσερα στοιχεία. Ιδωμένη με αυτόν τον τρόπο, η αστρολογία έπαψε να είναι η ερμηνεία των οιωνών και έγινε η μελέτη μιας φυσικής δύναμης που δρα εξ αποστάσεως. Η ίδια ιδέα της ακτινοβολίας διαμόρφωσε τη μεσαιωνική οπτική και αργότερα τη φυσική μαγεία των Ευρωπαίων συγγραφέων.

Ο Αμπού Μασάρ και η Μεγάλη Εισαγωγή

Ο Αμπού Μασάρ του Μπαλχ, ο οποίος έζησε από το 787 έως το 886, είναι η κεντρική μορφή της παράδοσης. Ιστορίες που αφηγήθηκε ο μαθητής του Σαντάν λένε ότι ξεκίνησε ως μελετητής των χαντίθ και στράφηκε στην αστρονομία και την αστρολογία μόνο στη μέση ηλικία, μετά από έναν καυγά με τον αλ-Κίντι· συνέχισε για να γίνει ο πιο παραγωγικός και διάσημος αστρολόγος του αιώνα του, και ορισμένοι σύγχρονοί του, ανάμεσά τους αργότερα και ο αλ-Μπιρούνι, τον κατηγόρησαν ότι πήρε περισσότερα από τον αλ-Κίντι από όσα παραδέχτηκε. Η «Μεγάλη Εισαγωγή στην Επιστήμη των Κρίσεων των Άστρων» του ανοίγει με μια μακρά υπεράσπιση της τέχνης, αντλημένη από τα «Φυσικά» και το «Περί γενέσεως και φθοράς» του Αριστοτέλη. Η αιώνια κυκλική κίνηση των ουρανών, υποστηρίζει, δρα στα τέσσερα στοιχεία, κάνοντάς τα να αναμειγνύονται, να θερμαίνονται, να ψύχονται και να διαχωρίζονται. Οι θέσεις των πλανητών, οι όψεις τους και οι αποστάσεις τους διαμορφώνουν επομένως τον καιρό, τα ζωντανά σώματα και τις ανθρώπινες υποθέσεις από κάτω. Ο Θεός παραμένει η πρώτη αιτία που κινεί την εξώτατη σφαίρα· οι πλανήτες είναι δευτερεύουσες αιτίες, τα γρανάζια μέσω των οποίων η τάξη Του φτάνει στη γη. Το επιχείρημα απάντησε στην κύρια θεολογική αντίρρηση της εποχής. Είχε επίσης σημασία πολύ πέρα από την αστρολογία: ο ιστορικός Ρίτσαρντ Λεμέι έδειξε ότι οι λατινικές μεταφράσεις του βιβλίου, από τον Ιωάννη της Σεβίλλης το 1133 και τον Χέρμαν της Καρινθίας το 1140, ήταν μεταξύ των πρώτων κειμένων που έφεραν τη φυσική φιλοσοφία του Αριστοτέλη πίσω στη Δυτική Ευρώπη, πριν φτάσουν στα λατινικά τα ίδια τα έργα του Αριστοτέλη.

Η ιστορία γραμμένη στις συνόδους

Η ελληνιστική αστρολογία αφορούσε κυρίως τους ατομικούς γενέθλιους χάρτες. Η αραβική παράδοση, αντλώντας από τις περσικές ιδέες των Σασσανιδών σχετικά με τις εποχές του κόσμου, έκανε την κοσμική αστρολογία, την αστρολογία των εθνών, των δυναστειών, των θρησκειών και του καιρού, ένα ευρύ και συστηματικό πεδίο. Το «Βιβλίο των Χιλιάδων» του Αμπού Μασάρ προσάρμοσε τους τεράστιους ινδικούς και περσικούς κύκλους του παγκόσμιου χρόνου στην ιστορία των γραφών, τοποθετώντας μια σύνοδο όλων των πλανητών στην αρχή του Κριού το 3102 π.Χ. και χρονολογώντας τον Κατακλυσμό με βάση αυτήν. Το «Βιβλίο των Συνόδων» του έχτισε τη μέθοδο εργασίας πάνω στον Δία και τον Κρόνο, τους δύο πιο αργούς πλανήτες που είναι ορατοί με γυμνό μάτι. Συναντώνται περίπου κάθε είκοσι χρόνια, και κάθε συνάντηση πέφτει περίπου 243 μοίρες πιο πέρα από την προηγούμενη, γεγονός που κρατά μια σειρά συνόδων μέσα στα τρία ζώδια ενός στοιχείου για περίπου 240 χρόνια πριν μετατοπιστεί στο επόμενο. Μετά από περίπου 960 χρόνια η σειρά έχει περάσει και από τα τέσσερα στοιχεία και επιστρέφει εκεί απ' όπου ξεκίνησε. Οι αστρολόγοι διάβαζαν τις τρεις κλίμακες ως τρία μεγέθη γεγονότων:

