Jyotisha (Vedik Astroloji)

Vedaların gözü

Hint düşüncesinde Jyotisha sıradan bir kehanet sanatı veya fal yöntemi değildir. O, Vedanga'lardan (Vedaların altı yardımcı uzvundan) biri, bizzat 'Vedaların Gözü' (Vedachakshu) olarak hürmet görür. Nasıl ki bir insan gözleri olmadan adım atamazsa, kadim kurban ritüelleri de doğru göksel zamanda icra edilmedikçe ruhsal meyvesini veremezdi. Sanskrit dilinde 'ışık' anlamına gelen jyotis kökünden türeyen Jyotisha, gökyüzünün ışık saçan cisimlerini incelerken aynı zamanda insan bilincini ve eylemlerin karmik haritasını aydınlatan kutsal bir meşaledir.

Vedanga Jyotisha ve beş yıllık yuga

Hayatta kalan en eski Hint astronomi metni, bilge Lagadha'ya atfedilen Vedanga Jyotisha'dır. Bu metin, Güneş ve Ay'ın 27 nakshatra (ay konağı) arasındaki hareketini düzenleyen pratik bir ritüel takvimidir. Eserde henüz gezegenler, on iki zodyak burcu veya doğum haritaları yer almaz. Temel amaç, kurban ateşlerinin tam olarak hangi yeni ayda, dolunayda veya gündönümünde yakılacağını saptamaktır.

Metin, 67 ay döngüsünü (yaklaşık 1.830 günü) içeren beş yıllık bir döngü (yuga) kurar. Bu döngü, Güneş ve Ay'ın kış gündönümünde Shravishtha nakshatra'sında aynı anda buluşmasıyla başlar. Gökyüzündeki gündönümü noktaları presesyon (ekinoks kayması) sebebiyle çağlar boyunca gerilediğinden, metinde tarif edilen gündönümü konumları günümüzden yaklaşık 3.200 ila 3.400 yıl öncesinin gökyüzünü, yani M.Ö. 1400–1200 yıllarını işaret eder; ancak metnin bize ulaşan manzum formu sonraki yüzyıllarda düzenlenmiştir.

Yunan, Babil mi yoksa Hint mi?

Hint astronomisinin bu ilkel takvimden M.S. birinci binyılın gelişmiş gezegen modellerine nasıl ulaştığı, bilim tarihinin en uzun ve hararetli tartışmalarından biridir. Ünlü bilim tarihçisi David Pingree, belirleyici unsurların dışarıdan geldiğini savunmuştur: Babil aritmetiği ve Yunan geometrisi; M.S. 149 veya 150'de Yavaneshwara tarafından Sanskritçeye çevrilip 269 veya 270'te Sphujidhvaja tarafından nazma çekilen Yavanajataka ('Yunanların Sözleri') ve kayıp Romaka Siddhanta gibi metinlerle Hindistan'a taşınmıştır. Bu görüşe göre yükselen burç ve evleriyle birlikte bizzat doğum haritası, Helenistik bir aşıdır. Buna karşılık Yukio Ohashi ve Subhash Kak gibi diğer bilginler, Shulba Sutralarındaki kurban ateş sunaklarının geometrisine ve tutulmalar ile ay düğümlerine dair erken gözlemlere işaret ederek Vedik matematiğin içsel sürekliliğine çok daha büyük bir ağırlık verirler.

Bununla birlikte bazı kültürel ve teknik alıntıların varlığı kuşku götürmez. Sanskrit astrolojisi Yunanca kökenli sözcüklerle doludur: hora, kendra, trikona, apoklima ve burçların Yunanca fonetik isimleri bunlardandır. Varahamihira 6. yüzyılda, Yunanların her ne kadar yabancı olsalar da bu bilimi mükemmel kurdukları için rishiler (ermiş bilgeler) gibi hürmet görmeyi hak ettiklerini yazmıştır. Ancak bu alıntıların ardından gelen gelişme baştan aşağı Hint damgası taşımış ve ortaya çıkan sentez yeryüzünün başka hiçbir yerinde benzeri olmayan benzersiz bir sistem doğurmuştur.

