Egyptische decanen

Decanale geneeskunde en magie

In de eerste eeuwen n.Chr. geloofden velen in Egypte en het oostelijke Middellandse Zeegebied dat elk van de zesendertig decanen over een deel van het lichaam heerste en de ziekte daarvan kon veroorzaken of genezen. Een hermetisch boek koppelde elke decaan aan een beeld, een steen en een plant; gegraveerde gemmen toonden de leeuwenkoppige Chnoubis; en het Testament van Salomo maakte van de decanen demonen die elk de naam bekennen die hen verdrijft.

decanen over het lichaam
36
beeld, steen en plant
3
eerste uitgave van het Heilige Boek
1908

De decanale geneeskunde van binnenuit

De ideeën, teksten en voorwerpen waarmee de zesendertig decanen aan het menselijk lichaam werden verbonden, van Egyptische goden voor elk lichaamsdeel tot hermetische amuletten, gegraveerde gemmen en de demonenlijst van Salomo.

🧍

Melothesie

Grieks-Romeinse wereld vanaf de Hellenistische tijd

Het geloof dat delen van de hemel over delen van het lichaam heersen. De zodiakale melothesie loopt van Ram bij het hoofd tot Vissen bij de voeten; de decanale melothesie volgt dezelfde volgorde met zesendertig fijnere zones in plaats van twaalf.

👁️

Een god voor elk lichaamsdeel

Egypte vanaf het Nieuwe Rijk

Spreuk 42 van het Dodenboek stelt elk deel van het lichaam, van het haar tot de tenen, onder een god, en geneesspreuken doen hetzelfde voor de zieke. De decanale geneeskunde paste deze oude Egyptische gewoonte toe op de zesendertig sterrengoden.

🦁

Brengers van ziekte

Egypte 1e millennium v.Chr.

De laat-Egyptische theologie verbond de decanen met de plaagbrengers van Sekhmet, die in hun tien dagen ziekte konden zenden of tegenhouden. Een macht die het lichaam kon treffen, kon ook worden gevraagd het te sparen, en daarop berust alle latere decanale genezing.

📖

Het Heilige Boek van Hermes

Romeins Egypte datering onzeker

Een Griekse verhandeling, door Hermes tot Asclepius gericht, die elke decaan een naam, een beeld, een lichaamsdeel, een steen en een plant geeft. De datering is omstreden; Charles-Émile Ruelle gaf de tekst in 1908 voor het eerst uit.

💎

Beeld, steen en plant

het recept Romeinse tijd

Graveer het beeld van de decaan in zijn steen, leg zijn plant eronder, zet beide samen in een vatting en draag het geheel. Dat is de formule van het Heilige Boek om het orgaan te beschermen waarover de decaan heerst. Het gegraveerde beeld verbond het voorwerp met de ster.

🐍

Chnoubis

Romeins Egypte en daarbuiten 1e–4e eeuw n.Chr.

Een slang met een leeuwenkop en een stralenkroon, de meest voorkomende decaan op bewaarde gemmen, meestal gesneden in groene of gele steen. Zijn naam wordt doorgaans afgeleid van de decaan Kenmet, en zijn gemmen werden voor de maag gedragen.

🩺

De groene jaspis van Galenus

Rome 2e eeuw n.Chr.

Galenus haalt het boek van Nechepso aan voor een groene jaspis met een gegraveerde stralende slang, gedragen tegen de maag. Hij meldt dat hij de stenen zelf heeft uitgeprobeerd en ze ook zonder het beeld nuttig vond, een ongewone opmerking uit eigen ervaring.

🗣️

Zesendertig demonen van het lichaam

oostelijk Middellandse Zeegebied eind 2e eeuw n.Chr.

De filosoof Celsus, geciteerd door Origenes, vermeldt het Egyptische geloof dat zesendertig demonen het lichaam onder elkaar verdelen en dat het noemen van hun namen geneest. Origenes haalt het aan als bewijs dat zulke machten demonen waren, geen goden.

