🌟 Tarot

Grote Arcana

De 22 troefkaarten, genummerd van 0 tot 21. De archetypische ruggengraat van het deck, elk met een groot levensthema van begin tot voltooiing.

kaarten
22

Grote Arcana in elk deck

Dezelfde 22 troeven, door elk deck in onze bibliotheek opnieuw verbeeld. Open de Grote Arcana in het deck waarmee je wilt lezen.

De Grote Arcana: de 22 troeven in het hart van de Tarot

De Grote Arcana zijn de 22 troefkaarten die de Tarot de reputatie geven meer te zijn dan een kaartspel. Ze zijn genummerd van 0 tot 21, van De Dwaas tot De Wereld, en dragen de grootste thema's van het deck: de krachten en keerpunten die een leven vormen in plaats van een middag te vullen. Hier lees je wat ze zijn, waar ze vandaan komen en hoe kaartspelers, occultisten en analytici ze in zes eeuwen hebben leren lezen.

Definitie en rol in het deck

Een volledig tarotdeck telt 78 kaarten in twee ongelijke helften. De helft die in aantal kleiner is maar in gewicht groter, vormen de Grote Arcana: 22 kaarten, genummerd van 0 tot 21, die beginnen met De Dwaas en eindigen met De Wereld. De andere 56 kaarten, de Kleine Arcana, lopen in vier kleuren en lijken sterk op een gewoon pak speelkaarten. De Kleine Arcana gaan over de textuur van het dagelijks leven: werk, geld, gevoel en conflict. De Grote Arcana gaan over iets bredere, over de archetypische krachten en structurele keerpunten onder een hele situatie.

Dat verschil in reikwijdte is de reden dat het woord groot meer is dan een etiket. In de meeste leestradities weegt een troef zwaarder dan een kaart uit een kleur. Wanneer er in één legging meerdere Grote Arcana verschijnen, beschouwen lezers dat als een teken dat de vraag iets groters raakt dan de routine: een kwestie van lot of karakter, een echt kruispunt in plaats van een bijkomstig detail. Een lezing vol troeven wordt gelezen als een lezing over krachten die grotendeels buiten de dagelijkse invloed van de vrager liggen.

Historische oorsprong en ontwikkeling

De Grote Arcana begonnen als een spel. Aan de hoven van Noord-Italië voegden kaartenmakers tussen ongeveer 1440 en 1450, in Milaan, Ferrara, Florence en Bologna, aan het bestaande pak met vier kleuren een vijfde kleur toe van geïllustreerde trionfi, oftewel triomfen. Die troeven sloegen in een slagenspel de kleuren. De oudste overgeleverde exemplaren, de met de hand beschilderde Visconti-Sforza-decks, waren luxeobjecten met bladgoud voor de heersers van Milaan, en alles wijst erop dat ze voor het spel werden gebruikt en niet voor voorspellingen. Hun beeldtaal kwam rechtstreeks uit de wereld die de spelers kenden: stedelijke triomfoptochten, de christelijke deugden en de politiek van de dag, zoals de keizerlijke adelaar op vroege versies van De Keizer.

De drukpers veranderde het deck. Toen het spel zich naar Frankrijk en Zwitserland verspreidde, verving houtsnijwerk het handwerk en werd de kunst teruggebracht tot een krachtige stijl in primaire kleuren die uitkristalliseerde in de Tarot van Marseille. De Marseille legde het aantal, de volgorde en de iconografie van de 22 troeven vast en werd het uitgangspunt voor alles wat daarna kwam.

De overgang van spel naar orakel kwam laat, in het Frankrijk van de jaren 1780. In 1781 betoogde de vrijmetselaar en geleerde Antoine Court de Gébelin dat de kaarten een overgebleven fragment waren van oude Egyptische wijsheid, een verloren Boek van Thoth. De theorie klopte niet, maar kwam midden in een Europese rage voor het Egyptische oudheidsbeeld en bleef hangen. Twee jaar later publiceerde Jean-Baptiste Alliette, schrijvend als Etteilla, de eerste praktische handleiding voor het lezen van de kaarten, waarin hij aan elke kaart een betekenis toekende en de praktijk populair maakte. Halverwege de negentiende eeuw verbond Éliphas Lévi de troeven met het Hebreeuwse alfabet en de kabbala, en de Hermetic Order of the Golden Dawn, in 1888 in Londen opgericht, werkte die aanwijzing uit tot een volledig systeem van correspondenties. Uit de Golden Dawn kwamen de twee decks die de moderne praktijk bepalen: het Rider–Waite–Smith-deck van 1909 en het Thoth-deck van Aleister Crowley, geschilderd door Lady Frieda Harris tussen 1938 en 1942.