• την απλή σύνοδο, περίπου κάθε 20 χρόνια, για εξεγέρσεις, τοπικούς άρχοντες και βραχυπρόθεσμες αναταραχές·
• τη μετατόπιση του στοιχείου, περίπου κάθε 240 χρόνια, για νέα θρησκευτικά κινήματα, την άνοδο και την καταστροφή κρατών και αλλαγές δυναστειών·
• την επιστροφή στο πρώτο στοιχείο, περίπου κάθε 960 χρόνια, για τη μεταβίβαση της παγκόσμιας εξουσίας και τον ερχομό προφητών.

Το σχήμα χρησιμοποιήθηκε τόσο προς τα πίσω όσο και προς τα εμπρός. Οι αστρολόγοι επεσήμαναν ότι ο Προφήτης Μωάμεθ γεννήθηκε το 571, αμέσως μετά τη μετατόπιση των συνόδων στα ζώδια του νερού με μια συνάντηση στον Σκορπιό, και διάβασαν μεταγενέστερα γεγονότα του πρώιμου Ισλάμ ενάντια στον ίδιο κύκλο. Κοιτάζοντας μπροστά, αναζήτησαν στις επερχόμενες μετατοπίσεις σημάδια για το τέλος της κυριαρχίας των Αββασιδών, και μεταγενέστεροι συγγραφείς διάβασαν τη λεηλασία της Βαγδάτης από τους Μογγόλους το 1258, όταν ο Ουλαγκού Χαν θανάτωσε τον τελευταίο χαλίφη των Αββασιδών, ως εκπλήρωση τέτοιων προειδοποιήσεων. Η περίφημη σύνοδος όλων των πλανητών στον Ζυγό το 1186, η οποία πυροδότησε έναν πανικό αποκαλυπτικών προφητειών σε όλη την Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή, δείχνει πόσο σοβαρά λαμβανόταν υπόψη το δόγμα.

Οίκοι, όργανα και ακριβής χρόνος

Οι ελληνιστικοί αστρολόγοι είχαν χρησιμοποιήσει κυρίως το σύστημα ολόκληρων ζωδίων ως οίκων, στο οποίο κάθε ζώδιο είναι ένας οίκος μετρώντας από το ανατέλλον ζώδιο. Οι αστρονόμοι στον ισλαμικό κόσμο, εκπαιδευμένοι στη σφαιρική τριγωνομετρία και υποχρεωμένοι να καθορίζουν με ακρίβεια τις ώρες προσευχής και την κατεύθυνση της Μέκκας, προτιμούσαν τα τεταρτημοριακά συστήματα που διαιρούν τον ουρανό από τον δικό του ορίζοντα και μεσημβρινό του παρατηρητή. Το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο ήταν αυτό που δίδασκε ο αλ-Καμπίσι, γνωστός στα λατινικά ως Αλκαβίτιος, του οποίου η «Εισαγωγή στην Τέχνη των Κρίσεων των Άστρων», γραμμένη για την αυλή του Σαΐφ αλ-Ντάουλα στο Χαλέπι και μεταφρασμένη από τον Ιωάννη της Σεβίλλης, έγινε το καθιερωμένο εγχειρίδιο αστρολογίας των μεσαιωνικών ευρωπαϊκών πανεπιστημίων. Η μέθοδός του βασίζεται στον χρόνο. Λαμβάνει το ημερήσιο ημιτόξο της μοίρας του ωροσκόπου, τον χρόνο που χρειάζεται αυτή η μοίρα για να ταξιδέψει από τον ανατολικό ορίζοντα στο μεσουράνημα, το χωρίζει σε τρία ίσα μέρη, και μεταφέρει τις διαιρέσεις πίσω στην εκλειπτική κατά μήκος των ωρικών κύκλων για να βρει τις ακμές του ενδέκατου, δωδέκατου, δεύτερου και τρίτου οίκου. Η εκτέλεση αυτού του υπολογισμού με το χέρι χρειαζόταν τριγωνομετρικούς πίνακες. Ο αστρολάβος το έκανε γρήγορο: αυτό το ορειχάλκινο όργανο χαρτογραφεί τη σφαίρα του ουρανού σε μια επίπεδη πλάκα μέσω στερεογραφικής προβολής, και οι κατασκευαστές στη Βαγδάτη και αργότερα στην αλ-Άνταλους χάραζαν γραμμές οίκων στις πλάκες για ένα δεδομένο γεωγραφικό πλάτος, έτσι ώστε στρίβοντας τον αστρικό χάρτη στη σωστή ώρα να φαίνονται οι ακμές με μια ματιά.

