Mga dekano ng Ehipto

Medisina at mahika ng mga dekano

Sa mga unang siglo CE marami sa Ehipto at silangang Mediteraneo ang naniwala na ang bawat isa sa tatlumpu't anim na dekano ay namamahala sa isang bahagi ng katawan ng tao at maaaring magdulot o magpagaling ng sakit nito. Pinagpares ng isang Hermetikong aklat ang bawat dekano sa isang imahen, isang bato at isang halaman; ang mga inukit na hiyas ay nagdala sa Chnoubis na may ulong leon; at ginawa ng Tipan ni Solomon ang mga dekano na mga demonyo, bawat isa ay nagtatapat ng pangalang nagpapalayas dito.

mga dekano sa ibabaw ng katawan
36
imahen, bato at halaman
3
unang inilathala ang Banal na Aklat
1908

Sa loob ng dekanal na medisina

Ang mga ideya, teksto at bagay kung saan ang tatlumpu't anim na dekano ay itinali sa katawan ng tao, mula sa mga diyos ng bahagi ng katawan ng Ehipto hanggang sa mga Hermetikong anting-anting, inukit na hiyas at ang talaan ng demonyo ni Solomon.

🧍

Melothesia

daigdig na Greco-Romano mula sa panahong Hellenistiko

Ang paniniwala na ang mga bahagi ng kalangitan ay namamahala sa mga bahagi ng katawan. Ang sodyakal na melothesia ay tumatakbo mula sa Aries sa ulo hanggang Pisces sa mga paa; ang dekanal na melothesia ay gumagamit ng parehong kaayusan na may tatlumpu't anim na mas pinong sona sa halip na labindalawa.

👁️

Mga diyos para sa bawat bahagi

Ehipto mula sa Bagong Kaharian

Ang Kabanata 42 ng Aklat ng mga Patay ay naglalagay sa bawat bahagi ng katawan, mula buhok hanggang mga daliri sa paa, sa ilalim ng isang diyos, at ang mga panggamot na orasyon ay gumagawa ng pareho para sa maysakit. Inilapat ng dekanal na medisina ang lumang gawi na ito ng Ehipto sa tatlumpu't anim na diyos ng bituin.

🦁

Mga tagapagdala ng karamdaman

Ehipto ika-1 milenyo BCE

Inugnay ng huling teolohiya ng Ehipto ang mga dekano sa mga ahente ng salot ni Sekhmet, na may kakayahang magpadala o magpigil ng sakit sa kanilang sampung araw. Ang isang kapangyarihang maaaring humampas sa katawan ay maaari ring hilingan na iligtas ito, ang saligan ng lahat ng sumunod na dekanal na pagpapagaling.

📖

Ang Banal na Aklat ni Hermes

Romanong Ehipto hindi tiyak ang petsa

Isang Griyegong kasulatan na ipinaabot ni Hermes kay Asclepius na nagbibigay sa bawat dekano ng isang pangalan, isang imahen, isang bahagi ng katawan, isang bato at isang halaman. Pinagtatalunan ang petsa nito; unang inilathala ito ni Charles-Émile Ruelle noong 1908.

💎

Imahen, bato at halaman

ang resipe panahong Romano

Iukit ang imahen ng dekano sa bato nito, ilagay ang halaman nito sa ilalim, ikulong sila at isuot ang kabuuan. Iyan ang pormula ng Banal na Aklat para sa pagprotekta sa organong pinamamahalaan ng dekano. Ang inukit na imahen ang nagtali sa bagay sa bituin.

🐍

Chnoubis

Romanong Ehipto at lampas pa ika-1 hanggang ika-4 na siglo CE

Isang ahas na may ulong leon na may maningning na korona, ang pinakakaraniwang dekano sa mga nakaligtas na hiyas, na karaniwang inukit sa berde o madilaw na bato. Ang pangalan nito ay karaniwang hinango mula sa dekanong Kenmet, at ang mga hiyas nito ay isinuot para sa tiyan.

🩺

Ang berdeng jasper ni Galen

Roma ika-2 siglo CE

Binanggit ni Galen ang aklat ni Nechepso para sa isang berdeng jasper na inukitan ng isang maningning na ahas at isinuot laban sa tiyan. Iniulat niya na sinubukan niya mismo ang mga bato at natagpuang kapaki-pakinabang sila kahit walang ukit, isang pambihirang personal na komentaryo.