Bağdat ve el-Biruni

Bilgi akışı zamanla ters yönde de işledi. 8. yüzyılda Abbasi halifeliğinin başkenti Bağdat'ta Hintli gökbilimciler Sanskritçe tezleri Müslüman bilginlerle paylaştı. İbrahim el-Fezari ve Yakub bin Tarık, Brahmagupta'nın çalışmalarını Zij el-Sindhind adıyla tercüme etti; bu eser Hint rakamlarını ve sinüs trigonometrisini İslam dünyasına taşıdı. Üç asır sonra büyük Harezmli bilgin el-Biruni, Gazneli Mahmud'un sarayında Hindistan'a gitti, Sanskritçe öğrendi ve Tahkiku ma li'l-Hind adlı başyapıtında Hint astronomi ve astrolojisini hayranlık verici bir nesnellikle kaydetti; kuralları Ptolemaios'un yöntemleriyle yan yana koyarak iki uygarlık arasındaki köprüyü tahkim etti.

Gnomonlar, su saatleri ve manzum sayılar

Hint astronomları teleskopların icadından çok önce zamanı ve gök cisimlerinin yüksekliklerini ölçmek için basit fakat dairesel olarak kusursuz araçlar kullandılar. Düzleştirilmiş bir zemin üzerine dikilen on iki parmaklık dik çubuk (shanku veya gnomon), gölgesinin yönü ve uzunluğuyla coğrafi enlemi, ekinoks günlerini ve yerel saati kusursuzca saptıyordu. Geceleyin veya bulutlu havalarda ise suyun küçük bir delikten kap içine dolması veya boşalmasıyla süreyi ölçen su saatleri (clepsydra / ghatika yantra) devreye giriyordu.

Basılı efemeris tablolarının bulunmadığı bir çağda, devasa astronomi sayılarını zihinde tutabilmek için şiirsel kelime-sayı kodlama sistemleri icat edildi. Katapayadi sisteminde ünsüz harfler rakamları temsil ederken, Bhutasankhya sisteminde kozmolojik kavramlar sayıların yerine geçiyordu (örneğin 'Ay' veya 'Dünya' 1, 'gözler' veya 'kanatlar' 2, 'ateşler' 3, 'okyanuslar' 4 anlamına geliyordu). Böylece en karmaşık trigonometrik cetveller bile vezinli Sanskrit dizeleri halinde besteleniyor ve kuşaktan kuşağa ezberlenerek aktarılıyordu.

Siddhantalar ve astrolojinin üç kolu

M.S. 5. yüzyıldan itibaren disiplin, siddhanta adı verilen devasa matematiksel astronomi külliyatlarında toplandı. Aryabhata'nın Aryabhatiya'sı (499), Brahmagupta'nın Brahmasphutasiddhanta'sı (628) ve yüzyıllar boyunca geliştirilen Surya Siddhanta, Hint takvimlerinin bugün bile dayandığı hesaplama kurallarını kurdu. Varahamihira'nın bu alanı üç ana kola ayıran sınıflaması gelenekte evrensel standart haline geldi: matematiksel astronomi (ganita), dünyevi astroloji ve doğa alametleri (samhita) ve bireysel doğum haritası (hora).

Siddhantalar yer merkezli bir gökyüzü modeli tanımlar ve bir gezegenin ortalama hızına göre nerede olması gerektiğinden hareketle gerçekte gökyüzünde nerede göründüğünü hesaplar. Bu işlem iki temel düzeltmeyle gerçekleştirilir. Manda düzeltmesi, gezegenin kendi yörüngesinin eliptik düzensizliğini giderir: gezegenin en uzak noktasını (mandocca) ortalama boylamından çıkararak elde edilen anomali, merkez denklemini (mandaphala) verir. Shighra düzeltmesi ise Dünya'nın Güneş etrafındaki hareketinin yarattığı etkiyi düzenler; bu etki yeryüzünden bakıldığında geri hareketler ve ilmekler olarak görünür. Mars, Jüpiter ve Satürn için shighra tepe noktası ortalama Güneş ile birlikte hareket eder. Her iki düzeltme de boyutları anomalinin çeyreğine göre değişen episikller kullanır ve her ikisi de daha sonra Arapça yoluyla Avrupa matematiğine geçecek olan sinüs (jya) ve kosinüs (kojya) fonksiyonlarıyla hesaplanır.

Aynı metinler gezegenlerin boyutlarını ve mesafelerini de tahmin etmeye çalışmıştır. Ay paralaksı yardımıyla Dünya ile Ay arasındaki mesafeyi gerçeğe oldukça yakın bir mertebede buldular. Ardından tüm gezegenlerin uzayda aynı çizgisel hızla hareket ettiği varsayımından yola çıkarak, gökyüzünü daha yavaş kat eden bir gezegenin daha uzakta bulunması gerektiği sonucuna vardılar. Ulaşılan mutlak mesafeler modern astronomiye göre hatalı olsa da, kurulan geometrik model son derece tutarlıydı ve gezegenlerin görünür çaplarını hesaplamada başarıyla kullanıldı.