De Reis van de Dwaas

In volgorde gelezen vertellen de 22 troeven één doorlopend verhaal. De auteur Eden Gray gaf het in de jaren zeventig zijn populaire naam: de Reis van de Dwaas. De Dwaas, genummerd als 0, is het ongevormde zelf, nieuwsgierig en onbeproefd, dat van een klifrand de ervaring in stapt. De 21 kaarten die volgen beschrijven wat er daarna gebeurt, en ze vallen uiteen in drie bedrijven.

Het eerste bedrijf is de inwijding. De kaarten I tot en met VII, van De Magiër tot De Zegewagen, bouwen de persoonlijkheid op en haar houvast in de wereld: de wil om te handelen, de innerlijke stem van De Hogepriesteres, de moeder- en vaderfiguren van De Keizerin en De Keizer, de onderwijzing van De Hiërofant, een eerste echte keuze bij De Geliefden en een eerste meesterschap bij De Zegewagen.

Het tweede bedrijf is de beproeving. De kaarten VIII tot en met XIV, van Kracht tot Gematigdheid, keren zich naar binnen zodra uiterlijk succes te mager blijkt. De reis voert langs een morele afrekening, de terugtrekking van De Kluizenaar, het draaiende Rad, de egodood van De Dood en een zwaarbevochten evenwicht bij Gematigdheid.

Het derde bedrijf is de transcendentie. De kaarten XV tot en met XXI, van De Duivel tot De Wereld, staan oog in oog met de allergrootste krachten: gebondenheid bij De Duivel, plotselinge instorting bij De Toren, daarna vernieuwing door De Ster, De Maan en De Zon, om te eindigen in de volheid van De Wereld. Joseph Campbell herkende dezelfde driedelige vorm in de mythologie van de wereld en noemde haar de Reis van de Held.

Filosofische en archetypische grondslagen

De troeven hebben zwaardere filosofische lading gedragen dan een spel ooit nodig had, en latere lezers vonden kant-en-klare kaders voor zich klaarliggen. Het oudste is het neoplatoonse en hermetische beeld van een ladder van het zijn, een gradueel opstijgen van de materiële wereld naar het goddelijke. Een reeks van 21 genummerde beelden die naar De Wereld klimmen leest makkelijk als die opstijging, en dat is deels de reden waarom achttiende- en negentiende-eeuwse occultisten het deck zo snel als een verborgen kosmologie gingen beschouwen. Het hermetisme gaf hun de leidende uitspraak, 'zoals boven, zo beneden', waarin elke kaart een niveau van de werkelijkheid weerspiegelt, van de sterren tot het zelf.

In de twintigste eeuw vertaalde Carl Jung dezelfde intuïtie naar de psychologie. Hij las de troeven als archetypen, de terugkerende figuren van het collectieve onbewuste die in de mythen en dromen van elke cultuur opduiken. De Keizerin is de Grote Moeder, De Duivel is de Schaduw. Voor Jung school de waarde van zulke beelden in individuatie, het lange werk om de bewuste en onbewuste delen van de psyche te integreren tot één zelf. Dankzij die lezing konden de Grote Arcana serieus worden genomen zonder enige aanspraak op magie. De kaarten werkten omdat de menselijke geest al in archetypen denkt, en het deck legt er simpelweg 22 op tafel.

Psychologische lezing

Voortbouwend op Jung zette de analytica Sallie Nichols in haar boek Jung and Tarot: An Archetypal Journey uit 1980 de meest volledige psychologische lezing van de troeven uiteen. Nichols beschouwde de 22 kaarten als een kaart van de individuatie en de Reis van de Dwaas als de route daarlangs. Onderweg fungeren de kaarten als projectiedragers: de psyche werpt haar eigen inhoud op hun open, resonerende beelden, en daardoor voelt een lezing persoonlijk aan.

Zo gelezen worden de Grote Arcana stadia van innerlijke ontwikkeling in plaats van voorspellingen. De Duivel benoemt het complex dat stilletjes de macht heeft overgenomen, de gewoonte of zelfmisleiding waar iemand niet rechtstreeks naar wil kijken. De Toren is de crisis die erop volgt, de instorting van iets wat op een valse basis was gebouwd, en de bliksem daarvan wordt gelezen als inzicht en niet als straf. De moderne therapeutische praktijk gebruikt het deck precies in die geest. Een counselor legt kaarten soms uit, niet om iets te voorspellen, maar om een cliënt een levendig extern beeld aan te reiken om omheen te praten, een manier om een gevoel te benoemen en op werkbare afstand te houden. De waarde ligt bij degene die leest, niet bij de kaart.

