De zeven lagen van de aura

Waar dit model vandaan komt

De aura met zeven lagen komt niet uit de Sanskrietbronnen. Het werd in het Engels samengesteld, ergens tussen 1880 en 1930, door schrijvers van het Theosofisch Genootschap die Indiase teksten lazen naast westerse occulte literatuur en hun eigen gerapporteerde helderziendheid. Charles Leadbeaters Man Visible and Invisible (1902) en The Chakras (1927) zijn de twee boeken die het grootste deel ervan vastlegden.

Het kreeg zijn huidige vorm via Barbara Brennans Hands of Light (1987), dat het systematiseerde tot zeven benoemde lagen die afwisselend structuur en gevoel dragen, elk gekoppeld aan een van de zeven centra, elk met een gerapporteerde reikwijdte vanaf de huid. Dat is de versie die tegenwoordig in de meeste opleidingen voor energiewerk wordt onderwezen, en de laagnamen op deze pagina's zijn van haar.

We nemen het op, duidelijk gelabeld, om twee redenen. Het is wat het moderne chakra-onderwijs feitelijk veronderstelt, dus het weglaten ervan zou de rest van deze bibliotheek moeilijker bruikbaar maken. En weten dat een model een eeuw oud is in plaats van een millennium, is nuttige informatie over hoeveel gewicht je eraan moet geven.

Hoe de zeven geordend zijn

De lagen wisselen elkaar af. Oneven genummerde lagen worden beschreven als gestructureerd, gemaakt van lijnen of rasters: het etherisch lichaam, het etherisch sjabloon, het ketherisch sjabloon. Even genummerde lagen worden beschreven als vloeiend en gekleurd: emotioneel, astraal, celestisch. Het mentale lichaam staat daartussenin als gestructureerde gedachte.

De eerste drie zouden de fysieke wereld betreffen, de buitenste drie het spirituele, en het astrale lichaam in het midden zou ze verbinden. Elke laag is gekoppeld aan het centrum met hetzelfde nummer, zodat het etherische bij de wortel hoort en het ketherische bij de kruin.

Wat erover gezegd kan worden

Geen enkel instrument heeft deze lagen ooit vastgesteld, en berichten over het waarnemen ervan verschillen tussen waarnemers op een manier die moeilijk met elkaar te verzoenen is. Wie het model als vaststaand feit presenteert, overdrijft.

Wat wél gezegd kan worden, is dat beoefenaars die met het model werken een consistent vocabulaire rapporteren voor waar ze op letten, en dat de gelaagde structuur aan het werken met de handen een volgorde geeft in plaats van een gok. Dat is een redelijke verdediging van een werkmodel, geen bewering over natuurkunde.

Een woord over gezondheid

Auralezen is geen diagnose. Geen enkele laag van dit model vertelt iemand of hij ziek is, en een lezing als medische informatie behandelen is de snelste manier waarop dit materiaal schade aanricht. Energiewerk hoort naast medische zorg, niet in plaats ervan.

De afwisseling, en waar ze voor dient

Oneven lagen worden beschreven als gestructureerd en even lagen als vloeiend, en de koppeling gaat dieper dan een patroon. De eerste en de vijfde zijn beide rasters, en de vijfde zou het patroon dragen dat de eerste kopieert. De tweede en de zesde zijn beide gevoel, de ene persoonlijk en de andere zonder object. De derde is gestructureerde gedachte en de zevende is de structuur van een heel leven. De astrale laag in het midden hoort bij geen van beide reeksen en verbindt ze.

Of er nu iets echt bestaat of niet, dat is een goed doordacht model: het herhaalt zichzelf op twee schalen en zet wat ze verbindt in het midden.

Onderzoek naar het biofield, en wat het niet aantoont

Het woord biofield werd in 1992 bedacht tijdens een workshop van de Amerikaanse National Institutes of Health, en het benoemt een echt onderzoeksprogramma: de meetbare elektromagnetische en biofotonische uitstoot van levend weefsel. Artikelen op dat gebied worden soms aangehaald als bevestiging van de aura. Dat zijn ze niet. Meten dat een lichaam zwakke elektromagnetische straling uitzendt, zegt niets over zeven lagen, hun reikwijdte, of hun koppeling aan de chakra's.

Kirlianfotografie wordt op dezelfde manier aangehaald en verdient het om apart genoemd te worden. Ze registreert coronaontlading in een hoogspanningsveld, en wat in het beeld varieert is vocht, druk en contact, niet een subtiel lichaam.