🗣️

Tatlumpu't anim na demonyo ng katawan

silangang Mediteraneo huling bahagi ng ika-2 siglo CE

Iniulat ng pilosopong si Celsus, na sinipi ni Origen, ang paniniwalang Ehipsiyo na tatlumpu't anim na demonyo ang naghahati sa katawan sa gitna nila at ang pagtawag sa kanilang mga pangalan ay nagpapagaling. Sinipi ito ni Origen bilang patunay na ang mga gayong kapangyarihan ay mga demonyo, hindi mga diyos.

💍

Ang Tipan ni Solomon

Silangang nagsasalita ng Griyego ika-1 hanggang ika-5 siglo CE

Si Solomon, na binigyan ng singsing ng arkanghel Miguel, ay nagpatawag ng tatlumpu't anim na espiritu na tumawag sa kanilang sarili na mga dekano ng sodyako. Bawat isa ay nagtapat ng sakit na idinudulot nito, mula sa sakit ng ulo pababa, at ang pangalan ng anghel na nagpapaurong dito.

🌿

Si Thessalus at ang mga halaman

Alexandria at Thebes malamang na ika-1 siglo CE

Ang Sa mga Bisa ng mga Halaman ay nagsasalaysay kung paano ang isang manggagamot, na ginabayan ng isang paring taga-Thebes, ay nakakita kay Asclepius sa isang pangitain at natutuhan ang mga halaman ng labindalawang tanda at pitong planeta. Ito ay astrolohikal na botanika na walang mga dekano, sa parehong tagpuan sa Ehipto.

📆

Ang taong sodyako ang nangingibabaw

Latin na Europa Gitnang Kapanahunan

Ginamit ng mga medyebal na manggagamot ang labindalawang-tandang taong sodyako para sa pagtiyempo ng pagpapadugo at iniwan ang dekanal na grid. Nakaligtas ang mga pangalan ng dekano sa mga kompilasyon tulad ng Latin na Liber Hermetis, ngunit hindi na bilang gumaganang medisina.

✒️

Mga talisman pagkatapos ng medisina

Baghdad patungong Cologne ika-9 hanggang ika-16 na siglo

Napanatili ang mga larawan ng dekano kina Abu Ma'shar, sa Picatrix at kay Agrippa bilang mga pigura ng talisman para sa proteksyon at pagpapagaling, ngunit ang tiyak na mapa ng mga dekano sa mga organo ay kumupas. Sinusundan ng mga kabanatang Arabe at Renaissance ng seksyong ito ang rutang iyon.

Mga saksi at editor

Ang mga sinaunang may-akda na nagtala o nagtalo tungkol sa dekanal na pagpapagaling, at ang mga modernong iskolar na nag-edit sa mga teksto at nagkatalogo sa mga hiyas.

Nechepso

ika-2 siglo BCE (iniugnay) Ehipto

Maalamat na paraon kung kaninong pangalan umikot ang isang Griyegong astrolohikal na kalipunan; binanggit ni Galen ang ikalabing-apat na aklat nito para sa berdeng jasper na inukitan ng maningning na ahas, na isinuot upang protektahan ang tiyan.

Galen

129–mga 216 Pergamon at Roma

Ang pinakaimpluwensyal na manggagamot ng sinaunang panahon, na ang akda sa mga simpleng gamot ay nagtala ng anting-anting ni Nechepso at ng sarili niyang pagsubok sa berdeng jasper, ang pinakaganap na sinaunang medikal na komentaryo sa isang dekanal na bato.

Celsus at Origen

huling bahagi ng ika-2 at ika-3 siglo silangang Mediteraneo at Caesarea

Ang paganong kritiko ng Kristiyanismo na naglarawan sa tatlumpu't anim na demonyo ng katawan, at ang Kristiyanong teologo na ang tugon, Laban kay Celsus, ay nagpanatili sa sipi habang tinatanggihan ang mga diyos nito.

Thessalus

malamang na ika-1 siglo CE Alexandria at Thebes

Manggagamot na pinangalanan bilang may-akda ng Sa mga Bisa ng mga Halaman, na ang pambungad na liham ay naglalarawan ng isang pangitain kay Asclepius sa Thebes; madalas na ipinapalagay na siya rin si Thessalus ng Tralles, bagaman pinagtatalunan ito.