Structurele correspondenties

Onder de beeldtaal dragen de Grote Arcana een dicht raster van correspondenties, grotendeels vastgelegd door de Golden Dawn aan het eind van de negentiende eeuw. Vier systemen overlappen elkaar.

Numerologie. De troeven lopen van 0 tot 21 en de getallen lezen als een opeenvolging: 0 is het open potentieel van De Dwaas, de lage getallen zijn de opbouw van een zelf, de getallen in de tienen zijn de ontmoetingen die het op de proef stellen, 21 is de voltooiing van De Wereld. Sommige lezers herleiden de tweecijferige troeven tot een wortelcijfer om ze te verbinden, bijvoorbeeld door Het Rad van Fortuin (X, tien) via hun gedeelde 1 aan De Magiër (I) te koppelen.

Astrologie. Volgens de Sefer Jetsira, het Boek van de Vorming, valt het Hebreeuwse alfabet uiteen in drie 'moederletters' voor de elementen, zeven 'dubbele' letters voor de klassieke planeten en twaalf 'enkelvoudige' letters voor de sterrenbeelden. De Golden Dawn legde de 22 troeven rechtstreeks over dat schema. Tien kaarten kregen de elementen en planeten, onder wie De Dwaas bij Lucht, De Magiër bij Mercurius, De Hogepriesteres bij de Maan en De Zon bij de Zon. De overige twaalf kregen de dierenriem in kalendervolgorde vanaf Ram: De Keizer bij Ram, De Hiërofant bij Stier, De Geliefden bij Tweelingen, en zo verder rond het wiel tot De Maan bij Vissen.

Element en kabbala. De drie moederletters geven drie troeven een elementaire kern: De Dwaas bij Lucht, De Gehangene bij Water, Het Oordeel bij Vuur. Breder gezien werd de hele reeks van 22 gelegd langs de 22 paden die de tien sefirot op de kabbalistische Levensboom verbinden, waardoor het deck een diagram werd van hoe goddelijke energie in de wereld neerdaalt. Samen laten deze koppelingen één troef tegelijk lezen als getal, planeet of sterrenbeeld, element en pad. In die gelaagdheid zit de eigenlijke diepte van de Grote Arcana.

Verschillen tussen tradities

De 22 troeven zijn stabiel in aantal, maar niet in elk detail, en de verschillen tussen systemen veranderen hoe een kaart leest.

Het bekendste is de ruil van Kracht en Gerechtigheid. In de Marseille is Gerechtigheid VIII en Kracht XI. Om de troeven af te stemmen op de dierenriem, zodat Leeuw (Kracht) in de reeks vóór Weegschaal (Gerechtigheid) valt, verplaatste Waite in het Rider–Waite–Smith-deck Kracht naar VIII en Gerechtigheid naar XI. De meeste moderne decks volgen hem, maar Marseille-decks houden de oudere volgorde aan, zodat hetzelfde nummer naar een andere kaart kan wijzen, afhankelijk van de traditie die voor je ligt.

Crowleys Thoth-deck wijkt verder af dan zijn nummering doet vermoeden. Hij behield de traditionele Marseille-plaatsing van Kracht en Gerechtigheid, maar hernoemde een reeks kaarten om ze bij zijn systeem, Thelema, te laten passen: De Magiër werd De Magus, Kracht werd Lust, Gerechtigheid werd Adjustment, Gematigdheid werd Art en Het Oordeel werd De Aeon. Ook verwisselde hij de koppelingen met Hebreeuwse letters en dierenriemtekens van De Keizer en De Ster, volgens een regel uit zijn Boek van de Wet, om de dierenriemkoppeling een symmetrie te geven die hij een 'dubbele lus' noemde.

Hernoemen is inmiddels gebruikelijk geworden. Veel hedendaagse decks geven de oudere titels een nieuwe vorm: De Hiërofant wordt een Leraar of een Hogepriester, of De Dood wordt verzacht tot een mildere voorstelling van overgang, en sommige decks herformuleren of herschikken kaarten om bij een thema te passen. De 22 onderliggende archetypen blijven overeind. Wat elk deck ze noemt en waar het ze nummert, is waar de tradities uiteengaan.