💍

Het Testament van Salomo

Griekstalige Oosten 1e–5e eeuw n.Chr.

Salomo, die van de aartsengel Michaël een ring heeft gekregen, roept zesendertig geesten op die zichzelf de decanen van de dierenriem noemen. Elk bekent de ziekte die hij veroorzaakt, van het hoofd naar beneden, te beginnen met hoofdpijn, en de engelennaam die hem doet wijken.

🌿

Thessalus en de planten

Alexandrië en Thebe waarschijnlijk 1e eeuw n.Chr.

Over de krachten van planten vertelt hoe een arts, geleid door een priester uit Thebe, Asclepius in een visioen zag en de planten van de twaalf tekens en de zeven planeten leerde kennen. Het is astrologische plantkunde zonder decanen, in dezelfde Egyptische omgeving.

📆

De dierenriemmens wint

Latijns Europa middeleeuwen

Middeleeuwse artsen gebruikten de dierenriemmens met twaalf tekens om het tijdstip van aderlaten te bepalen en lieten het decanale raster achter zich. Decaannamen overleefden in compilaties als de Latijnse Liber Hermetis, maar niet langer als praktische geneeskunde.

✒️

Talismannen na de geneeskunde

van Bagdad tot Keulen 9e–16e eeuw

De decaanbeelden leefden voort bij Abu Ma'shar, in de Picatrix en bij Agrippa als talismanfiguren voor bescherming en genezing, maar de precieze toewijzing van decanen aan organen vervaagde. De hoofdstukken over de Arabische overlevering en de Renaissance volgen die weg.

Getuigen en uitgevers

De antieke auteurs die de decanale genezing vastlegden of erover twistten, en de moderne geleerden die de teksten uitgaven en de gemmen catalogiseerden.

Nechepso

2e eeuw v.Chr. (pseudepigrafisch) Egypte

Legendarische farao onder wiens naam een Grieks astrologisch corpus circuleerde; Galenus haalt het veertiende boek ervan aan voor de groene jaspis met een gegraveerde stralende slang, gedragen om de maag te beschermen.

Galenus

129–ca. 216 Pergamon en Rome

De invloedrijkste arts van de oudheid, wiens werk over enkelvoudige geneesmiddelen het amulet van Nechepso en zijn eigen proef met groene jaspis vastlegt, het uitvoerigste antieke medische commentaar op een decanale steen.

Celsus en Origenes

eind 2e en 3e eeuw oostelijk Middellandse Zeegebied en Caesarea

De heidense criticus van het christendom die de zesendertig demonen van het lichaam beschreef, en de christelijke theoloog wiens weerwoord, Tegen Celsus, de passage bewaarde terwijl het de goden ervan verwierp.

Thessalus

waarschijnlijk 1e eeuw n.Chr. Alexandrië en Thebe

Arts die als auteur van Over de krachten van planten wordt genoemd en in de openingsbrief een visioen van Asclepius in Thebe beschrijft; vaak vereenzelvigd met Thessalus van Tralles, al is die identificatie omstreden.

Charles-Émile Ruelle

1833–1912 Parijs

Franse filoloog en bibliothecaris die in 1908 de Griekse tekst van het Heilige Boek van Hermes aan Asclepius uitgaf, de basis van al het latere werk over decanale geneeskunde.

Frederick Conybeare

1856–1924 Oxford

Oriëntalist die in 1898 de eerste Engelse vertaling van het Testament van Salomo publiceerde en de lijst van zesendertig decaangeesten zo bij lezers buiten de gräcistiek bracht.

Chester McCown

1877–1958 Verenigde Staten

Bijbelwetenschapper wiens kritische editie van het Testament van Salomo uit 1922 de verwarde handschriften ordende en nog altijd de basis is voor de studie van de tekst.