Charles-Émile Ruelle

1833–1912 Paris

Pranses na pilologo at tagapangasiwa ng aklatan na naglathala ng Griyegong teksto ng Banal na Aklat ni Hermes kay Asclepius noong 1908, ang pundasyon ng lahat ng sumunod na gawain sa dekanal na medisina.

Frederick Conybeare

1856–1924 Oxford

Oryentalista na naglathala ng unang Ingles na salin ng Tipan ni Solomon noong 1898, na nagdala ng talaan nito ng tatlumpu't anim na espiritu ng dekano sa mga mambabasang hindi dalubhasa sa Griyego.

Chester McCown

1877–1958 Estados Unidos

Iskolar ng Bibliya na ang kritikal na edisyon ng Tipan ni Solomon noong 1922 ay nag-ayos sa magugulong manuskrito nito at nananatiling batayan para sa pag-aaral ng teksto.

Wilhelm Gundel

1880–1945 Alemanya

Klasikong iskolar na naglathala ng Latin na Liber Hermetis noong 1936 at, sa Dekane und Dekansternbilder sa parehong taon, ay nagtipon ng mga medikal at mahiwagang teksto ng dekano sa apat na wika.

André-Jean Festugière

1898–1982 Paris

Dominikanong iskolar na ang La Révélation d'Hermès Trismégiste, simula noong 1944, ay naglagay sa Banal na Aklat at sa liham ni Thessalus sa loob ng panitikang Hermetiko ng Romanong Ehipto.

Campbell Bonner

1876–1954 Michigan

Klasikong iskolar na ang Studies in Magical Amulets noong 1950 ay nagkatalogo sa mga hiyas ng Chnoubis at iba pang mga panggamot na bato, na nagbigay sa mga dekanal na anting-anting ng kanilang materyal na konteksto.

Medisina ayon sa mga dekano

Ang dekanal na medisina ay ang paniniwala, na laganap sa Greco-Romanong Ehipto at sa silangang Mediteraneo sa mga unang siglo CE, na ang bawat isa sa tatlumpu't anim na dekano ay namamahala sa isang bahagi ng katawan ng tao at maaaring magdulot o magpagaling ng mga sakit nito. Ang mga nagsagawa nito ay hindi pangunahing gumamit sa mga dekano upang maghula. Ginamit nila ang mga ito upang ipaliwanag kung bakit nagkasakit ang isang partikular na organo at upang protektahan ito, sa pamamagitan ng pagsusuot ng isang inukit na bato, paglalagay ng isang halaman kasama nito, o pagbigkas ng pangalan ng kapangyarihang maaaring magpalayas sa sakit. Ang doktrina ay kabilang sa kasaysayan ng relihiyon at medisina, hindi sa medisina tulad ng isinasagawa ngayon, at inilalarawan ito ng pahinang ito bilang isang makasaysayang paniniwala. Kakaunti at mahirap ang mga pinagmulan nito: isang Griyegong kasulatan na iniugnay kay Hermes, iilang puna ng mga manggagamot at pilosopo, isang tanyag na demonolohikal na teksto at libu-libong inukit na hiyas na ang layunin ay mahihinuha lamang mula sa kanilang mga imahen at inskripsiyon.

Ang kalangitang inilatag sa katawan

Ang pangkalahatang ideya na ang mga bahagi ng katawan ay tumutugma sa mga bahagi ng kalangitan ay tinatawag na melothesia. Ang pinakakilalang anyo nito ay sodyakal: pinamamahalaan ng Aries ang ulo, ng Tauro ang leeg, at patuloy pababa sa Pisces sa mga paa. Ang dekanal na melothesia ay gumagamit ng parehong lohika mula itaas pababa na may mas pinong grid. Sa halip na labindalawang sona mayroon itong tatlumpu't anim, upang ang ulo, halimbawa, ay ibahagi sa ilang mga dekano, bawat isa ay may pananagutan para sa isang mas maliit na rehiyon o isang partikular na uri ng karamdaman. Ang mas pinong pagkakahati ay umakma sa isang medisinang nagnanais na pangalanan nang tiyak kung aling kapangyarihan ang gumagana sa isang partikular na sakit. Ang parehong sistema ay nakasalalay sa pagpapalagay, na karaniwan sa karamihan ng sinaunang medisina at pilosopiya, na ang tao ay isang maliit na kosmos na ang mga bahagi ay nakatali sa malaki sa pamamagitan ng simpatiya. Sa dekanal na medisina ang simpatiyang iyon ay inayos sa pamamagitan ng pinakamatanda at pinakamaraming hanay ng mga diyos ng bituin na taglay ng tradisyong Ehipsiyo.