De Grote Arcana in de praktijk van nu

Aan de tafel dragen de Grote Arcana nog steeds extra gewicht. Een troef in een legging leest als een sterker, meer door het lot bepaald signaal dan een kaart uit een kleur, en een legging vol troeven wordt opgevat als een vraag die diep gaat en grotendeels buiten de dagelijkse invloed van de vrager ligt. Sommige lezers benutten dit bewust door de 22 troeven los te trekken als een deck met alleen Grote Arcana voor vragen over richting en zin, waarbij de fijne korrel van de kleuren alleen maar in de weg zou zitten.

Omgekeerde kaarten blijven een open discussie. Veel lezers geven een kaart een eigen betekenis wanneer ze ondersteboven valt, of dat nu een blokkade is, een verzwakking of een naar binnen gekeerde variant van haar gebruikelijke betekenis. Anderen lezen nooit omgekeerde kaarten, omdat elke kaart al haar eigen schaduw bevat en omdat de naburige kaarten, niet de oriëntatie, de betekenis moeten kleuren. Geen van beide kampen heeft gewonnen, dus de meeste lezers kiezen een regel en houden zich eraan.

De grotere verschuiving zit in de toon. Online gemeenschappen hebben stevig geprotesteerd tegen fatalisme en de meest gevreesde kaarten van het deck herpositioneerd als drijfveren van groei. Een 'Torenmoment' wordt nu gezien als noodzakelijke omwenteling die opruimt wat al wankel was, en De Dood wordt bijna overal gelezen als transformatie en niet als letterlijk verlies. Zes eeuwen later werken de 22 troeven minder als een orakel van vaststaande uitkomsten dan als een gedeelde taal om over verandering na te denken, en dat komt dicht bij hoe de psychologen, zij het niet de waarzeggers, altijd hoopten dat ze gebruikt zouden worden.

Veelgestelde vragen

Hoeveel kaarten zitten er in de Grote Arcana?

De Grote Arcana bestaan uit 22 kaarten, genummerd van 0 tot 21, van De Dwaas tot De Wereld. Ze vormen het troevengedeelte van een tarotdeck van 78 kaarten; de andere 56 kaarten zijn de Kleine Arcana, verdeeld over de vier kleuren.

Wat vertegenwoordigen de Grote Arcana?

Ze staan voor de grote, archetypische thema's van een leven in plaats van voor de dagelijkse details: keerpunten, innerlijke krachten en stadia van groei. In een lezing wordt een kaart uit de Grote Arcana meestal behandeld als een sterker, meer bepalend signaal dan een kaart uit de Kleine Arcana.

Wat betekent het als een lezing vooral uit Grote Arcana bestaat?

Een legging vol troeven wordt gelezen als een teken dat de vraag diep gaat en krachten raakt die grotendeels buiten de dagelijkse invloed van de vrager liggen, een echt kruispunt in plaats van een bijkomstige kwestie. Een legging met vooral Kleine Arcana wijst op alledaagse, werkbare situaties.

Waarom heeft De Dwaas nummer 0?

De Dwaas staat als 0 buiten de genummerde reeks, als het open, ongevormde potentieel waaruit de rest van de reis groeit. In de Reis van de Dwaas is hij de reiziger die door alle 21 genummerde kaarten loopt, en daarom kan hij aan het begin van de reeks staan of, in sommige oudere systemen, tegen het einde.

Waarom hebben Kracht en Gerechtigheid in verschillende decks verschillende nummers?

In de oudere Tarot van Marseille is Gerechtigheid VIII en Kracht XI. Arthur Edward Waite verwisselde ze in het Rider–Waite–Smith-deck van 1909: Kracht ging naar VIII en Gerechtigheid naar XI, zodat de troeven op de dierenriem aansluiten, met Leeuw vóór Weegschaal. De meeste moderne decks volgen Waite, terwijl Marseille- en Thoth-decks de oudere volgorde behouden.

Moet ik omgekeerde kaarten uit de Grote Arcana lezen?

Dat is een kwestie van voorkeur. Sommige lezers geven een kaart een eigen betekenis wanneer ze ondersteboven valt, zoals een blokkade of een naar binnen gekeerde variant van haar gebruikelijke betekenis; anderen lezen nooit omgekeerde kaarten, in de overtuiging dat elke kaart haar eigen schaduw al bevat en dat de omringende kaarten de betekenis moeten kleuren. Kies één aanpak en blijf consequent.

Laatste Berichten

Ontdek de oude wijsheid van tarotkaarten en ontgrendel de mysteries van je spirituele reis. Onze blog is jouw toegangspoort tot het begrijpen van de rijke symboliek, betekenissen en praktische toepassingen van tarot lezen.