Ing

Streszczenie opowieści, której nie znamy

Strofa liczy zaledwie cztery wersy i każdy z nich stawia pytanie, na które nie daje odpowiedzi.

Ing był ærest mid Eastdenum gesewen secgun: najpierw widziany przez ludzi wśród Danów Wschodnich. Następnie oþ he siððan est ofer wæg gewat, aż potem odszedł na wschód przez fale. Dalej wæn æfter ran, wóz podążył za nim. I wreszcie ðus Heardingas ðone hæle nemdun, tak Heardyngowie nazwali owego bohatera.

Dokąd odszedł? Dlaczego? Co oznacza wóz podążający za odchodzącym bóstwem? Kim byli Heardyngowie?

Strofa brzmi jak zwięzłe przypomnienie narracji, którą ówcześni słuchacze doskonale znali, a która bezpowrotnie przepadła. Nie istnieje żaden inny staroangielski tekst wspominający Inga, a źródła nordyckie nie wypełniają tej luki.

Heardyngowie stanowią jedyny uchwytny ślad: odpowiadają oni Hasdingom (Hasdingi), królewskiemu rodowi Wandalów, a w tradycji nordyckiej imię to pojawia się jako Haddingjar. Strofa wpisuje zatem Inga w konkretną, niezwykle starą tradycję dynastyczną, zakładając, że odbiorca doskonale wie, o co chodzi.

Ing i Ingewonowie

To imię jest autentycznie pradawne i wiąże się raczej z całym ludem niż z odosobnionym kultem.

Tacyt w 98 roku n.e. wymienia Ingewonów (Ingaevones) jako jeden z trzech głównych odłamów plemion germańskich, biorących swe miano od boskiego protoplasty. Ingewonowie to grupa znad Morza Północnego, z której wywodzą się Anglowie i Sasi. Angielski poemat, przywołując Inga, wymienia zatem własnego eponimicznego przodka.

W źródłach staronordyckich to samo imię przylgnęło do Freyra jako przydomek Yngvi lub Yngvi-Freyr, a szwedzka dynastia królewska, Ynglingowie (Ynglingar), wywodziła od niego swoje pochodzenie. Beowulf nazywa duńskiego władcę frea Ingwina, czyli panem przyjaciół Inga.

Motyw wozu idealnie pasuje do tego kręgu wierzeń. Religia germańska znała dobrze udokumentowaną tradycję wozów procesyjnych: Tacyt opisuje boginię Nerthus obwożoną po kraju w zakrytym powozie i niosącą pokój wszędzie, dokąd zawitała. Imię Nerthus jest pod względem językowym tożsame z imieniem Njörðr, ojca Freyra. Bóstwo płodności podróżujące wozem, a następnie odpływające przez wodę, niewątpliwie należy do tego samego świata wyobrażeń, nawet jeśli nie potrafimy już precyzyjnie połączyć wszystkich elementów.

Litera, która nie rozpoczyna wyrazów

Ing odpowiada głosce /ŋ/, czyli dźwiękowi słyszanemu na końcu angielskiego słowa sing lub polskiego bank. W językach germańskich głoska ta nigdy nie występuje na początku wyrazu.

Z tego powodu runa ta pojawia się rzadko, z tej samej przyczyny strukturalnej co Eolhx: litera ograniczona wyłącznie do środka i końca wyrazu ma mniej zastosowań i rzadziej występuje w inskrypcjach. Z tego też względu w Skandynawii zrezygnowano z niej bez większej straty, ponieważ dźwięk ten oddawano innymi znakami.

W Anglii znak zachowano, przeważnie w formie z trzonem ᛝ, czyli rombu osadzonego na pionowej kresce, zamiast swobodnie zawieszonego rombu ᛜ ze starszego futharku. Obie formy są poświadczone w źródłach.

Sam zamknięty kształt jest niezwykły. Znaki runiczne składają się zazwyczaj z kresek, które urywają się zamiast łączyć, co wynika z techniki rycia w drewnie. Ten znak tworzy zamknięty obwód i jest jedyną literą w pierwotnym dwudziestoczteroznakowym alfabecie, która ma taką budowę.

W interpretacji

Ing to najmniej dramatyczna runa w całym szeregu, a zarazem jedna z najbardziej pomocnych, gdy tylko pojmie się jej naturę.

Wskazuje na coś zapieczętowanego i gromadzącego siły. Nie jest to zatrzymanie właściwe runie Is ani ograniczenie cechujące Nyd. Ing oznacza proces toczący się wewnątrz bezpiecznych granic, we własnym tempie, całkowicie niewidoczny z zewnątrz.

Jej bezpośrednim znaczeniem jest dojrzewanie i stan inkubacji: ciąża, projekt na etapie, na którym nie ma jeszcze czego pokazać, idea niewypowiedziana na głos czy decyzja podjęta, lecz jeszcze nieogłoszona. Jej cechą rozpoznawczą jest to, że praca toczy się naprawdę, pozostając jednocześnie w ukryciu.

Oznacza również zamknięcie etapu. Zamknięty kształt wskazuje, że coś zostało ukończone i domknięte, dlatego Ing często wyznacza koniec pewnej fazy, a nie kres całej sprawy. W rozkładzie nierzadko niesie radę: ta część jest gotowa, nie poprawiaj jej na siłę.

Strofa wnosi ponadto znaczenie, którego nie oferuje żaden inny znak w futhorcu. Inga definiuje sam fakt jego odejścia. Runa wskazuje niekiedy na nieobecny element, wokół którego nadal zorganizowana jest cała sytuacja: osobę, która odeszła, zwolnione stanowisko lub rozstanie, do którego wszyscy wciąż próbują się na nowo ustosunkować.