Mga ugat sa Ehipto

Dalawang ideyang Ehipsiyo ang naghanda ng daan. Ang una ay ang pagturing na diyos sa mga bahagi ng katawan. Ang Kabanata 42 ng Aklat ng mga Patay ay itinutumbas ang bawat bahagi ng katawan ng namatay sa isang diyos, mula buhok hanggang sa mga daliri sa paa, upang ang buong tao ay maprotektahan dahil banal ang bawat bahagi ng kanyang katawan. Ang mga katulad na talaan ay lumilitaw sa mga panggamot na orasyon, kung saan ang mga bahagi ng naghihirap ay inilalagay isa-isa sa ilalim ng banal na proteksyon. Ang ikalawang ideya ay ang panganib ng mga dekano mismo. Noong unang milenyo BCE ang mga dekano ay iniugnay sa mga ahente ni Sekhmet, ang diyosang leon ng salot, at inakalang may kakayahang magpadala ng sakit sa loob ng sampung araw na pinamamahalaan ng bawat isa. Ang isang kapangyarihang maaaring magpadala ng sakit sa katawan ay maaari ring hikayatin na pigilin ito, at ang isang namamahala sa isang bahagi ng taon ay maaaring hilingan na mamahala sa isang bahagi ng katawan. Pinagsama ng dekanal na medisina ang dalawang gawi na ito ng pag-iisip kasama ang Griyegong sodyako at ang Griyegong wika ng teoryang medikal.

Ang Banal na Aklat ni Hermes kay Asclepius

Ang sentral na teksto ay isang maikling Griyegong kasulatan na kilala bilang ang Banal na Aklat ni Hermes kay Asclepius. Nakaligtas ito sa mga huling manuskrito at hindi tiyak ang petsa nito, bagaman karaniwan itong inilalagay sa mga unang siglo CE. Inilathala ito ng Pranses na iskolar na si Charles-Émile Ruelle noong 1908. Ang kasulatan ay dumaraan sa sodyako nang isa-isang tanda at nagbibigay sa bawat isa sa tatlong dekano nito ng isang pangalan, isang paglalarawan ng imahen ng dekano, ang bahagi ng katawan o uri ng sakit na pinamamahalaan nito, isang bato at isang halaman. Ang mga dekano ay nagpapatuloy pababa sa katawan sa sodyakal na kaayusan, kaya ang mga unang dekano ng Aries ay may kinalaman sa ulo at ang mga huling dekano ng Pisces sa mga paa. Inihaharap ng aklat ang sarili nito bilang inihayag na kaalaman na ipinasa mula kay Hermes, ang Griyegong pangalan para sa Ehipsiyong si Thoth, sa kanyang mag-aaral na si Asclepius, ang diyos ng pagpapagaling. Ang balangkas na iyon ay naglalagay rito sa gitna ng mga Hermetikong kasulatan, isang malaki at sari-saring panitikan na sumasaklaw mula sa mga pilosopikong diyalogo hanggang sa praktikal na astrolohiya at mahika.

Paano ginawa ang isang dekanal na anting-anting

Ang mga tagubilin ng Banal na Aklat ay sumusunod sa isang pare-parehong huwaran. Para sa bawat dekano, sinasabihan ang mambabasa na iukit ang imahen ng dekano sa bato nito, ilagay ang halaman ng dekano sa ilalim ng bato, at ikulong ang dalawa nang magkasama sa isang lagayan na itinatago ng may-suot sa kanyang katawan. Pinoprotektahan naman ng anting-anting ang bahagi ng katawan na pinamamahalaan ng dekano. Ang nagpagana rito, sa lohika ng teksto, ay isang kadena ng mga korespondensya: ang dekano sa langit, ang wangis nito sa bato, ang bato at ang halaman na nagbahagi ng kalikasan nito, at ang organo sa ilalim ng pamumuno nito. Ang imahen ang higit na mahalaga. Ang isang wastong inukit na pigura ay inakalang humihila sa impluwensya ng dekano patungo sa bagay, at ito ang dahilan kung bakit nagpanatili ang tradisyon ng gayong maingat na paglalarawan kung ano ang hitsura ng bawat dekano. Ang parehong lohika ng imahen, materyal at makalangit na pinuno ay kalaunan nag-ayos sa mga resipe ng talisman ng Arabeng Picatrix at ng mga salamangkero ng Renaissance.