Wilhelm Gundel

1880–1945 Duitsland

Classicus die in 1936 de Latijnse Liber Hermetis uitgaf en in hetzelfde jaar in Dekane und Dekansternbilder de medische en magische decaanteksten uit vier talen bijeenbracht.

André-Jean Festugière

1898–1982 Parijs

Dominicaan en geleerde wiens La Révélation d'Hermès Trismégiste, verschenen vanaf 1944, het Heilige Boek en de brief van Thessalus plaatste binnen de hermetische literatuur van Romeins Egypte.

Campbell Bonner

1876–1954 Michigan

Classicus wiens Studies in Magical Amulets uit 1950 de Chnoubisgemmen en andere geneesstenen catalogiseerde en de decanale amuletten zo hun materiële context gaf.

Geneeskunde volgens de decanen

Decanale geneeskunde is het geloof, in de eerste eeuwen n.Chr. wijdverbreid in Grieks-Romeins Egypte en het oostelijke Middellandse Zeegebied, dat elk van de zesendertig decanen over een deel van het menselijk lichaam heerste en de ziekten daarvan kon veroorzaken of genezen. Wie haar beoefende, gebruikte de decanen niet in de eerste plaats om te voorspellen. Men gebruikte ze om te verklaren waarom een bepaald orgaan ziek werd en om het te beschermen: door een gegraveerde steen te dragen, er een plant bij te leggen of de naam uit te spreken van de macht die de ziekte kon verdrijven. De leer hoort bij de geschiedenis van religie en geneeskunde, niet bij de geneeskunde zoals die nu wordt beoefend, en deze pagina beschrijft haar als historisch geloof. De bronnen zijn schaars en lastig: een Griekse verhandeling die aan Hermes wordt toegeschreven, een handvol opmerkingen van artsen en filosofen, een beroemde demonologische tekst en duizenden gegraveerde gemmen waarvan het doel uit hun beelden en inscripties moet worden afgeleid.

De hemel over het lichaam gelegd

Het algemene idee dat delen van het lichaam overeenkomen met delen van de hemel heet melothesie. De bekendste vorm is zodiakaal: Ram heerst over het hoofd, Stier over de hals, en zo verder naar beneden tot Vissen bij de voeten. De decanale melothesie volgt dezelfde logica van boven naar beneden met een fijner raster. In plaats van twaalf zones heeft ze er zesendertig, zodat bijvoorbeeld het hoofd over verscheidene decanen wordt verdeeld, die elk verantwoordelijk zijn voor een kleiner gebied of een bepaald soort kwaal. De fijnere indeling paste bij een geneeskunde die precies wilde benoemen welke macht in een bepaalde ziekte aan het werk was. Beide systemen berusten op de aanname, die de meeste antieke geneeskunde en filosofie deelden, dat de mens een kleine kosmos is waarvan de delen door sympathie met de grote verbonden zijn. In de decanale geneeskunde werd die sympathie geordend via de oudste en talrijkste groep sterrengoden die de Egyptische traditie bezat.

Egyptische wortels

Twee Egyptische ideeën bereidden de grond voor. Het eerste is de vergoddelijking van de lichaamsdelen. Spreuk 42 van het Dodenboek vereenzelvigt elk deel van het lichaam van de overledene met een god, van het haar tot de tenen, zodat de hele persoon beschermd is doordat hij lid voor lid goddelijk is. Vergelijkbare lijsten komen voor in geneesspreuken, waarin de ledematen van de lijder een voor een onder goddelijke bescherming worden gesteld. Het tweede idee is het gevaar van de decanen zelf. In het eerste millennium v.Chr. werden de decanen verbonden met de afgezanten van Sekhmet, de leeuwengodin van de pest, en men dacht dat ze ziekte konden zenden in de tien dagen waarover elk van hen heerste. Een macht die ziekte naar het lichaam kon sturen, kon ook worden overgehaald haar tegen te houden, en een macht die over een deel van het jaar heerste, kon worden gevraagd over een deel van het lichaam te heersen. De decanale geneeskunde verbond deze twee denkgewoonten met de Griekse dierenriem en de Griekse taal van de medische theorie.