Οι Κλήροι, ή Αραβικοί Κλήροι

Ένας Κλήρος είναι ένα σημείο σε έναν χάρτη που βρίσκεται παίρνοντας την απόσταση μεταξύ δύο σημείων και μετρώντας την ξανά από τον ωροσκόπο. Οι Έλληνες είχαν χρησιμοποιήσει ένα μικρό σύνολο, με πιο γνωστούς τους επτά ερμητικούς Κλήρους που απαριθμεί ο Παύλος ο Αλεξανδρινός. Οι Άραβες αστρολόγοι τους επέκτειναν σε σχεδόν κάθε θέμα της ανθρώπινης ζωής, και το «Βιβλίο των Οδηγιών στα Στοιχεία της Τέχνης της Αστρολογίας» του αλ-Μπιρούνι, γραμμένο το 1029, τους παραθέτει λεπτομερώς. Η Ευρώπη τους γνώρισε ως Αραβικούς Κλήρους. Οι πιο γνωστοί είναι:

• ο Κλήρος της Τύχης, Ωροσκόπος συν Σελήνη μείον Ήλιος σε έναν ημερήσιο χάρτη, ο σεληνιακός Κλήρος του σώματος, της υγείας και της υλικής κατάστασης·
• ο Κλήρος του Δαίμονος (Πνεύματος), Ωροσκόπος συν Ήλιος μείον Σελήνη σε έναν ημερήσιο χάρτη, ο ηλιακός Κλήρος της βούλησης, της δράσης και του επαγγέλματος·
• ο Κλήρος του Πλούτου, Ωροσκόπος συν την ακμή του δεύτερου οίκου μείον τον κυβερνήτη του δεύτερου, για ιδιοκτησία και αποκτήματα·
• ο Κλήρος του Θανάτου, Ωροσκόπος συν την ακμή του όγδοου οίκου μείον τη Σελήνη, για τα θέματα του όγδοου οίκου, τα τέλη, τις απώλειες και την κληρονομιά, τα οποία διαβάζονται περισσότερο συμβολικά παρά ως ημερομηνία.

Σε έναν νυχτερινό χάρτη ο Ήλιος και η Σελήνη αλλάζουν θέσεις στις δύο πρώτες φόρμουλες. Μετατρέποντας μια ερώτηση σε ένα σημείο που μπορεί να εντοπιστεί και να παρακολουθηθεί, οι Κλήροι έδωσαν στον μουνάτζιμ έναν τρόπο να εξετάσει σχεδόν οποιοδήποτε ζήτημα ξεχωριστά, από έναν γάμο μέχρι την έκβαση μιας ασθένειας.