Si Chnoubis at ang berdeng bato

Ang pinakamahusay na naitalang dekanal na anting-anting ay ang hiyas ng Chnoubis. Ang imahen nito ay isang nakapulupot na ahas na may ulo ng leon, madalas na may korona ng mga sinag, at ang pangalan nito, na isinusulat ding Chnoumis, ay isang pangalan ng dekano na karaniwang hinango mula sa Ehipsiyong dekano na Kenmet. Daan-daang gayong mga hiyas ang nakaligtas mula sa panahong Romano, marami ang hiniwa sa berde o madilaw na mga bato, at madalas silang inukitan ng pangalan at ng isang tandang gawa sa tatlong hugis-S na tinatawid ng isang pahalang na guhit. Ang kanilang karaniwang layunin, batay sa mga inskripsiyon at sinaunang patotoo, ay proteksyon sa tiyan at panunaw. Ang manggagamot na si Galen, na sumulat noong ikalawang siglo, ay nag-ulat na pinahalagahan ng ilang tao ang berdeng jasper para sa tiyan at ang akdang umiikot sa ilalim ng pangalan ni Nechepso, sa ikalabing-apat na aklat nito, ay nagreseta ng pag-ukit sa gayong bato ng isang maningning na ahas. Sinabi ni Galen na sinubukan niya ang mga bato sa pamamagitan ng pagsasabit sa kanila upang madikit sa itaas na tiyan at natagpuang kapaki-pakinabang sila kahit walang ukit, isang puna na isang pambihirang piraso ng sinaunang eksperimentong komentaryo sa isang mahiwagang gawain. Ang Amerikanong iskolar na si Campbell Bonner ay kalaunan nagkatalogo sa mga hiyas ng Chnoubis sa kanyang Studies in Magical Amulets noong 1950.

Si Celsus at ang tatlumpu't anim na demonyo

Inilarawan ng isang tagalabas noong ikalawang siglo ang doktrina nang malinaw. Si Celsus, isang Platonistang pilosopo na sumulat laban sa mga Kristiyano, ay nagsabi na ayon sa mga Ehipsiyo ang katawan ng tao ay nahahati sa tatlumpu't anim na demonyo o mga diyos ng hangin, bawat isa ay namamahala sa isang bahagi, at ang pagtawag sa kanila sa pamamagitan ng kanilang mga pangalan ay nagpapagaling sa sakit ng bahaging iyon. Nagbigay siya ng ilan sa mga pangalan sa anyong Griyego. Nawala ang aklat ni Celsus, ngunit sinipi ni Origen ang sipi sa ikawalong aklat ng kanyang tugon, Laban kay Celsus, na isinulat noong ikatlong siglo. Para kay Celsus ang punto ay kahit ang katawan ay pinangasiwaan ng mga banal na kapangyarihang karapat-dapat igalang; para kay Origen ito ay katibayan na ang mga gayong kapangyarihan ay mga demonyo na walang pangangailangan ang mga Kristiyano na parangalan. Ipinapakita ng palitan na sa huling bahagi ng ikalawang siglo ang dekanal na medisina ay sapat nang kilala upang magamit bilang isang halimbawa sa isang pilosopikong argumento tungkol sa relihiyon.