Het Heilige Boek van Hermes aan Asclepius

De centrale tekst is een korte Griekse verhandeling die bekendstaat als het Heilige Boek van Hermes aan Asclepius. Ze is bewaard in late handschriften en haar datering is onzeker, al wordt ze meestal in de eerste eeuwen n.Chr. geplaatst. De Franse geleerde Charles-Émile Ruelle gaf haar in 1908 uit. De verhandeling gaat teken voor teken door de dierenriem en geeft elk van de drie decanen van een teken een naam, een beschrijving van het beeld van de decaan, het lichaamsdeel of het soort ziekte waarover hij heerst, een steen en een plant. De decanen dalen in zodiakale volgorde door het lichaam af, zodat de eerste decanen van Ram het hoofd betreffen en de laatste decanen van Vissen de voeten. Het boek presenteert zich als geopenbaarde kennis die Hermes, de Griekse naam voor de Egyptische Thoth, aan zijn leerling Asclepius, de god van de genezing, doorgaf. Door die inkadering hoort het bij de hermetische geschriften, een grote en gevarieerde literatuur die reikt van filosofische dialogen tot praktische astrologie en magie.

Hoe een decanaal amulet werd gemaakt

De aanwijzingen van het Heilige Boek volgen een vast patroon. Voor elke decaan krijgt de lezer te horen dat hij het beeld van de decaan in zijn steen moet graveren, de plant van de decaan onder de steen moet leggen en de twee samen moet invatten in een zetting die de drager op het lichaam houdt. Het amulet beschermt dan het lichaamsdeel waarover de decaan heerst. Wat dit volgens de logica van de tekst liet werken, was een keten van overeenkomsten: de decaan aan de hemel, zijn beeltenis op de steen, de steen en de plant die zijn aard deelden, en het orgaan onder zijn heerschappij. Het beeld was het belangrijkst. Men dacht dat een juist gegraveerde figuur de invloed van de decaan in het voorwerp trok, en daarom bewaarde de traditie zulke zorgvuldige beschrijvingen van hoe elke decaan eruitzag. Dezelfde logica van beeld, materiaal en hemelse heerser ordende later de talismanrecepten van de Arabische Picatrix en van de magiërs van de Renaissance.

Chnoubis en de groene steen

Het best gedocumenteerde decanale amulet is de Chnoubisgem. Het beeld is een opgerolde slang met een leeuwenkop, vaak gekroond met stralen, en de naam, ook als Chnoumis geschreven, is een decaannaam die meestal wordt afgeleid van de Egyptische decaan Kenmet. Uit de Romeinse tijd zijn honderden zulke gemmen bewaard, veel ervan gesneden in groene of geelachtige stenen, en vaak staan de naam en een teken van drie S-vormen met een dwarsstreep erop gegraveerd. Hun gebruikelijke doel was, afgaande op inscripties en antieke getuigenissen, de bescherming van maag en spijsvertering. De arts Galenus meldt in de tweede eeuw dat sommigen groene jaspis waardeerden voor de maag en dat het werk dat onder de naam van Nechepso circuleerde, in zijn veertiende boek voorschreef zo'n steen te graveren met een stralende slang. Galenus zegt dat hij de stenen beproefde door ze zo op te hangen dat ze de bovenkant van de maag raakten, en dat hij ze ook zonder de gravure nuttig vond, een opmerking die een zeldzaam stukje antiek proefondervindelijk commentaar op een magisch gebruik is. De Amerikaanse geleerde Campbell Bonner catalogiseerde de Chnoubisgemmen later in zijn Studies in Magical Amulets uit 1950.