Sideral zodyak ve ayanamsa

Jyotisha, yıldızlara dayalı nirayana (sideral) zodyağını kullanır: 0° Koç burcu mevsimsel ekinoksa değil, gökyüzündeki sabit bir yıldıza çıpalanmıştır. Batı astrolojisi ise ekinokslara dayanan sayana (tropikal) zodyağını kullanır ve Güneş'in ilkbahar ekinoksunda bulunduğu noktayı her zaman 0° Koç kabul eder. Ekinoks noktası Dünya ekseninin yalpalaması nedeniyle yıldızların arka planında yılda yaklaşık 50,3 yay saniyesi batıya kaydığından, iki zodyak arasındaki ayanamsa adı verilen açısal fark zaman içinde giderek genişler.

Bu iki zodyak M.S. birinci binyılda, hangi referans yıldızın baz alındığına bağlı olarak yaklaşık M.S. 285 ile 550 yılları arasında bir tarihte tam olarak çakışmaktaydı. 2000 yılına gelindiğinde bu fark yaklaşık 24 dereceye ulaşmıştır; dolayısıyla Batı tropikal haritasında 15° Boğa burcunda duran bir gezegen, Jyotisha sideral haritasında yaklaşık 21° Koç burcuna geriler. İnsanların ezici bir çoğunluğu için bu durum yükselen burcu, Ay burcunu ve tüm gezegen yerleşimlerini neredeyse bir burç geriye taşır.

Lahiri ayanamsa'sı en yaygın kullanılan değer olmakla birlikte tek seçenek değildir. 1952 Hindistan Takvim Reform Komitesi'nden N. C. Lahiri'nin adıyla anılan Lahiri (Chitra Paksha) ayanamsa'sı, Spica (Chitra) yıldızını sideral zodyağın tam 180 derecesine, yani 0° Koç'un tam karşısına yerleştirir. Bazı astrologlar B. V. Raman'ın geliştirdiği yaklaşık 1°27′ daha küçük olan Raman ayanamsa'sını, Krishnamurti Paddhati sisteminde kullanılan KP ayanamsa'sını veya Batı sideral ekolünün Fagan-Bradley ayanamsa'sını tercih eder. Ayanamsa tercihi nakshatra sınırlarını kaydırarak gezegensel alt dönemlerin başlama tarihlerini değiştirebilir.

Panchanga: zamanın beş uzvu

Kelime anlamıyla 'beş uzuv' demek olan Panchanga, geleneksel Hint gündelik hayatının ve ibadetlerinin bugün bile danıştığı kutsal almanağıdır. Bu beş unsur Güneş ve Ay'ın göksel konumlarından eşzamanlı olarak hesaplanır:

• Tithi (ay günü): Ay ile Güneş arasındaki her 12 derecelik açısal ayrılma bir tithi oluşturur; ayda otuz tithi bulunur (on beşi büyüyen shukla paksha, on beşi küçülen krishna paksha evresinde).
• Vara (haftanın günü): Klasik yedi gezegen tarafından yönetilen güneş günü.
• Nakshatra (ay konağı): Ay'ın zodyak kuşağını 27 eşit parçaya bölen 13°20′lik menzillerinden biri.
• Yoga (bileşik açı): Güneş ve Ay'ın boylam derecelerinin toplamının 13°20′lik 27 eşit parçaya bölünmesiyle elde edilen uğurlu veya dikkat gerektiren açısal kalite.
• Karana (yarım tithi): Bir tithi'nin yarısına eşit olan altmış adet periyot (otuzu sabit, otuzu devreden).

Erken dönem listelerde Uttara Ashadha ile Shravana nakshatra'ları arasında yer alan ve Vega yıldızını kapsayan yaklaşık 6°40′lik yirmi sekizinci bir nakshatra, Abhijit, mevcuttur; bu konak bazı özel muhurta (seçim astrolojisi) hesaplarında bugün de dikkate alınır, ancak doğum astrolojisi neredeyse bütünüyle yirmi yedi nakshatra sistemiyle işler.