Ang Tipan ni Solomon

Ang pinakamasiglang paglitaw ng mga dekano bilang mga tagapagdala ng sakit ay nasa Tipan ni Solomon, isang tekstong Griyego na hindi tiyak ang petsa na ang nakaligtas na anyo ay Kristiyano; inilalagay ng mga iskolar ang komposisyon nito saanman sa pagitan ng una at ikalimang siglo CE. Nagsasalaysay ito kung paano nakatanggap si Haring Solomon ng singsing mula sa arkanghel Miguel na nagpahintulot sa kanya na mag-utos sa mga demonyo, at kung paano niya pinatayo sa kanila ang Templo. Sa isang mahabang seksyon tatlumpu't anim na espiritu ang sama-samang humarap sa kanya. Tinatawag nila ang kanilang sarili na tatlumpu't anim na elemento, ang mga pinuno ng daigdig ng kadiliman sa panahong ito, at bawat isa ay nagpapakilala sa sarili sa isang dekano ng sodyako, simula sa unang dekano ng Tupa. Pinapangalanan ng bawat espiritu ang sakit na idinudulot nito, sakit ng ulo, sakit sa mata, namamagang lalamunan, pananakit sa partikular na mga organo, at pagkatapos ay ang salitang tumatalo rito, kadalasang ang pangalan ng isang anghel at kung minsan ay isang nakasulat na pormula na isusuot o ikakabit sa bahay. Ang una, halimbawa, ay nagsasabi na nagdadala ito ng sakit ng ulo at umaatras sa sandaling marinig nito ang isang utos na ipinaabot sa arkanghel Miguel. Sa pangkalahatan, sinusundan ng talaan ang katawan pababa, tulad ng ginagawa ng Hermetikong aklat.

Si Thessalus at ang mga halaman ng mga tanda

Sa tabi ng mga dekanal na teksto ay nakatayo ang isang kaugnay na tradisyon ng astrolohikal na botanika. Ang isang akda sa Griyego na tinatawag na Sa mga Bisa ng mga Halaman, na iniugnay sa isang manggagamot na nagngangalang Thessalus at malamang na isinulat noong unang siglo CE, ay nagbubukas sa isang liham kung saan isinalaysay ng may-akda kung paano siya nag-aral ng medisina sa Alexandria, naglakbay sa Thebes sa Mataas na Ehipto at hinikayat ang isang pari na ayusin ang isang pangitain kay Asclepius. Pagkatapos ay inihayag ng diyos ang mga halamang kabilang sa bawat isa sa labindalawang tanda at pitong planeta at ang mga lunas na maaaring gawin mula sa kanila kapag tinipon sa tamang panahon. Gumagana si Thessalus gamit ang mga tanda at planeta, hindi mga dekano, ngunit ang tagpuan ay pareho: ang Ehipto bilang tahanan ng nakatagong kaalaman, isang paghahayag mula sa isang nagpapagaling na diyos, at mga halaman na ang kapangyarihan ay nakasalalay sa mga bituin. Ang Banal na Aklat ni Hermes ay ang dekanal na bersyon ng parehong ideya, na may tatlumpu't anim na halaman sa halip na labindalawa.

Ang Gitnang Kapanahunan at pagkatapos

Hindi pumasok ang dekanal na medisina sa pangunahing agos ng medyebal na medisina. Pinanatili sa halip ng Latin na Europa ang sodyakal na melothesia, pinakapamilyar mula sa taong sodyako ng mga almanak at mga aklat ng oras, isang pigura na may labindalawang tanda na inilagay sa kanyang katawan na kinonsulta ng mga manggagamot bago magpadugo. Ang isang kompilasyong Latin na kilala bilang Liber Hermetis, na inilathala ni Wilhelm Gundel noong 1936, ay nagpapanatili ng mga pangalan at talaan ng dekano sa gitna ng maraming iba pang materyal na Hellenistiko, ngunit nagkaroon ito ng kaunting praktikal na impluwensya. Ang mga larawan ng dekano ay nakaligtas pangunahin sa mahika. Ang mga talaan ng imahen ni Abu Ma'shar at ang mga resipe ng talisman ng Picatrix, na isinalin sa Latin noong ikalabintatlong siglo, ay nagdala ng ideya na ang isang imaheng inukit sa tamang sandali sa kalangitan ay maaaring magpagaling o magprotekta, at inulit ito ng mga may-akda ng Renaissance tulad ni Agrippa. Noong panahong iyon ang ugnayan sa partikular na mga bahagi ng katawan ay halos kumupas, at ang mga dekano ay nagsilbi bilang mga pangkalahatang kapangyarihan para sa mga talisman sa halip na bilang isang sistema ng diagnosis.