Celsus en de zesendertig demonen

Een buitenstaander uit de tweede eeuw beschreef de leer zonder omwegen. Celsus, een platonische filosoof die tegen de christenen schreef, zegt dat volgens de Egyptenaren het menselijk lichaam is verdeeld onder zesendertig demonen of goden van de lucht, die elk over één deel gaan, en dat het aanroepen van hun namen de ziekte van dat deel geneest. Hij geeft enkele van de namen in Griekse vorm. Het boek van Celsus is verloren, maar Origenes citeert de passage in het achtste boek van zijn weerwoord, Tegen Celsus, geschreven in de derde eeuw. Voor Celsus ging het erom dat zelfs het lichaam werd bestuurd door goddelijke machten die respect verdienden; voor Origenes was het een bewijs dat zulke machten demonen waren die christenen niet hoefden te eren. De woordenwisseling laat zien dat de decanale geneeskunde tegen het einde van de tweede eeuw goed genoeg bekend was om als voorbeeld te dienen in een filosofisch debat over religie.

Het Testament van Salomo

Het levendigst verschijnen de decanen als brengers van ziekte in het Testament van Salomo, een Griekse tekst van onzekere datum waarvan de bewaarde vorm christelijk is; geleerden plaatsen het ontstaan ergens tussen de eerste en de vijfde eeuw n.Chr. De tekst vertelt hoe koning Salomo van de aartsengel Michaël een ring kreeg waarmee hij demonen kon bevelen, en hoe hij hen de Tempel liet bouwen. In een lang gedeelte verschijnen zesendertig geesten samen voor hem. Ze noemen zichzelf de zesendertig elementen, de wereldheersers van de duisternis van deze eeuw, en elk vereenzelvigt zich met een decaan van de dierenriem, te beginnen met de eerste decaan van de Ram. Elke geest noemt de ziekte die hij veroorzaakt, hoofdpijn, oogziekte, keelpijn, pijn in bepaalde organen, en dan het woord dat hem verslaat, meestal de naam van een engel en soms een geschreven formule die je moest dragen of in huis moest aanbrengen. De eerste zegt bijvoorbeeld dat hij hoofdpijn brengt en wijkt zodra hij een bevel hoort dat aan de aartsengel Michaël is gericht. De lijst volgt in grote lijnen het lichaam naar beneden, zoals het hermetische boek dat doet.

Thessalus en de planten van de tekens

Naast de decanale teksten staat een verwante traditie van astrologische plantkunde. Een Grieks werk met de titel Over de krachten van planten, toegeschreven aan een arts die Thessalus heette en waarschijnlijk in de eerste eeuw n.Chr. geschreven, begint met een brief waarin de auteur vertelt hoe hij in Alexandrië geneeskunde studeerde, naar Thebe in Opper-Egypte reisde en een priester overhaalde een visioen van Asclepius voor hem te regelen. De god openbaarde toen de planten die bij elk van de twaalf tekens en de zeven planeten horen, en de middelen die je ervan kon maken als je ze op het juiste moment plukte. Thessalus werkt met tekens en planeten, niet met decanen, maar de omgeving is dezelfde: Egypte als thuisland van verborgen kennis, een openbaring van een genezende god, en planten waarvan de kracht van de sterren afhangt. Het Heilige Boek van Hermes is de decanale versie van hetzelfde idee, met zesendertig planten in plaats van twaalf.