Dashalar: haritanın zamanlaması

Batı astrolojisi olay zamanlamasında ağırlıklı olarak transit gezegenlere dayanırken, Jyotisha gezegensel dönemler anlamına gelen dasha sistemini kullanır. En yaygın sistem olan Vimshottari Dasha, insan ömrünü 120 yıl olarak varsayar ve bu süreyi sabit bir sıra izleyen dokuz yöneticiye bölüştürür: Ketu (7 yıl), Venüs (20 yıl), Güneş (6 yıl), Ay (10 yıl), Mars (7 yıl), Rahu (18 yıl), Jüpiter (16 yıl), Satürn (19 yıl) ve Merkür (17 yıl).

Doğum anında Ay'ın yerleştiği nakshatra, kişinin bu döngüye hangi gezegenin döneminde adım atacağını belirler. Her nakshatra dokuz dasha yöneticisinden biri tarafından yönetilir ve Ay'ın o nakshatra içindeki derecesi, ilk gezegen döneminin ne kadarının doğumdan önce tükenmiş olduğunu tayin eder. Kalan yıllar yaşanır ve ardından döngü sıradaki yöneticilerle devam eder. Daha ince zamanlamalar için her büyük dönem (mahadasha), aynı oranlar dahilinde dokuz alt döneme (antardasha veya bhukti) ve bunlar da dokuz daha küçük dilime (pratyantardasha) bölünerek öngörüler haftalara ve günlere kadar indirgenir.

Jaimini: burçlar, karakalar ve arudhalar

Jaimini Sutraları, tamamen farklı ilkelerle çalışan ikinci bir astrolojik araç seti sunar. Gezegenlerin evlere baktığı bilinen klasik açılar yerine Jaimini burç görünümlerini (rashi drishti) kullanır: tüm öncü burçlar yanlarındaki hariç tüm sabit burçlara bakar, tüm sabit burçlar öncülere bakar ve tüm değişken burçlar birbirine bakar.

Jaimini ayrıca sıradan Jyotisha'nın sabit doğal göstergeleri yerine, gezegenlerin bulundukları burçlardaki boylam derecelerine göre en yüksekten en düşüğe doğru sıralanan yedi veya sekiz değişken gösterge (chara karaka) kullanır:

Arudha pada, Jaimini sisteminde bir konunun dışarıdan nasıl göründüğünü anlatan sembolik bir yansımadır. Bir evden o evin yöneticisine kadar olan burç sayısı sayılır, ardından aynı miktar yöneticiden ileriye doğru tekrar sayılır; varılan nokta o evin arudha'sıdır. Birinci evin arudha'sı olan arudha lagna, yükselen burcun temsil ettiği fiziksel benliğin aksine, kişinin toplum tarafından nasıl görüldüğünü ve dünyadaki itibarını gösterir. Eğer sayım evin bizzat kendisine veya yedinci evine denk gelirse, kural gereği oradan itibaren onuncu burç arudha kabul edilir.

On altı bölünmüş harita (Shodashavarga)

Standart doğum haritası olan rashi (D-1), bedeni ve hayatın genel hatlarını betimler. Ancak bir gezegenin vaadini tam olarak çözebilmek için her burç eşit dilimlere bölünür ve bu dilimlerin burçları yeni bir harita oluşturacak şekilde düzenlenir. Bu alt haritalara varga adı verilir. Brihat Parashara Hora Shastra, yaşamın belirli alanlarını aydınlatan on altı vargadan oluşan shodashavarga sistemini ayrıntılarıyla tanımlar:

Doğum haritasından sonra en önemli harita dokuzda bir bölüm olan Navamsha (D-9) haritasıdır. Evliliği, hayat arkadaşını ve kişinin içsel dharmasını gösterir, ancak aynı zamanda bir gezegenin gücünü teyit etmek için vazgeçilmez bir sınavdır. Ana haritada yücelimde olan bir gezegen Navamsha'da düşüşteyse, vaat ettiği bereketi gerçekleştirmekte yetersiz kalır.

Bu cetvelin en uç noktasında, her burcu altmış adet yarım derecelik dilime bölen Shashtyamsha (D-60) yer alır. Yükselen burç yaklaşık iki dakikada yarım derece ilerlediğinden, güvenilir bir D-60 haritası dakikası dakikasına bilinen bir doğum saatine muhtaçtır. Parashara bu altmış dilimin her birine Deva, Amrita, Sudha gibi hayırlı veya Ghora, Davagni, Kala gibi haşin bir koruyucu ilah atar; ilahların sırası çift burçlarda tersten akar. Klasik yazarlar bu haritayı bir gezegen hakkında nihai karar mercii kabul eder: Rashi ve Navamsha haritalarında fevkalade konumlanmış bir gezegen bile, eğer zararlı bir Shashtyamsha dilimine düşmüşse hasarlı ve zayıf hükmünde sayılır.