Paano nabawi ang mga teksto

Karamihan sa materyal na ito ay muling nahayag sa pagitan ng dekada 1890 at 1950. Naglathala si Frederick Conybeare ng isang Ingles na salin ng Tipan ni Solomon noong 1898, at ang kritikal na edisyon ni Chester McCown noong 1922 ay nag-ayos sa mga manuskrito nito. Ang edisyon ni Ruelle ng Banal na Aklat ni Hermes ay lumitaw noong 1908. Ang Dekane und Dekansternbilder ni Wilhelm Gundel noong 1936 ay nagsama-sama sa Ehipsiyo, Griyego, Latin at Arabeng dekanal na materyal. Tinalakay ng Dominikanong iskolar na si André-Jean Festugière ang Banal na Aklat at ang liham ni Thessalus sa unang tomo ng La Révélation d'Hermès Trismégiste noong 1944, inilalagay sila sa loob ng mas malawak na panitikang Hermetiko ng Romanong Ehipto. Ang akda ni Bonner sa mga hiyas noong 1950 ay nagdagdag ng materyal na katibayan. Binasa ng mga sumunod na istoryador, tulad ni Garth Fowden sa The Egyptian Hermes noong 1986, ang mga pinagmulang ito bilang mga produkto ng isang bilingguwal na kultura ng mga pari ng Ehipto na nag-aakma sa mga lumang diyos nito sa Griyegong kaalaman.

Ang pagbasa sa mga pinagmulan ngayon

Ang mga nakaligtas na teksto ay nagtataas ng mga suliranin na dapat tandaan. Wala sa kanila ang matatag na mapepetsahan, ang mga tekstong Hermetiko at Solomoniko ay kinopya at binago sa loob ng mga siglo bago ang kanilang pinakamaagang nakaligtas na mga manuskrito, at ang mga pangalan ng dekano sa kanila ay labis na nag-iiba-iba kung kaya't hindi sila maihahanay nang maayos sa mga talaang Ehipsiyo. Ang mga hiyas ay mas madaling petsahan ayon sa istilo, ngunit ang kanilang eksaktong paggamit ay muling binuo mula sa maikling mga inskripsiyon at ilang mga pampanitikang puna. Ang masasabi nang may kumpiyansa ay, sa mga unang siglo CE, may malawak na kalipunan ng paniniwalang nagsasabing ang tatlumpu't anim na dekano ay namamahala sa mga bahagi ng katawan, na ang mga imahen, bato, halaman at pangalan ay maaaring magtali sa kanilang impluwensya, at ang paniniwalang ito ay nakasalalay sa teolohiya ng Ehipto tulad din ng sa Griyegong astrolohiya. Ito ay isang kabanata sa kasaysayan kung paano naunawaan ng mga tao ang sakit, at walang anuman dito ang dapat ituring na gabay sa paggamot ng sakit.

Mga madalas itanong

Ano ang dekanal na medisina?

Isang sistema ng paniniwala ng panahong Greco-Romano, na nakasentro sa Ehipto, na nagtalaga sa bawat isa sa tatlumpu't anim na dekano sa isang bahagi ng katawan ng tao. Bawat dekano ay inakalang may kakayahang magdulot o magpagaling ng sakit sa bahagi nito, at naghanap ang mga tao ng proteksyon sa pamamagitan ng mga inukit na bato, halaman at mga pangalan ng mga kapangyarihang kasangkot. Isa itong paksa ng makasaysayang pag-aaral, hindi isang anyo ng paggamot.

Ano ang Banal na Aklat ni Hermes kay Asclepius?

Isang maikling Griyegong Hermetikong kasulatan na naglilista sa tatlumpu't anim na dekano kasama ang kanilang mga pangalan, imahen, ang mga bahagi ng katawan na kanilang pinamamahalaan, at isang bato at halaman para sa bawat isa, kasama ang mga tagubilin para sa paggawa ng isang protektibong anting-anting. Hindi tiyak ang petsa nito, karaniwang inilalagay sa mga unang siglo CE, at unang inilathala ito ni Charles-Émile Ruelle noong 1908.

Ano ang melothesia?

Ang sinaunang doktrina na ang mga bahagi ng katawan ay tumutugma sa mga bahagi ng kalangitan. Sa sodyakal na bersyon pinamamahalaan ng Aries ang ulo at ng Pisces ang mga paa; sa dekanal na bersyon ang parehong pababang kaayusan ay nahahati sa tatlumpu't anim na sona. Nakasalalay ito sa ideya na ang tao ay isang maliit na kosmos na nakatali sa pamamagitan ng simpatiya sa mas malaki.

Ano ang isang hiyas ng Chnoubis?