De middeleeuwen en daarna

De decanale geneeskunde ging niet over naar de hoofdstroom van de middeleeuwse geneeskunde. Latijns Europa hield in plaats daarvan vast aan de zodiakale melothesie, het bekendst uit de dierenriemmens van almanakken en getijdenboeken, een figuur met de twaalf tekens op zijn lichaam die artsen raadpleegden voordat ze aderlieten. Een Latijnse compilatie die bekendstaat als de Liber Hermetis, die Wilhelm Gundel in 1936 uitgaf, bewaart decaannamen en lijsten tussen veel ander Hellenistisch materiaal, maar had weinig praktische invloed. De decaanbeelden overleefden vooral in de magie. De beeldlijsten van Abu Ma'shar en de talismanrecepten van de Picatrix, in de dertiende eeuw in het Latijn vertaald, brachten het idee over dat een beeld dat op het juiste hemelse moment werd gegraveerd, kon genezen of beschermen, en Renaissanceauteurs als Agrippa herhaalden het. Tegen die tijd was de band met bepaalde lichaamsdelen grotendeels vervaagd, en dienden de decanen als algemene machten voor talismannen, niet als een systeem van diagnose.

Hoe de teksten werden teruggevonden

Het meeste van dit materiaal kwam tussen de jaren 1890 en de jaren 1950 weer aan het licht. Frederick Conybeare publiceerde in 1898 een Engelse vertaling van het Testament van Salomo, en de kritische editie van Chester McCown uit 1922 bracht orde in de handschriften. De uitgave van het Heilige Boek van Hermes door Ruelle verscheen in 1908. Dekane und Dekansternbilder van Wilhelm Gundel uit 1936 bracht het Egyptische, Griekse, Latijnse en Arabische decaanmateriaal bijeen. De dominicaanse geleerde André-Jean Festugière behandelde het Heilige Boek en de brief van Thessalus in 1944 in het eerste deel van La Révélation d'Hermès Trismégiste en plaatste ze binnen de bredere hermetische literatuur van Romeins Egypte. Het werk van Bonner over de gemmen uit 1950 voegde het materiële bewijs toe. Latere historici, zoals Garth Fowden in The Egyptian Hermes uit 1986, hebben deze bronnen gelezen als voortbrengselen van een tweetalige Egyptische priestercultuur die haar oude goden aan de Griekse geleerdheid aanpaste.

De bronnen nu lezen

De bewaarde teksten werpen problemen op die je voor ogen moet houden. Geen ervan is met zekerheid te dateren, de hermetische en salomonische teksten werden eeuwenlang gekopieerd en gewijzigd voordat hun oudste bewaarde handschriften ontstonden, en de decaannamen erin lopen zo sterk uiteen dat ze niet netjes naast de Egyptische lijsten te leggen zijn. De gemmen zijn op stijl gemakkelijker te dateren, maar hun precieze gebruik is gereconstrueerd uit korte inscripties en enkele literaire opmerkingen. Met zekerheid kan worden gezegd dat in de eerste eeuwen n.Chr. veel mensen geloofden dat de zesendertig decanen over de delen van het lichaam heersten, dat beelden, stenen, planten en namen hun invloed konden binden, en dat dit geloof evenzeer op de Egyptische theologie berustte als op de Griekse astrologie. Het is een hoofdstuk in de geschiedenis van hoe mensen ziekte begrepen, en niets erin mag worden opgevat als richtlijn om er een te behandelen.

Veelgestelde vragen

Wat is decanale geneeskunde?

Een geloofssysteem uit de Grieks-Romeinse tijd, met Egypte als middelpunt, dat elk van de zesendertig decanen aan een deel van het menselijk lichaam toewees. Men dacht dat elke decaan ziekte in zijn deel kon veroorzaken of genezen, en mensen zochten bescherming via gegraveerde stenen, planten en de namen van de betrokken machten. Het is een onderwerp van historisch onderzoek, geen vorm van behandeling.

Wat is het Heilige Boek van Hermes aan Asclepius?

Een korte Griekse hermetische verhandeling die de zesendertig decanen opsomt met hun namen, beelden, de lichaamsdelen waarover ze heersen en voor elk een steen en een plant, samen met aanwijzingen voor het maken van een beschermend amulet. De datering is onzeker en wordt meestal in de eerste eeuwen n.Chr. gelegd; Charles-Émile Ruelle gaf de tekst in 1908 voor het eerst uit.

Wat is melothesie?