Gezegenin gücünü ölçmek: Shadbala

Gezegenin burç ve evdeki koordinatlarını bilmek yetkin bir astrolojik hüküm için yeterli değildir; Jyotisha gezegenin gücünü virupa birimiyle ölçülen altı boyutlu Shadbala ('altı katlı güç') sistemiyle tartar (60 virupa bir rupa eder). Gezegenleri eşit aktörler gibi ele alma eğilimindeki modern Batı astrolojisinin aksine, Jyotisha her gök cismine kesin bir sayısal ağırlık biçer:

Vimshopaka bala, bir gezegenin bölünmüş haritalar grubundaki asaleti üzerinden 20 puan üzerinden değerlendirilmesidir. Her haritada gezegen, bulunduğu burcun yöneticisiyle olan bileşik ilişkisine göre puan kazanır: kendi burcunda 20, büyük dostunun burcunda 18, dost burçta 15, nötrde 10, düşman burçta 7 ve büyük düşman burcunda 5 puan alır. Bu bileşik ilişki, gezegenler arasındaki daimi doğal dostluklar ile haritanın kendisinin yarattığı geçici dostlukları harmanlar; çünkü birbirine göre 2., 3., 4., 10., 11. ve 12. evlerde duran gezegenler geçici dost sayılır. Haritalar daha sonra ağırlıklandırılır: altılı düzende (Shadvarga) Rashi 6 puan, Navamsha 5, Drekkana 4, diğerleri ise kalan birimleri taşır. 15 ve üzeri toplam puan gezegenin vaadini eksiksiz yerine getirebileceğini, 10'un altı ise döneminde vadettiğinden çok daha azını verebileceğini gösterir.

Shadbala ise gezegenin dinamik gücünü ölçmek için bu kaynakları tek bir toplamda birleştirir:

• Sthana bala (konumsal güç): Gezegenin tam yücelim derecesine yakınlığında ve köşe evlerde (1, 4, 7 ve 10. evler) en yüksek seviyeye ulaşır.
• Dig bala (yönsel güç): Jüpiter ve Merkür doğuda (1. ev), Güneş ve Mars tepe noktasında (10. ev), Satürn batıda (7. ev), Ay ve Venüs ise dip noktada (4. ev) en güçlüdür; ideal yönünün tam karşısında kalan gezegen sıfır puan alır.
• Kala bala (zamansal güç): Ay, Mars ve Satürn'e gece haritalarında, Güneş, Jüpiter ve Venüs'e ise gündüz haritalarında güç verir; Ay'ın evrelerini ve doğumun yılı, ayı, günü ile saatini yöneten gezegen puanlarını ekler.
• Chesta bala (hareket gücü): Dünya'ya en yakın konumda bulunan geri hareketli (retrograd) gezegenlerde en yüksek değere ulaşır.
• Naisargika bala (doğal parlaklık gücü): Sabit bir ışık parlaklığı skalasıdır: Güneş 60 virupa, Ay 51.43, Venüs 42.86, Jüpiter 34.29, Merkür 25.71, Mars 17.14, Satürn 8.57 virupadır.
• Drik bala (bakış açısı gücü): Gezegenin aldığı hayırlı açılar puan eklerken, zararlı açılar puan eksiltir.

Güçlü kabul edilebilmesi için her gezegenin belirlenen asgari eşiği aşması şarttır: Merkür 7 rupa (420 virupa), Güneş ve Jüpiter 6.5 rupa, Ay 6 rupa, Venüs 5.5 rupa, Mars ve Satürn ise 5 rupa eşiğine tabidir.

Beş gerçek gezegenden ikisi (Mars, Merkür, Jüpiter, Venüs veya Satürn) gökyüzünde bir dereceden daha yakın bir kavuşuma girdiğinde, buna gezegen savaşı (graha yuddha) adı verilir. Hangi gezegenin muzaffer çıkacağı konusunda klasik metinler farklı görüşler bildirir. Surya Siddhanta kuzey enleminde olan gezegene zafer verirken, Varahamihira parlaklık ve görünümü de tartar. Kaybeden gezegen gücünü kazanana devreder ve kendi dasha döneminde yönettiği evlerin konularını korumakta derin zorluklar yaşar.