Isang inukit na bato noong panahong Romano na nagpapakita ng isang nakapulupot na ahas na may ulo ng leon, madalas na may korona ng mga sinag at nakasulat kasama ang pangalang Chnoubis o Chnoumis. Ang pangalan ay kabilang sa isang dekano at karaniwang hinango mula sa Ehipsiyong dekano na Kenmet. Iniuugnay ng sinaunang patotoo at mga inskripsiyon ang mga hiyas sa proteksyon ng tiyan.

Ano ang sinabi ni Galen tungkol sa mga dekanal na anting-anting?

Sa kanyang akda sa mga simpleng gamot binanggit ni Galen na ang isang aklat na iniugnay kay Nechepso ay nagrekomenda ng isang berdeng jasper na inukitan ng isang maningning na ahas at isinuot laban sa tiyan. Sinabi niya na sinubukan niya mismo ang mga gayong bato at natagpuang kapaki-pakinabang sila kahit walang ukit. Ito ay isang pambihirang kaso ng isang sinaunang manggagamot na nagkomento mula sa karanasan sa isang mahiwagang lunas, at sumasalamin ito sa pagkaunawa ng kanyang panahon, hindi modernong ebidensya.

Paano lumilitaw ang mga dekano sa Tipan ni Solomon?

Bilang tatlumpu't anim na espiritu na dinala sa harap ni Haring Solomon, na kumokontrol sa kanila gamit ang isang singsing na ibinigay ng arkanghel Miguel. Tinatawag nila ang kanilang sarili na mga dekano ng sodyako at mga pinuno ng daigdig ng kadiliman. Bawat isa ay nagpapangalan sa sakit na idinudulot nito, simula sa mga sakit ng ulo at gumagalaw pababa sa katawan, at ang pangalan ng anghel o nakasulat na pormula na nagpapalayas dito.

Kailan isinulat ang Tipan ni Solomon?

Walang nakakaalam nang eksakto. Inilalagay ng mga iskolar ang komposisyon nito saanman mula una hanggang ikalimang siglo CE, at ang mga nakaligtas na Griyegong manuskrito ay mas huli nang husto at nagkakaiba sa isa't isa. Kristiyano ang kasalukuyang anyo nito, bagaman humugot ito sa mga alamat ng Judio tungkol sa kapangyarihan ni Solomon sa mga demonyo at sa mga ideyang Ehipsiyo at Griyego tungkol sa mga dekano.

Ano ang iniulat ni Celsus tungkol sa mga dekano?

Isinulat ni Celsus, isang pilosopo noong ikalawang siglo, na hinati ng mga Ehipsiyo ang katawan ng tao sa tatlumpu't anim na demonyo o mga diyos ng hangin, bawat isa ay namamahala sa isang bahagi, at ang pagtawag sa kanilang mga pangalan ay nagpagaling sa sakit ng bahaging iyon. Nawala ang kanyang aklat, ngunit sinipi ni Origen ang sipi sa Laban kay Celsus upang mangatwiran na ang mga gayong kapangyarihan ay mga demonyo.

Ginamit ba ng mga medyebal na doktor ang mga dekano?

Halos hindi. Napanatili ng medyebal na Latin na medisina ang sodyakal na melothesia, na ipinapakita sa pamilyar na taong sodyako na ginamit sa pagtiyempo ng pagpapadugo, sa halip na ang tatlumpu't anim na bahaging dekanal na pamamaraan. Ang mga imahen ng dekano ay nakaligtas pangunahin sa astrolohikal na mahika, sa pamamagitan nina Abu Ma'shar, ng Picatrix at mga sumunod na may-akda ng Renaissance, kung saan sila nagsilbi bilang mga talisman nang walang tiyak na mapa sa mga organo.

Mabisa bang panggamot ang dekanal na medisina?

Hindi. Isa itong makasaysayang sistema ng paniniwala, na pinag-aaralan para sa kung ano ang ipinapakita nito tungkol sa sinaunang relihiyon, astrolohiya at medisina. Walang anuman sa mga pinagmulang ito ang dapat gamitin upang mag-diagnose o maggamot ng sakit, at ang sinumang may alalahaning pangkalusugan ay dapat kumonsulta sa isang kwalipikadong medikal na propesyonal.

Pinakabagong Post

Tuklasin ang sinaunang karunungan ng mga tarot card at buksan ang mga misteryo ng iyong espirituwal na paglalakbay. Ang aming blog ang iyong daan tungo sa pag-unawa sa mayamang simbolismo, kahulugan, at praktikal na gamit ng pagbasa ng tarot.