Τα θεμελιώδη αξιώματα και το αλμουτέν

Με τόσους πολλούς πλανήτες, οίκους και Κλήρους στο παιχνίδι, οι αστρολόγοι χρειάζονταν έναν τρόπο να αποφασίσουν ποιοι παράγοντες είχαν το μεγαλύτερο βάρος. Τυποποίησαν τις ουσιώδεις αξίες (θεμελιώδη αξιώματα), τη δύναμη που αντλεί ένας πλανήτης από το ζώδιό του μέσω της κυριαρχίας (κατοικίας), της έξαρσης, του τριπλού, του ορίου και του προσώπου (δεκανού), και πρόσθεσαν τυχαίες αξίες όπως η θέση στον οίκο, η ταχύτητα και η ορατότητα. Από αυτά προήλθε το αλμουτέν, από το αραβικό αλ-μουμπτάζ, ο νικητής. Ο αστρολόγος βαθμολογεί την αξία κάθε πλανήτη πάνω στα βασικά σημεία του χάρτη, συνήθως τον ωροσκόπο, τον Ήλιο, τη Σελήνη, τον Κλήρο της Τύχης και τη νέα ή πανσέληνο πριν από τη γέννηση, και ο πλανήτης με το υψηλότερο σύνολο είναι το αλμουτέν ολόκληρης της γένεσης, το οποίο λαμβάνεται ως η κυρίαρχη επιρροή της και ένας σημαντικός οδηγός για τη διάρκεια της ζωής. Ο Μασααλάχ και ο Αμπού Μασάρ χρησιμοποίησαν τέτοιες μεθόδους, και ο Γκουίντο Μπονάτι τις μετέφερε στη λατινική αστρολογία τον δέκατο τρίτο αιώνα.

Ωριαία και αστρολογία των επιλογών

Οι αυλές χρειάζονταν επίσης γρήγορες απαντήσεις. Χαλίφηδες, βεζίρηδες και έμποροι ρωτούσαν για το εμπόριο, τον πόλεμο, τις ασθένειες και τον γάμο, και οι αστρολόγοι απαντούσαν με την ωριαία αστρολογία, έναν χάρτη που καταστρώνεται για τη στιγμή που τίθεται μια ερώτηση, και την αστρολογία των επιλογών, την επιλογή μιας καλής στιγμής για να ξεκινήσει κάτι. Ο Σαχλ ιμπν Μπισρ, ένας Εβραίος αστρολόγος του ένατου αιώνα, γνωστός στα λατινικά ως Ζάχελ, τους έδωσε τους κανόνες λειτουργίας τους. Τα βιβλία του ορίζουν πότε μια συγκλίνουσα όψη μεταξύ δύο πλανητών σημαίνει ότι το θέμα θα ολοκληρωθεί, και πότε ένας άλλος πλανήτης θα το αποκόψει, θα το εμποδίσει ή θα το ματαιώσει. Οι κανόνες του δεν χρειάζονταν καθόλου δεδομένα γέννησης, γεγονός που τους έκανε χρήσιμους σε οποιονδήποτε είχε μια ερώτηση. Ο Σαχλ ήταν από τους πρώτους συγγραφείς που μεταφράστηκαν στην Ισπανία του δωδέκατου αιώνα, και οι κανόνες του διατρέχουν τη μεταγενέστερη ευρωπαϊκή πρακτική της ωριαίας αστρολογίας.