De antieke leer dat delen van het lichaam overeenkomen met delen van de hemel. In de zodiakale versie heerst Ram over het hoofd en Vissen over de voeten; in de decanale versie is dezelfde volgorde van boven naar beneden in zesendertig zones verdeeld. Ze berust op het idee dat de mens een kleine kosmos is die door sympathie met de grotere verbonden is.

Wat is een Chnoubisgem?

Een gegraveerde steen uit de Romeinse tijd met een opgerolde slang met leeuwenkop, vaak gekroond met stralen en voorzien van de naam Chnoubis of Chnoumis. De naam hoort bij een decaan en wordt meestal afgeleid van de Egyptische decaan Kenmet. Antieke getuigenissen en inscripties verbinden de gemmen met de bescherming van de maag.

Wat zei Galenus over decanale amuletten?

In zijn werk over enkelvoudige geneesmiddelen merkt Galenus op dat een boek dat aan Nechepso werd toegeschreven, een groene jaspis aanbeval met een gegraveerde stralende slang, gedragen tegen de maag. Hij zegt dat hij zulke stenen zelf heeft geprobeerd en ze ook zonder de gravure nuttig vond. Het is een zeldzaam geval van een antieke arts die uit ervaring commentaar geeft op een magisch middel, en het weerspiegelt het inzicht van zijn tijd, geen modern bewijs.

Hoe verschijnen de decanen in het Testament van Salomo?

Als zesendertig geesten die voor koning Salomo worden gebracht, die hen beheerst met een ring die hij van de aartsengel Michaël kreeg. Ze noemen zichzelf de decanen van de dierenriem en de wereldheersers van de duisternis. Elk noemt de ziekte die hij veroorzaakt, te beginnen met hoofdpijn en verder naar beneden door het lichaam, en de engelennaam of geschreven formule die hem verdrijft.

Wanneer werd het Testament van Salomo geschreven?

Niemand weet het precies. Geleerden plaatsen het ontstaan ergens tussen de eerste en de vijfde eeuw n.Chr., en de bewaarde Griekse handschriften zijn veel later en verschillen onderling. De huidige vorm is christelijk, al put de tekst uit joodse legenden over de macht van Salomo over demonen en uit Egyptische en Griekse ideeën over de decanen.

Wat vermeldde Celsus over de decanen?

Celsus, een filosoof uit de tweede eeuw, schreef dat de Egyptenaren het menselijk lichaam verdeelden onder zesendertig demonen of goden van de lucht, die elk over één deel gingen, en dat het aanroepen van hun namen de ziekte van dat deel genas. Zijn boek is verloren, maar Origenes citeerde de passage in Tegen Celsus om te betogen dat zulke machten demonen waren.

Gebruikten middeleeuwse artsen de decanen?

Nauwelijks. De middeleeuwse Latijnse geneeskunde hield vast aan de zodiakale melothesie, te zien in de bekende dierenriemmens waarmee het tijdstip van aderlaten werd bepaald, en niet aan het decanale schema van zesendertig delen. De decaanbeelden overleefden vooral in de astrologische magie, via Abu Ma'shar, de Picatrix en latere Renaissanceauteurs, waar ze als talismannen dienden zonder precieze toewijzing aan organen.

Is decanale geneeskunde een geldige behandeling?

Nee. Het is een historisch geloofssysteem, dat wordt bestudeerd om wat het laat zien over antieke religie, astrologie en geneeskunde. Niets in deze bronnen mag worden gebruikt om ziekte vast te stellen of te behandelen, en wie zich zorgen maakt over zijn gezondheid, raadpleegt een bevoegde arts of andere zorgprofessional.

Laatste Berichten

Ontdek de oude wijsheid van tarotkaarten en ontgrendel de mysteries van je spirituele reis. Onze blog is jouw toegangspoort tot het begrijpen van de rijke symboliek, betekenissen en praktische toepassingen van tarot lezen.