Gezegenlerin ayrıca durumları (avastha) bulunur. Baladi avasthalar her burcu altışar derecelik beş dilime bölerek gezegeni bebek, genç, yetişkin, yaşlı veya ölü olarak niteler (sıralama çift burçlarda tersine döner) ve vereceği verimi buna göre belirler. Nakshatra, navamsha ve yükselen burçtan türetilen daha ayrıntılı shayanadi avasthalar ise gezegeni uyurken, yemek yerken veya mecliste otururken tasvir ederek döneminin ruhsal havasını renklendirir.

Ashtakavarga: transitlerin aritmetiği

Sekiz katlı bölünme anlamına gelen Ashtakavarga, Jyotisha'nın transit etkilerini derecelendirmek için geliştirdiği eşsiz bir matematiksel araçtır. Yalnızca Ay'a göre hesaplanan bir transit haritanın geri kalanını göz ardı eder; oysa Ashtakavarga her burcu sekiz referans noktasından (yedi gezegen ve yükselen burç) aynı anda puanlar. Her gezegen için klasik kurallar, sekiz noktanın her birinden sayıldığında hangi burçların hayırlı olduğunu listeler. Her hayırlı konum bir puan kazandırır; yazılımlar buna bindu adı verir.

Her burç ayrıca her biri 3°45′ genişliğinde sekiz kakshya dilimine bölünür; bu dilimler Satürn'den başlayarak içeriye doğru Jüpiter, Mars, Güneş, Venüs, Merkür, Ay ve yükselen burç tarafından yönetilir. Transit bir gezegen bir burca girdiğinde, yalnızca puan taşıyan kakshya dilimlerinden geçerken somut etkisini gösterir.

Sekiz tablonun toplanması sarvashtakavarga haritasını verir ve puanların dağılımı haritanın güçlü ve zayıf bölgelerini açığa çıkarır. Onuncu evdeki 32 puan mesleki başarı ve terfi vaat ederken, on ikinci evdeki 18 puan kayıpları ve masrafları sınırlar; on birinci evin puanının on ikinci evden yüksek olması zenginliğin zaman içinde birikeceğine dair en klasik kuraldır.

Daha hassas bir zamanlama için puanlar iki kez indirgenir. Trikona shodhana (üçgen indirgemesi), her elementin üç burcunu ele alır, aralarındaki en düşük puanı bulur ve üçünden de bu miktarı çıkarır; şayet üç burçtan biri zaten sıfırsa o üçgene dokunulmaz. Ardından gelen Ekadhipatya shodhana (yöneticilik indirgemesi), iki burcu yöneten gezegenleri ele alarak tek bir yöneticinin etkisinin iki kez mükerrer sayılmasını engeller. Tek bir burç yöneten Güneş ve Ay bu indirgemeden muaftır.

İndirgenmiş rakamlar daha sonra sabit katsayılarla çarpılır. Her burcun kendi çarpanı (rashi gunakara; örneğin Koç 7, Boğa 10, Balık 12) ve her gezegenin kendi çarpanı (graha gunakara) bulunur. Bunların çarpımları toplanarak haritada her gezegenin ağırlığını veren shodhya pinda değeri elde edilir. Klasik metinler bu değeri 27'ye bölüp kalanı nakshatra olarak alan formüllerde kullanır; ardından Satürn veya Jüpiter'in o nakshatra ve üçgenlerinden geçişini gözler. Brihat Parashara Hora Shastra bu formülleri baba, çocuklar ve ömür uzunluğuna dair en can alıcı sorulara yanıt vermek için uygular.

Hesaplamaya adanmış bir gelenek

Çok az kehanet sistemi uygulayıcısından bu denli yoğun bir aritmetik talep eder. Bilgisayar yazılımlarının ortaya çıkışından önce bir öğrenci yıllarını hesaplamalara adardı: gnomon ve trigonometriyle yükseleni bulur, episiklik anomalileri hesaplar, varga üstüne varga çıkarır ve ashtakavarga tablolarını elle indirgerdi. Jyotisha'nın okuduğu karma, belirsiz bir kader bulutu olarak görülmez. O, gökyüzünün derecelerine ve dakikalarına kazınmış, sayılarla dengelenebilen ve günü gününe zamanlanabilen kesin bir kozmik hesaptır.