Οι επικριτές: θεολογία, αστρονομία και ιστορία

Από τον ενδέκατο αιώνα η μεγάλη σύνθεση δέχτηκε επίθεση από πολλές πλευρές. Ο θεολόγος αλ-Γκαζάλι, στην «Ασυναρτησία των Φιλοσόφων», πήγε στη ρίζα της υπεράσπισης του Αμπού Μασάρ, αρνούμενος ότι οποιαδήποτε αιτία παράγει το αποτέλεσμά της κατ' ανάγκη. Η φωτιά δεν καίει το βαμβάκι από τη φύση της· ο Θεός δημιουργεί την καύση όταν τα δύο έρχονται σε επαφή, και συνήθως διατηρεί αυτό το κανονικό μοτίβο, το έθιμο του Θεού, έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ζουν σε έναν τακτοποιημένο κόσμο, παραμένοντας ελεύθερος να το σπάσει. Εάν τα δημιουργημένα πράγματα δεν έχουν καμία δική τους δύναμη, οι πλανήτες δεν μπορούν να προκαλέσουν τίποτα, και η δικαστική αστρολογία γίνεται μια προσπάθεια ανάγνωσης των αποφάσεων του Θεού. Ο Ιμπν Ρουσντ της Κόρδοβας του απάντησε σημείο προς σημείο στην «Ασυναρτησία της Ασυναρτησίας», υποστηρίζοντας ότι χωρίς σταθερές αιτίες δεν μπορεί να υπάρξει καμία επιστήμη, αλλά και πάλι είχε ελάχιστη πίστη στις συγκεκριμένες προβλέψεις των αστρολόγων. Οι αστρονόμοι εξέφρασαν διαφορετικές αμφιβολίες. Οι «Αμφιβολίες περί Πτολεμαίου» του Ιμπν αλ-Χαϊθάμ εξέθεσαν τις φυσικές αντιφάσεις στα ελληνικά μοντέλα, και στο αστεροσκοπείο της Μαράγκα, που ιδρύθηκε το 1259 υπό τον Νασίρ αλ-Ντιν αλ-Τουσί, η μαθηματική μελέτη των ουρανών αναπτύχθηκε ως ανεξάρτητος κλάδος, παράγοντας μοντέλα όπως το «ζεύγος Τουσί» που επανεμφανίζονται στον Κοπέρνικο, ενώ η αστρολογία έχασε μεγάλο μέρος του κύρους της μεταξύ των αστρονόμων, παρόλο που ο ίδιος ο αλ-Τουσί υπηρέτησε τον Μογγόλο ηγεμόνα ως αστρολόγος. Τέλος, ο ιστορικός Ιμπν Χαλντούν, στο Μουκαντιμά του 1377, απέρριψε το δόγμα των συνόδων ως εργαλείο για την ιστορία. Τα κράτη αναδύονται και παρακμάζουν, υποστήριξε, μέσω της 'ασαμπίγια, της αλληλεγγύης που κρατά μια ομάδα ενωμένη, και μέσω των οικονομικών δυνάμεων, όχι μέσω του περάσματος του Δία και του Κρόνου από το ένα στοιχείο στο άλλο. Θεωρούσε τους ισχυρισμούς των αστρολόγων ότι βλέπουν το αόρατο μέλλον ως αβάσιμους και απαγορευμένους.

Η κληρονομιά στην Ευρώπη

Οι επικριτές αποδυνάμωσαν την αστρολογία μέσα στον ισλαμικό κόσμο, αλλά μέχρι τότε η παράδοση είχε ήδη περάσει τη Μεσόγειο. Στο Τολέδο, στη Σικελία και στη νότια Γαλλία, μεταφραστές του δωδέκατου αιώνα, όπως ο Ιωάννης της Σεβίλλης και ο Χέρμαν της Καρινθίας, μετέφεραν στα λατινικά τον Αμπού Μασάρ, τον αλ-Καμπίσι, τον Σαχλ και τον Μασααλάχ. Αυτά τα βιβλία έγιναν η διδακτέα ύλη της αστρολογίας στα νέα πανεπιστήμια, όπου το αντικείμενο διδασκόταν με ιατρική και μαθηματικά, και η ευρωπαϊκή αστρολογία δανείστηκε το τεχνικό της λεξιλόγιο από τα αραβικά μαζί με τα βιβλία. Η θεωρία των Μεγάλων Συνόδων, οι τεταρτημοριακοί οίκοι, οι Αραβικοί Κλήροι, το αλμουτέν και οι κανόνες της ωριαίας έφτασαν όλοι στη Δύση από αυτήν τη διαδρομή, και παραμένουν η ραχοκοκαλιά της παραδοσιακής δυτικής αστρολογίας μέχρι σήμερα.

Πώς να διαβάσετε αυτήν την ενότητα

Οι κάρτες των κεφαλαίων παραπάνω ακολουθούν την παράδοση από την ίδρυση της Βαγδάτης μέχρι την κριτική του Ιμπν Χαλντούν, και τα πρόσωπα παρακάτω κατονομάζουν εκείνους που τη διαμόρφωσαν. Διαβάστε τα πρώτα κεφάλαια για το πώς χτίστηκε η τέχνη, τα μεσαία για τις τεχνικές της, και τα τελευταία για τα επιχειρήματα εναντίον της και τον δρόμο που πήρε προς την Ευρώπη. Η αστρολογία εδώ παρουσιάζεται ως ιστορία και ως συμβολική γλώσσα για αναστοχασμό, όχι ως υπόσχεση προδιαγεγραμμένων αποτελεσμάτων. Η παράδοση και οι τεχνικές της είναι διαθέσιμες στις πενήντα δύο γλώσσες του οικοσυστήματος της Tarot Academy.